Extra 2.1

ကုဟွိုက်သည် အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး စေ့စပ်သေချာသောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤအချက်နှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူသည် ဖေးကျန့် ထက်ပင် ဖေးကျီအန်း၏ သားအရင်းနှင့် ပို၍တူနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့မိသားစုနှင့်အတူ ဆယ့်ခြောက်နှစ်မြောက်မွေးနေ့ကို ကျင်းပပြီးခါကနေ နိုးလာသောအခါတွင် မရင်းနှီးသောနေရာတစ်ခု၌ သူစိမ်းတစ်ယောက်က သူ့အား အရေးတကြီး စကားပြောနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း ကုဟွိုက်မှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ စကားကို စိုးရိမ်ပူပန်သည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ နားထောင်နေခဲ့သည်။

"သူဌေး ကျွန်တော် အနူးအညွှန့် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး အန္တရာယ်များတဲ့ တရားမဝင်တဲ့လမ်းကို သုံးဖို့ မလိုပါဘူး။ ရွှီယွဲ့ဟွားကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိတာပဲ။ ရန်သူတစ်ထောင်သတ်ပြီး ကိုယ့်လူရှစ်ရာ ရှုံးမယ့် နှစ်ဖက်စလုံး နာကျင်စေတဲ့နည်းလမ်းကိုမှ ဘာလို့ သုံးရတာလဲ။"

ထိုလူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး သူ့အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ခြိမ်းခြောက်နေဟန်ရှိသည်။ သူက ရွှီယွဲ့ဟွား၏ အမည်ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့သွားများမှာ မုန်းတီးမှုကြောင့် အံကြိတ်လိုက်မိသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။

ရွှီယွဲ့ဟွား? ကုဟွိုက်သည် ဤအမည်ကို မှတ်မိခြင်းမရှိပေ။ ထိုလူက တရားဥပဒေ ချိုးဖောက်ခြင်းအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အခု သွားလို့ရပြီ။"

ကုဟွိုက်သည် သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အသွင်အပြင်နှင့် ဟန်ပန်ကို အဘိုးကြီးထံမှ သင်ယူထားခဲ့သည်။ လူအများစုမှာ ထိုမျက်နှာထားကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး အမှန်ပင် ထိုလူမှာ ချီတုံချီတုံဖြစ်ကာ သူ့ကို ဆက်ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထပ်စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး။" ထိုကြမ်းတမ်းသောလူက လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကုဟွိုက်သည် သူ့ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဒါက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ရုံးခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ စကျင်ကျောက်ခင်း ကြမ်းပြင်များမှာ တောက်ပြောင်နေအောင် ပွတ်တိုက်ထားပြီး ကျွန်းသစ်အမာစား စားပွဲခုံပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော ဖိုင်တွဲများကို တင်ထားသည်။ ကုဟွိုက်သည် တစ်ခုကို ဆွဲထုတ် ဖွင့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

အဆုံးရှိ ရက်စွဲမှာ - ၁၉၉၉ ခုနှစ်။

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိရှိသော ပြတင်းပေါက်များ၏ အပြင်ဘက်တွင် မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများမှာ တောအုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေပြီး ကားများမှာ မြစ်တစ်စင်း စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အဝေးဆီတွင် မြစ်တစ်စင်းက ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေပြီး စည်ကားလှသော မြို့ကြီးမှာ အဝေးကြီးအထိ ကျယ်ပြန့်နေသည်။ ဒါက အနာဂတ်ကာလ နှစ်များစွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဖွံ့ဖြိုးစည်ပင်သော မဟာမြို့တော်ကြီး ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသလို အံ့အားမသင့်သလိုလည်း ဖြစ်နေသည်။

သူ့မိခင် လုနန်သည် တစ်ချိန်က အနာဂတ်အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီပုံပြင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးသားခဲ့ဖူးသည်။ ကမ္ဘာလောကနှင့် အံ့ဖွယ်အရာများအကြောင်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော သရုပ်ဖော်မှုများက ကုဟွိုက်၏ ကလေးဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဖော်ပြုခဲ့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ရှားပါးသော ခေတ်ကြီးထဲတွင် ကုဟွိုက်၏ ကမ္ဘာ့အမြင်မှာ ဘယ်သောအခါမှ ကျဉ်းမြောင်းသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် အကန့်အသတ် မရှိခဲ့ပေ။

အဟွတ် .. အဟွတ် .. ဟွတ်

ကုဟွိုက်သည် သူ၏ ချောင်းဆိုးသံများကို မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အလိုလိုပင် သူ့ပါးစပ်ကို အုပ်ရန် အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် သူ၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ချောင်းဆိုးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ ထိုချောင်းဆိုးသံများက ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။ သူသည် စားပွဲကို မှီလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဒီခန္ဓာကိုယ်က…" ကုဟွိုက်သည် ဖြူဖျော့၍ အကြောများပေါ်နေသော အရေပြားကို ကြည့်ရန် သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ လက်ကိုင်ပဝါမှတဆင့် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူထရပ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်း၏ ကန့်ထားသော အခန်းတစ်ခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မှန်ထဲမှ လူမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏ သွေးစွန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ထင်ရှားသော ရုပ်သွင်များမှာ သူ၏ ပြာနှမ်းနေသော အသားအရေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ထင်ရှားနေပြီး မျက်လုံးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လာသော ချွန်ထက်သော ဓားတစ်ချောင်းနှင့် တူနေသည်။

ဒါက သူဟုတ်သလို သူလည်း ဟုတ်မနေခဲ့ချေ။

မှန်ထဲမှ မျက်နှာမှာ ကုဟွိုက်၏ မျက်နှာနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေသော်လည်း ထိုမျက်နှာက ပို၍ ရင့်ကျက်နေပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုသော အနာဂတ်မှ သူ၏ ပုံစံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားလျက် သူ့တွင် မှောင်မှိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အသက်ရှင်ရန် အချိန်များစွာ မကျန်တော့သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုသော အချိန်တွင် သူ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာမည့်အတိုင်းလား။

ကုဟွိုက်သည် နောက်ထပ် ချောင်းဆိုးခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရုံးခန်းထဲမှ ဖုန်းက မြည်လာသည်။ ကုဟွိုက်သည် သူ့ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရုံးခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။

"ကုဟွိုက် ငါပါ။"

လေးနက်သော အသံတစ်ခုက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကုဟွိုက်သည် ဖေးကျန့်၏ အသံနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်။ ဖုန်းလိုင်းမှတဆင့်ပင် သူ ချက်ချင်း မှတ်မိနိုင်သည်။ "အစ်ကိုကြီး?"

ဖုန်းလိုင်း၏ တစ်ဖက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ကုဟွိုက်မှာ ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီဟု ထင်ကာ ထပ်မံခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး?"

"ကုဟွိုက် မင်း ဒီတစ်ခါ ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ သုံးပြန်ပြီလဲ။"

ဖေးကျန့်ထံမှ မေးခွန်းက ကုဟွိုက်ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်ကကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှု မရှိတော့သည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကုဟွိုက်သည် ဤနှစ်များအတွင်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိချင်သော်လည်း သူ မေးမြန်းရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

နာကျင်စွာ ချောင်းဆိုးပြီးနောက် ကုဟွိုက်သည် သူ့လေသံကို တတ်နိုင်သမျှ ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်ရှိ ဖေးကျန့်မှာ ကုဟွိုက်၏ ဒီလို အပြုအမူနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ "နောက်နှစ်ရက်ဆို အဒေါ် လုရဲ့ သေဆုံးခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့ပဲ။ မင်း သင်္ချိုင်းကို သွားလို့မရဘူး ဒါပေမယ့် အပြင်မှာ စောင့်နေ။ ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။"

"ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တယ်! ဘယ်သူ့ရဲ့ သေဆုံးခြင်း နှစ်ပတ်လည်လဲ။"

ကုဟွိုက် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ နာကျင်လာကာ ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးမှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကုဟွိုက်!"

ဖေးကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လုနန်၏ သင်္ချိုင်းကို ရွှေ့ပြောင်းရန် ကုဟွိုက်က ကြံစည်နေဆဲဟု ထင်နေသည်။ သူက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အငြင်းပွားခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောလိုက်မယ်။ သင်္ချိုင်းကို ရွှေ့ဖို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့။ မင်းအမေကို အဲ့ဒီမှာ မြှုပ်နှံဖို့က အဘိုးကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒပဲ။ ဒါက နိုင်ငံတော် သင်္ချိုင်း။ ငါတောင်မှ သူမကို ရွှေ့ဖို့ အခွင့်အာဏာ မရှိဘူး။ မမေ့နဲ့ ငါ့အမေအရင်းတောင် အပြင်မှာ ရှိနေသေးတာ။"

အဘိုးကြီး၏ အပြုအမူများကို တစ်သက်လုံး စောင့်ကြည့်ခဲ့သော ဖေးကျန့်သည် သူ၏ ခံစားချက်များကို ဘယ်သောအခါမှ နားမလည်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ အဘိုးကြီးက လုနန်ကို ဂရုစိုက်သည်ဟု ဆိုရဖို့လည်း သူမ အသက်ရှင်နေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အဘိုးကြီးမှာ အိမ်သို့ မရှိသလောက်သာ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူပြန်လာသည့်တိုင် စာကြည့်ခန်းထဲတွင်သာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်သည် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ကြိမ်မျှ ကုတင်တစ်ခုတည်းတွင် အတူအိပ်သည်ကို မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အကယ်၍ သူက လုနန်ကို ဂရုမစိုက်ဟု ဆိုဖို့ကျလည်း သူမ သေဆုံးပြီးနောက် အဘိုးကြီးသည် သူမအတွက် တစ်သက်လုံး အဖော်ပြုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး အခြားမည်သူ့ကိုမျှ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ့မိခင်အရင်းက သူ့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးက သူမကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသေဆုံးချိန်တွင် သူတောင်းဆိုခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်မှာ လုနန်နှင့်အတူ မြှုပ်နှံရန်ဖြစ်ပြီး သူမ အသက်ရှင်စဉ်က သူစိမ်းများကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း သေဆုံးပြီးနောက်တွင်ပင် ဘယ်သောအခါမှ မခွဲခွာရန် ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့် နားမလည်ခဲ့သလို ကုဟွိုက်ကိုလည်း ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ဖေးကျန့်သည် ကုဟွိုက်၏ ခံစားချက်များကို နားလည်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ ကုဟွိုက်၏ မိဘများမှာ အလွန် ချစ်ခင်ကြင်နာခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုနန် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်မှာ ဦးလေး ကု၏ သေဆုံးမှုကြောင့် အဓိက ဖြစ်သည်။

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်တွင် ကုဟွိုက်သည် ဖေးကျန့်၏ စကားများမှ သူ့မိခင်နှင့် မွေးစားဖခင် နှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အတူတကွ မြှုပ်နှံထားကြောင်း ပုံဖော် နားလည်လိုက်သည်။ "သူ" သည် သူ့မွေးမိခင်၏ သင်္ချိုင်းကို အပြင်သို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေခဲ့ပုံရသည်။

ကြီးမားသော စိတ်ပျက်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှု လှိုင်းလုံးကြီးက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး သူ ဆယ်နှစ်အကြာတွင် သွေးအန်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်ထက် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူ့တွင် မိခင် မရှိတော့ပေ။

ထိုနှစ်များအတွင်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။ သူ့မိဘများ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး သူ့အစ်ကိုနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်…

"အဘွား ဝူနဲ့ ရှောင်ရှကော။ သူတို့ လာကြမှာလား။" ကုဟွိုက်က လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ? အဘွားဝူ? ရှောင်ရှ?" ဖေးကျန့်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ယနေ့ ကုဟွိုက် မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ကုဟွိုက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အရာများမှာ သူထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"… ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ဖေးကျန့်သည် အဘွား ဝူနှင့် ရှောင်ရှကို မမှတ်မိပေ။ သူ၏ လေသံမှာ လိမ်ညာနေပုံ မပေါ်သောကြောင့် သူ၏ ဘေးတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော လူနှစ်ယောက်ကို ဖေးကျန့်က မည်သို့ မသိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဒါက မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် အဘွား ဝူနှင့် ရှောင်ရှတို့ မတည်ရှိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သာမန်အသိက ကုဟွိုက်ကို ရှေ့ကအချက် (မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်း) ဖြစ်သည်ဟု ပြောနေသော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ် ခံစားချက်ကမူ နောက်ကအချက် (မတည်ရှိခြင်း) ဖြစ်သည်ဟု ပြောနေသည်။

ဒါက အပြိုင်စကြဝဋာတစ်ခုလား။ သူ့မိခင်သည် တစ်ချိန်က သူ့ကို အပြိုင်စကြာဝဋာများအကြောင်း ပုံပြင်များ ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ သီအိုရီကို အတည်ပြုရန် ကုဟွိုက်သည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"သူဌေး နောက်ချိန်းဆိုမှုက ဆေးရုံမှာ ဆေးစစ်ဖို့ပါ။ အခု သွားချင်လား။ ကျွန်မ ဒရိုင်ဘာကို စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။"

ကုဟွိုက်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ "မလိုဘူး။ အရင်ဆုံး အိမ်ကို လိုက်ပို့ပါ။"

ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် အမျိုးသမီးက ဒရိုင်ဘာထံ လျင်မြန်စွာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ကုဟွိုက်သည် အဆောက်အအုံ၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူဖြတ်သွားသော လူတိုင်းက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရပ်တန့်ကြသည်။

အဆောက်အအုံ၏ အဝင်ဝတွင် အနက်ရောင် ဆီဒန်ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ ဒရိုင်ဘာက ကားထဲမှ ထွက်လာပြီး ကုဟွိုက်အတွက် နောက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

ကားထဲတွင် ကုဟွိုက်သည် ဒရိုင်ဘာနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒရိုင်ဘာမှာမူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ၏ သူဌေးသည် ဘယ်သောအခါမှ အသေးအဖွဲ့များအား စကားစမြည် ပြောလေ့မရှိပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း တည့်တိုးရှင်းလင်းပြီး ပြတ်သားသူ ဖြစ်သည်။ သူက ဒရိုင်ဘာတစ်ဦး ပြောသည်ကို နားထောင်ရတာကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက စပြီး နှစ်သက်သွားခဲ့သနည်း။

ဒရိုင်ဘာမှာ သူ၏ သူဌေး အစားထိုးခံလိုက်ရသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ ခန့်မှန်းမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကုဟွိုက် မေးခွန်းများမေးသည်ကို နာခံစွာ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် လိမ်ညာစကား အနည်းငယ် ပြောချင်သော်လည်း သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် ဒရိုင်ဘာမှာ သူ့သူဌေး၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အမှန်တရားကို ဝန်ခံခဲ့သည်။

ကုဟွိုက်သည် ဒရိုင်ဘာထံမှ များစွာ သိရှိခဲ့ရသည်။ ထိုထဲတွင် သူသည် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရခဲ့ကြောင်း၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကုမ္ပဏီကို တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း၊ သူ့မိဘများမှာ စောစီးစွာ သေဆုံးခဲ့ကြောင်း၊ သူ့တွင် မိသားစု သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းများ မရှိကြောင်း၊ အဘွား ဝူနှင့် ရှောင်ရှမရှိကြောင်း၊ သူသည် ဖေးကျန့်၏ ရေဆုံးမြေဆုံး ရန်သူဖြစ်ကြောင်း၊ သူသည် ဖေး မိသားစု၏ ကိစ္စရပ်များကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ပြီး သူသည် တစ်ချိန်က ဖေး မိသားစု၏ မွေးစားသား ဖြစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြောင်း…

ထိုအချက်အလက်များမှာ ကုဟွိုက်အတွက် လုံလောက်နေချေပြီ။ သူ ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ သင်္ချိုင်းကို လိုက်ပို့ပါ။"

မိသားစုမရှိသော အိမ်သည် နေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။"ဒရိုင်ဘာက နောက်ကြည့်မှန်မှတဆင့် သူ့ကို ဂရုတစိုက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အဘွားအိုကြီး၏ သေဆုံးခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ရမည်ဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ သူဌေးမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ သင်္ချိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကုဟွိုက်ကို လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးက တားဆီးခဲ့သည်။ အစောင့်မှာ သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိပြီး သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဖေးကျန့်ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်က ဖုန်းကို ကုဟွိုက်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ ယူလိုက်သည်နှင့် ဖေးကျန့်၏ ဒေါသထွက်နေသော အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကုဟွိုက် မင်း လူစကား နားမလည်ဘူးလား။ ငါ နောက်ရက်အနည်းငယ်လို့ ပြောတာက နောက်ရက်အနည်းငယ်လို့ ဆိုလိုတာ! မင်း ဘာလို့ အခု ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ငါ အခုချက်ချင်း လာပြီး မင်းကို အဖော်ပြုပေးရမှာလား။"

ဒါက ကုဟွိုက်သည် သူ့အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို အော်ဟစ်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းစွာ အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူသည် ဒီအပြိုင်စကြဝဠာမှ အစ်ကိုကြီးကိုလည်း တွေ့ဆုံချင်မိသဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို လာခဲ့။"

ဖုန်းလိုင်း၏ တစ်ဖက်မှ ဖေးကျန့်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ငါ့ကို စောင့်နေ။"

ပုံမှန်အားဖြင့် ဖေးကျန့်သည် ကုဟွိုက်၏ အသေးအဖွဲ့ လှည့်ကွက်များကို လျစ်လျူရှုထားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်တပ်ထဲတွင် ကိစ္စပေါင်းများစွာဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ကုဟွိုက်၏ စိန်ခေါ်မှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အချိန်မရှိပေ။ သို့သော် လုနန်၏ သေဆုံးခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုနန်မှာ ဖေးကျန့်၏ မိထွေး ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုက်မှာ လုနန်၏ သားအရင်း ဖြစ်သည်။ သားတစ်ယောက်က သူ့မိခင်ကို စောစောစီးစီး လာရောက်တွေ့ဆုံလိုခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မဟုတ်ပေ။

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဖေးကျန့် ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ပြောက်ကျားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပန်းစည်းတစ်စည်း ကိုင်လျက် ကားထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ၏ ခံ့ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါမှာ ဤအသက်အရွယ်ရှိ ဖေးကျန့်၏ ဖခင် ဖေးကျီအန်းထက် ဘယ်လိုမျှ မလျော့နည်းပေ။

သို့သော် ကုဟွိုက်မှာ ထိုအရာကို အာရုံစိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ အသက်ကြီးသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကုဟွိုက်၏ ပထမဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံး ခံစားမိသည့် အချက် ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး တက်ကြွနေတတ်သော သူ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ ယခုအခါ ဆံပင်ဖြူများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသည်။ သူသည် ကုဟွိုက်၏ စိတ်ထဲမှ ပုံရိပ်ထက် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါး ပိုကြီးနေပုံ ပေါက်သည်။

ကုဟွိုက် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူ့ကို "အစ်ကိုကြီး" ဟု ခေါ်ထွက်ရန် မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

"သွားကြစို့။"

စကားအမြဲတမ်း တိုတောင်းလှသော ဖေးကျန့်သည် ကုဟွိုက်ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်နှင့်အတူ မှတ်ပုံတင်စာအုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် ကုဟွိုက်ကို သင်္ချိုင်းထဲသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကုဟွိုက်သည် သူ့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လမ်းအကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဖေးကျန့်က ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျောက်တိုင်ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပန်းများကို တင်လိုက်သည်။

ကုဟွိုက်သည် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ပေါ်မှ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်။ သူ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် သည် ကုဟွိုက် တည်ငြိမ်မှု ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို ရှားရှားပါးပါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီသူမှာ သဘာဝမကျလောက်အောင် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဒေါသထွက်စေလေ့ရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အမြဲတမ်း ကျက်သရေရှိပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိသည်။ သူတို့၏ ယခင်က မကျေနပ်မှုများကို ပြန်သတိရမိသဖြင့် ဖေးကျန့်သည် ကုဟွိုက်ကို စကားဖြင့် ထိုးနှက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒီတစ်ခေါက် မင်း နောက်ဆုံးတော့ လိမ္မာသွားပြီပဲ။"

ကုဟွိုက်က ပြန်လည်ချေပခြင်း မရှိသဖြင့် ဖေးကျန့်မှာ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကုဟွိုက်က သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ပေါ်မှ ဓာတ်ပုံကို ငေးကြောင်ကြည့်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖေးကျန့်သည် ရုတ်တရက် သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ သနားမိသွားသည်။

အပြင်လူများအတွက် ကုဟွိုက်သည် အောင်မြင်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်သုံးဆယ်အရွယ်တွင် နိုင်ငံများနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ၊ ဖေးကျန့် တစ်သက်လုံး ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကုဟွိုက်၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ သူ့မိခင်၏ သင်္ချိုင်းကို ရွှေ့ပြောင်းရန် ဖြစ်ပြီး သို့မှသာ သူမသည် သူ၏ ဖခင်ရင်းနှင့် အတူတကွ မြှုပ်နှံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုက်က ယနေ့တွင် သူ၏ ပုံမှန် ရန်လိုသော အမူအရာများ မရှိဘဲ ထူးခြားနေသည်။ သို့မဟုတ် ဖုန်းထဲမှ ထိုစကားလုံး "အစ်ကိုကြီး" က ဖေးကျန့် မကြားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော စကားလုံးများကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဖေးကျန့်သည် ဖွင့်ဟပြောဆိုချင်စိတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

မိတ်ဆွေဟောင်းများ ကွယ်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ဖေးကျန့်သည် ဤဝှက်ထားသော အတွေးများကို အခြား မည်သူနှင့် မျှဝေရမည်ကို မသေချာတော့ပေ။ အဆုံးတွင် ကုဟွိုက်သာ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ပုံရသည်။