အခန်း (၁၂၉+၁၃၀)
Vol. 11 Ch. 129+130
အပိုင်း ၁၂၉
ဖေးကျီအန်းသည် ပုံကြမ်းစာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုစာအုပ်သည် အနုပညာလက်ရာများ စုစည်းမှုတစ်ခု သက်သက် မဟုတ်ပေ။ စာအုပ်မှာ ဥယျာဉ်ထဲရှိ ပန်းအမျိုးမျိုး၏ ကြီးထွားမှု ကာလများ၊ ပွင့်သည့် ရာသီများ၊ အရောင်များနှင့် ရနံ့များကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ပန်းပွင့်များသာမက အခြားအပင်များကိုပါ ထည့်သွင်းထားသည်။
စာမျက်နှာ အနည်းငယ် လှန်ကြည့်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် ဥယျာဉ်ထဲရှိ ဒန်းပင်လျှင် ၎င်းအတွက် သီးသန့် စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော တွေးခေါ်မှု၊ သူမ၏ ပေါ့ပါးသော စိတ်ဓာတ်နှင့် သူမ၏ လွတ်လပ်မှုတို့ကို အံ့ဩလေးစားမိသည်။ သူ သေဆုံးချိန်အထိ သူမ၏ ဤဖြူစင်မှုကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။
"ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဂျာနယ်ပဲ"
လုနန်က ဖေးကျီအန်း၏ ကျောပေါ်မှ လျှောဆင်းလိုက်ပြီး ကော်ဇောပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် ထိုင်ခုံအဖုံတစ်ခုပေါ် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုနန်က သူမ၏ ပန်းချီစုတ်တံနှင့် ဂျာနယ်ကို လေးလေးနက်နက် ထုတ်ယူပြီး ဖေးကျီအန်းကို အနားလာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"လာ၊ သေချာထိုင်။ ရှင် သိပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်အကြောင်း သိရဖို့ ရှင် တန်ရာတန်ကြေး ပေးရမယ်။ ရှင်က ပုံတူပန်းချီအတွက် ကျွန်မရဲ့ မော်ဒယ် လုပ်ပေးရမယ်"
လုနန်သည် သူ့အား သူမတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်ရန် တွန်းလိုက်စဉ် ဖေးကျီအန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမသည် တရုတ်ရိုးရာ ပန်းချီပညာတွင် ထူးချွန်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ခဲတံဖြင့် ပုံတူပန်းချီ ဆွဲရာတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
"မလှုပ်နဲ့။ ကျွန်မ စတော့မယ်"
လုနန်က ခဲတံကို ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ ထောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ အလုပ်စတင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုလုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ဖေးကျီအန်း၏ အကြည့်သည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လုနန် အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။
ဆယ်မိနစ်မျှသာ ကြာပြီးနောက် လုနန်က သူမ၏ ခဲတံကို ကျေနပ်စွာ ချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ အသွင်အပြင်အားလုံးကို ဖမ်းယူလို့ရသွားပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ ဖေးကျီအန်း ရဲ့ ပုံတူပန်းချီတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ သုံးမယ်"
ထိုနေ့က ဖေးကျီအန်း၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရကတည်းက လုနန်သည် သူ၏ ငယ်ရွယ်သော ပုံစံကို တောင့်တနေခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်သောကြောင့် ပုံတူပန်းချီ ဆွဲခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော အစားထိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဖေးကျီအန်း - “…”
လုနန်က ဖေးကျီအန်း သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သီချင်းအသစ်တစ်ပုဒ်ကို ရေးစပ် သီဆိုလိုက်ပြီး အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဖေးကျီအန်းကို ဒေါသထွက် သေသွားစေရန် ဖြစ်သည်။
"…မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းက မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်က ဖေးကျီအန်းလောက် မကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်က ဖေးကျီအန်းက ငယ်ရွယ်တဲ့ ဖေးကျီအန်းလောက် မကောင်းဘူး။ လုနန်က ငယ်ရွယ်တဲ့ ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတွေကို ထာဝရ ချစ်တယ်၊ လာ လာ လာ"
"မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ပြီးနောက်" ဖေးကျီအန်းဟု သူမ ရည်ညွှန်းလိုက်သောအခါ ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အန္တရာယ်ရှိစွာ မည်းမှောင်သွားသည်။ လုနန်က မတုန်မလှုပ်ဘဲ ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
"…မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းက ဒေါသထွက်နေပြီ!"
ဖေးကျီအန်း - “…”
ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်နှင့် တူညီသော အချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံး လုနန်၏ မရပ်မနား စနောက်မှုကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။
ဖေးကျီအန်းက လုနန်အား ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် စူးစမ်းလိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
"မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်က ဖေးကျီအန်းနဲ့ ပျောက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်က ဘာကွာခြားလို့လဲ"
လုနန် နားစွင့်သွားပြီး ဆေးရုံတွင် ဖေးကျီအန်းနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ ခံစားခဲ့ရသော မကျေနပ်ချက်များကို ပြန်လည် ပြောပြတော့သည်။
"ရှင် ကျွန်မကို မေ့သွားတယ်! ရှင် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ပြီးနောက် ကျွန်မတို့ ပြန်တွေ့ကြတဲ့အခါ ရှင် ကျွန်မကို တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်ခဲ့ဘူး။ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်က ဖေးကျီအန်းဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် အကြည့်လွှဲခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဒေါသတကြီးနဲ့ လူနာဆောင်ထဲက ထွက်သွားတုန်းက ရှင် ကျွန်မကို မတားခဲ့ဘူး။ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်က ဖေးကျီအန်းဆိုရင် ကျွန်မကို ပွေ့ဖက်ဖို့ ပြေးလာခဲ့မှာ"
ဖေးကျီအန်းက သူမ ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူမနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြောင်းနှင့် မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ဆုံးသည့်တိုင် သူမအား ပွေ့ဖက်ရန် ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ကြောင်း ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်က ဖေးကျီအန်းက ကျွန်မစကားကို အမြဲ နားထောင်တယ်၊ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်မကျင့်ဘူး။ ကျွန်မက ရပ်လို့ ပြောရင် သူ ရပ်တယ်"
လုနန်က ဖေးကျီအန်းအား တစ်စုံတစ်ခုကို အကြံပြုရန် ကြိုးစားရင်း ဤနောက်ဆုံးအချက်ကို အလေးပေး ပြောကြားခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်း - ကောင်းပြီ၊ ဒါက လုနန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကူးယဉ်မှုပဲဆိုတာ သေချာတယ်။
"ဒီမကျေနပ်ချက်စာရင်းက တော်တော်ရှည်တာပဲ" ဖေးကျီအန်းက သူ၏ လက်မကို မြှောက်လိုက်ပြီး လုနန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေကျံနေသော အညစ်အကြေးအချို့ကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဖေးကျီအန်း အဟောင်းကို တော်တော်လေး သဘောကျခဲ့မှာပဲ။ ဒါက တော်တော်လေး ဒုက္ခများတာပဲ"
"သေချာတာပေါ့! ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရအောင် ဘာလို့ ပိုပြီး မကြိုးစားတာလဲ"
လုနန်က ဖေးကျီအန်း၏ မေးခွန်းကို များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များပေါ်တွင် ဆက်နစ်မျောနေခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်း အနည်းငယ် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မေ့လျော့ခြင်းမှာလည်း သူ၏ အားသာချက်များ ရှိနိုင်၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ "မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသော" အခြေအနေတွင် လုနန်သည် သူနှင့်အတူ အထူးသဖြင့် ပွင့်လင်းခဲ့သည်။
လုနန်က သူ၏ အပြုံးငယ်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရရှိစေရန် မည်သို့ ကူညီရမည်ဟူသော အတွေးများထဲတွင် ပို၍ နစ်မျောလာခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ရက်အနည်းငယ် နေသားကျပြီးနောက် အနည်းနှင့်အများ တူညီနေခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူတို့၏ အတိတ်ကို သူ မှတ်မိစေရန် ဆန္ဒရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည် သူတို့၏ မျှဝေခံစားခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများ၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များ ရှိမှသာ ဖေးကျီအန်း ကို ပြီးပြည့်စုံသူ၊ သူမ၏ စစ်မှန်သော ချစ်သူအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင်... ဖေးကျီအန်း၏ ပထမဆုံးအကြိမ် အသားစားခြင်း အတွေ့အကြုံကို စဉ်းစားမိခြင်းသည် အမှန်တကယ် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်ရာထဲ လဲနေခဲ့ရသည်မှာ လွန်လွန်းလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ထိုအဖြစ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ကို မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အခြေအနေဆီသို့ ဦးတည်စေသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော တံခါးကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော မိခင်တစ်ဦးက ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ရုံမျှဖြင့် လုနန် သူမ ကျောရိုးထဲထိ စိမ့်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ မွေးစားအမေက ဖေးကျီအန်း သောက်ရန် သမင်သွေးကို ပြုတ်ပေးချင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ မဟုတ်ပါ၊ သူမ လုံးဝ ထိုသို့ လုပ်ခွင့် မပေးနိုင်ပေ။ သူမ ပြန်သွားပြီး သမင်သွေးအားလုံးကို ဝှက်ထားမည် ဖြစ်သည်။
လုနန် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမသည် မည်သို့မည်ပုံ ဖေးကျီအန်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ရောက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ဖေးကျီအန်းက သူမအား လက်မောင်းဖြင့် သိုင်းဖက်ထားပြီး ဒါက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသဘာဝကျဆုံးအရာ ဖြစ်သည့်အလား ဂျာနယ် ဖတ်ရန် ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
လုနန် - “…”
လုနန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ မသိစိတ်ဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ ပွေ့ဖက်မှုထဲသို့ မည်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တစ်မျိုးပြောပြီး တစ်မျိုး လုပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်လား။
ဂျာနယ်၏ စာမျက်နှာတစ်ခုသို့ ဖွင့်လိုက်စဉ် ဖေးကျီအန်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းသည် ကုက္ကိုစေ့များ ပြည့်နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပုံဖော်ထားပြီး လုနန်က ဥယျာဉ်ထဲတွင် ပဲနီလေးများ စိုက်ပျိုးထားကာ စာမျက်နှာ၏ အောက်ခြေတွင် လက်မှတ်ထိုးထားသည် - ပဲနီလေး။
အခြား စာမျက်နှာတိုင်းတွင် သူမ၏ နာမည်ကို "နန်" ဟူသော စာလုံးဖြင့် လက်မှတ်ထိုးခဲ့သော်လည်း ဒီစာမျက်နှာတွင်မူ သူမ "ပဲနီလေး" ဟု ရေးသားထားသည်။
ဖေးကျီအန်း၏ ပွေ့ဖက်မှုထဲတွင် ပိတ်မိနေသော လုနန်သည် ဤစာမျက်နှာကို သဘာဝကျကျ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက ဘာမှ မမှားသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ခေါင်းလွှဲလိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ SpongeBob ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ဆွဲယူ၍ အမှတ်တမဲ့ ဆော့ကစားနေလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းရဲ့ နာမည်ပြောင်က ပဲနီလေးပေါ့" ဖေးကျီအန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နူးညံ့တဲ့ အန်စာတုံးတွေ၊ ပဲနီလေးတွေပေါ်မှာ နားခိုရင်း၊ တမ်းတခြင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းမှုကို သိလျက်နဲ့၊ ပဲနီလေး နားရောနားလည်ပါ့မလား။ ပဲနီလေးတွေ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိကျွမ်းနေကြတာ .. ကိုယ်တို့က တစ်သက်တာ လင်မယားအဖြစ် အတူနေဖို့ ကံကြမ္မာပါလာပုံပဲ"
"တော်တော့" လုနန်သည် လှည့်ပြီး သူမ လက်ဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပြီး တိုက်ဆိုင်နေသော်လည်း ဖေးကျီအန်းက ဒီကိစ္စကို ဖွင့်ဟပြောဆိုခြင်းက သူမအား ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။
လုနန် နောက်ထပ် အားနည်းချက်တစ်ခုကို တွေးမိသည်။ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသော ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ဆုံးမီက ဖေးကျီအန်းထက် ပို၍ ရန်လိုပြီး လုနန်က သူ့ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။
ဖေးကျီအန်းက လုနန်၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်သော်လည်း သူမက အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်ရာ ထိုလက်ကိုပါ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခွန်အားကို မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် လုနန် စိတ်တိုလာပြီး ဆက်ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့အား ရပ်တန့်စေရန် ဖေးကျီအန်းကို နမ်းလိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လုနန်၏ လက်ကို သူ့အား ပတ်ခိုင်းလိုက်ကာ အနမ်းကို ပိုနက်ရှိုင်းစေပြီး သူ့အပေါ် အာရုံစိုက်ရန် သူမအား တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
"နန်နန်? သားမက်? ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ..." လျှို့ဝှက်နေရာ၏ အပြင်ဘက်မှ အန်တီဝူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်အော်ပြီးနောက် သူမ ထူးဆန်းသွားသည်။ "ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ။ သူတို့ စောစောက ခြံထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာ၊ အခု ပျောက်သွားကြပြီ။ သူတို့ အပြင်ထွက်သွားကြတာလား"
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ အန်တီဝူ၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူမသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် တောင့်တင်းသွားပြီး အန်တီဝူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
…သူမ မှန်ကန်စွာ မှတ်မိပါက၊ သူမ စောစောက ထူးဆန်းသော အသံအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့မိသည်။
အန်တီဝူ ထွက်သွားသည်နှင့် လုနန် စိတ်အေးသွားပြီး ဖေးကျီအန်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ လျှို့ဝှက်နေရာမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
အန်တီဝူ တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် တံခါးက ထပ်ပွင့်လာပြီး သူမအား လန့်သွားစေသည်။
"အိုး၊ နင် ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ ငါ ခုလေးတင် နင်နဲ့ ငါ့သားမက်ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်လိုက်သေးတယ်။ နင် ကြားလိုက်လား"
"ကြားပါတယ်၊ ကြားပါတယ်" လုနန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် အန်တီဝူက လုနန်ကို သံသယဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။
"နင့် ကြည့်ရတာ..."
လုနန် လန့်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"အန်တီဝူက သူမ၏ စကားများကို မျိုချလိုက်သည်။
"မြန်မြန်သွားပြီး ထမင်းစားတော့။ စကားမစပ်၊ သားမက် ဘယ်မှာလဲ"
နတ်ဆိုးအကြောင်းပြောလျှင် နတ်ဆိုးက ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ဖေးကျီအန်းသည် တံခါးမှတစ်ဆင့် လမ်းလျှောက် ဝင်လာခဲ့သည်။
အန်တီဝူသည် အခြေအနေကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာရန်ပင် အလုပ်မရှုပ်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ထမင်းစားရအောင်။ ကလေးတွေက မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်လာပြီး အတူစားဖို့ စောင့်နေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့ကို တားလိုက်တယ်။ မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိမှာ စိုးလို့၊ ကလေးတွေလည်း ဗိုက်ဆာမှာ မလိုချင်ဘူးလေ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးမလား"
လုနန် - “…” ကျွန်မ ဘယ်လို ကန့်ကွက်ရဲပါ့မလဲ။
"ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး၊ မရှိပါဘူး။ မွေးစားအမေနဲ့ ကလေးတွေ ဗိုက်ဆာရင် အရင် စားသင့်တာပေါ့။ ကျွန်မတို့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့"
သူမနှင့် ဖေးကျီအန်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အန်တီဝူ၏ မှတ်ချက်ကို သူမ မကြားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "နန်နန်နဲ့ ကျွန်တော် အချိန်ကုန်သွားတာတောင် မသိလိုက်ဘူး။ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး"
လုနန်သည် အကြောင်းအရာ ပြောင်းရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ စကားများထဲမှ လစ်ဟာမှုကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော အန်တီဝူသည် ခိုသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းထံသို့ သိနားလည်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းက သူ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားကတည်းက သူမကို "နန်နန်" ဟု မခေါ်ခဲ့ဘူး မဟုတ်ပါလား။
ညစာ စားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် ဒုတိယထပ်ရှိ စာကြည့်ခန်းသို့ သွားခဲ့ပြီး အန်တီဝူသည် သူမ၏ အခန်းသို့ တစ်ရေးအိပ်ရန် ပြန်သွားကာ လုနန်မှာမူ သမင်သွေး ရှာဖွေရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်သွားခဲ့သည်။
အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် အောင်မြင်မှု မရှိသဖြင့် လုနန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမ၏ မွေးစားအမေက ပစ္စည်းများ ဝှက်ရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် ထိုမျှ တော်သည်လား။
သမင်သွေးက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မရှိဘူးလား။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လုနန်၏ ပခုံးကို နောက်မှ ပုတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်ကာ နောက်ပြောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာရှာနေတာလဲ။ အကူအညီ လိုလား"
လုနန် -“…”
လုနန် လန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်မိမတတ် ဖြစ်သွားကာ အလိုအလျောက် လှည့်၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်က လက်သီးကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က နောက်လိုက်တာပါ၊ ကျွန်တော့်ကို မထိုးပါနဲ့။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်"
"နောက်တာ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါလည်း မင်းကို နောက်မယ်။ ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် ထိုးခွင့်ပေး! မဟုတ်ရင် မင်း သေပြီပဲ"
ပထမလက်သီးသည် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါက ဒုတိယလက်သီးမှာမူ လုနန်သည် သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ထိုကလေးဆိုးပေါ်တွင် ပုံချချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖေးကျန့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တရသွားသည်။ လုနန်က သူမ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်မှန်း သူ သိသည်။ ယနေ့ သူမအား ဒေါသဖြေခွင့် မပေးခဲ့ပါက သူ အမှန်တကယ် ပြဿနာတက်တော့မည် ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူ့တွင် သူမထံမှ လိုအပ်သည့်အရာ ရှိနေသည်။
သူ၏ အစီအစဉ်အတွက် ဖေးကျန့် အံကြိတ်ပြီး သူ၏ လက်ကို လျှော့ချလိုက်ကာ လုနန်၏ လက်သီးက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။
မျက်လုံးတစ်ဖက် ညိုမည်းသွားခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်က သူ၏ ပန်ဒါမျက်လုံးကို ဖုံးအုပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အခု စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီလား"
လုနန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်း ညိုနေတာက ထူးဆန်းတယ်။ မင်း နောက်တစ်ချက် ထပ်အထိုးခံလိုက်ရင်ရော။ ဒါမှ တရားမျှတမှာ"
ဖေးကျန့် - “…”
"လုနန်! ခင်ဗျား အရမ်းမလွန်လာနဲ့! ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မခြောက်လှန့်သင့်မှန်း သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပြန်ထိုးပြီးပြီ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ထပ်ထိုးမယ်ဆိုရင် အဲဒါက လက်တုံ့ပြန်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါက မှားတယ်။ အဘိုးကြီးက ခင်ဗျားဘက်က ထောက်ခံပေးနေရင်တောင် အဲဒါက မှန်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး!"
လုနန်က ကျေနပ်မှု မရှိသေးဘဲ သူမ၏ လက်ကို ပယ်ချသလို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ငါ စောစောက မင်းနဲ့ ညှိနှိုင်းနေတာပဲ။ မင်း သဘောမတူဘူးဆိုရင်လည်း ဒါပဲ"
ဖေးကျန့် - “…” ခများ စကားကို ဒီလို ပြောရလား။
ဖေးကျန့် သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်ချင်သွားသည်။ လုနန်ကို ဆွခြင်းသည် အဆုံးသတ် မကောင်းနိုင်မှန်း သူ သိသော်လည်း မဆင်မခြင် မပြုမူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ဖေးကျန့်က လုနန်၏ ဖူးယောင်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို မြေကြီးအသစ်တစ်ခု တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟမ်။ လုနန်၊ ခင်ဗျား ပါးစပ် ဘာဖြစ်တာလဲ။ ပိုးကောင် အကိုက်ခံလိုက်ရတာလား"
"ခင်ဗျား သိလား၊ နည်းနည်းလေး ယောင်နေပေမဲ့ ကြည့်လို့ တော်တော်ကောင်းတုန်းပဲ၊ ခင်ဗျား နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးထားသလိုပဲ..."
လုနန်၏ ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သွားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အန်တီဝူက အလွန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ချက်ချင်း သူမ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ"
၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း
အပိုင်း ၁၃၀
အရေထူထဲသော ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ ပိုးကောင်ကိုက်ခံရသည့် ကံဆိုးမှုအတွက် အနည်းငယ် သနားမိသွားပြီးနောက် သူ့အာရုံကို သူမ၏ မေးခွန်းဆီသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
ဖေးကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် စစ်မှုထမ်းတဲဘ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့"
"အော် မင်းရဲ့ စစ်မှုထမ်း ကိစ္စကိုး"
လုနန်က သူမ၏ လက်ကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ သဘောထားက ပို၍ မောက်မာလာသည်။ "မင်းက ငါ့ကို မင်းအဖေကို ဖျောင်းဖျစေချင်တာလား"
ဖေးကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်အဖေ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ... သူ ဘာတွေးနေလဲ ကျွန်တော် တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား သူ့အတွေးတွေကို စမ်းစစ်ပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို စစ်မှုထမ်းဖို့ သဘောတူလာအောင် တွန်းအားပေးပေးလို့ ရမလား"
"ရတာပေါ့" လုနန် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။
ဖေးကျန့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ခင်ဗျား ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်တာလား"
"အင်း၊ ငါ သဘောတူတယ်" လုနန်က အတည်ပြုလိုက်သည်။
"စည်းကမ်းချက်တွေ မရှိဘူးလား" ဖေးကျန့်က သတိကြီးစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်သားပဲ၊ သတိပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ။ ငါ စည်းကမ်းချက်တချို့ သတ်မှတ်သင့်တယ်"
ဖေးကျန့်သည် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဖူး၊ ငါ့ရဲ့ နံစော်နေတဲ့ ပါးစပ်"
လုနန်က ဖေးကျန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး သူ့အား လေးနက်သော တာဝန်ကို ပေးအပ်လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး စစ်မြေပြင်ကို သူ့ထံတွင် ထားခဲ့သည်။
"ပထမဆုံး၊ မင်းရဲ့ အဘွားဝူ ဝှက်ထားတဲ့ သမင်သွေးကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေး။ မှတ်ထား၊ အကုန်လုံး ရှာတွေ့ရမယ်၊ သဲလွန်စတစ်ခုမှ မကျန်စေနဲ့။ သမင်သွေးဟင်းရည်ကို ပြန်ပေါ်လာခွင့် မပြုနိုင်ဘူး!"
ဖေးကျန့်သည် အတွေးများထဲ နစ်မျောရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။
လုနန်၏ သမင်သွေးကို ရှာဖွေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခြင်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အဘွားဝူက အဘိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြစ်စေရန် သမင်သွေးဟင်းရည် ပြုလုပ်ပေးမည့်အကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို သူ့အား သတိရစေသည်... ဖေးကျန့်သည် ရယ်မောခြင်းမှ ထိန်းချုပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ 'ဟားဟားဟားဟား။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနဲ့ လုနန်က သမင်သွေးဟင်းရည် တစ်ခွက်ကို ကြောက်တာလား။ ကျေးဇူးပဲ၊ အဘွားဝူ သမင်သွေးဟင်းရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။'
သူ သမင်သွေးကို တွေ့ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝှက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သမင်သွေးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် သူသည် လုနန်ထံတွင် ဦးညွှတ်ပြီး ညှိနှိုင်းစရာ လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူမကသာ သူ့ထံသို့ အကူအညီ တောင်းရန် လာရပေလိမ့်မည်။
ဤအခြေအနေကို စဉ်းစားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖေးကျန့် လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိတော့သည်။
"အား..."သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။
"အဲဒီ ပြဿနာရှာတဲ့ လုနန်က အရမ်း ရက်စက်တာပဲ။ ငါ့မျက်လုံးတွေက သေချာပေါက် ယောင်နေလောက်ပြီ"
လုနန် အတွက်မူ ဖေးကျန့် စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဖေးကျီအန်း၏ အတွေးများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ လုံးဝ မခက်ခဲခဲ့ပေ။ လုနန်၏ အမြင်တွင် ဖေးကျန့်သည် ရိုးရှင်းစွာပင် ဤကိစ္စရပ်ကို စဉ်းစားလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖေးကျီအန်း၏ စရိုက်လက္ခဏာအရ ဖေးကျန့်သာ စစ်မှုထမ်းရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပါက သူက သူ့အား တားဆီးရန် ကြိုးစားမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် လုနန်သည် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖေးကျန့် သမင်သွေး ရှာတွေ့သည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီး သူ့ထံမှ ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ထပ်မံရှာဖွေရန် စဉ်းစားထားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့်သည် အဘွားဝူ ဝှက်ထားသော သမင်သွေးခြောက်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ကုရှောင်ဟွိုက်သည် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်လာသည်ကို သဘောပေါက်လျက် သူ၏ ညီလေးဆီမှ အကူအညီ ရယူခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် ပစ္စည်းများကို မည်သည့်နေရာ၌ပင် ထားသည်ဖြစ်စေ သူက မျက်စိမှိတ်၍ ညွှန်ပြနိုင်ခဲ့သည်။
အဘွားဝူသည် ရှောင်ဟွိုက် အနီးအနားတွင် ရှိနေသည့်တိုင် ပစ္စည်းများကို ဝှက်ထားရန် ဘယ်သောအခါမှ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။
ဖေးကျန့်က ကုရှောင်ဟွိုက်ကို လှည့်စားလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ ဒီနေ့ အစ်ကို မင်းနဲ့ ဂိမ်းတစ်ခု ကစားမယ်။ အစ်ကို ပစ္စည်းသုံးမျိုး နာမည်ပြောမယ်၊ ဘယ်သူ အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့လဲဆိုတာက အနိုင်ပဲ။ သုံးပွဲမှာ နှစ်ပွဲနိုင် ကစားကြမယ်"
ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဖေးကျန့်၏ ပန်ဒါမျက်လုံးများကို စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်ကို၊ အစ်ကို့မျက်လုံး ဘာဖြစ်တာလဲ"
ဖေးကျန့်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး"
"ငါက မင်းထက် ကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် တရားမျှတအောင်၊ ငါက ရှောင်ရှကို ချီပြီး ရှာမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"
ဖေးကျန့်သည် ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်ပြီး ဂိမ်းများတွင် ပါဝင်နိုင်သည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ရှောင်ရှကို ပုတ်လိုက်သည်။ ရှောင်ရှသည် သန်သန်မာမာ ကြီးပြင်းလာရန် လိုအပ်သည်။
ကုရှောင်ဟွိုက်က ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ "အစ်ကိုက အဘွားဝူ လုပ်ထားတဲ့ မုန့်အသစ်တွေကို ရှာဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီခိုင်းနေတာလား"
သူ မှားယွင်းသော ပစ္စည်းကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သော်လည်း ဂိမ်းကစားရာတွင် ဖေးကျန့်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့သည်။
ဖေးကျန့် - “…” မင်းအစ်ကိုက အဲ့လောက် အစားမကြီးပါဘူးကွာ!
ဒါပေမယ့် ခဏနေဦး၊ အဘွားဝူက မုန့်အသစ်တွေ တကယ် ပြုလုပ်ခဲ့တာလား။ သူ မရှိသည့် အတောအတွင်း အရသာရှိသော မုန့်များစွာကို လွဲချော်ခဲ့ပုံရသည်။
ဖေးကျန့်က ညစ်ပတ်သော နည်းလမ်းကို စတင် အသုံးပြု၍ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကစားချင်လား မကစားချင်ဘူးလားပဲ ပြော"
ကုရှောင်ဟွိုက်က လူကြီးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကစားချင်တာပေါ့"
ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ပထမဆုံး ပစ္စည်းက အဘွားဝူ ဝှက်ထားတဲ့ မုန့်တွေ။ သွား!"
ပစ္စည်းတစ်ခု ရှာသည်ဖြစ်စေ၊ နှစ်ခု ရှာသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင်။ ကောင်းသောအရာများသည် မိသားစုအတွင်း၌သာ ရှိသင့်သည်။
ရှန့်ကျီမင်သည် အခြေအနေ၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့မှုကြောင့် လုံးဝ ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။
ဖေးကျန့် စကားဆုံးသည်နှင့် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် သူ၏ တိုတုတ်သော၊ ဝတုတ်သော ခြေထောက်များဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
"ရှောင်ပိုင် သွား!"
ခွေးဖြူလေး ရှောင်ပိုင်သည် ကုရှောင်ဟွိုက် နောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။
ဖေးကျန့်က ကုရှောင်ဟွိုက်၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘွားဝူက တော်တော် ဉာဏ်များတာပဲ၊ ပစ္စည်းတွေကို အိမ်ထဲမှာတောင် မဝှက်ထားဘူး"
ရှန့်ကျီမင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက သူ့ကို ဒီအခြေအနေထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာလဲ။ နေ့ရောညပါ စောင့်ကြည့်နေရပေမဲ့ ကိုယ့်အိမ်ထဲက သူခိုးကို စောင့်ကြည့်ဖို့က ခက်ခဲတယ်။ အဘွားဝူမှာ ခက်ခဲနေပြီ"
အန်တီ ဝူသည် ဖေးကျန့် သွားရည်စာ အနည်းငယ် စားသုံးခြင်းကို စိတ်မဆိုးခဲ့။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အချိုကြိုက်သော အစားပုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် သူကိုယ်တိုင် စိတ်တိုင်းကျ စားသုံးရုံသာမက ကုရှောင်ဟွိုက်နှင့် မျှဝေစားသုံးရန်လည်း အတင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသာ နေ့ဘက်တွင် မုန့်များကို လက်ဝယ်ရရှိသွားပါက ညအထိ ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သာ ညဘက်တွင် ရှာတွေ့ခဲ့ပါက ထိုမုန့်များသည် မနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်ကို မမြင်တွေ့ရမည်မှာ သေချာသည်။
ဖေးကျန့်ကို အနိုင်ယူရန် အန်တီ ဝူသည် သူမ၏ မုန့်များတွင် သကြားပါဝင်မှုကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချခဲ့ပြီး မုန့်လုပ်သည့် အချိန်ကြားကာလကို တိုးမြှင့်ကာ သိမ်းဆည်းထားသည့် နေရာကို မကြာခဏ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဤနည်းဗျူဟာသည် ဖေးကျန့်၏ မတင်းတိမ်နိုင်သော အချိုကြိုက်စိတ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်က မသိဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ရှောင်ရှ၏ တင်ပါးလေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ရှ၊ ငါတို့အိမ်မှာ ဒီလောက် ပါးနပ်တဲ့ လူတွေ အများကြီး မလိုအပ်ဘူး။ မင်းက လိမ္မာရမယ်၊ ကြီးလာရင် မင်းအစ်ကိုကြီးထက် ပိုမပါးနပ်နဲ့။ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အစ်ကို ကျီမင်တို့ ဘယ်လို ပြုမူနေလဲ ကြည့်လိုက်"
ရှန့်ကျီမင်သည် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး သူ့အား အခွင့်ကောင်း ယူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါက တော်တော် ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ။ ငါ စာဖတ်ဖို့ ငါ့အခန်းကို ပြန်တော့မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်တည်း ကစားကြ"
ဖေးကျန့်က သူ့နောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဟေ့၊ မသွားနဲ့! ခဏလောက် ရှောင်ရှကို ငါ့ကို ကူထိန်းပေးဦး။ ငါ တကယ် အိမ်သာသွားဖို့ လိုနေပြီ"
"ရှောင်ချန်းကို ငါ့ဆီ ပေးလိုက်"
သူတို့နောက်ရှိ လှေကားထစ်များဆီမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"အဖေ"
"ဦးလေး ဖေး"
"အင်း" ဖေးကျီအန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အိပ်ချိန် ရောက်ပြီ။ ငါ သူ့ကို အိပ်ဖို့ ခေါ်သွားလိုက်မယ်"
"မင်းမျက်လုံး ဘာဖြစ်တာလဲ" ဖေးကျီအန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်က လုနန်ကို ခြောက်လှန့်ခဲ့ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပြန်အထိုးခံခဲ့ရကြောင်း ဝန်မခံချင်သောကြောင့် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သစ်ပင်နဲ့ မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိတာ"
ပါဝင်ပတ်သက်သူက အကျယ်တဝင့် မပြောပြသောကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် ထိုကိစ္စအား ဆက်၍ မစူးစမ်းတော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
"အင်း၊ ဒါက တော်တော် ကံဆိုးတာပဲ"
ဖေးကျီအန်းက ရှောင်ရှကို ရှောင်ချန်းဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည်ကို ဖေးကျန့် သတိရသွားပြီး ခဏမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ရှောင်ရှ၏ အမည်တွင် ချန်း ဟူသော စာလုံး ပါဝင်သော်လည်း ဒါက နောက်ပိုင်းမှ ထပ်ထည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိသားစုက သူမအား ရှောင်ရှဟု အမြဲတစေ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ဆုံးမီက ဖေးကျီအန်း တစ်ဦးတည်းသာ သူမအား ရှောင်ချန်းဟု ခေါ်ခဲ့သည်…
ရှောင်ရှကို ဖေးကျီအန်းဆီ လွှဲပေးလိုက်စဉ် ဖေးကျန့် သည် ရုတ်တရက် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။
"အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ အဖေ အထူး စိုက်ထားခဲ့တဲ့ ကုက္ကိုပင်ကို မှတ်မိသေးလား။ ကျွန်တော် ရောက်လာတုန်းက အဲ့ဒါ ပွင့်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဘွားဝူအတွက် ကုက္ကိုပန်း ကိတ်မုန့်တွေ လုပ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ပန်းပွင့်တွေ မခူးနိုင်ခဲ့ဘူး"
ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ မှတ်မိခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ဖွင့်မပြောရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်ရှကို လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ထားလျက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး ဖေးကျီအန်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်နှင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အဖေ မှတ်ဉာဏ် ပြန်ရသွားပြီ!"
"သူ သေချာပေါက် ပြန်ရသွားပြီ!"
ရှန့်ကျီမင်က နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "ဦးလေး ဖေးက မှတ်ဉာဏ် ပြန်ရသွားပြီဆိုရင် ဘာလို့ မရသလို ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ"
ဖေးကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ "သူ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး"
"သူသာ ဟန်ဆောင်နေမယ်ဆိုရင် သူ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်တုန်းက ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့သလိုမျိုး ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုတောင် ပြမှာ မဟုတ်ဘူး"
"သူက သူ မှတ်ဉာဏ် ပြန်ရသွားပြီဆိုတာကို လူတိုင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောသေးတာပဲ ရှိတယ်"
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှန့်ကျီမင်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားသည်။ "အခု ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"
ဖေးကျန့်က သူ့မေးကို တွေးတွေးဆဆ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒါက လုနန်နဲ့ သက်ဆိုင်နေပုံပဲ"
ဖေးကျန့်သည် အသိတရား ဝင်လာသည်နှင့် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ "… သွားပါပြီ"
"ငါ့အဖေသာ မှတ်ဉာဏ် ပြန်ရသွားပြီဆိုရင် ငါ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖို့ ပိုတောင် ခက်ခဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
ရှန့်ကျီမင်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ လုနန် ရှိနေသေးတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
ဖေးကျန့် အကြံတစ်ခု ရသွားပုံရသည်။ သူက သူ့ပေါင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို၊ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ကူညီနေသလိုပဲ"
"ငါ့မှာ အခု သတင်းအချက်အလက် နှစ်ခု ရှိသွားပြီ။ သမင်သွေးနဲ့ ငါ့အဖေ မှတ်ဉာဏ် ပြန်ရသွားတာ။ တစ်ခုက လုနန်ကို ဖိအားပေးဖို့ သုံးလို့ရပြီး နောက်တစ်ခုက ငါ့အဖေကို ဖိအားပေးဖို့ သုံးလို့ရတယ်။ ငါ့အဖေ မှတ်ဉာဏ် ပြန်ရသွားတာကို လုနန် သေချာပေါက် မသိသေးဘူး"
ဖေးကျန့်သည် စကားပြောရင်း ပိုပိုစိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ ဤမိသားစုထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ သူ၊ ဖေးရှောင်ကျန့် ဘုရင်ဖြစ်လာရမည့် အလှည့် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ 'ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား။'
သူ့ကိုယ်သူ အလွန် ကျေနပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန့်ကျီမင်က ခေါင်းခါပြီး နမိတ်ဖတ်သလို သတိပေးချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
"ပျော်ရွှင်မှုက ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ် မပြောင်းသွားအောင် သတိထား"
ဖေးကျန့်က သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း စာ မင်း သွားဖတ်တော့"
ကုရှောင်ဟွိုက်က သရေစာ အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သယ်ဆောင်ရင်း အခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်လာသည်။
"အစ်ကို၊ ဒီမှာ။ နည်းနည်းပဲ စား။ အစ်ကို အများကြီး စားရင် အဘွားဝူက အစ်ကို့ကို ထပ်ဆူလိမ့်မယ်"
ဖေးကျန့် -“…” ညီလေးရာ၊ မင်းအစ်ကိုကို မျက်နှာသာ နည်းနည်း ပေးပါဦး။
"ညီလေးက အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ! အစ်ကိုက အဘွားဝူက မုန့်တွေကို အိမ်ထဲမှာ ဝှက်ထားတယ် ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး"
ကုရှောင်ဟွိုက်က ဖေးကျန့် ကို "ကျွန်တော့်ကို မိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ဆိုလိုသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဖေးကျန့်သည် ကုရှောင်ဟွိုက်၏ မျက်နှာအမူအရာကို လျစ်လျူရှုလျက် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ဆက်၍ သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
"ဒါက ပထမအချီပဲ ရှိသေးတယ်! နောက်ထပ် နှစ်ချီ ကျန်သေးတယ်။ ငါ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပစ္စည်းအတွက်၊ ဒါက သမင်သွေးပဲ!"
သူ၏ ရွေးချယ်မှုကို ကြေညာပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်ရန် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
"ငါ မင်းထက် အရင် ရှာတွေ့အောင် သေချာပေါက် ရှာမယ်!"
ကုရှောင်ဟွိုက်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ကြိမ် သူ့အစ်ကိုကြီးကို အနိုင်ပေးလိုက်သင့်လား။"
ရှန့်ကျီမင်က ရှောင်ဟွိုက်၏ အကြံကို ကြားပြီးနောက် ရီလိုက်မိသည်။ "ဖူး—"
"ဟားဟား၊ ညီလေး ကောင်းတယ်၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းရဲ့ စဉ်းစားပေးမှုကြောင့် မျက်ရည်ကျအောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမှာ သေချာတယ်"
ဖေးကျန့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသော်လည်း ကုရှောင်ဟွိုက် လိုက်လာသည်ကို မတွေ့ရသဖြင့် သူ နောက်ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။ “…” သွေးတစ်လုတ် သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။
ဖေးကျန့်သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အားနည်းစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိင် ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါ ကျေးဇူးတင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို အနိုင်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြရအောင်၊ ပြိုင်ဆိုင်မှု စိတ်ဓာတ်နည်းနည်း ထားကြရအောင်။ သွားတော့!"
အိုး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည် သက်သာနေဆဲဖြစ်ပြီး ယခု သူ၏ ရင်ဘတ်က ထပ်မံ နာကျင်လာပြန်သည်။ သူသာ် ဒဏ်ရာအဟောင်းများ မကျက်သေးခင်မှာပင် ဒဏ်ရာအသစ်များ ရရှိနေသည်။
"ကောင်းပြီလေ"
ကုရှောင်ဟွိုက်က သူ့အစ်ကို ဘာလုပ်နေသည်ကို နားမလည်ဘဲ ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်၍ သမင်သွေး ရှာရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
မကြာမီပင် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် အဘွားဝူ၏ အခန်းထဲမှ သမင်သွေးနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဒီမှာ၊ အားလုံး ဒီမှာပဲ"
ဖေးကျန့်က လက်များကို ပွတ်သပ်ပြီး သမင်သွေးကို ယူကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှောင်ဟွိုက်က တကယ် အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ၊ မင်း နိုင်တယ်၊ မင်း နိုင်တယ်"
"ပြန်သွားပြီး သရေစာ နည်းနည်း စားရအောင်။ စကားမစပ်၊ အဘွားဝူ ချက်ပြုတ်တာက အရင်တစ်ခေါက်ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်"
သမင်သွေးနှင့် ဖေးကျီအန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်တို့နှင့်အတူ ဖေးရှောင်ကျန့်သည် ကြီးမြတ်သော မိသားစု နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။
ပထမဆုံးအနေနှင့် သူသည် သမင်သွေးကို ခုတုံးလုပ်၍ သူ့ဘက်နှင့် လုနန်တို့အကြား မညီမျှသော သံတမန်ရေးရာ အဆင့်အတန်းကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် အားနည်းသော အနေအထားမှ အားသာသော အနေအထားသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ရည်မှန်းထားပြီး လုနန်အား ဖေးကျန့်၏ အစွမ်းအစကို သတိပြုမိစေကာ သူ့အား လျှော့မတွက်စေတော့ရန် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအနေဖြင့် သူသည် ဖေးကျီအန်းအကြောင်း သူသိသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို အမြတ်ထုတ်၍ အကျိုးအမြတ်များ ညှိနှိုင်းရယူမည်ဖြစ်ပြီး ဖေးကျန့် စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခွင့်ရရှိရေးအတွက် လျှို့ဝှက်ချက်များကို လဲလှယ်မည် ဖြစ်သည်။
နည်းဗျူဟာကို ကြံစည်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးနှင့် ညှိနှိုင်းမှုများ စတင်ခဲ့သည်။