အခန်း (၁၂၇+၁၂၈)

အပိုင်း ၁၂၇

"ဟုတ်၊ တွေ့ဖူးတယ်လေ" ရွှီယွဲ့ဟွားက မျက်နှာအပြည့် နောင်တရသော အမူအရာဖြင့် ရွှီတာ့လန်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အန်တီ လုက တစ်ခါက ကျွန်မတို့ရွာက ဈေးကို သွားခဲ့တုန်းက ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့ကို ဝင်တိုက်မိခဲ့တယ်။ သူက တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ အားနာနေတုန်းပဲ"

ရွှီတာ့လန်က အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။ "အိုး! ဒီလိုလား။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ!"

လုနန်က ပြုံးသာပြုံးနေပြီး ဘာမျှမပြောခဲ့ပေ။ ဒီအမူအရာကို သဘောတူညီသည်ဟု ယူဆနိုင်သလို "ငါ သဘောမတူဘူး၊ ဒါပေမယ့် နင့်ကို အရှက်မခွဲချင်လို့ ငါမငြင်းတော့ဘူး " ဟူသော သဘောမျိုးလည်း သက်ရောက်နိုင်သည်။

အကြောင်းစုံကို နားမလည်သော ရွှီတာ့လန်က ပထမအဓိပ္ပာယ်အတိုင်း သဘာဝကျကျ ယူဆလိုက်ပြီး ဒီ "တိုက်ဆိုင်မှု" အတွက် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သို့သော် အဖြစ်မှန်ကို သိကြသော ရွှီယွဲ့ဟွားနှင့် ရွှီယောက်တို့မှာမူ အခြေအနေကို စဉ်းစားတွေးတောနေရသည်။ ရွှီယောက်က ဤပြဇာတ်ကို သဘောကျနေပြီး ရွှီယွဲ့ဟွားမှာမူ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဟူမေ့က ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ရဲဘော် လု၊ ကျွန်မတို့အိမ်ကို အလည်လာပါလား။ ဒီနေ့ ကျွန်မသမီး ဟင်းချက်မှာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မယောက်ျားလည်း နေ့လယ်စာအတွက် အိမ်ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်တည်းပဲ ရှိမှာ။ ရှင် လာမယ်ဆိုရင် ချင်ချင်းကို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲတချို့ ပိုချက်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ"

လုနန်က ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ဒါက ဟာသတစ်ခုပင်! လူတိုင်းတွင် ရိက္ခာအကန့်အသတ်ရှိသည်ကို ထည့်မပြောလျှင်တောင် သူမသာ ဧည့်သည်အဖြစ် သူတို့အိမ်သို့ သွားခဲ့ပါက ဟူမေ့က စားပွဲသောက်ပွဲကြီးကို သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ပေလိမ့်မည်။ သူမက သူတို့ မိသားစု ရက်ပေါင်းများစွာ စားသုံးနိုင်မည့် ပမာဏကို စားသုံးမိသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ချင်ချင်းက ချက်ပြုတ်နေသည်ဆိုပါက ဟူမေ့က သူမ၏သမီးအား "အနာဂတ် ယောက္ခမ" အတွက် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပြသခွင့်ပြုရန် အရိပ်အမြွက် ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသာ အမှန်တကယ် သွားခဲ့လျှင် သူမသည် လာရောက်လေ့လာသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဟူမေ့ထံသို့ မှားယွင်းသော အချက်ပြမှုကို ပေးပို့ရာ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သူမသည် "ယောက္ခမ" နေရာမှ သရုပ်ဆောင်ရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ 'မဖြစ်နိုင်၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။'

လုနန်၏ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်မှုက ဟူမေ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီး ရွှီတာ့လန်ကလည်း ရွှီယွဲ့ဟွား၏ အစ်ကို လုပ်ခဲ့သည့် အမှားအတွက် အပြစ်ဖြေသောအနေဖြင့် လုနန်ကို သူတို့အိမ်သို့ ထမင်းစား ဖိတ်သင့်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ အကြံပြုခဲ့သည်။

ဟူမေ့က လုနန် ထိုအကြံပြုချက်ကို သဘောတူသွားမည်ကို စိုးရိမ်လျက် မျက်လုံးပြူးကာ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ရွှီတာ့လန်တွင်လည်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဖေး၏ မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်တူနေသည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ရွှီတာ့လန်တွင် သမီးမရှိသောကြောင့် သူမ၏ တူမကို ထိုနေရာအတွက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုနန်က ထိုကမ်းလှမ်းမှုကိုလည်း ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဟူမေ့၊ ရွှီတာ့လန်တို့နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် သူမ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ ယနေ့သည် အပြင်ထွက်ရန် နေ့ကောင်းရက်သာ မဟုတ်သောကြောင့် သူမနေအိမ်၏ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုထံသို့ ဆုတ်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသာ ကြာကြာ နေနေမည်ဆိုလျှင် ရွှီယွဲ့ဟွားနှင့် ရွှီယောက်တို့ကို "တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံမိ" သွားနိုင်ပေသည်။

သူမ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ "ရဲဘော် ချန်ဟွား လား။ ဘာလို့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အထဲမဝင်တာလဲ။"

လုနန် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ ချန်ဟွား အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ချက်ချင်း စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရဲဘော် လုနန်၊ ရှင် အိမ်မှာမရှိဘူးလို့ အန်တီ ဝူဆီက ကြားလိုက်လို့ ကျွန်မ အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တော့ဘူး။ ရှင့်ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်လို့ စဉ်းစားလိုက်တာ"

လုနန်က အံ့သြသွားပုံပင်။ "ဒါဆို ရဲဘော် ချန်ဟွားက ကျွန်မနဲ့ ဘာအကြောင်း ပြောချင်လို့လဲ"

“အမ်..” ချန်ဟွားက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ " ရဲဘော် လုနန်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို စာလုံးတချို့အကြောင်း မေးချင်လို့ပါ…"

သူမ စကားပြောနေစဉ် ချန်ဟွားက သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်၍ လုနန်အား ပြသလိုက်သည်။ သူမ စာအုပ်ကို ယူ၍ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စာမျက်နှာများပေါ်တွင် ခဲတံဖြင့် ရေးသားထားသော စကားလုံးများနှင့် ကဗျာများ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ရေးမှာ တုန်ယင်နေကာ စတင်လေ့လာသူ တစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ရေးသားသူ၏ ရိုးသားမှုမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မရယ်ပါနဲ့၊ ရဲဘော် လုနန်။ ကျွန်မ အခြေအနေက အကြမ်းထည်လောက်ပဲ ရှိသေးမှန်း သိပါတယ်။ တခြားသူတွေက ကျွန်မကို လှောင်ကြတယ်၊ အထူးသဖြင့် လျိုအာ့နျိုပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မအခြေအနေကို ကြားတုန်းက မရယ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဟာသတစ်ခုလို မဆက်ဆံခဲ့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သတိထားမိတယ်" ချန်ဟွားက အားတက်သရောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ရယ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး" လုနန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်းမှာ သင်ယူခွင့်နဲ့ တိုးတက်ခွင့် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ တိုးတက်ချင်စိတ်ရှိတဲ့သူတွေက လေးစားမှုနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်"

လုနန်က ရယ်စရာ အကြောင်းမရှိဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်သည်။ သူမသည် "ခန်းဆောင်နီ အိမ်မက်" ထဲမှ ရှန့်လင်ကိုပင် သတိရမိသည်။ ရှန့်လင်သည် အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကြားမှ ကဗျာသင်ယူခြင်းကို ဇွဲနဘဲဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ချန်ဟွားလည်း ထိုနည်းတူပင်။ လူအများက သူမကို မည်မျှပင် လှောင်ပြောင်စေကာမူ သူမသည် ဆက်သင်ယူပြီး တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ကာ ထိုစိတ်ဓာတ်သည် သမိုင်းတစ်လျှောက် အမြဲတစေ လေးစားခံခဲ့ရသည်။

ချန်ဟွားက လုနန်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားတက်သွားသော အမူအရာတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်"

လုနန်က ချန်ဟွား၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှ အမှားများကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး စာလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်များကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူမက နောင်တွင် မေးခွန်းများရှိပါက သူမထံ အမြဲတမ်း လာနိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ချန်ဟွားက ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူခဲ့ပြီး ကလေးများအတွက် ညစာပြင်ဆင်ရန် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

တံခါးဝတွင် ချန်ဟွားကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လုနန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မနှောင့်ယှက်မိစေရန် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဥယျာဉ်ထဲရှိ ဒန်းပေါ်တွင် ခဏမျှ ကစားရန် စဉ်းစားမိပြီး ထိုနှာဘူးလူအိုကြီး ဖေးကျီအန်းကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်လိုကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သူမ ဖေးကျီအန်းကို ပြောချင်နေသည့် ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများအားလုံးကို လုနန်က ပြန်မျိုချလိုက်သည်။ လက်ရှိ ဖေးကျီအန်းသည် နိုးထခါစ၊ အားနည်းပြီး ဘာမှမသိသော သူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူ့တွင် ခွန်အားများ ရှိနေသေးသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် သူမ အချိန်ဆွဲထားပြီး ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒန်းဆီသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ဟွိုက်က ဒန်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ ရှေ့နောက် လွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရှောင်ပိုင်က သူ့နောက်သို့ ဆော့ကစားရင်း လိုက်နေသည်။

လုနန်က အခြားဒန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟွိုက်က သူမကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။ သူ ဒန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး လုနန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်လိုက်သည်။ "ဝိုး၊ မားမားက သားနဲ့ ဆော့ဖို့ ရောက်လာပြီ!"

ရှောင်ဟွိုက်သည် အလွန် အမှီခိုကင်းသော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ဘာသာသူ နေထိုင်ရင်း ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေတတ်သည်။ သူသည် အခြားသူများနှင့် ကစားရသည်ကို ပျော်ရွှင်သော်လည်း အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိပါက ရှောင်ပိုင်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေနိုင်သည်။

ကြီးမားသော သူ့ကိုယ်သူ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုဖြင့် သူသည် လုနန် သတ်မှတ်ပေးထားသော နေ့စဉ် အချိန်ဇယားကို လိုက်နာပြီး သတိပေးစရာ မလိုဘဲ စာကျက်ချိန်နှင့် ကစားချိန်ကို တစ်လှည့်စီ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ရှူး…" လုနန်က ရှောင်ဟွိုက်ကို မျက်စိမှိတ်ပြပြီး သူမ၏ ဒန်းပေါ်သို့ သူ့ကို ပွေ့တင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသား အတူတကွ ရှေ့နောက် လွှဲကစားနေကြပြီး လုနန်၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် တိုက်ခတ်နေကာ သူတို့ လွှဲနေစဉ် လေထဲတွင် လွင့်ပျံကခုန်နေသည်။

ရှောင်ဟွိုက်က တခစ်ခစ် ရယ်မောနေပြီး ရှောင်ပိုင်မှာမူ စောစောက ရှောင်ဟွိုက် နောက်သို့ လိုက်ရ၍ မောဟိုက်ကာ လျှာထုတ်လျက် သူတို့ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

သူတို့ ကစားနေကြစဉ် အရပ်မြင့်မြင့် ပုံရိပ်တစ်ခုက အနီးအနားတွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အမူအရာဖြင့် အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့ပြီး ရှန့်ကျီမင်မှာမူ တပ်ထဲမှ ပြန်လွှတ်လိုက်ခြင်း ခံရသည့်အပေါ် လုံးဝ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံ ပေါ်သည်။

"ငါ့အဖေက ဗိုလ်ကြီးဝမ်ကို ငါတို့ကို နှင်ထုတ်ခိုင်းတာလို့ မင်းထင်လား" ဖေးကျန့်က ရှန့်ကျီမင်ကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ"ရှန့်ကျီမင်က ဂရုမစိုက်သလို ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ဘာလို့ ငါတို့ကို အစောကြီး ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျမှ မလွှတ်ဘဲ ငါတို့ အဲဒီမှာ ရက်အနည်းငယ် နေပြီးတဲ့အထိ စောင့်နေရတာလဲ"ဖေးကျန့်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ရှန့်ကျီမင်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေရတာလဲ။ ငါတို့ အခုလေးတင် အနှင်ခံလိုက်ရတာလေ၊ မင်းက ဂရုမစိုက်သလိုပဲ" ဖေးကျန့်က ရှန့်ကျီမင်၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကြောင့် စိတ်တိုလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ကျီမင်က မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားပြီး အခြားသူများရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ မပြသဖူးသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သည့် ပုံစံကို ပြသနေသည်။ သူက ဂရုမစိုက်သလို ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ စစ်တပ်ထဲဝင်တာက ဘယ်တုန်းကမှ ငါ့ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ငါ ကျင်းချန်ကို လာတာက ပြဿနာရှောင်ဖို့ပဲ။ ငါသာ စစ်သားလုပ်ချင်ရင် ဘယ်နေရာမှာမဆို လုပ်လို့ရတယ်"

ဖေးကျန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှန့်ကျီမင်က သူ့ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အလွန် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

မနာလိုမှုက ဖေးကျန့်၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်စေသည်။ သူက စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဝင်ခွင့်မရခဲ့ဘဲ ရှန့်ကျီမင်မှာမူ အခွင့်အရေး ရှိသော်လည်း မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

ပြဿနာရှောင်ခြင်းအကြောင်း ပြောရင်း ရှန့်ကျီမင်က မည်သူမျှ မကြည့်နေစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖေးကျန့်အား အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ပြောရဦးမယ်၊ မြို့တော်မှာ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်"

"စကားဆက်မပြောနဲ့တော့"ဖေးကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နေရာ တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်"

ရှန့်ကျီမင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များက နံရံဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ထွက်ခဲ့"

ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားပြီး အပြာရောင် ဂါဝန် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက နံရံနောက်ကွယ်မှ ခြေဆာဆာဖြင့် ထွက်လာသည်။ သူမက ရွှီယောက်ပင်။

ဖေးကျန့်ကို မြင်သောအခါ ရွှီယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ငါ ချောင်းနားထောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက် နင်တို့ဘာသာ ရောက်လာကြတာ"

ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ မရောက်မီကတည်းက သူမ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်က သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်စဉ် ရွှီယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသော အံ့သြမှုကို သတိမလွတ်ခဲ့ပေ။ သူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို သိလို့လား"

ရွှီယောက်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ မသိကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကို မြည်းလှည်းပေါ်မှာ တွေ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါလည်း မြည်းလှည်းပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့တာ"

ရွှီယောက်က မြည်းလှည်းအကြောင်း ပြောသည်ကို ဖေးကျန့် ကြားသောအခါ ဤမိန်းကလေးသည် ထိုအချိန်က မြည်းလှည်းပေါ်မှ ပညာတတ် အမျိုးသမီးငယ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့မသွားဘဲ ဆက်၍စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ"

ရွှီယောက်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ငါ့မိသားစု ဆွေမျိုးဆီ အလည်လာကြတာ။ ငါ အတွန်းခံလိုက်ရပြီး ခြေကျင်းဝတ်လည်သွားတယ်။ ပြီးတော့ လမ်းပျောက်သွားလို့ ဒီမှာ ခဏနားနေတာ"

"အလည်လာတာ ဟုတ်လား။ ဘယ်သူ့မိသားစုလဲ" ဖေးကျန့်က စုံစမ်းလိုက်သည်။

ရွှီယောက်က ပြန်ဖြေရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင်ပင် သူမ၏ နောက်မှ အသံတစ်သံက ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ညီမလေး ရွှီယောက်၊ ဘာလို့ လျှောက်ပြေးနေတာလဲ။ ငါနဲ့ အန်တီ နင့်ကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ"

အသစ်ရောက်လာသူက အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး ရွှီယောက်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ နင့်ကို တွေ့ပြီ! နင် ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခါ ဒီလို လျှောက်မသွားပါနဲ့တော့"

သူမ၏ အာရုံကို ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်ထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ချိုသာ၍ ဖြူစင်စွာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာမှ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ရွှီယောက်က ရွှီယွဲ့ဟွား၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရွှီယွဲ့ဟွားသည် သူမအား ကျောက်တုံးပေါ်သို့ တမင်တကာ လဲကျစေခဲ့ပြီး ခြေကျင်းဝတ်လည်ကာ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ယခု ဖေးကျန့်နှင့် တွေ့သောအခါ မျက်နှာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်မှာ လျင်မြန်လှသည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောရလျှင် လုနန်ကိုလည်း ရွှီယွဲ့ဟွား၏ ဒုတိယအစ်ကိုက ဝင်တိုက်ခဲ့သည်။ အစ်ကိုနှင့် ညီမမှာ သွေးသားမတော်စပ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ အပြုအမူပုံစံများမှာ အလွန် ဆင်တူကြသည်။

ဖေးကျန့်က ရွှီယွဲ့ဟွား၏ ကြင်နာပြီး ချိုမြိန်သော အသွင်အပြင်ကို သဘောကျသွားမည်လားဟု ရွှီယောက် တွေးမိသည်။

ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရပ်ရှည်ကြပြီး မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖတ်နိုင်သည့် အားသာချက် ရှိကြသည်။

ဖေးကျန့်က ရွှီယွဲ့ဟွား၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ အေးစက်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "မင်းကရော ဘယ်သူလဲ။ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ရွှီယွဲ့ဟွားက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူလိုက်သည်။ ဘာလို့ ဒီလူက သမာရိုးကျအတိုင်း မပြုမူရတာလဲ? သူမ မလာခင် ရွှီယောက်က သူမအကြောင်း မကောင်းပြောလိုက်သည်လား။

ရွှီယောက် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ရဲဘော် လု၏ မိသားစုဝင်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။

ရွှီယွဲ့ဟွားသည် ရွှီယောက်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး မပျောက်ကွယ်မီ ဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်တိုသွားသည်။ ရွှီယောက်က ဖေးကျန့် ရှေ့တွင် သူမအကြောင်း မကောင်းပြောခဲ့သည်မှာ သေချာသည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။ သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည်က ရွှီယွဲ့ဟွားပါ။ ကျွန်မ အန်တီက ရွှီတာ့လန်ပါ။ ကျွန်မက ညီမလေး ရွှီယောက်နဲ့အတူ ကျွန်မတို့ အန်တီမိသားစုဆီ အလည်လာခဲ့တာပါ။ လမ်းမှာ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖေး မိသားစုက အန်တီ လုနန် နဲ့ ခဏ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ပြီး စကားပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ညီမလေး ရွှီယောက် ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်မနဲ့ အန်တီက သူမကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေခဲ့တာပါ…"

ဖေးကျန့် - “…”

ရှန့်ကျီမင် - “…”

"မင်း လု… ဘာလို့ ပြောလိုက်တာ"ဖေးကျန့်က သူကြားသည်ကို မယုံနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ရွှီယွဲ့ဟွားက ဖေးကျန့် အဘယ်ကြောင့် ဤအချက်ကို အာရုံစိုက်နေသည်ကို နားမလည်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "အန်တီလုပါ"

ရှန့်ကျီမင်က ညင်သာစွာဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ မင်း ဆက်ပြောလို့ရတယ်"

"…ကျွန်မနဲ့ အန်တီက ကျွန်မ ညီမကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့ သူ့ကို တွေ့ပါပြီ။ ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။ ဘာလို့ ကျွန်မ ညီမနဲ့ အတူ ရှိနေတာလဲ"

နားထောင်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ငါတို့ ဒီမှာ နေတာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က လူစိမ်းတွေမို့လို့ ငါတို့ မေးခွန်း နည်းနည်း ပိုမေးလိုက်တာ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းတို့ အခု သွားလို့ရပြီ"

သူက ရွှီယွဲ့ဟွား၏ အခြားမေးခွန်းများကို ပြန်မဖြေခဲ့သလို သူမနှင့် ရွှီယောက်တို့၏ ပြောစကားများ ကွဲလွဲနေမှုအပေါ်တွင်လည်း မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပေ။

ရွှီယွဲ့ဟွားက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သော်လည်း သူမ မဆင်မခြင် မပြုမူသင့်မှန်း သိသဖြင့် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။

ရွှီယောက်က ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးကို လေးစားမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၂၈

မိန်းကလေးများ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖေးကျန့်က သူ၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ရှန့်ကျီမင်က သူ့ကို စနောက်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းမှာ သန်းတွေ ရှိနေလို့လား"

"ဒါက ကြားလို့မကောင်းပေမဲ့..”ဖေးကျန့်က စိတ်မရှည်သလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရွှီယွဲ့ဟွားဆိုတဲ့ မိန်းကလေး စကားပြောတိုင်း ငါ့ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်"

ရှန့်ကျီမင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "မယုံနိုင်စရာပဲ! ငါတို့ ဖေးကျန့်က မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို တကယ်ပဲ မြင်နိုင်တာပဲ"

“ငါ မတုံးပါဘူး” ဖေးကျန့်က မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ "သူသုံးတဲ့ လေသံက လုနန် လူတွေကို လှည့်စားတဲ့ပုံစံနဲ့ အရမ်းဆင်တူတယ်။ ကွာခြားတာက လုနန်က ငါ့ကို လှည့်စားတာ၊ သူကတော့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လှည့်စားနေတာပဲ"

ဖေးကျန့်က လုနန်ကို သတိထားနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမ ထိုလေသံဖြင့် စကားပြောတိုင်း သူ၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်သွားစေပြီး လှည့်စားမှုများကို အလွန်အကဲဆတ်စေသည်။

ရှန့်ကျီမင်က ဖေးကျန့်၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို သဘောကျကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရွှီယွဲ့ဟွားဆိုတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ အကြည့်တွေက မင်းဆီကို ခဏခဏ ရောက်လာနေသလိုပဲ။ ညီအစ်ကို၊ မင်း အချစ်ရေး ပြဿနာတချို့ တွေ့တော့မယ် ထင်တယ်"

ရှန့်ကျီမင်သည် ဉာဏ်ကောင်းရုံသာမက ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။ ရွှီယွဲ့ဟွားက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး အလွန်အမင်း နီးကပ်ခြင်း မရှိဘဲ သင့်တော်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သူမ၏ အတွေးများကို ရှန့်ကျီမင်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

အခြားမိန်းကလေးမှာမူ မျက်လုံးများ ကြည်လင်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်သလို အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုသော သဘောထားဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်က ရွှီယွဲ့ဟွား၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ မကျရောက်သွားမှသာ သူမ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှီယောက်က ရွှီယွဲ့ဟွားအပေါ် အငြိုးအတေးအချို့ ထားရှိပုံရပြီး သူမကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် အနာဂတ်တွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြမည်မှာ သေချာသည်။

ဖေးကျန့်က အရှုံးပေးသော အမူအရာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ရှုန့်နွီ တွေတောင် မရှုံးသေးဘူး၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် အခြေချနိုင်မှာလဲ။ အချစ်ရေးနောက် လိုက်နေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ အဲဒီအစား ငါ့အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ခွင့်ပြုပါ"

[ဤဝါကျတွင် ရှုန့်နွီ ဆိုသည်မှာ ရှေးခေတ် တရုတ်နိုင်ငံ၏ မြောက်ပိုင်းဒေသများမှ အစွမ်းထက်သော ခြေသလုံးအိမ်တိုင် မျိုးနွယ်စုတစ်စုကို ရည်ညွှန်းပြီး ဟန်မင်းဆက်အတွက် အဓိက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်လေ့ရှိသည်။ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုတွင် ရှုန့်နွီ တို့ကို လက်ရှိဖြစ်ပွားနေသော ပဋိပက္ခနှင့် မတည်ငြိမ်မှု၏ သင်္ကေတအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ ဤစကားစုသည် လူတစ်ဦးသည် အချစ်ရေးကဲ့သို့သော တစ်ကိုယ်ရည် ပျော်ရွှင်မှုများကို လိုက်စားမည့်အစား ပြင်ပခြိမ်းခြောက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းခြင်းကဲ့သို့သော အရေးကြီးပြီး ဖိအားများသော ကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဒါက ရုန်းကန်နေရချိန် သို့မဟုတ် တာဝန်ယူရမည့် အချိန်များတွင် အာရုံပျံ့လွင့်မှုများထက် တာဝန်နှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဦးစားပေးသည့် စိတ်ဓာတ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။]

ထို့အပြင် သူ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လျှင်ပင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် အမျိုးသမီးကို မရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ မတုံးအပေ။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ကွဲလွဲနေသော ပြောဆိုချက်များက သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် လိမ်ညာနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဖေးကျန့်က သူ၏ အဖေအား ကျောက်ရှင်းနှင့် ကျုံးတာ့ယန်တို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကူညီခဲ့သည့် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်မှစ၍ အချို့သော ဌာနမှ ဦးလေးများ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု စွမ်းရည်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လေ့လာတွေ့ရှိခဲ့ပြီး အတော်အတန် သင်ယူခဲ့ရသည်။ အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာတစ်ခုမှာ အမှန်နှင့်အမှားကို မည်သို့ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည် နည်းပင်ဖြစ်သည်။

သူက ရွှီယွဲ့ဟွား လိမ်ညာနေပြီး ရွှီယောက်မှာ မလိမ်ညာကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ရွှီယောက် မလိမ်ညာခဲ့သောကြောင့် သူမ အတွန်းခံရပြီး လမ်းပျောက်သွားသည်ဟု ဆိုခြင်းသည် သူမကို တွန်းခဲ့သူမှာ ရွှီယွဲ့ဟွားနှင့် အနီးကပ် ဆက်စပ်နေသူ သို့မဟုတ် ရွှီယွဲ့ဟွား ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။

ရွှီယွဲ့ဟွားနှင့် ရွှီယောက်တို့ကြားမှ ပဋိပက္ခက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွှီယွဲ့ဟွားက တစ်စုံတစ်ဦးကို တွန်းခဲ့ပြီးနောက် အပြစ်ကို လွှဲချရန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ဖေးကျန့်တွင် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ပတ်သက်လိုစိတ် မရှိပေ။

သူသည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို လုနန်နှင့် အမှန်တကယ် မနှိုင်းယှဉ်သင့်ခဲ့ပေ။

ဖေးကျန့်က သူ၏ အတွေးများကို ရှန့်ကျီမင်အား ရှင်းမပြခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ စစ်သား ဖြစ်ချင်တယ်!"

ရှန့်ကျီမင်က ဖေးကျန့်၏ ပခုံးကို ဂရုဏာသက်စွာ ပုတ်လိုက်သော်လည်း ဖေးကျန့်က သူ့လက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "လောင်ရှန့်၊ မင်းမှာ အမြဲတမ်း ပါးနပ်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိတယ်။ ငါ ဘယ်လို စစ်တပ်ထဲ ဝင်လို့ရမလဲဆိုတာ မြန်မြန် ကူစဥ်းစားပေးစမ်းပါ!"

ရှန့်ကျီမင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "… မင်းကို စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခွင့်မပေးဘဲ တားနေတဲ့သူ ရှိလို့လား"

ဖေးကျန့်က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "ရှိတာပေါ့ကွာ! မင်းကြည့်လေ၊ ငါ စခန်းမှာ အဆင်ပြေနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ဗိုလ်ကြီးက ငါတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါ အတားအဆီး မဟုတ်ဘူးလား"

ရှန့်ကျီမင် အကြံပြုပေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးဖေးက သူ့ကလေးတွေရဲ့ ဆန္ဒကို အတင်းအကျပ် ဝင်စွက်ဖက်တတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးလို့ ငါမထင်ဘူး။ မင်း စဉ်းစားလွန်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဗိုလ်ကြီးက သူတို့ ပြင်ပတာဝန်တစ်ခု ရထားလို့ မင်းတို့ကို လောလောဆယ် အိမ်ပြန်စေချင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား"

ဖေးကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "သူတို့က ငါတို့ကို သူတို့တာဝန်နဲ့အတူ ခေါ်သွားလို့ရတာပဲ။ စိတ်မရှိနဲ့နော်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတွေက အထက်တန်းလွှာ စစ်သားတွေထက် မဆိုးပါဘူး"

ရှန့်ကျီမင်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။ "ဘာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အတွေးလဲ! မင်း စစ်တပ်ထဲတောင် မဝင်ရသေးဘဲ လျှို့ဝှက်တာဝန်တစ်ခုကို သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဖေးကျန့်တွင် ဆက်ငြင်းခုံစရာ မရှိတော့ဘဲ စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။”ရှန့်ကျီမင်က ဖေးကျန့်ကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း လုနန်ကို အနိုင်ယူပြီး မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေအကြောင်း မင်းအဖေကို ပြောခိုင်းသင့်တယ်။ မင်းအဖေက မင်းကို စစ်တပ်ထဲ မဝင်စေချင်ဘူးဆိုရင်၊ မင်း လုနန် ကို သူ သဘောတူလာတဲ့အထိ သူ့ရှေ့မှာ မင်းအကြောင်း ကောင်းကောင်းပြောလာအောင် မြှောက်ပင့်သင့်တယ်"

ဖေးကျန့် နားထောင်ရင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု ရောနှောသွားသည်။ "ငါ ဝန်မခံချင်ပေမဲ့ လုနန်က တကယ်ပဲ ငါ့အဖေရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ၊ သူ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်ရော ပျောက်ပြီးရော"

သို့သော် လုနန်ဆီမှ အကူအညီ တောင်းရမည့် အဖြစ်က အရှက်ရဖွယ် သဘောတူညီချက်များ ဆက်တိုက် လက်မှတ်ရေးထိုးရသလို ခံစားရပြီး သူ အနည်းငယ် ရှုံးနိမ့်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ။ စစ်တပ်ထဲ ဝင်နိုင်ဖို့အတွက် လုနန် တောင်းဆိုတာက သိပ်ပြီး အကျိုးအကြောင်းမမဲ့ဘူးဆိုရင် ငါ အကုန်လုပ်မယ်" ဖေးကျန့်က သူ့လက်သီးကို ဟန်ပါပါ ဆုပ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့သည် အိမ်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ရှန့်ကျီမင်က သူ့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာရင်း စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက မင်းအိမ်ကိုယ် မင်းပြန်တာလေ။ သူခိုးလို လုပ်နေဖို့ လိုလို့လား"

ဖေးကျန့် ရှန့်ကျီမင်၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှူး... အသံတိုးတိုးလုပ်၊ အဘိုးကြီး အိမ်မှာရှိတယ်၊ ငါ အိမ်ကနေ ထွက်သွားတာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ အဘိုးကြီးက ငါ့ခြေထောက်တွေ ကျိုးအောင် ပြေးခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လား"

ရှန့်ကျီမင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တိတ်တိတ်နေမည်ဟု အချက်ပြလိုက်ရာ ဖေးကျန့် လည်း နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခြေဖျားထောက်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့သည် လုနန်တစ်ယောက် ရှောင်ဟွိုက်နှင့်အတူ ဒန်းစီးရင်း ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ဖေးကျီအန်းမှာမူ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖေးကျီအန်းက သူတို့ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

"ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် ကံစမ်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖေးကျန့် - “…” အခုတော့ မစမ်းတော့ပါဘူး။

"အဖေ"ဖေးကျန့်က မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြီးခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း သူ ဘယ်ရောက်နေခဲ့သည်ကို စ၍ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း လျှောက်မသွားပါဘူး၊ တကယ်ပါ။ မယုံဘူးဆိုရင် ရှန့်ကျီမင်ကို မေးကြည့်လိုက်။ ကျွန်တော်တို့ စစ်စခန်းကို စစ်သားတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ သွားခဲ့တာ။ ဗိုလ်ကြီး ဝမ်နဲ့ စခန်းက စစ်သားတွေက ကျွန်တော့်အတွက် သက်သေခံပေးနိုင်တယ်"

"အဖေလည်း ဒါကို သိမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား"ဖေးကျန့်က သူ့အား စခန်းမှ အမှန်တကယ် နှင်ထုတ်ခဲ့သူမှာ သူ၏ ဖခင် ဟုတ်မဟုတ် သိရှိရန် ကြိုးစားရင်း ဖေးကျီအန်းအား သတိကြီးစွာဖြင့် စမ်းစစ်လိုက်သည်။

သူ၏ အစ်ကို ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဟွိုက်သည် လုနန်၏ ပေါင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဖေးကျန့်ထံ ပြေးသွားကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ အစ်ကို ပြန်လာပြီ!"

ဖေးကျန့် ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ချီလိုက်ချိန် မေးခံလိုက်ရသည်။ "အစ်ကို၊ စစ်သားလုပ်ရတာ ပျော်စရာကောင်းလား။ စစ်တပ်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

ဖေးကျန့် - “…”

သူ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခဲ့သည်ကို ရှောင်ဟွိုက်ပင် သိနေခဲ့ရာ သူ့အား စခန်းမှ နှင်ထုတ်ခဲ့သူမှာ အဘိုးကြီး အမှန်တကယ် ဟုတ်နေသည်လား။

သို့သော် အဘိုးကြီးက မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားသည် မဟုတ်ပါလား။ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားပြီးသည့်တိုင် အဘိုးကြီးသည် သူ့အား စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခြင်းမှ တားမြစ်ရန် မမေ့သေးပေ။

ဒန်းပေါ်မှ လုနန်သည် သူတို့ သုံးဦးအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ ဘယ်အချိန်က ပေါ်လာခဲ့လဲဆိုသည်ကို တွေးမိနေသည်။

ဖေးကျန့်က ဖေးကျီအန်းကို စမ်းစစ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ သူ့အား ထူးဆန်းစွာ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဖေးကျန့် စစ်စခန်းသို့ သွားသည်ကို မိသားစုတစ်စုလုံး သိကြရာ ဖေးကျီအန်းက မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဤကလေး ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာခဲ့သနည်း။

ဖေးကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ စစ်သားဖြစ်ရတာက လေးနက်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ မိသားစုနဲ့ နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲ။ မင်း ကြီးလာရင် နားလည်လာလိမ့်မယ်။ ကဲ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ထမင်းစားရအောင်။ အဘွားဝူက ငါတို့အတွက် ဘာချက်ထားလဲ ကြည့်ရအောင်"

သူ စကားပြောနေစဉ် ဖေးကျန့်က ရှောင်ဟွိုက်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ထားပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ သူ့လက်ကို လျှော့ချရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ရှောင်ဟွိုက်သည် သူ၏ အသက်ကယ်ကြိုး ဖြစ်သည်။ သူ မရှိလျှင် ယနေ့ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဖေးကျီအန်းက သူ့အား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ကာ ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

နောက်ဆုံးမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှန့်ကျီမင်က ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန်တို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဖေးကျန့် နောက်သို့ လိုက်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဥယျာဉ်ထဲတွင် လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်သည် ရွှေရွက်လွှာများကဲ့သို့ လုနန်၏ ဖြူဖျော့သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ပရိုဖိုင်နှင့် လည်တိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပျင်းရိပြီး အိပ်မက်ဆန်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံပင်များသည် ထူထဲပြီး စိမ်းလန်းကာ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေပြီး အလင်းရောင်အောက်တွင် အပြာရင့်ရောင်များ တောက်ပနေသည်။

ဒန်းအောက်တွင် မြူခိုးများကြားမှ ပန်းပွင့်များပါသော ချုံနိမ့်များသည် အစုလိုက် ပေါက်ရောက်နေသည်။ လုနန်သည် သူမ၏ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကန်ချွတ်ထားပြီး ခြေဗလာဖြင့် မြက်ခင်းပြင်ထဲသို့ နင်းဝင်နေကာ သူမ၏ ဖြူဖျော့သော ခြေဖဝါးသည် စိမ်းလန်းမှုထဲသို့ အနည်းငယ် နစ်ဝင်နေပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် တောက်ပသော နှင်းဆီပန်းများ ပွင့်လန်းနေပြီး ညင်သာသော လေပြေက သူတို့၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာကာ ပန်းပွင့်ဖတ်တစ်ခုကို လုနန်၏ အနည်းငယ် ဖူးယောင်နေသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ လွင့်ကျလာစေပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေသည် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် လှပစွာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် နေရောင်အောက်မှ ပေါ့ပါးသော အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် တူနေပြီး မည်သူမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဒန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လုနန်ကို မော့ကြည့်ရင်း တစ်ပိုင်းထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမကလည်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး စကားမဲ့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်သည် ယနေ့ သူ့အား ရှောင်ရှားရန် လုနန်၏ ကြိုးပမ်းမှုများ တရားဝင် ကျရှုံးသွားခြင်းကို ဆိုလိုပေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် ကန်ထုတ်ထားခဲ့သော ဖိနပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမအား ပြန်စီးပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမက သူ၏ လက်ထဲမှ သူမ၏ ခြေထောက်ကို စိန်ခေါ်သလို ရုန်းကန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အခြားဖိနပ်တစ်ဖက်ကိုပါ ကန်ချွတ်လိုက်ကာ သူ့အား စိန်ခေါ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက သဘောမတူစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း အအေးပတ်လိမ့်မယ်"

လုနန်သည် သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို လှုပ်ယမ်းရင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး"

ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးသည် လေထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ လွှဲယမ်းနေပြီး လေပြေ၏ ညင်သာသော ပွတ်သပ်မှုကို ခံစားနေသည်။

ဖေးကျီအန်းမှာ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သမီးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေရသလို ခံစားနေရသည်။ သူသည် သူမ၏ အခြားဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကောက်ယူပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ချထားလိုက်နိုင်သည်။

ထို့နောက် လုနန် နောက်ထပ် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။ သူမက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် ဖေးကျီအန်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ကုန်းပိုး၊ ရှင့်ကို တစ်နေရာ ခေါ်သွားချင်လို့"

သူ့အား ရှောင်ရှားရန် သူမ၏ ကြိုးပမ်းမှုမှာ ကျရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လုနန် ရဲရဲတင်းတင်း အရှက်မရှိရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လုနန်က ဖေးကျီအန်း၏ ပခုံးကို မှီလိုက်ပြီး သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်ဆီ ခေါ်သွားမယ်။ ရှင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောလို့မရဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား"

"လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်" ဟူသော စကားလုံးများသည် လုနန်ရဲ့ ဥယျာဉ် ဖန်တီးမှု၏ အဓိက အကြောင်းအရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပန်းများ ပြည့်နေသော ခြံဝင်းသည် သူမ စိတ်ကူးထားသည့် နောက်ဆုံး ပန်းတိုင် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို ကုန်းပိုးကာ သူမ၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း နောက်ဥယျာဉ်ဘက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဆိတ်ငြိမ်သည့် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လုနန်က ဖေးကျီအန်းအား အပြင်ဘက်မှ အရွက်များကို ဖယ်ရှားခိုင်းလိုက်ရာ လျှို့ဝှက်နိဗ္ဗာန်ပုံလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် နေရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုနေရာက ဝါးများဖြင့် ခြားထားသော ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ စင်္ကြံလမ်းငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အမြင်အာရုံ လှည့်စားမှုများနှင့် အပင်များ ဖုံးအုပ်ထားစော အကူအညီဖြင့် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော နေရာငယ်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အိုးများဖြင့် စိုက်ထားသော နှင်းဆီပန်းများကို စီစဉ်ထားပြီး အတွင်းဘက်သို့ နှစ်မီတာ သို့မဟုတ် သုံးမီတာခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် လေးထောင့်ပုံ နေရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် ပရိဘောဂအဟောင်းများကို ပြန်အသုံးပြုထားသော လေးထောင့်စားပွဲငယ်တစ်ခု တည်ရှိနေသည်။

ကြမ်းပြင်ကို ကော်ဇောဖြင့် ခင်းထားပြီး ထောင့်များရှိ သေတ္တာငယ်များထဲတွင် ဆာလဖာကဲ့သို့သော ပိုးသတ်ဆေးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်ခုံအဖုံများနှင့် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိ ဖက်တုံးများ ပြန့်ကျဲနေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပုံကြမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ပန်းချီပစ္စည်း အမျိုးမျိုး တင်ထားခဲ့သည်။