ခုန်းရှီယောင်၏ အကူအညီ

"တကယ်ကို မာနကြီးတာပဲ"

ကြယ်စင်မြစ် ပါရမီရှင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်စာရင်းမှ အဆင့်တစ်နှင့်နှစ်ကို တပြိုင်နက်တည်း စိန်ခေါ်မည်ဟု ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းက ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရချန်၌ လူအများ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

"အလျင်လိုနေတာလား...မင်းက သေဖို့ အလျင်လိုနေတာလား"

ဆုယွင်ကျဲ့၏ ယခင်အပြုံးမျက်နှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်ပြီး တင်းမာခက်ထန်သော အမူအယာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းက မင်းရဲ့နေရာကို မသိမှတော့...မင်းရဲ့ ပါရမီလို့ ခေါ်နေတဲ့အရာက ငါ့ရှေ့မှာ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူးဆိုတာ ငါ့ကို ပြသခွင့်ပေးစမ်း..."

ဖေးလင်သည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ပြင်းထန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။

သူတို့ လှုပ်ရှားတော့မည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်ချိန်၌ လူအုပ်ကြီးသည် လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲပေးလိုက်ရာ ခန်းမထဲတွင် ကျယ်ပြန့်သော နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျန်းရွှမ်နှင့်သူ၏အဖွဲ့သည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကြားတွင် နောက်သို့တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။

"ဘာစကားတွေ များနေတာလဲ.... မြန်မြန် လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ကြစမ်း...ကံကြမ္မာစစ်ဆေးပွဲက မကြာခင်မှာ စတင်တော့မယ်..."

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှုများမရှိဘဲ သူသည် သူ၏လက်ယာဘက်လက်ကို ဆန့်တန်းလက်၏။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စွမ်းအင်စီးကြောင်းများ ဖြာထွက်လာကာ ငါးမီတာပတ်လည်ကို တောက်ပသော လျှပ်စီးကြောင်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဖေးလင်သည် အစပိုင်းတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းကို လျှော့တွက်၍ မရတော့ပေ။ သူ၏မျက်နှာအမူအယာ တင်းမာခက်ထန်သွားပြီး သူ၏သင်္ကေတဖြစ်သော "ကြယ်တာရာ လက်စည်းတံဆိပ်"နည်းစနစ်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။ ထိုနည်းစနစ်သည် တောက်ပပြီး သာယာဝပြောသော အနာဂတ်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် လက်ရာမြောက်သော စည်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ခတ်နှိပ်လိုက်သည်နှင့် တူညီနေသည်။

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်း၏မျက်နှာအမူအယာ မပြောင်းလဲချေ။ သူသည် သူ၏လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ စွမ်းအင်တန်းများက ကြယ်တာရာလက်စည်းတံဆိပ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူ၏အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အောက်သို့ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရိုးစင်းသော်လည်း လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည့်အလားပင်။

"မင်း..."

ဤလှုပ်ရှားမှု၏ ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် ဖေးလင်၏မျက်နှာအမူအယာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုအရာကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဝံ့ခြင်းမရှိသဖြင့် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်၏။ သို့ရာတွင် မည်မျှထိလျှင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်ပါစေ ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းက ပိုမြန်နေသည်။ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များမှ ထုတ်လွှတ်ထားသော စွမ်းအင်သည် ကြာပွတ်အလား ဝေ့ဝိုက်၍ရိုက်ခတ်လာသည်။

ဗြီ...

ဖေးလင်၏ဝတ်ရုံ စုတ်ပြဲသွားပြီး တိုးညှင်းသော ညည်းညူသံနှင့်အတူ သူ ခြေလှမ်း ခုနစ်လှမ်း ရှစ်လှမ်းခန့် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားသည်၊ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် သူသည် သိသိသာသာ အရေးနိမ့်သွားပေ၏။

"ဒါလား... ကြယ်စင်မြစ် ပါရမီရှင်စာရင်းရဲ့ နံပါတ်တစ်...သိပ်ပြီး စိန်ခေါ်နိုင်တာမျိုး မရှိပါလား"

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။ ဖေးလင်ကို တစ်ကွက်တည်းဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားစေပြီးနောက် သူက ဆုယွင်ကျဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို အတူတူ တက်လာခဲ့ဖို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်...တစ်ယောက်ချင်းဆို မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မနိုင်ဘူး"

"မင်းက သေချင်နေမှတော့ ငါက ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့!"

ပြိုင်ဘက်၏ ထူးခြားသောစွမ်းအားကို အသိအမှတ်ပြုမိသဖြင့် ဆုယွင်ကျဲ့က အေးစက်စက် အော်ငေါက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူ ရှေ့သို့ရောက်မလာမီမှာပင် သူ၏ခေါက်ယပ်တောင်သည် ရှေ့သို့ပျံ့လွင့်သွားပြီး ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်း၏ အရေးကြီးသော သေကွင်းသေကွက်နေရာများကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ ထင်ရှားသော လမ်းကြောင်းများ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိနေပေ၏။ ဤသည်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ သတိမမူမိမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခိုင်မာသော အသာစီးရမှုကို သေချာစေရန် ပုံစံထုတ်ထားသော ဟန်ဆောင်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင်။

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းသည် ထောင်ချောက်ကို သတိမမူမိသည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့၏နောက်တွင် ဓမ္မရုပ်သွင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုပုံရိပ်ယောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပေ၏။ သူသည် မည်သည့်နည်းစနစ်မျှ အသုံးမပြုသော်လည်း မြင်းကောင်ရေ ၉၉၉ ခွန်အားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အရိုင်းဆန်ပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ဟန်ဆောင်တိုက်ခိုက်မှုကို လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ပြင်နေသော ဆုယွင်ကျဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအား၏ရှေ့တွင် သူ၏နည်းစနစ် လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ လှပစွာ လှိုင်းစီးရန် ကြိုးစားနေသော လှိုင်းစီးသမားတစ်ယောက်က အဆင့်ဆယ့်ခြောက် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်း၏ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အလားပင်။ ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စရာ မရှိချေ။

ဘုန်း....

လေထုအတွင်းတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆုယွင်ကျဲ့သည် ညည်းညူလိုက်ရင်း ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းကျော် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ ဖေးလင်ကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း တစ်ချက်တည်းသော ထိုးနှက်မှုကိုပင် တောင့်မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

လှုပ်ရှားမှုနှစ်ခုတည်းဖြင့် ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းသည် ကြယ်စင်မြစ်ပါရမီရှင်စာရင်းမှ ထိပ်ဆုံး နှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏အသက်ရှုသံသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများသည် ဆွံ့အသွားပေ၏။ လူများအားလုံးသည် သူ၏စွမ်းအားကို မျှော်လင့်ထားကြသော်လည်း ဤမျှထိ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်မည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ တွေးထင်မထားခဲ့ကြချေ။

"တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ..."

နောက်ဘက်မှ ကြည့်နေရင်း ကျန်းရွှမ်က မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက ငါ ကောင်းကင်ဘုံသောက ကံကြမ္မာကို မကျွမ်းကျင်ခင်က ...ငါနဲ့ စွမ်းအားနဲ့ တူညီလုနီးနီးပဲ"

"အတူတူ တိုက်ကြစို့"

လူအများ၏အကြည့်များအားလုံးသည် ထိုအပြင်လူအပေါ်တွင် စူးစိုက်၍ ကျရောက်နေသည်ကို မြင်ချိန်၌ ဖေးလင်နဲ့ ဆုယွင်ကျဲ့တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် သူတို့ရဲ့ မာန်မာနများကို ဘေးဖယ်ကာ တပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့တိုးလိုက်ကြသည်။

"ဟွန့်...အဆင့်တစ်နဲ့ အဆင့်နှစ်က အဆင့်သုံးကို အနိုင်ယူဖို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်တယ် ဟုတ်လား.... အရှက်မဲ့လိုက်တာ..."

ခုန်းရှီယောင်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏အသံတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"တော်ပြီ... ဒါက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး...ဝင်မပါနဲ့"

ကျန်းရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ခုန်းရှီယောင်သည် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏စကားလုံးများသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီး၏အကြည့်များသည် ဖေးလင်နှင့်ဆုယွင်ကျဲ့တို့အပေါ် မနှစ်မြို့သော အကြည့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကြယ်စင်မြစ် ပါရမီရှင်စာရင်းသည် လူငယ် ပါရမီရှင်များ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြသသည့်အတွက် လေးစားခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိပ်ဆုံး နှစ်ယောက်သည် အနိုင်ရရုံသက်သက်ဖြင့် တတိယတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းတိုက်ခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့ပေ၏။

ဖေးလင်၏ မျက်နှာ နီတလှည့်ဖြူတလှည့် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ရှက်ရွံမှုကို တောင့်မခံနိုင်သဖြင့် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကိုပူးဆုပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ယန်... မင်းရဲ့စွမ်းအားက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်....ငါက ရှုံးနိမ့်တာကို ဝန်ခံပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အရှုံးကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လက်ခံပါတယ်"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ရှက်ရွံစွာဖြင့် နောက်သို့လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ငါ..."

ဆုယွင်ကျဲ့သည် ဖေးလင်၏ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားမှုကြောင့် ကြက်သေသေသွားသည်။ ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်း၏နည်းစနစ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိချိန်၌ သူသည်လည်း တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးရှိုက်လိုက်၏။

"ငါလည်း မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး..."

သူသည်လည်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ခုန်းရှီယောင်၏ မှတ်ချက်တစ်ခုတည်းကြောင့် ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုသည် အချည်းနှီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူအများ၏မျက်လုံးအကြည့်များအားလုံး သူမထံသို့ ကျရောက်လာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းကလည်း ခုန်းရှီယောင်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးဆုပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားပြောဆိုသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး....ကျွန်မက အရှက်မရှိတဲ့ အပြုအမူကို မကြိုက်ရုံပါ..."

ခုန်းရှီယောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ ခုန်းရှီ၏မျိုးဆက်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ထူးခြားသော ပါရမီနှင့် ခိုင်မာသော တရားမျှတမှု အသိစိတ်ဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရာ ထိုသို့သော အပြုအမူသည် သူမ၏အခြေခံမူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက အမှန်ပဲ..."

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်သည် ကျန်းရွှမ်နှင့် တခြားလူများထံသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာ....ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် အသက်ငယ်ရွယ်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေက အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်.... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ထဲမှာ အငယ်ဆုံးက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ...မင်းတို့ရဲ့ ပါရမီက မဆိုးဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်ကမ္ဘာတစ်ခုလောက် ကွာခြားတယ်"

အချိန်တခဏကြာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူက ခုန်းရှီယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ ငါ့ကို ကူညီခဲ့တယ်...ငါက ပြန်မတုံ့ပြန်ရရင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလိမ့်မယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် ကောင်းကင်ကံကြမ္မာ စွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းထဲမှာ ငါ့ရဲ့နောက်မှာနေ....ငါက မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ကံကြမ္မာတစ်ခုကို ရှာပေးမယ်... ဒါကို ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ"

"မလိုအပ်ပါဘူး... ကျွန်မက ကျွန်မ ဆရာနဲ့ပဲနေမယ်... သူက ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်"

ခုန်းရှီယောင်က ခေါင်းခါယမ်းပြီး တုံ့ပြန်အဖြေပေးသည်။

"ဆရာ....ဟုတ်လား..."

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းသည် ထိုအဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုခေါ်ဆိုသုံးနှုန်းမှုနှင့် ကိုက်ညီသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မခွဲခြားနိုင်သဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

"ငါက သူ့ဆရာပဲ"

ကျန်းရွှမ်က အပြုံးနှင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းလား...."

ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းက သူ၏ရှေ့မှ တည်ငြိမ်သော လူငယ်ကို လေ့လာလိုက်၏။ ကျန်းရွှမ်၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသော်လည်း သူ၏တည်ငြိမ်မှုနှင့်ဟန်ပန်က လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်ဟု အရိပ်အမြွက် ပြနေသည်။ ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်းက မှတ်ချက်မပေးဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ခန်းမထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်လာပြီး သူ၏အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။

"ကံကြမ္မာစစ်ဆေးပွဲကို အခု စတင်ပြီ...တစ်ဖွဲ့ကို ဆယ်ယောက်စီဝင်ပြီးတော့ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာ စွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းကို ခံနိုင်ရည် ရှိအောင် ကြိုးစားပြီး နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို လက်ခံရယူရမယ်...လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာ ရှိတယ်....အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကိုယ်နဲ့ အကိုက်ညီဆုံး တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ပါ...ဒီရေလှိုင်းခန်းမရဲ့ အပြင်ဘက်က ကျောက်တိုင်မှာ ရလဒ်တွေကို ပြသလိမ့်မယ်....မင်းတို့ရဲ့ နာမည်က အနီရောင် လင်းလာရင် မင်းတို့ အောင်မြင်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်...မဟုတ်ရင် ဘာမှပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးစွမ်းအင်ဒီရေလှိုင်းအတွင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားတွေက အရမ်းကြီးမားတယ်... မင်းတို့ ခံနိုင်ရည် ရှိရင် ဆက်နေလို့ရတယ်...ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ထိခိုက်မှုတွေ မဖြစ်ပွားအောင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

လူအုပ်ကြီးက တညီတစ်ညွတ်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကျန်းရွှမ်သည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ကြိုတင် လေ့လာထားခဲ့ပြီး သူ၏ အဖွဲ့ကို ရှင်းပြထားခဲ့ရာ သူတို့အားလုံးသည် နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

"စလိုက်ကြစို့...ပထမအဖွဲ့က ငါ နာမည်ခေါ်တဲ့လူတွေ ရှေ့ကိုထွက်လာပါ...ယိုမုန့်ဟွာ.. လုကျားရှီး...တိန့်ရှန်းယွီ..."

လူဆယ်ယောက် ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး အသက်အရွယ်သည် နှစ်ဆယ်အောက်မှ သုံးဆယ်အစောပိုင်းအထိ ပါဝင်သည်။ အချိန်တခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်မှ ကျောက်တိုင်သည် အနီရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီ နာမည်တစ်ခုတည်းကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။

'တိန့်ရှန်းယွီ...'

ထိုအဖွဲ့ ပြန်ထွက်လာချိန်၌ သူတို့ဆယ်ယောက်လုံး ဖြူဖျော့ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံရသည်။ သူတို့အနက် တစ်ယောက်တည်းသာ အောင်မြင်ခဲ့လေ၏။

"ဆယ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ပဲ အောင်မြင်တယ် ဟုတ်လား...."

ကျန်းရွှမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကံကြမ္မာဆရာသခင်ဖြစ်လာရန် ခက်ခဲကြောင်းသူ သိခဲ့သော်လည်း အခွင့်အလမ်းသည် ဤမျှထိ နည်းပါးလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားမိချေ။

နောက်ထပ် အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ဝင်သွားပြီးနောက် နှစ်ယောက်သာ ထပ်မံ၍ အောင်မြင်ခဲ့ရာ လေးဆယ်တွင် သုံးယောက်သာ အောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပင် မပြည့်ချေ။ ဤလူများသည် အထူးချွန်ဆုံးလူငယ်များအနက်မှ ရွေးချယ်ထားသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်နေသော်လည်း အောင်မြင်မှုသည် လက်လှမ်းမမီနိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

"နောက်တစ်ဖွဲ့...ယန်ဆန်းရှစ်ဆန်း....ဟယ်မင်ရှန်း..."

အကြီးအကဲသည် နာမည်များ ခေါ်နေရင်း သူ၏ လေသံသည် ရှုပ်ထွေးသွားပေ၏။

"ဟွမ်စိစိလား....ကျန်းသောက်လီလား...ခုန်းရှီယောင်လား..."

ဤနာမည်များသည် ထူးဆန်းနေပေ၏။ အထူးသဖြင့် "ဟွမ်စိစိ" နှင့် "သောက်လီ"တို့သည် ရယ်စရာပြက်လုံးတစ်ခုအလားပင်။

သူ၏စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု ပို၍နက်ရှိုင်းသွားချိန်တွင် လူအုပ်အကြားမှ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင် ထွက်လာပြီး တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ ကြက်ပေါက်လေးသည် ရင်ကော့ထားပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရကာ သူ၏လည်ပင်းတွင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ဆွဲထားသည်။

"မင်းက... ဟွမ်စိစိလား"

အကြီးအကဲက သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။ သူ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဥ်တွင် ထောင့်တစ်နေရာမှ မြင်းတစ်ကောင်သည် ဟီလိုက်ပြီး မြင်း၏လည်ပင်းတွင်လည်း အလားတူတံဆိပ်ပြားတစ်ခု ဆွဲထားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ကလည်း စစ်ဆေးမှုအတွက် လာတာလား"

အကြီးအကဲ လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားသည်။

အကြီးအကဲသည် ကြက်ပေါက်လေးနှင့် မြင်းကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေစဉ်တွင် သူ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။