အခန်း (၁၂၁+၁၂၂)
Vol. 11 Ch. 121+122
အပိုင်း ၁၂၁
လုနန် ဖေးကျီအန်း၏ နားနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ အခု ပထမဆုံး အလုပ်စရအောင်”
“ကျွန်မကို ကုန်းပိုးပြီး ပြန်ခေါ်သွား”
ဖေးကျီအန်း သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ လူပုံအလယ်တွင် အမျိုးသမီး ရဲဘော် တစ်ယောက်ကို ကျောပိုးရမည်မှာ… သူ လုနန်ကို တင်းမာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် လုနန်က သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာကို မကြောက်ပေ။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လေ သူမ ပို၍ ဒေါသထွက်လေဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပို၍ စနောက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ သူမက အပြစ်ကင်းသလို ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ ရှင်ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ပုံဖော်ချင်တယ်ဆို။ အခု ကျွန်မက ရှင့်ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဆရာဝန်ပြောတာ ကျွန်မကြားလိုက်တယ်။ ရှင့်ရဲ့ နဖူးဒဏ်ရာကလွဲရင် ကျန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေက သက်သာနေပြီဆို။ ကျွန်မကို ကျောပိုးဖို့အတွက်တော့ လွယ်လွယ်လေးဖြစ်မှာပါ”
ဖေးကျီအန်း - “…”
သူသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသည့်တိုင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ ယခုကဲ့သို့ အမိန့်မပေးဝံ့ကြောင်း ဖေးကျီအန်း သေချာပေါက် သိနေသည်။ ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားသူများ၏ ကြောက်ရွံ့ရိုသေသော အမူအရာများက သူ၏ အတွေးများကို အတည်ပြုပေးနေသည်။ ယခင်က သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများ တင်းမာသွားတတ်ကြသည်။
ဖေးကျန့်ပင် ခြွင်းချက်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်၏ တုံ့ပြန်မှုများမှတစ်ဆင့် သူတို့မိသားစု၏ ဆက်ဆံရေးကို အကဲခတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် လုနန်ကတော့ ကွဲပြားခြားနားသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် ဒီအချက်ကို တဖြည်းဖြည်း ပို၍ သတိပြုမိလာသည်။
လုနန်၏ သူ့အပေါ်ထားသော သဘောထားမှာ မတူညီပေ။ သူမသည် သူ့ကို မကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ သူ၏ သူမအပေါ်ထားသော ခံစားချက်များကလည်း ကွဲပြားနေသည်။ သူက သူ့ မသိစိတ်ထဲတွက်ပင် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် အေးစက်တည်ငြိမ်သော အသွင်ကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ငြင်းပယ်သော သို့မဟုတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းသော စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောမိတော့ပေ။
သူ၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ခံစားချက်တို့ တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ် ဖေးကျီအန်းသည် ဆက်တင်းခံထားရန် ကြိုးစားရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်…
“နောက်ခါ ဒီလိုမဖြစ်စေနဲ့တော့”
သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ကိုယ်တစ်ပိုင်းထိုင်ချလိုက်သည်။ “တက်”
လုနန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောကုန်းပေါ်သို့ တက်ကာ သူ့လည်ပင်းကို သူမ၏ လက်များဖြင့် သိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ယူဆချက်များကို ပို၍ ယုံကြည်လာကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့နောက်လွှဲရင်း စိတ်ခံစားချက်မှာ ပို၍ ကြည်လင်တောက်ပလာခဲ့သည်။
ဆေးရုံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူများ ပို၍ စုရုံးလာကြသည်။ စစ်ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မည်သူမည်ဝါမှန်း မသဲကွဲသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကုန်းပိုးထားသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်ဆယ်လာသော စစ်သားတစ်ဦးဟု ယူဆကာ သိပ်ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ အချို့က သူ့ကို ဖြတ်သွားနိုင်ရန်ပင် ဘေးသို့ရှဲပေးကြသည်။
သူနာပြုဝမ် တစ်ယောက်သာ ထိုမြင်ကွင်းကိုတွေ့ပြီး အလွန်အံ့ဩကာ မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကောင်းရော ဒါက “အေးစက်တယ်၊ ချဉ်းကပ်ရခက်တယ်၊ တစ်သီးတစ်သန့်နေတတ်တယ်” လို့ခေါ်တဲ့ အကြီးအကဲ ဖေး ဆိုတာလား။
သူက မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားလို့ သူ့ဇနီးကို မေ့သွားတယ်လို့ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူနာပြုဝမ် အံကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူမ စဉ်းစားလေလေ ထမင်းသုံးနပ်စာ ပိုက်ဆံ အလိမ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် သူနာပြုချုပ်ထံမှ ထိုပိုက်ဆံကို ချက်ချင်း ပြန်တောင်းရမည်။
လူနာဆောင်တံခါးဝတွင် ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို အောက်သို့ချပေးလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် တံခါးပွင့်လာပြီး ဖေးကျန့် ထွက်လာရာမှ အနေရခက်စွာ ထိပ်တိုက်ဆုံတွေ့မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
ဖေးကျန့် - “…” ငါ့အစ်မ နန်နန်က တကယ်တော်တာပဲ။ တစ်နာရီတောင်မပြည့်သေးဘူး၊ သူမက အဘိုးကြီးကို ကုန်းပိုးခိုင်းနိုင်သွားပြီ။
ဖေးကျီအန်း - “…”
“…ကျွန်တော် ဘာမှမမြင်ဘူး”
ဖေးကျန့်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်ကာ တံခါးကို တစ်ခါတည်း ပိတ်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်း - “…”
လုနန် - “…”
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။
“ဖေးကျန့်၊ တံခါးဖွင့်”
ခဏအကြာတွင် ဖေးကျန့်သည် တံခါးနောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။
“ဘာလို့ကြာကြာလေး မနေခဲ့တာလဲ”
လုနန်က သူမ၏ လက်ဖဝါးကို သူ၏ နဖူးပေါ်တင်ကာ နောက်သို့ တွန်းလိုက်သည်။
“မြန်မြန် တံခါးဖွင့်စမ်း။ မင်း ဆရာဝန်သွားရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဆရာဝန်က ဘာပြောလိုက်လဲ”
အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် ဖေးကျန့်သည် ဆက်မနောက်တော့ဘဲ နောက်ဆုတ်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ဝင်လာနိုင်ရန် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ဝင်လာသည်နှင့် လုနန်သည် ဖေးကျန့်က ဖေးကျီအန်း၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပစ္စည်းများမှာ များများစားစားမရှိဘဲ အဝတ်အစားအနည်းငယ်နှင့် စာအုပ်အချို့သာ ဖြစ်သည်။
“မင်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းနေတာလား” လုနန်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဖေးကျန့်က ရှန့်ကျီမင်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို ကူညီထုပ်ပိုးပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာဝန်ကပြောတယ် အဖေ့မှာ အခု ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးတဲ့။ သူ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်တာက ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုကြောင့်တဲ့။ သူ့ဦးနှောက်က ထိခိုက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကိစ္စကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူး။ သူ ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ဆေးရုံက ဆင်းလို့ရပြီတဲ့”
“ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်မှတော့ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။ ဆေးရုံမှာနေတာက နိုင်ငံတော်ရဲ့ သယံဇာတတွေကို ဖြုန်းတီးရာကျတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမှာနေရတာက အဆင်မပြေဘူး။ ကျွန်တော်တို့တွေက နိုင်ငံတော်အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေသင့်ဘူးလေ”
လုနန်က ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဖေးရှောင်ကျန့် မင်းက အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသိစိတ်ရှိတာပဲ။ မင်းပြောတာမှန်တယ်။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်”
ဟားဟား၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဖေးကျီအန်းကို အတိတ်ပြန်သတိရအောင် ကူညီပေးရမည်။
စကားစပ်မိ၍ ဒီအခြေအနေသို့ ရောက်လာသောအခါ ဖေးကျီအန်းလည်း သဘောတူရတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဝန်က သူ ဆေးရုံဆင်းနိုင်ပြီဟု ပြောခဲ့သည်။ သူသာ ဆေးရုံတွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သယံဇာတများကို အမှန်တကယ် ဖြုန်းတီးရာကျပေလိမ့်မည်။
ဖေးကျီအန်းက ဖေးကျန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဆေးရုံဆင်းဖို့ စာရွက်စာတမ်းတွေ သွားလုပ်လိုက်။ ငါ ဆေးရုံဆင်းကြောင်း ဖုန်းဆက်ပြီး သတင်းပို့လိုက်မယ်”
စာရွက်စာတမ်းများ ပြီးစီးပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် ဂျစ်ကားကို ဆေးရုံအဝင်ဝသို့ မောင်းလာခဲ့သည်။ လုနန်က အရင်ဝင်ထိုင်ပြီး ရှန့်ကျီမင်က ဖေးကျီအန်းအတွက် နောက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
“ဦးလေး ဖေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကားပေါ်တက်ပါ။ နောက်မှာ ထိုင်လို့ရပါတယ်”
ဖေးကျီအန်းသည် ကားထဲရှိ လုနန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ရှန့်ကျီမင်သည် တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ရှေ့ခန်းသို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ကားသည် မြို့ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာပြီး ချောမွေ့သောလမ်းများမှ ကြမ်းတမ်းသော မြေသားလမ်းများသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။
ကြီးမားသော မြေစောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ယာဉ်သည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်တက်သွားသည်။ လုနန်သည် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းနိုင်ရန် အပေါ်ရှိ လက်ကိုင်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဖေးကျီအန်းမှာမူ ခရီးလမ်းကြမ်းတမ်းသော်လည်း ဘယ်လိုမှ မထိခိုက်ဘဲ မတ်မတ်မားမား ထိုင်နေခဲ့သည်။
လုနန်သည် သူ့ကို စိတ်ထဲမှ ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းသည်ဟု မဝေဖန်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
အမှန်တကယ်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် သူထင်သလောက် တည်ငြိမ်မနေခဲ့ပေ။ သူ၏ခေါင်းတွင် ပတ်တီးများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုက သူ့ကို မူးဝေစေကာ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လာခဲ့သည်။
နောက်ထပ် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ လုနန်သည် ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဟတ်ထိုးယိုင်သွားသည်။ သူမ၏ ခေါင်းသည် ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံ၏ နောက်ကျောနှင့် ဆောင့်မိတော့မည်အထိတွင် သန်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ လက်မောင်းကို သူမ၏ ခါးပေါ်မှ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက သူမကို မြဲမြံစွာ ဖက်ထားသည်။ သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မလှုပ်နဲ့”
“ကျွန်မက လှုပ်ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား”
လုနန်က မလိုက်နာဘဲ ဆက်ရုန်းကန်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်သည် မာကျောသော သတ္တုပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။
သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မှင်တက်သွားသည်။ ထိုပစ္စည်းမှာ သူမတို့၏ မင်္ဂလာလက်စွပ် ဖြစ်သည်။ သူမ လူနာဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က ဖေးကျီအန်း လက်စွပ် ဝတ်မထားခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။
ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အတွေးနက်နေဟန်ဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းရှိ လက်စွပ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူမ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ အကြည့်ရောက်နေသည့် နေရာသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချောင်းများတွင် လိုက်ဖက်ညီသော ငွေရောင်လက်စွပ်များ ရှိနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကားမောင်းနေသော ဖေးကျန့်သည် နောက်ကြည့်မှန်မှ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ရှန့်ကျီမင်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်နေမိသည်။
ခရီးမှာ ရှည်လျားပြီး လမ်းများ ချောမွေ့လာသောအခါ လုနန် အိပ်ချင်စိတ်ကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
လူတို့ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်ချိန်တွင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးများက ပို၍ ပေါ်လွင်လာတတ်သည်။ လုနန် အိပ်ပျော်နေစဉ် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖေးကျီအန်းကို မှီကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကို ရှာဖွေပြီးနောက် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို ပို၍ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို အလိုအလျောက် ချိန်ညှိပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူ ဘာလုပ်လိုက်မိသည်ကို သတိပြုမိကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူက လုနန်၏ ဆံပင်ကို နားနောက်သို့ ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။
နေဝင်ချိန်ရောက်သော် ကားသည် တပ်များ တပ်စွဲရာ တောင်တန်းများသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
လုနန်သည် နိုးလာပြီး ဖေးကျီအန်း၏ ကုတ်အင်္ကျီ သူမအပေါ် လွှမ်းခြုံထားသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမက သူ၏လက်မောင်းများထဲတွင် ရှိနေပြီး ခဏတာမျှ အချိန်မည်မျှရှိပြီကို မပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူမက ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ အခု ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ”
ဖေးကျီအန်းသည် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လုနန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှုငွေ့များ ရောယှက်နေပြီး လုနန်သည် သူ့ထံမှ ပိုးသတ်ဆေးနံ့ကို ရနေသကဲ့သို့ ဖေးကျီအန်းကလည်း သူမထံမှ ပန်းရနံ့သင်းသင်းကို ရနေခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် မျက်လုံးကို သိမ်မွေ့စွာ လွှဲလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောလိုက်သည်။
“နိုးပြီဆိုရင် ထထိုင်တော့”
လုနန် - “…” သိပ်ကောင်းတယ်။
သူမ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ဖယ်ရှားကာ ကား၏ ဘေးတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့ထိုင်လိုက်ပြီး သူနှင့် မည်သည့်ထိတွေ့မှုမျှ မရှိအောင် ရှောင်လိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ဆိုးနေပုံရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူ့ဘေးရှိ လစ်ဟာမှုကို ခံစားမိပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာမျှမတွေ့ခဲ့ပေ။
တောင်စောင်းရှိ မြစ်ငယ်လေးသို့ ရောက်သောအခါ ကားသည် ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ပေ။ ဖေးကျန့်သည် လမ်းဘေးတွင် ကားရပ်ပြီး လှည့်ပြောလိုက်သည်။
“အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ရောက်ပြီ။ ကဲ ဆင်းကြရအောင်”
လုနန်သည် ကားတံခါးကို လှပစွာ တွန်းဖွင့်ကာ ဆင်းလိုက်ပြီး သူမနောက်ရှိ အမျိုးသားသုံးဦးကို လျစ်လျူရှုကာ အိမ်သို့ တန်းတန်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်က ဖေးကျီအန်းကို ပြောလိုက်သည်။
“အဖေ၊ ရှန့်ကျီမင်နဲ့ ကျွန်တော် ကားကို တပ်စခန်းပြန်ပို့လိုက်မယ်။ အဖေက လုနန်နဲ့ အိမ်ပြန်နှင့်လိုက်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကားကို စက်နှိုးကာ မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။
လုနန်သည် တံတားငယ်လေးကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ မြေပြင်မှာ ဤမျှကျယ်ပြန့်မနေပါက သူမ၏ အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်ဆင်ပြီး သူမနောက်သို့ အပြေးလိုက်ခဲ့သည်။ လုနန်၏ နောက်သိပ်မဝေးသောနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ရန် သူ၏ ခြေလှမ်းကို နှေးလိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ လုနန်သည် ရုတ်တရက် လမ်းလျှောက်နေတာကို ရပ်လိုက်သဖြင့် ဖေးကျီအန်းကိုလည်း ရပ်တန့်သွားစေသည်။ သူက လုနန် လှည့်လာပြီး သူ့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ့ထံသို့ ရောက်သောအခါ လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး… သူ့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် သူတို့လာခဲ့သော လမ်းဘက်သို့ ပြန်ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ လုနန် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်သောအခါ လုနန်သည် ကမ်းစပ်တွင် ထိုင်ချကာ သူမ၏ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို ရေတိမ်ပိုင်းထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။ လရောင်သည် ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးကျနေပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ်တွင် တလက်လက်တောက်ပကာ ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ တောက်ပနေစေသည်။
တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ မတ်လတွင် ရေစီးကြောင်းသည် အနည်းငယ် အေးနေသေးသော်လည်း ဒါက လုနန် အတွက်မူ အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဖေးကျီအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
လုနန်သည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် လက်ပိုက်ထိုင်နေခဲ့သည်။ “ရှင့် မမြင်ဘူးလား။ ကျွန်မ ရေကစားနေတာလေ”
သူမစကားပြောနေစဉ် ရေကို တမင်တကာ ပက်လိုက်ရာ ရေစက်ငယ်လေးများ လွင့်စင်သွားသည်။ အေးမြသောရေသည် သူမ၏ ခြေထောက်များပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး အလွန်လန်းဆန်းစေသည်။
ဖေးကျီအန်းက သဘောမတူပေ။ “မနောက်နဲ့တော့။ ရေက အေးတယ်”
လုနန်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ခေါင်းမော့ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်နှင့်လကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ စက်မှုလုပ်ငန်းညစ်ညမ်းမှုများမှ ကင်းစင်သောခေတ်တွင် ညကောင်းကင်သည် အမှန်တကယ် လှပနေခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် ထိုနေရာတွင် ခဏရပ်နေခဲ့သည်။ လုနန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လျှောက်သွားပြီး သူမကို ခဏငုံ့ကြည့်ကာ သူမဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က မြစ်ကမ်းဘေးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး အဝေးမှ ပုစဉ်းရင်ကွဲများနှင့် ဖားအော်သံများကို ကြားနေရသည်။
လသည် ကြီးမားဝိုင်းစက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အလင်းရောင် ဖြာကျနေသည်။
“ငယ်ငယ်က လမင်းကို မသိခဲ့၊ ကျောက်ဖြူပြားကြီးလို့ ခေါ်ခဲ့တယ်”
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် ကဗျာရွတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ သက်ပြင်းချသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ “လီပိုင်က တော်တော်ချမ်းသာခဲ့မှာပဲ”
ဖေးကျီအန်း မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အဲ့လိုပြောတာလဲ”
လုနန်က သူ့ကို “ဒါလေးတောင် နားမလည်ဘူးလား” ဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူက ငယ်ငယ်တုန်းက လကို ထူးဆန်းတယ်ထင်ပြီး ကျောက်ဖြူပြားကို သာမန်လို့ ထင်မှာလဲ။ သူတို့အိမ်မှာ ကျောက်ဖြူပြားတွေ အများကြီး ရှိခဲ့လို့နေမှာပေါ့”
ဖေးကျီအန်း - “…” တကယ်တော့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးရှိနေသည်။
ခဏအကြာတွင် လုနန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ရေထဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်း - “???”
နှစ်ယောက်သား အချိန်အတော်ကြာအောင် အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လုနန် စိတ်ပျက်အားငယ်စပြုလာချိန်တွင် ဖေးကျီအန်း သက်ပြင်းချသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ ဂျက်ကက်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းခံရှပ်အင်္ကျီကို ကြယ်သီးဖြုတ်ကာ အင်္ကျီနှင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ခြေထောက်များကို ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သည်။
လုနန် ကျေနပ်သွားသော်လည်း အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ ရှင့်ဂျက်ကက်ကို ဘယ်တော့မှ မဝတ်တာလဲ”
ဖေးကျီအန်းသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မေးခွန်းထဲမှ “ဘယ်တော့မှ” ဆိုသော စကားလုံးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဒါက သူ့ကို စမ်းသပ်သည့် သူမ၏ နည်းလမ်းဖြစ်နိုင်သည်ကို သဘောပေါက်ကာ သူ၏ ဂျက်ကက်ကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက စစ်ယူနီဖောင်းမို့လို့”
“ဪ၊ ဒါဆို အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ” လုနန်က နားလည်သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၁၂၂
လုနန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်အဖြေက ကျွန်မရဲ့ စပ်စုချင်စိတ်ကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်ပေမယ့် ရှင်က တစ်လှမ်းလိုနေသေးတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်ဆိုတာကို ရှင် အခုလောက်ဆို ခန့်မှန်းမိလောက်ရောပေါ့။ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မြန်မြန်စဉ်းစားပါ”
ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ ထူးဆန်းသော ဇနီးလေးကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ရော စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ခြင်းပါ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်းတို့ မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ သူမကို စိတ်တိုင်းကျ ဆိုးစေရန် လွှတ်ထားလိုက်ရတော့သည်။
“ဘာကျန်သေးလို့လဲ”
“ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ အေးနေတယ်” လုနန်က သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို လှုပ်ပြရင်း သတိပေးလိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဖိနပ်စီးရင် အေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပင်။ သူ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားသည်နှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး သူသည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးရန် မေ့သွားပုံရသည်။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူက ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်သည်။ သူမက သူ၏ ဖိနပ်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ဖိနပ်ကို စီးချင်တယ်။ ကျွန်မဖိနပ်က လုံးဝမနွေးဘူး”
“ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ” ဖေးကျီအန်းက ပြောလိုက်သည်။
အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လုနန်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဂျီကျနေသော်လည်း ဖေးကျီအန်းသည် ပို၍ ပျော်ရွှင်လာသလို ခံစားနေရသည်။ ဤပျော်ရွှင်မှုသည် သူ၏ မသိစိတ်က သူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြောင်း ပြောပြနေသကဲ့သို့ စိတ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပုံရသည်။
သို့သော် သူ အမှန်တကယ် မပျော်သင့်ပေ။
လုနန်က နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ရှင် မချွတ်ပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ဒီကနေ မသွားဘူး”
ဖေးကျီအန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ ခြေဗလာဖြင့် ရွှံ့ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
လုနန်သည် သူ၏ ကြီးမားသော ဖိနပ်များကို စီးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ၏ ခြေထောက်ငယ်လေးများသည် သူ၏ ဖိနပ်ကြီးများထဲတွင် ရှိနေပြီး လမ်းလျှောက်သည့်အခါ ယိမ်းထိုးနေသော်လည်း သူမ လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဖိနပ်များကို ဖေးကျီအန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဖိနပ်များကို ဆွဲကာ အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
စနောက်ချင်စိတ်ဖြင့် သူမသည် လမ်းလျှောက်ရင်း သီချင်းဆိုနေခဲ့သည်-
“ကျွန်မမှာ မြည်းလေးတစ်ကောင်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှမစီးဘူး။ တစ်နေ့တော့ စျေးသွားဖို့ အဲ့ဒါကို စီးချင်စိတ်ပေါက်လာတယ်…”
လုနန်၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။ စမ်းသပ်မှုအနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်း မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ သူမသည် ကွဲပြားခြားနားနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူမ သေချာသွားခဲ့သည်။
ဆေးရုံတွင် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ ဖေးကျီအန်းသည် အရာအားလုံးကို မေ့နေသော်လည်း သူမ ဒေါသတကြီးဖြင့် လူနာဆောင်မှ ထွက်သွားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းနောက်မှ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုသည်က ဖေးကျီအန်း၏ စရိုက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူစိမ်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဤသို့ ဘယ်တော့မှ ဆက်ဆံမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ အာမခံနိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထို “သူစိမ်းအမျိုးသမီး” သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း ပြောသည့်တိုင် သူသည် ဤသို့ ပြုမူမည်မဟုတ်ပေ။
ဖေးကျီအန်းသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသော်လည်း သူ၏ မသိစိတ်က သူမကို မှတ်မိနေသေးသည်လား။
အိမ်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လုနန်သည် တံခါးဖွင့်ကာ ဖေးကျီအန်းနှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်သည် မွှေးကြိုင်နေပြီး ညအမှောင်၏ ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင် အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
လုနန်သည် အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ ဖိနပ်ကြီးများကို ချွတ်လိုက်ပြီး အပင်ပုများ စီတန်းနေသော လမ်းတစ်လျှောက် ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်သွားရင်း တစ်နေ့နေ့တွင် မြစ်ထဲမှ ကျောက်စရစ်ခဲအချို့ကို စုဆောင်းကာ လမ်းကို အလှဆင်ရန် စဉ်းစားနေမိသည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ တစ်ခုခု မှတ်မိလာသေးလား”
လုနန်က ဖေးကျီအန်းကို အတည်ပြုအဖြေရဖို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ခေါင်းကိုကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရင်တုန်းက ဒီမှာ ပန်းတွေ မြက်တွေ မရှိခဲ့ဘူးလား”
လုနန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာတွေ မှတ်မိလဲ”
ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “ဘာမှမမှတ်မိပါဘူး။ ခြံထဲမှာ ကိုယ် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်တချို့ပဲ”
လုနန် - “…” ထိုအရာက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူက ခြံကို မှတ်မိသော်လည်း သူမကို မမှတ်မိပေ။
ဒီထဲမှာ အတုံးဆုံးက သူမပဲလား။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို လျစ်လျူရှုကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ ခြံဝင်းထဲမှ အသံများ ကြားလိုက်မိပုံရသည်။ အန်တီဝူ၏ အခန်းသည် ရေနံဆီမီးခွက်ဖြင့် လင်းလာပြီး မကြာမီတွင် အန်တီဝူသည် မီးခွက်ကိုင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
“နန်နန်၊ ပြန်လာပြီလား” အန်တီဝူ သည် သူမ၏ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လုနန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသောသူကို မြင်သောအခါ သူမ အော်လိုက်သည်။
“သားမက်ပါလား!? မင်းလည်း ပြန်လာတာပဲလား”
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက အန်တီဝူကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မွေးစားအမေ၊ ဖေးကျီအန်းက ဗုံးပေါက်ကွဲမှုကြောင့် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မမှတ်မိတော့ဘူး”
ထို့နောက် သူမသည် ဖေးကျီအန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်မရဲ့ မွေးစားအမေ။ ရှင် သူ့ကို မွေးစားအမေလို့ပဲ ခေါ်”
ဖေးကျီအန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မွေးစားအမေ”
အန်တီဝူသည် ဤကဲ့သို့သော ဒရာမာဆန်သည့် အလှည့်အပြောင်းကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာ သိသာလှ၏။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဪ အေးအေး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားပြီးကြပြီလား။ ငါ မင်းတို့အတွက် ညစာ ချန်ထားတယ်။ အခု မီးဖိုချောင်သွားပြီး ယူလာခဲ့မယ်”
လုနန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ လိုက်ခဲ့မယ်။ ရှောင်ကျန့် နဲ့ ရှောင်ရှန့်လည်း နောက်ကျမှ အိမ်ပြန်ရောက်မှာ။ ထမင်းနှစ်ပန်းကန် ပိုယူခဲ့”
မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ အန်တီဝူသည် လုနန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သားမက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး…”
လုနန် အန်တီဝူကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “မွေးစားအမေ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ဆရာဝန် ပြောတာ ဒါက ယာယီမှတ်ဉာဏ်ပျောက်တာပါတဲ့။ ခုနလေးတင်ပဲ ခြံထဲမှာတုန်းက သူ အကြောင်းအရာတချို့ကို မှတ်မိသေးတယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ကောင်းသွားနိုင်လောက်တယ်”
…သူ မှတ်မိသည့် အရာများထဲတွင် သူမ မပါဝင်သော်လည်းပေါ့။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့။ တို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ အခြေကျနေပြီ။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် ဒုက္ခတွေ မတတ်နိုင်တော့ဘူး”
အန်တီဝူသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ကာ ဆုတောင်းစာများ ရွတ်ဆိုရင်း စိတ်မအေးနိုင်သေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“မွေးစားအမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆုမတောင်းပါနဲ့တော့” လုနန်က ပြောလိုက်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ တစ်သက်တာ စွဲမြဲလာသော အကျင့်ကို ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲသော်လည်း အနာဂတ်အတွက် သူမ ပြတ်သားရမည်ဟု လုနန် ခံစားမိသည်။
“ဒီလိုမျိုးဟာက ပဒေသရာဇ် အယူသီးမှုထဲမှာ ပါတယ်, တစ်ယောက်ယောက်က သတိထားမိသွားရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်”
အန်တီဝူ အံ့ဩသွားသည်။ “ဆုတောင်းတာတောင် မရတော့ဘူးလား”
လုနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မွေးစားအမေ ကျွန်မကို ‘သခင်မလေး’ လို့ ခေါ်လို့မရတော့သလိုပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က သိသွားရင် သူတို့က ဒါကို ပြဿနာရှိတယ်လို့ ခေါင်းစဥ်တပ်လိမ့်မယ်”
ခေါင်းစဥ်တပ်ခံရမည်ဟု ပြောသောအခါ အန်တီဝူ အမြန်ကတိပေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါမပြောတော့ဘူး။ နောက်ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ဘူး”
သူတို့နှစ်ဦးသည် အစားအစာများနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့မှာမူ ပြန်မရောက်သေးဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ဖေးကျီအန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်နေခဲ့သည်။
လုနန်သည် စားစရာများကို ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် တင်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “လာစားတော့”
အန်တီဝူသည် လုနန်အတွက် သူမ ချက်ထားသော အာဟာရဖြစ်စေသည့် ဟင်းချိုကို ယူလာပေးခဲ့သည်။ ရှောင်ရှဲ့၏ ဓာတ်မတည့်မှု သက်သာသွားပြီးနောက် လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း စားသောက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
အန်တီဝူသည် လုနန် လပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစားခဲ့ရသည်ကို သနားသောကြောင့် နေ့တိုင်း အာဟာရဖြစ်စေမည့် အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပေးရန် သေချာဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ဤသည်က လုနန်၏ အသားအရေကို တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းမွန်လာစေပြီး နေရောင်အောက်တွင် သူမသည် တောက်ပနေသယောင် ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် လီလီက လုနန်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အသားအရေကို အံ့ဩခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အန်တီဝူက ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်စား။ မင်း ဒဏ်ရာကနေ ပြန်သက်သာဖို့ လိုတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းအတွက် သမင်သွေးဟင်းချို ချက်ပေးမယ်။ အများကြီး ကျန်သေးတယ်”
လုနန် - “…” မွေးစားအမေ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အခွင့်အရေးကို ရသွားပြီ။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို စပ်ဖြီးဖြီးအကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အကြည့်ကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အတိတ်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ မသိသော သို့မဟုတ် မမှတ်မိနိုင်သော တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သိလိုက်သည်။
သူတို့ စားသောက်ပြီးသည့်နောက် ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့မှာ ပြန်မရောက်သေးပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန်တို့ကြားတွင် အပိုမီးသီးများ ဖြစ်ရခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
အန်တီဝူသည် လုနန်ကို ဖေးကျီအန်းအား အပေါ်ထပ်သို့ အနားယူရန် ခေါ်သွားဖို့ တိုက်တွန်းပြောဆိုလိုက်သည်။
“သူ့ကို အလုပ်မပင်ပန်းစေနဲ့။ စကားမစပ် ငါ ရှောင်ရှကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ ကျီအန်းကို သူမနဲ့ တွေ့ခိုင်းလိုက်။ အဖေနဲ့သမီးကြားက သံယောဇဉ်က သဘာဝပဲ။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရင် တစ်ခုခု မှတ်မိလာနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်ရှက သူ့အဖေကို မတွေ့တာကြာပြီ။ သူတို့ ပြန်ပြီး ရင်းနှီးဖို့ အချိန်တန်ပြီ”
ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ရှောင်ရှ? ကိုယ်တို့မှာ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်လား”
ဖေးကျီအန်းသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးပြီးနောက် လုနန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမနှင့် ပြင်းထန်သော ဆက်နွှယ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မြန်ဆန်လာပြီး သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် ဤထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို သူမ၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပမှုကြောင့်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည် - ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် လှပလွန်းသည်။ သူသည် ရုပ်ရည်ကို မက်မောသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။
သူ၏သား ဖေးကျန့်က လုနန်ကို သူ၏ ဇနီးလို့ ပြောလိုက်တုန်းက သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ်ထက်မပိုဘဲ ဖေးကျန့်နှင့် အသက်အရွယ်တူညီပုံရပြီး သူကမူ အသက်သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဖေးကျန့်က ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မပြောသော်လည်း ဖေးကျီအန်းက သူတို့သည် ဒုတိယအိမ်ထောင်ဖြစ်နိုင်ပြီး ဖေးကျန့်မှာ သူမ၏ သားအရင်း မဟုတ်ကြောင်း အမြန်ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်တို့၏ သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆက်ဆံပုံက သူ၏ သံသယများကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့တွင် သမီးတစ်ယောက်အတူရှိသည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေ။ လုနန်သည် ကလေးမွေးထားဖူးသည့်ပုံစံ လုံးဝမပေါက်ပေ။ သူမသည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ကောက်ကျစ်ကာ လောကကြီးကို မကြုံဖူးသေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဂျီကျတတ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူတို့ မကြာသေးမီကမှ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ယူဆခဲ့သည်။
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လုနန် စနောက်လိုက်သည်။
“ရှင်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကလေးမွေးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“…”
အန်တီဝူသည် ရှောင်ရှကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး လုနန်က အစစအရာရာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။
“သမက်၊ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ မြန်မြန် မင်းသမီးကို အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားတော့လေ”
“ကျွန်တော်…”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖေးကျီအန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် အန်တီဝူထံသို့ လျှောက်သွားကာ ရှောင်ရှကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကလေးကို မည်သို့ချီရမည်ကို မှတ်မိနေပုံရပြီး သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို အလိုအလျောက် ချိန်ညှိလိုက်သည်။ နူးညံ့သော ကလေးငယ်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီနေသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူမ သက်သောင့်သက်သာ အိပ်စက်နိုင်ရန် သူ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဆက်နွယ်မှုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ရှောင်ရှကို ကလေးပုခက်ထဲထည့်လိုက်။ သူ့ကို မနိုးအောင် သတိထား”
ဖေးကျီအန်းသည် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော အိပ်ခန်းကို ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် မှန်တင်ခုံတစ်လုံး၊ ကလေးပုခက်တစ်လုံး၊ ကြီးမားသော နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ဂါဝန်တစ်ထည်ဘေးရှိ စင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စစ်ယူနီဖောင်းများ ရှိနေသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် စာအုပ်များ၊ သိုးမွှေးလုံးတစ်လုံးနှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြီးစီးနေသော ကလေးခြေအိတ်များပါရှိသည့် ကြိမ်ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှိနေသည်။
ညအိပ်စားပွဲခုံပေါ်တွင် သူနှင့် လုနန်၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ဓာတ်ပုံဘောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လုနန်သည် ဖြူဖွေးသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူကမူ စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ သိပ်ရင်းနှီးပုံမရပေ။ လုနန်သည် ကင်မရာကို တည့်တည့်ကြည့်နေပြီး သူကမူ သူမကို ကြည့်ရန် အနည်းငယ် လှည့်နေခဲ့သည်။
အခန်းသည် သူတို့၏ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့သော ဘဝ၏ အစအနများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူသည် ရှောင်ရှကို ကလေးပုခက်ဆီသို့ ချီသွားပြီး ညင်သာစွာ အတွင်းသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ရှသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဖေးကျီအန်းနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် “ဝါး ဝါး ဝါး…”
ရှောင်ရှ၏ ငိုသံသည် အိပ်ခန်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ လာပြီး ရှောင်ရှကို ပွေ့ချီကာ သူမ၏ အနှီးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မိခင်ရနံ့ကို ခံစားမိသောအခါ ရှောင်ရှသည် လုနန်ကို မှီနေလိုက်သည်။
လုနန် နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။ “သူမ ဗိုက်ဆာနေပြီ”
လုနန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “သွားပြီး မျက်နှာသစ်ချေ။ ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာက ခြံထဲမှာ။ တံခါးတွေမှာ ဆိုင်းဘုတ်တွေ တပ်ထားတယ်။ ရေနံဆီမီးခွက်ကို ယူသွား။ ကျွန်မ သူ့ကို နို့တိုက်လိုက်မယ်”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို ကျောခိုင်းကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး သူမ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်း: - “…အင်း”
ဖေးကျီအန်း မျက်နှာသစ်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ရှောင်ရှသည် နို့စို့၍ မပြီးသေးဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ကာ မျိုချနေပြီး လုနန်ကမူ သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရှောင်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်သို့ တန်းတန်း သွားလိုက်သည်။
သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်ကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထိုးထားသော ကလေးခြေအိတ်များကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်လုံးများသည် စာအုပ်ကို အမှတ်မထင် ကြည့်မိရာမှ စာမျက်နှာများကြားမှ ထွက်နေသော စာတစ်စောင်၏ ထောင့်စွန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ကောင်းစွာ မရှင်းပြနိုင်သော အကြောင်းပြချက်များကြောင့် သူသည် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းတွင် ထည့်ထားသော စာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
စာထဲတွင် သူ၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော ကဗျာတစ်ပုဒ် ပါဝင်နေသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စာကို နှစ်ခါပြန်စစ်ဆေးရင်း အလွန်အံ့ဩနေမိသည်။ သူက ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ရေးနိုင်မှာလဲ။
လုနန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို မျက်နှာမူကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးတစောင်း လှဲနေသည်။ ဖေးကျီအန်း၏ လက်ထဲရှိ စာရွက်နှင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩမှုကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“ဖေးကျန့် ဆီက ကြားတာတော့ ရှင်က စစ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ဆို။ ရှင်က အင်္ဂလိပ်၊ ရုရှား၊ ဂျာမန်နဲ့ ဒေသန္တရစကားမျိုးစုံကို ပြောနိုင်တယ်ဆို။ အဲ့ဒါ ဟုတ်လား”
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် ဘာကြောင့် မေးနေသည်ကို မသေချာပေမယ့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲ့ဒါက ကိုယ့် ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ အမှန်ပဲ”
လုနန်သည် “ဪ” ဟု အသံရှည်ဆွဲကာ ကာယကံရှင်ထံမှ အတည်ပြုချက် ရယူလိုက်သည်။ 'ဟားဟား ဒီအဘိုးကြီးက တော်တော်စောစောကတည်းက သူမကို မျက်စိကျနေခဲ့တာကိုး။'
“အိုး”
သူမက ရှောင်ရှကို အိပ်ပျော်အောင် ပုတ်ပေးရင်း အကြံပြုလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ရှင့်လက်ထဲက စာအုပ်ကိုလှန်၊ စာရွက်ပေါ်က ကဗျာကိုရှာပြီး ကျွန်မကို ဖတ်ပြ”