အခန်း (၁၃၁)

Vol. 12 Ch. 131

သူသည် ပထမဆုံး လုနန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး နူးညံ့သော ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာ" လုနန်က ဖေးကျန့်အား ထူးဆန်းသော မျက်လှည့်ပွဲတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း သတ္တိတွေ ရှိလာလှချည်လား၊ ဖေးရှောင်ကျန့်။ မင်း ငါ့ကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်"

သမင်သွေးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသဖြင့် ဖေးကျန့်သည် ယခုအခါ ရဲတင်းလာပြီး မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေသည်။

"အဟမ်း၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ခြိမ်းခြောက်တာ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောလိုက်မယ်၊ လုရှောင်နန် ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်က လွတ်လပ်တဲ့သူပဲ! ဒီအိမ်က ခင်ဗျားရဲ့ ဖက်ဆစ်နယ်မြေ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြည်သူတွေ နောက်ဆုံးတော့ ထကြွလာကြပြီ!"

ဖေးကျန့်က မတရားမှုများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ပြနေစဉ် လုနန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီး သူမ၏ လက်ဆစ်များကို ခြိမ်းခြောက်သလို ချိုးလိုက်သည်။

"ငါ ကြည့်ရတာ မင်း ရန်ဖြစ်ချင်နေပုံပဲ"

"!" ဖေးကျန့်က သူ၏ မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

လုနန်သည် သူမ၏ သားနှင့် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသည့် ရှန့်ကျီမင်တို့အား မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့အားလုံး ထကြွပြီး မင်းတို့ရဲ့ ပုန်ကန်မှု သံစဉ်ကို သီဆိုချင်နေကြတာလား"

ကုရှောင်ဟွိုက်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

"ငါက ဒီက ဖက်ဆစ်၊ မင်းတို့က ငါ့ကို ဖြုတ်ချဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူထုပေါ့ ဟုတ်လား"

တစ်ဖန်ထပ်၍ ကုရှောင်ဟွိုက်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ အတူတကွ ခေါင်းခါလိုက်ကြပြန်သည်။

ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ရှန့်ကျီမင်က အခွင့်အရေးကို အရယူလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က ရဲဘော် လုနန်နဲ့အတူ ရပ်တည်ပါတယ်။ အတွင်းကနေ ခင်ဗျားရဲ့ အာဏာကို ယုတ်လျော့အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားမှုမှန်သမျှဟာ မိုက်မဲမှုသက်သက်ပါပဲ"

ဖေးကျန့်သည် ဤကဲ့သြိ့ သစ္စာဖောက်မှုမျိုး ယခုလို လျင်မြန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ တုန်ယင်သွားပြီး ရှန့်ကျီမင်ထံ လက်ညှိုးထိုးလိုက်စဉ် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း..."

"အရမ်းကောင်းတယ်" လုနန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုဆိုမှတော့ ရဲဘော် ဖေးကျန့် ဝှက်ထားတဲ့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ဘာလို့ မလွှဲပြောင်းပေးလိုက်တာလဲ"

ကုရှောင်ဟွိုက်က နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ရှန့်ကျီမင်နှင့် ဖေးကျန့်တို့ကမူ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နှစ်ဦးစလုံး အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ တစ်ဦးက ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားသော သမင်သွေးကို ကာကွယ်လိုပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ ဖေးကျန့် ၎င်းနောက်သို့ လိုက်မသွားနိုင်စေရန် တားဆီးလိုသည်။

ဖေးကျန့်က သူ၏ ခွန်အားရှိသမျှဖြင့် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို လွှတ်၊ ရှန့်ကျီမင်! မင်းက ငါ့ညီအစ်ကို ဟုတ်သေးရဲ့လား။ ဟုတ်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို လွှတ်!"

ဖေးကျန့် အပေါ် သူ ရရှိထားသော ထိန်းချုပ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူလျက် ရှန့်ကျီမင်က ကုရှောင်ဟွိုက် ကို ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟွိုက်၊ မြန်မြန်လုပ်၊ မင်းအစ်ကို အခန်းထဲက သမင်သွေးကို ယူခဲ့"

ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်ဟွိုက်သည် ဒုတိယထပ်ရှိ ဖေးကျန့်၏ အခန်းဆီသို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် နောက်ဆုံးအကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ဟွိုက်၊ မင်းကပါ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာလား"

ကုရှောင်ဟွိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ အဖေက အရင်က ပြောဖူးတယ်၊ အိမ်မှာ အမေက အာဏာ အကြီးဆုံးပဲတဲ့"

ဖေးကျန့် - “…”

ရှန့်ကျီမင်က ဖေးကျန့်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို၊ ငါက မင်းကို မထောက်ခံချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။ မင်းအဖေနဲ့ အဘွားဝူ က လုနန်ဘက်က သေချာပေါက် ရပ်တည်ကြမှာ"

"အဘွားဝူက ငါတို့ အစားအစာတွေရဲ့ အရည်အသွေးကို တိုက်ရိုက် ဆုံးဖြတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းအဖေက ပုံမှန်အားဖြင့် ဝင်မစွက်ဖက်တတ်ပေမယ့် ငါတို့က သူ့မိန်းမကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ရင် သူ ငါတို့ကို အပြစ်ပေးဖို့ အကြောင်းပြချက် လိုမယ်လို့ မင်းထင်လား။ သူ့ခေါင်မိုးအောက်မှာ ငါ ခေါင်းငုံ့ထားရမှာပဲ"

"မင်း ဘာလို့ ညှိနှိုင်းဖို့ လူနည်းတဲ့ နေရာကို မရှာခဲ့တာလဲ။ မင်း ဒီအတွက် နေရာမှား ရွေးခဲ့တာ"

ဖေးကျန့် - “…!” အား!!! ကောင်းကင်ဘုံကသာ ငါ၊ ဖေးရှောင်ကျန့်ကို မဖန်တီးခဲ့ဘူးဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

အန်တီ ဝူသည် ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အခြားသူများ၏ ပြောင်ချော်ချော် နိုင်မှုများကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါနေခဲ့ပြီး ဖေးကျီအန်းမှာမူ သူ၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားလျက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို သတိမမူမိသကဲ့သို့ သတင်းစာ ဖတ်နေခဲ့သည်။

(ဖေးကျန့် မှ အမည်ပေးထားသော) သစ္စာဖောက်လေး ကုရှောင်ဟွိုက်၏ လက်မှ သမင်သွေးခြောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် လုနန်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဖေးကျန့် မှာ ဆိုးရွားသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဖေးကျန့်သည် လုနန်အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည့်အပြင် မိသားစုအတွင်း လုနန်၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာလည်း မသေးလှသည့်အတွက်ကြောင့် မိသားစု မဲခွဲဆုံးဖြတ်ပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်အား အပေါ် အောက်ပါ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူ၏ အိမ်မှုကိစ္စများကို တိုးမြှင့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့တွင် ကြမ်းတိုက်ခြင်း ပြတင်းပေါက်များ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ မီးမွှေးခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ပန်းခြံကို ရေလောင်းခြင်းနှင့် ပန်းပင်များ ညှပ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ရသည့် အချိန်ကိုလည်း တိုးမြှင့်ခဲ့သည်။ တတိယအချက် ဖေးကျန့်အတွက် အချိုပွဲ ထောက်ပံ့မှုအားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ စတုတ္ထအချက် တယောထိုးခြင်း သို့မဟုတ် သီချင်းဆိုခြင်း အပါအဝင် အိမ်တွင် မည်သည့် ဆူညံသံမျှ မပြုလုပ်ရန် သူ့အား တားမြစ်ထားသည်။

ဖေးကျန့်တွင် အထက်ပါအချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ သဘောထားကို ပြောဆိုပိုင်ခွင့်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

ပထမအချက်နှစ်ချက်မှာ ဖေးကျန့် အတွက် နေ့စဉ် ဖြစ်ပျက်နေကျ ကိစ္စများသာ ဖြစ်သည် အများဆုံးမှာ သူ၏ သန့်ရှင်းရေးတာဝန်များ တစ်နာရီမှ နှစ်နာရီအထိ တိုးလာပြီး သူ၏ ငါးကီလိုမီတာ ပြေးခြင်းမှာလည်း ငါးကီလိုမီတာ နှစ်ခေါက်အဖြစ် နှစ်ဆတိုးလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးအချက်နှစ်ချက်မှာ ဖေးကျန့် အတွက် အသက်အန္တရာယ်ကို အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သရေစာများ တားမြစ်ခံရခြင်းဆိုသည်မှာ သူ့ထံမှ ဝှက်ထားရုံမျှသာမက အဒေါ် ဝူက မည်သည့်အချိုပွဲမှ မပြုလုပ်ပေးတော့ခြင်းကိုပါ ဆိုလိုသည်။

အလွန် ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ဆူညံသံ မပြုလုပ်ရဟု တားမြစ်ခြင်း… ဤသည်မှာ သူ့အပေါ် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အသရေဖျက်ခြင်းပင်တည်း!

ဖေးကျန့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူက တယောထိုးခြင်းနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းကို ဝါသနာအရ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါကို ဆူညံသံပြုလုပ်သည်ဟု မည်သို့ သတ်မှတ်နိုင်မည်နည်း။

လုနန်မှာ အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိပေ။

ဖေးကျန့်သည် သူ၏ သီချင်းဆိုခွင့်နှင့် တီးခတ်ခွင့်ကို ပြန်လည်ရရှိလိုသဖြင့် သူ၏ အခြေအနေကို အကျိုးအကြောင်းပြ၍ ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ရက်စက်စွာ ပယ်ချခံခဲ့ရသည်။

"ခင်ဗျားတို့!" ဖေးကျန့်သည် ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်စွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ဒီလို အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး!"

ဟုတ်သည် သူသည် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် သွားစရာလမ်းမရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို အသုံးပြုရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ!

ထို့အပြင် သူသည် လုနန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူ စစ်တပ်ထဲ ဝင်လိုပါက သူ့ကိုယ်သူသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခိုင်မာသွားသည်။ သို့သော် လုနန်မှာ သူ၏ "ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး" ဟူသော ကြေညာချက်အပေါ် အကဲဆတ်နေခဲ့သည်။ ဤသို့ ကြားသောအခါ သူမသည် နားကိုကုတ်လိုက်ပြီး သူ့အား သနားကြင်နာစွာဖြင့် အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဖေးရှောင်ကျန့် မှတ်ထား ရှုံးပြီးရင် အဲ့ဒီလို စကားတွေ ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူး။ အဲ့ဒါက မင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်ရှုံးဦးမယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။"

ဗီလိန်များသည် အမြဲတမ်း စကားများခြင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရပြီး ကတိစကားတစ်ခု ထားလိုက်လျှင်လည်း ၎င်းမှာ ကျရှုံးရန် သေချာနေတတ်သည်။

ဖေးကျန့် - "!" အလွန်ဒေါသထွက်စရာကောင်းလှသည်။

ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် စွန့်စားရမည့် ခြေလှမ်းတစ်ရပ်ကို လှမ်းရန်နှင့် သူ၏ဖခင်ရင်း ဖြစ်သူ ဖေးကျီအန်းနှင့် ညှိနှိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် စာကြည့်ခန်း တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့။" အတွင်းမှ ဩရှရှ အသံတစ်သံက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်း မော့မကြည့်သေးသည်ကို တွေ့သောအခါ သူသည် စားပွဲ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံး ဆွဲယူကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အဖေ?" ဖေးကျန့် ခေါ်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူကိုင်ထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို ချထားပြီး ဖေးကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ဖခင်က သူ့အား တိုက်ရိုက် လိုရင်းကို ပြောစေလိုခြင်း သို့မဟုတ် ပြောစရာမရှိပါက ထွက်သွားစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်ကို ဖေးကျန့် နားလည်လိုက်သည်။

"ဟိုလေ အဖေ၊ အဖေ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရပြီလား။" ဖေးကျန့်က ဝေ့ဝိုက်မနေဘဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ဖခင်ကို ဘယ်တော့မှ လှည့်ပတ်ပြောဆို၍ အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်သည်ကို သိသည်။

"အင်း။" ဖေးကျီအန်းသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြဘဲ ဖေးကျန့်က သူ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသွားကြောင်း သိရှိသွားသည့်အပေါ် လုံးဝ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဖေးကျန့်သည် အမှန်တရားဘက်တော်သား ပုံစံဖမ်းရန် ကြိုးစားရင်း ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "အဖေ ဒီနေရာမှာ အဖေ မှားနေပြီ။ အဖေ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရနေပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ လုနန်ကို အဲ့ဒီအကြောင်း ဆက်လိမ်နေသေးတာလဲ။"

"အဖေ့ရဲ့ အပြုအမူက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတယ်ဆိုတာ အဖေ သိရဲ့လား။"

ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် စားပွဲကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်ပြီး သူ၏ ထိုင်နေဟန်ကို ပြင်လိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင်... ဆိုးရွားလို့လဲ။"

ထို မေးခွန်းထုတ်သည့် လေသံနှင့်အတူ သူ့ဖခင်၏ သြဇာအာဏာရှိသော ဟန်ပန်သည် ဖေးကျန့်ထံသို့ သတိပေးသည့် အချက်ပြမှုတစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အဖေ လုနန်ကို ဒီလိုမျိုး လှည့်စားတာ မကောင်းဘူးလေ။"

"လုနန်က အဖေ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုကြောင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ ရုန်းကန်နေခဲ့ရတာ။ အဖေက သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဆံရက်တာလဲ။ ကျွန်တော် သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဘူး။"

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် ဖေးကျန့်သည် ဖေးကျီအန်း ကို ခိုးခိုးကြည့်နေပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော် မတော်တဆ ဖွင့်ပြောမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးနော်။"

ဖေးကျီအန်း မတုံ့ပြန်မီတွင် ဖေးကျန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် မပြောမိလောက်ပါဘူး! ကျွန်တော် ဖွင့်မပြောမိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကောင်းဆုံး ထိန်းချုပ်သွားမှာပါ..."

ဖေးကျီအန်း မေးလိုက်သည်။ "မင်း အတိအကျ ဘာကို ဆိုလိုချင်နေတာလဲ။"

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ကြမလား။" ဖေးကျန့်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပုံရသော်လည်း သူက အံကြိတ်ကာ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"အဖေသာ ကျွန်တော့်ကို စစ်တပ်ထဲဝင်ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် အဖေ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရနေပြီဆိုတဲ့ အချက်ကို ကျွန်တော် အဖေ့အတွက် လျှို့ဝှက်ထားပေးမယ်။"

ဖေးကျန့် စကားပြောပြီးနောက် စာကြည့်ခန်းထဲ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူ့ဖခင်သည် သူ့အား ခါးပတ်ဖြင့် လိုက်မရိုက်ခဲ့ပေ။ ဖေးကျန့် လည်း သူ အပြစ်ပေးခံရမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အခြေအနေမှာ သူမျှော်လင့်ထားသလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့အား မရိုက်ခဲ့သော်လည်း သဘောတူခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ပမာမခန့် ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နားလည်ပြီ။ မင်း သွားလို့ရပြီ။"

ဖေးကျန့် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ့ဖခင်က ထိုသို့ပြောသည်က ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ဖေးကျန့်သည် သံသယများနှင့် သက်ပြင်းချမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ဖခင် ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘဲ လောလောဆယ်တွင် တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် နောက်တစ်နေ့ထိ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မျှ မပြသေးဘဲ လုနန်မှာလည်း နေ့လယ်ခင်းထိ အိပ်ရာထ နောက်ကျသည်မှလွဲ၍ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကုရှောင်ဟွိုက်၏ မွေးနေ့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ ဖေးကျန့်မှာ ပိုပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်လာရသည်။

သူ့အဖေက သူ လုနန်ကို ပြောပြမှာကို တကယ် မကြောက်ဘူးလား။

"ဟေ့ကောင် အဖိုးကြီး ဘာတွေ စဉ်းစားနေတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။" ဖေးကျန့်သည် ဘောလုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကစားရင်း ရှန့်ကျီမင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှန့်ကျီမင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြင်းထန်လာပုံရသော ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန် ကြားမှ အခြေအနေများကို အကဲခတ်နေသည်။ အခြားသူများ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မမြင်နိုင်တော့သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည် သူက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း လုနန်ကို ဦးလေး ဖေး မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသွားပြီလို့ သွားပြောလိုက်ပါလား။"

ဖေးကျန့်၏ ဘောလုံးသည် သူ၏ လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူသည် လှည့်လာကာ သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကြည့်စမ်း။"

"?" ရှန့်ကျီမင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဖေးကျန့်သည် "မင်း ရူးနေလား" ဟု အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ပုံစံက မင်းအမြင်မှာ အရူးတစ်ယောက်နဲ့ တူနေလို့လား။"

"ငါ လုနန်ကို သွားပြောလို့ ငါ့အဖေက ငါ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာသည် တည်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ခပ်ရေးရေး အေးစက်နေသည်။

သူက တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှန့်ကျီမင် မင်း မစဉ်းစားသင့်တဲ့ အရာတွေကို မစဉ်းစားနဲ့။"

ရှန့်ကျီမင်သည် ဘတ်စကတ်ဘောကို ကောက်ယူလိုက်စဉ် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖေးကျန့်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်ထဲမှ အတွင်းသဘောကို သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ နားလည်ကြသည်။

ရှန့်ကျီမင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့အတူ စစ်မှုထမ်းမယ်။"

ဖေးကျန့်က ရှန့်ကျီမင်၏ ရင်ဘတ်ကို နောက်ပြောင်သောအားဖြင့် ထိုးလိုက်သည့်အခါ တင်းမာမှုသည် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားသည်။

"မင်းက ငါ့နောက်ကို အဲ့လောက်တောင် လိုက်ချင်နေတာလား။ ကောင်းပြီ စိတ်မပူနဲ့ ငါ ဘယ်သွားသွား မင်းကို ချန်မထားခဲ့ဘူး။ မင်းက အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ စစ်ရေးအကြံပေး ဖြစ်နေမှာပါ..."

ကုရှောင်ဟွိုက်၏ အသံသည် ဖေးကျန့်၏ စကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ "မေမေ အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကို ရှန့်တို့ ဘောလုံးကစားနေကြတယ်။"