Extra 1

Vol. 12 Ch. 133

ရှောင်ဟွိုက်၏ မွေးနေ့ပွဲကျင်းပပြီးနောက် ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့အား ဖေးကျီအန်းက လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မထွက်ခွာမီလေးတွင် ဖေးကျန့်သည် ယခင်ကနှင့်မတူသော အလွန်အရှက်ရဖွယ်အခြေအနေတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

တစ်ပတ်ခန့် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီးနောက်၊ ဖေးကျန့်က ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မိသားစုအတွင်းရှိ အဓိကလူကြီးနှစ်ဦးကို အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့မိပြီဟု သူ့ဘာသာသူ တွေးမိလိုက်သည်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် သူသည် အဘိုးကြီးနှင့် ညှိနှိုင်းရန် သတ္တိရှိခဲ့သည်ကိုပင် မယုံနိုင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိရုံမျှဖြင့် ချွေးစေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်များအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု သူထင်နေချိန်တွင်၊ အခြေအနေများက အံ့အားသင့်ဖွယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ့အိပ်မက်ကို အမှန်တကယ် အကောင်အထည်ဖော်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့သည်—သူ့ကို စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်!

သူထွက်ခွာရမည့်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဖေးကျန့်သည် ဘာမှမသိရှိခဲ့ပေ။ အန်တီဝူ က သူ့ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထုပ်ပိုးနေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အဘွား၊ အဖေက သားကို တကယ်ကြီး နှင်ထုတ်လိုက်တာလား။"

အန်တီဝူသည် ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးသာပြုံးနေကာ သူ့အဝတ်အစားများ၊ ဖိနပ်များနှင့် ခြေအိတ်များကို ဆက်ထုပ်ပိုးနေခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က အနီးတွင် သူ့အိတ်များကို ထုပ်ပိုးနေသော ရှန့်ကျီမင်ကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။ "သေပါပြီ၊ သေပါပြီ၊ မင်းလည်း ငါနဲ့အတူတူ ဒုက္ခရောက်ပြီး အနှင်ထုတ်ခံရတာလား။"

ညှိုးငယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှန့်ကျီမင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ လုနန် က ငါတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းကြံနေတာတဲ့။ သွားကြစို့။ အိတ်တွေလည်း ထုပ်ပိုးပြီးခါနီးပြီ။ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"

(ရှန့်ကျီမင် - ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။)

အန်တီဝူက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ကျန့် အဘွား မင်းအတွက် မုန့်တွေ၊ အသားခြောက်နဲ့ ကြက်ဥတွေ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ လမ်းမှာ စားသွား၊ ချွေတာမနေနဲ့။ ဟိုရောက်တာနဲ့ အိမ်ကို စာပို့ဖို့ သတိရဦး၊ အဘွား မင်းအတွက် မုန့်တွေ ထပ်ပို့ပေးမယ်။"

ဖေးကျန့် - "..." ခဏ... သူတို့ တကယ်ကြီး ပြောနေကြတာလား။

ဖေးကျန့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။"အဘွား၊ သား ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ။"

အန်တီဝူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်းအဖေက မင်းအတွက် အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။"

ဖေးကျီအန်း ကိုယ်တိုင်စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖေးကျန့်သည် သူ့စိတ်ထဲမှာသူ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာတစ်ခုသို့ ပို့လိုက်မည်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မကြာသေးမီက ရဲတင်းသော အပြုအမူများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ သူသည် ထိုနေရာတွင် အနည်းဆုံး သုံးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်ခန့် နေရပြီးမှ ပြန်လာခွင့်ရမည်ဟု တွက်လိုက်မိသည်။

သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အန်တီဝူ၏ လက်မောင်းကို သူ့လက်များဖြင့် ဆွဲဖက်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "အဘွား၊ သားမသွားဘူး၊ သားမသွားဘူး။ သား အဘွားကို ခွဲမသွားနိုင်ဘူး။"

အန်တီဝူသည် သူ့ကိုလျစ်လျူရှုကာ ဖေးကျန့်၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖေးကျန့်ကို အောက်ထပ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက် အောက်ထပ်သို့ရောက်ရန် အတော်ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

သူတို့ ပထမထပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အန်တီဝူက မရပ်မနား ဆက်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဖေးကျန့်သည် ရိုးရှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အန်တီဝူ၏ ပေါင်များကို ဖက်ထားကာ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ငိုဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"အဘွား၊ ဒီမိသားစုမှာ သားကို အချစ်ဆုံးက အဘွားပဲရှိတာ၊ အဘွား သားကို ကယ်ရမယ်၊ အဘွားက သားကို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့နေရာမှာ သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက် ပစ်ထားရက်နိုင်လို့လား။ သား အဘွားကို သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ် မတွေ့ရရင် သေအောင် လွမ်းနေမှာ..."

"အမယ်လေး" အန်တီဝူက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်က ကလေးဆိုးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

'ဖေးကျန့်ဆိုတဲ့ ဒီကလေးက လူရှုပ်တစ်ယောက်လို လုပ်ပြနေချိန်မှာ ဘယ်လိုတောင် ချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ။ တော်သေးတာပေါ့ သူထွက်သွားတော့မှာမို့လို့။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်ရှိနေခဲ့ရင်၊ သူ့ရဲ့ ဒီဟန်ဆောင်မှုအပေါ် သူမ ကျရှုံးသွားတာကို သူ သိသွားလိမ့်မယ်။' သူမ ဘယ်တော့မှ စိတ်အေးချမ်းသာ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆုံးမပဲ့ပြင်ရတော့မှာ ဖြစ်သည်။

အန်တီဝူသည် ဤသို့တွေးကာ သူမ၏ ခြေထောက်များကို အိမ်တံခါးဆီသို့ အနိုင်နိုင် ဒရွတ်တိုက် ဆွဲသွားခဲ့သည်။

အနောက်မှ လက်ပိုက်ကြည့်နေသော ရှန့်ကျီမင်က မယုံနိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် ဖေးကျန့်၏ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံကို မြင်တွေ့ရသည့်အတွက် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ၏ အံ့အားသင့်မှု ပြီးဆုံးသောအခါ၊ သူသည် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်နှင့် ဖေးကျန့်၏ အိတ်နှစ်ခုလုံးကို ကောက်ယူကာ နောက်မှလိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ဖေးကျီအန်း၊ လုနန်၊ ရှောင်ဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှတို့အားလုံး အပြင်တွင် စောင့်နေကြသည်။ ဖေးကျန့်က အန်တီဝူ၏ ခြေထောက်ကို တွယ်ကပ်ကာ အရှက်မရှိ တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်ကာ ကြက်သေသေသွားကြသည်။ လေထုသည် တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသလို ထင်ရသည်။

ဖေးကျန့်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အန်တီဝူကို ထိခိုက်နာကျင်သွားသော မျက်နှာထားဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အမှန်တကယ် ငိုတော့မည့်အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"အဘွား..."

"အိုက်ယိုး လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အပြင်ထွက်ခဲ့လို့ ငါ မင်းကို ပြောတယ်မလား။ မင်း နားမထောင်ဘူး၊ အခု မင်း ရှက်သွားပြီ မဟုတ်လား။" အန်တီဝူက ဖေးကျန့်ကို မတ်တပ်ရပ်စေရန် ဆွဲလိုက်သည်။ "လာ၊ ထတော့။ ငါတို့အားလုံး မိသားစုတွေချည်းပဲ၊ ဘယ်သူမှ မင်းကို မရယ်ဘူး။"

ဖေးကျန့်သည် အရှက်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး ပုန်းရှောင်စရာနေရာ မရှိဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ခါးခါးသီးသီး ညည်းညူလိုက်သည်။

"သား မသွားဘူး။ အဘွား၊ သားသွားရင် အဘွားအတွက် ဘယ်သူက မီးမွှေးပြီး ထင်းခွဲပေးမှာလဲ။ ဘယ်သူက အဘွားရဲ့ ကျောနဲ့ ပခုံးတွေကို နှိပ်ပေးမှာလဲ။ ဘယ်သူက အဘွားရဲ့ လက်တိုလက်တောင်းလေး ဖြစ်ပေးမှာလဲ။"

အန်တီဝူသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ "အင်း၊ ရှောင်ကျန့်၊ ရှောင်ဟွိုက်က အခု ငါးနှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ ငါးနှစ်အရွယ်ကလေးက အိမ်အလုပ်တွေ စကူလုပ်ပေးသင့်ပြီ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်။ မင်းထွက်သွားတာနဲ့ သူက မင်းအလုပ်တွေကို တာဝန်ယူပြီး မင်းကို အလုပ်သက်သာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ သူက နေ့တိုင်း ကစားနေတာပဲ။"

ဖေးကျန့် - "..."

လက်မလျှော့သေးဘဲ ဖေးကျန့်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လုနန် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အစ်မ နန်နန်၊ ကျွန်တော်သွားရင် အစ်မအတွက် ပန်းတွေကို ဘယ်သူရေလောင်းပေးမှာလဲ။ ရှောင်ရှကို ဘယ်သူကြည့်မှာလဲ။ ဘယ်သူက အစ်မရဲ့ အဆူအဆဲခံ ဖြစ်ပေးမှာလဲ။"

အခြားအရာများအပြင်၊ သူက လုနန်၏ အဆူအဆဲခံဖြစ်‌ကြောင်း ဖေးကျန့်၏ ကိုယ်တိုင်အနှစ်ချုပ်ဖွဲ့ဆိုပုံက တော်တော်လေး တိကျမှန်ကန်လှသည်။

လုနန်သည် ဖေးကျန့်၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားကာ ဖေးကျီအန်း၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့် သူမ သဘောထားကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်း ရှိနေသဖြင့်၊ သားတစ်ယောက်ထက် အဖော်တစ်ယောက်က ပို၍ အားကိုးရသည်။

"ရှောင်ကျန့်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းအဖေက ပန်းတွေနဲ့ ကလေးတွေကိစ္စကို တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။ အဆူအဆဲခံ ကိစ္စအတွက်တော့ မင်း စဉ်းစားကြည့်လေ - မင်း အိမ်မှာမရှိရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ရဲမှာလဲ။"

လုနန်က စကားပြောရင်း ဖေးကျန့်ကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ လိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဖေးကျန့် မရှိလျှင် သူမကို ဆန့်ကျင်မည့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဖေးကျီအန်းက သူမကို အလိုလိုက်သည်။ အန်တီဝူက သူမကို မျက်နှာသာပေးသည်၊ ရှောင်ဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှကလည်း သူတို့၏ အမေကို အလွန်ချစ်ကြသည်။

ဖေးကျန့် - "..."

ကောင်းပြီ! သူ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်၊ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖေးကျီအန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ လုံးဝလက်လျှော့လိုက်ပြီး ရှောင်ဟွိုက်ကို ပွေ့ဖက်ရန် ထိုင်ချလိုက်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့သည်။

"ညီလေး၊ ငါသွားတော့မယ်။ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ကြမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နဲ့နော်၊ သိလား။ ငါ မင်းနဲ့ ဘောလုံး အတူတူ မကစားပေးနိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းဘာသာမင်း လေ့ကျင့်ရလိမ့်မယ်။ ငါ..."

ဖေးကျန့်၏ အသံက အဆို့တက်သွားသည်။ သူ မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့၊ အဖေ၊ အဖေက သားကို လယ်လုပ်ဖို့ ဘယ်ကို ပို့ခိုင်းမလို့လဲ။"

မိသားစုတစ်စုလုံး - "..."

လုနန်သည် သူ့ကို ဆက်လှည့်စားရန် မခံနိုင်တော့ဘဲ အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ "မင်းအဖေက မင်းကို စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခိုင်းတာ။"

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ သူ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

"အား!!!"

သူ ခုန်ထလိုက်ပြီး အိမ်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကာ ပို၍ပို၍ မြန်မြန် လျှောက်သွားပြီးနောက် အပြေးတစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားသည်။

... သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရှန့်ကျီမင်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ခေါင်းညိတ်ရင်းတွေဝေစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုလွှတ်! ငါ အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ အိပ်ရာပေါ် ပြန်တက်ပြီး နိုးလိုက်ဦးမယ်။"

ရှောင်ဟွိုက်က လုနန်ကို နားမလည်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ အစ်ကိုကြီးက စစ်တပ်ထဲ အဝင်ချင်ဆုံး မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘာလို့ အိမ်ထဲ ပြန်ပြေးဝင်သွားတာလဲ။"

လုနန်က သူမကလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း သနားကြင်နာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အချစ်ကလေး၊ မင်းအစ်ကိုကြီးက မင်းကို ခွဲမသွားနိုင်လို့ပေါ့။"

"တကယ်လား။ သားလည်း အစ်ကိုကြီးကို ခွဲမသွားနိုင်ဘူး။"

ရှောင်ဟွိုက်နှင့် လုနန်တို့၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖေးကျန့်၏ လက်ချောင်းများ တုန်သွားသည်။

ရှန့်ကျီမင်သည် အချိန်ပိုမဖြုန်းချင်တော့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဖေးကျန့်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို သက်မဲ့အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဒရွတ်တိုက် ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ဟွိုက်၏ စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အဆွဲခံနေရသဖြင့် ဖေးကျန့်၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကာ လုံးဝ ပျော့ခွေသွားသည်။

သူတို့ ဖေးကျီအန်းဆီ ရောက်သောအခါ၊ ရှန့်ကျီမင်က နှုတ်ဆက်ရန် ရပ်လိုက်သည်။ "ဦးလေး ဖေး၊ အစ်မ လုနန်၊ အဘွား ဝူ ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့ .. ကျွန်တော် ဖေးကျန့်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"

အန်တီဝူက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အချင်းချင်း ဂရုစိုက်ကြဦး။ ကြားလား ရှောင်ကျန့် မင်းလည်း ရှောင်ရှန့်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။"

ဖေးကျန့်သည် စိတ်ထိခိုက်ကာ (အော်တစ်ဇင် ရှိသူသကဲ့သို့) ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မည်သည့်စကားကိုမျှ ပြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့ "လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရှက်ရခြင်း" ၏ နာကျင်မှုကို နားလည်သဖြင့် လုနန်က ဖေးကျန့် ၏ ပခုံးကို သနားကြင်နာစွာ ပုတ်ပြီး ရှန့်ကျီမင်ထံသို့ ဘောပင်နှစ်ချောင်း ပေးလိုက်သည်။

"ရှန့်ကျီမင်၊ ဒါက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် ဘောပင်နှစ်ချောင်း .. တစ်ယောက်တစ်ချောင်းပေါ့။ အိမ်ကို စာရေးပြီး မင်းတို့ ဘေးကင်းကြောင်း အကြောင်းကြားဖို့ သတိရဦး။"

ရှန့်ကျီမင်သည် ဘောပင်များကို ယူကာ သူ၏ ရှေ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိပါပြီ၊ အစ်မ လုနန်။"

ဖေးကျီအန်းက သူ့ကို ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "လိမ္မာအောင်နေပြီး ဘေးကင်းရေးကို ဂရုစိုက်ပါ။"

ရှန့်ကျီမင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ!"

ရှောင်ဟွိုက်က သူ့အစ်ကို၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ မကြာခဏ လာလည်ပြီး ရှောင်ဟွိုက်ကို လာတွေ့ရမယ်။ သားကြီးလာရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ စစ်တပ်ထဲ ဝင်မယ်။"

ရှောင်ဟွိုက်က သူ၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးကို ဖေးကျန့် လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သားကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ မေမေ ပေးထားတဲ့ လက်ဖွဲ့။ သား ဒါကို အစ်ကိုကြီးကို ပေးချင်တယ်။"

ဖေးကျန့်သည် ဆွဲသီးကို သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်ကဆွဲ၊ တစ်ယောက်ကလိုက်ပါရင်း နောက်ဆုံးတွင် တံခါးပေါက်မှ ထွက်သွားကြပြီး၊ မိသားစုက သူတို့ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ လူနေရပ်ကွက်မှ ထွက်ခွာလာကြသောအခါ၊ ရှောင်ကျိုးသည် ရှန့်ကျီမင်၏ လက်ထဲမှ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ယူလိုက်သည်။ ဖေးကျန့် ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံကို မြင်သောအခါ သူ နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဖေးကျန့်က စစ်တပ်ထဲ အမြဲတမ်း ဝင်ချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့လို့လား။"

ရှောင်ကျိုး၏ အသံကို ကြားသောအခါ ဖေးကျန့်သည် ပို၍ ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ရှောင်ကျိုး၏ ပခုံးများကို သိုင်းဖက်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့သည်။

"အစ်ကို ကျိုး..."

ရှောင်ကျိုး - "..."

"ဖေးကျန့်၊ မင်း မိသားစုကို လွမ်းနေမှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဆိုရိုးစကားရှိသလိုပဲ 'ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ မျက်ရည်လွယ်လွယ်မကျဘူး၊ သူတို့က သွေးနဲ့ ချွေးပဲ ထွက်တယ်၊ မျက်ရည်မထွက်ဘူး' မင်း အိမ်ကို လွမ်းနေရင်တောင် ဒီလိုကြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်း စစ်တပ်ထဲ ရောက်သွားရင် ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် လူတွေက မင်းကို အထင်သေးလိမ့်မယ်။"

ရှောင်ကျိုး၏ အဆုံးမရှိသော ဆုံးမစကားများက ဖေးကျန့်ကို ပို၍ပင် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ့ကို ညည်းညူတိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ ပြန်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သော ရှောင်ကျိုးက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

ရှန့်ကျီမင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်ကို ကျိုး သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျင်းချန် ကနေ ထွက်သွားရင် သူ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

ရှောင်ကျိုး အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကျင်းချန်က ထွက်သွားမှလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုနန်၏ စကားများကို အသုံးပြု၍ ရှန့်ကျီမင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက အရမ်းရှက်နေတာ၊ ဒီမြို့ကနေ ထွက်ပြေးမှပဲ သူ ပြန်ကောင်းလာနိုင်မယ့် ပုံစံမျိုးပေါ့။"

ရှောင်ကျိုးသည် လုံးဝ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ ဖေးကျန့်သည် ဤကဲ့သို့ ခံစားရစေရန် အရှက်ရဖွယ် တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့မိသည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသဖြင့်၊ သူ ထိုအကြောင်းကို ဆက်မစိုးရိမ်တော့ပေ။

ဖေးကျန့်သည် အရှက်ရဖွယ်ရာကိစ္စများကို အကြိမ်များစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ရှောင်ကျိုးသည် ထိုအရာနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တောင်တန်းများထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ ဖေးကျီအန်းသည် ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းလာသည်နှင့် စစ်တပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး လုနန်သည်လည်း ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနတွင် သူမ၏ အလုပ်ကို စတင်ခဲ့သည်။

ဤတာဝန်တွင် သူ၏ စံနမူနာပြ ခေါင်းဆောင်မှုအတွက် စစ်တပ်က ဖေးကျီအန်းအား ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းများစွာ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ သို့သော်၊ ခေတ်ကာလအခြေအနေအရ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆုတံဆိပ်များကို ထုတ်ပေးခြင်းမရှိသောကြောင့် သူသည် အခြားဆုများကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာ လန်၏ အဆိုအရ၊ ဤစစ်ဆင်ရေးတွင် ဖေးကျီအန်း၏ ဦးဆောင်မှုသည် ထူးချွန်ခဲ့ပြီး စစ်ဘက်ခရိုင်ကပင် သူ့အတွက် ဂုဏ်ပြုလွှာ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ သူ့ကို အင်တာဗျူးရန် စစ်ဘက် သတင်းထောက်တစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဆဲဖြစ်သော ဖေးကျီအန်းက သူတို့ကို တပ်ရင်းမှူးထံသို့ လမ်းညွှန်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ ရာထူးမှာ မပြောင်းလဲသေးသော်လည်း၊ တပ်ရင်းမှူးသည် နှစ်နှစ်အတွင်း အငြိမ်းစားယူဖွယ်ရှိပြီး စစ်ဘက်ခရိုင်က ဖေးကျီအန်းကို သူ၏နေရာအား ဆက်ခံစေရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ဒါရိုက်တာ လန်က လုနန်ကို သီးသန့် ပြောကြားခဲ့သည်။

ယခု အသက် ၃၇ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ဖေးကျီအန်းသည် အသက် ၄၀ မတိုင်မီ တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အလားအလာကောင်းများ ရှိနေသည်။ ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုနန် ဘက်တွင်လည်း ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနမှ အလုပ်များက အဆင်ပြေချောမွေ့လျက်ရှိသည်။ သို့သော် ဒါရိုက်တာဖြစ်သူ လောင်ကျိုးသည် အလွန်တရာ (ဗုဒ္ဓကဲ့သို့) အေးဆေးတည်ငြိမ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝါဒဖြန့်ချီရေးဌာနမှ လူများသည် ရန်မဖြစ်ကြသလို၊ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းလည်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် နေ့စဉ် သူမတို့၏ အလုပ်ကိုသာ လုပ်ကြပြီး အလုပ်ပြီးသည်နှင့် ပြန်သွားကြသည်။

သို့ရာတွင် လူများရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် အနည်းငယ်သော ပရိယာယ်များ အမြဲရှိတတ်သည်။ လုနန်သည် ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မရှိသေးသော်လည်း သူမသည် အကင်းပါးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်တဆိတ် လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ သူမ အချက်အချို့ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနတွင် ကြီးမားသော တာဝန်ဝတ္တရားများ ရှိပြီး ဌာနများစွာနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရသည်။

ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနသည် စစ်တပ်နှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ခြင်း၊ စစ်သားများ၏ မိသားစုများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခြင်း နှစ်ခုစလုံးအတွက် တာဝန်ရှိသည်။ အဓိကအလုပ်မှာ အထက်လူကြီးများ ချမှတ်ထားသော အတွေးအမြင်များနှင့် တာဝန်များကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း ပါဝင်သော်လည်း၊ ရံဖန်ရံခါတွင် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း စီစဉ်ရလေ့ရှိသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဤလှုပ်ရှားမှုများကို လောင်ကျိုး၏ အမည်အောက်တွင် အမြဲတမ်း ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာန၏ အကြီးအကဲအနေဖြင့် လောင်ကျိုးသည် အရာအားလုံးအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခြင်းထက် အရည်အချင်းရှိသူများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ပိုနှစ်သက်သော အေးဆေးပြီး မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချတတ်သည့် ကြီးကြပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဌာနသည် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ချမှတ်ထားသည်- ပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ကျင်းပရန် တာဝန်ရှိသူတိုင်းသည် သူတို့၏ အမည်ကို ဂုဏ်ပြုခံရမည်ဖြစ်ပြီး အစီရင်ခံစာများသည်လည်း အမှန်အတိုင်း ဖြစ်ရမည်။

အကယ်၍ ပွဲတစ်ခု အောင်မြင်ခဲ့ပါက၊ တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်သည် ထိုအတွက် ဂုဏ်ပြုမှု ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျရှုံးခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် အရှက်ကွဲမှုကို မျှဝေခံစားကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆိုးရွားသော အခြေအနေများတွင် ပြင်းထန်စွာ ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းပင် ခံရနိုင်သည်။

လုနန်သည် ဌာနက သူရဲကောင်းဆန်သော အကြောင်းအရာဖြင့် လူသိရှင်ကြား လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုကို စီစဉ်နေချိန်တွင် အထူးသဖြင့် အခွင့်ကောင်းသည့် အချိန်၌ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုံမှန်ပွဲများသည် ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါက အောင်မြင်မှုရရန် အာမခံနိုင်သောကြောင့် ၎င်းကို ဦးဆောင်ရန် တာဝန်ပေးခံရသူတိုင်းအတွက် လုံခြုံသော လောင်းကြေးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ပွဲအတွက် တာဝန်ရှိသူကို ရွေးချယ်ရခြင်း မရှိသေးပေ။

အတွေ့အကြုံနည်းသော လူသစ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် လုနန်သည် ထိုရာထူးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အခြေအနေမရှိခဲ့ဘဲ၊ မည်သည့်အဖွဲ့ခွဲများတွင်မဆို ပါဝင်ရန်လည်း သူမကို မည်သူမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။

သူမက ဌာနရှိ အခြားသူများကို လေ့လာနေသကဲ့သို့၊ သူတို့ကလည်း သူမကို လေ့လာနေကြသည်။ လောလောဆယ်တွင်၊ လူတိုင်းက မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လမ်းခွဲနေခြင်းဖြင့် ယဉ်ကျေးသော အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားရန် အပြန်အလှန် နားလည်မှု ရှိနေသည်။

မည်သူမျှ သူမထံ ချဉ်းကပ်မလာသောကြောင့် လုနန်သည် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ပုံမှန်အချိန်ဇယားအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လုနန်ကို လောင်ကျိုးမှ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမသည် အဖွဲ့ခွဲတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်မည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ထိုသည်က လောင်ကျိုး၏ အဖွဲ့ခွဲသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် လုနန်သည် ပေကျင်းရှိ အစ်မချင်ထံမှ စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

သူမ၏ မိသားစုသည် တောင်ပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီး မြို့တော်နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သော်လည်း၊ လုနန်သည် ပေကျင်းတွင် ရှိစဉ်က အစ်မချင်နှင့် ရင်းနှီးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရံဖန်ရံခါ စာများ အပြန်အလှန် ပေးပို့ကြပြီး ဒေသထွက် အစားအသောက်များကို တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပေးပို့ကြသည်။

လုနန်သည် စာကိုဖွင့်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ အစ်မချင်က လုနန်၏ အစ်ကိုကြီး ရာထူးချခံရကြောင်း အသိပေးရန် စာရေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လု မိသားစုသည် လုနန်ကို အကူအညီတောင်းရန် စဉ်းစားသည်အထိ နေရာတိုင်းတွင် အကူအညီများ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လုနန်သည် ပေကျင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမထံ ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့်၊ သူတို့သည် မိသားစုဝင်း အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အစ်မ ချင်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

အစ်မ ချင်သည် လုနန်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိသောကြောင့် အမေလုသည် လုနန်၏ လိပ်စာအသစ်ကို အဆက်မပြတ် မေးမြန်းနေပြီး၊ သူမ သွားလည်ချင်သည်ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။

လုနန်နှင့် သူမ၏ မိသားစုကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို မသေချာသော အစ်မ ချင်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ သမီးသည် ခွဲခွာသွားသည်မှာ ခြောက်လကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘွားအိုက သူစိမ်းများကို သူမ သမီး၏ တည်နေရာအကြောင်း မေးမြန်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြေအနေ၏ အကျပ်အတည်းဖြစ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် အစ်မ ချင်က သူမ လုနန်၏ လိပ်စာအသစ်ကို မသိကြောင်း ယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ မိသားစုနှင့် လိပ်စာ မျှဝေလိုခြင်း ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းရန် လုနန်ထံ ချက်ချင်း စာရေးခဲ့သည်။

လုနန်သည် လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးခဲ့သည့်အတွက် အစ်မချင်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူမ မိသားစုက သူမ၏ အေးချမ်းသော ဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို သူမ လုံးဝ မလိုလားခဲ့ပေ။

ထိုညနေတွင် လုနန်သည် စာကို ဖေးကျီအန်း ဖတ်ရန် ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မမိသားစုက ကျွန်မကို လာရှာလိမ့်မယ်လို့ ရှင်ထင်လား။"

ဖေးကျီအန်းသည် စာကို အမြန်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် လုနန်ကို သူ့ကျောပေါ်မှာ မှီနေရာကနေ သူ၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ချီပိုးကာ အိပ်ရာဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းက သူမကို ညင်သာစွာ နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်က ပို၍ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားလာရင်း သူမကို စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဖေးကျီအန်း မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ဆုံးရှုံးသွားသော အချိန်များကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး သူတို့သည် ညတိုင်း ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံမှု ရှိခဲ့ကြသည်။

လုနန်သည် တစ်ချိန်က သူ သမင်သွေး အလွန်အကျွံ သောက်သုံးခဲ့သောကြောင့်ဟု သံသယရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ကျန်ရှိသော သမင်သွေးများကို သူမက ဖွက်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

လဝက်ခန့် ထိန်းထားပြီးနောက်၊ လုနန်လည်း ထိုအကြောင်းကို စစဉ်းစားလာမိသည်။ သူမသည် ပုံဆောင်သဘောဖြင့် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင်၊ သူမ၏ ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများသည် ယခုအချိန်အတိုင်းပင် များသောအားဖြင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်။ အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်းများကြားတွင် လုနန်၏ ထိတ်လန့်တကြား အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘာလို့ ကွန်ဒုံး မသုံးတာလဲ။"

"ရပါတယ်၊"

ဖေးကျီအန်း၏ နက်ရှိုင်းသော အသံသည် လုနန်၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကိုယ် သားကြောဖြတ်ထားပြီးပြီ။"

ဘာ!?

လုနန်သည် အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် နွေဦးရေကန်ကဲ့သို့ မျက်ရည်များ ဝေ့နေသော လုနန်ကို နမ်းလိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုနန် ငိုနေပုံကို စိတ်ထဲတွင် အလွန် နှစ်သက်နေမိသည်။ ဒါသည် သူတစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သော၊ ထာဝရ တန်ဖိုးထားလိုသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက သူ သူမကို မထိတွေ့ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပါလေ၊ လုနန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းက မကြာသေးမီက ရှောင်ကြဉ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ သားကြောဖြတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုနန်သည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မျက်ရည်များကို ပုတ်ခတ်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ နို့နှစ်ရောင် အသားအရေပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာချိန်တွင် လက်ကြီးတစ်ဖက်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ရှင်... နောင်တမရဘူးလား။"

ဖေးကျီအန်းက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မျက်ရည်စက်များကို နမ်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

"နောင်တမရပါဘူး။"

သူသည် လုနန် အသက်မဲ့စွာဖြင့် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့ လဲလျောင်းနေသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအမှတ်တရက သူ့ကို ယခုတိုင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် မီးဖွားပြီးနောက် လုနန်သည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည့် အချိန်လည်း ရှိသေးသည်။ ထိုနှစ်ရက်အတွင်း ဖေးကျီအန်း မည်သို့ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။

သူမကို ပြန်လည်ရရှိခြင်းသည် သူ့ဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကံကောင်းဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ သူမကို ထပ်ဆုံးရှုံးရမည့် နာကျင်မှုကို သူ မခံစားနိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ လုနန်ကို ရရှိခြင်းသည် နောက်ထပ် ကလေးများ မရှိတော့ခြင်းကို ဆိုလိုလျှင်ပင်၊ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်မိမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရှကို မွေးဖွားပြီးနောက်၊ ဆရာဝန်က ဖေးကျီအန်းဆီ သီးသန့် ချဉ်းကပ်ကာ လုနန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်ရန် အခြေအနေ မရှိတော့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ရှောင်ရှကို မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုထက် မနည်းပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် စိတ်ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ သူသည် အန်တီဝူကိုပင် မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုသတင်းကို သူမဆီမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လုနန်က သူ့ကို နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်မဆောင်ချင်တော့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာသောအခါ၊ ဖေးကျီအန်းသည် သူမ လုံးဝ စိတ်အေးသွားစေရန် သားကြောဖြတ်ခြင်းကို ခံယူခဲ့သည်။

လုနန်က ဖေးကျီအန်းကို နမ်းပြီး ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ ရှင်က အရမ်းကောင်းတာပဲ။"

ဖေးကျီအန်း၏ လည်ချောင်းသည် တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ နက်မှောင်သွားသည်။ လဝက်ကျော်ကြာ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် ယခု လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး ထိုပျော်ရွှင်မှုအား အဆုံးမရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

Extra 1

Vol. 12 Ch. 133

"အဘွား၊ အဖေက သားကို တကယ်ကြီး နှင်ထုတ်လိုက်တာလား။"

(ရှန့်ကျီမင် - ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။)

ဖေးကျန့် - "..." ခဏ... သူတို့ တကယ်ကြီး ပြောနေကြတာလား။

"အဘွား..."

ဖေးကျန့် - "..."

မိသားစုတစ်စုလုံး - "..."

"အား!!!"

... သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရှန့်ကျီမင်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ခေါင်းညိတ်ရင်းတွေဝေစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်လား။ သားလည်း အစ်ကိုကြီးကို ခွဲမသွားနိုင်ဘူး။"

ရှန့်ကျီမင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ!"

ဖေးကျန့်သည် ဆွဲသီးကို သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အစ်ကို ကျိုး..."

ရှောင်ကျိုး - "..."

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သော ရှောင်ကျိုးက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ပွဲအတွက် တာဝန်ရှိသူကို ရွေးချယ်ရခြင်း မရှိသေးပေ။

"ကျွန်မမိသားစုက ကျွန်မကို လာရှာလိမ့်မယ်လို့ ရှင်ထင်လား။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ရှင် ဘာလို့ ကွန်ဒုံး မသုံးတာလဲ။"

"ရပါတယ်၊"

"ကိုယ် သားကြောဖြတ်ထားပြီးပြီ။"

ဘာ!?

လုနန်သည် အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

"ရှင်... နောင်တမရဘူးလား။"

"နောင်တမရပါဘူး။"