Extra 2.2

"မင်း အဘိုးကြီးရဲ့ အပြုအမူတွေကို နားလည်ရ ခက်နေလား။"

ဖေးကျန့်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ငါလည်း နားမလည်ဘူး။ လူတွေက အသက်ရှင်စဉ် အတူရှိသူတွေဟာ သေဆုံးချိန်မှာလည်း အတူရှိသင့်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မချစ်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါဆို အဘိုးကြီးက ဘာလို့ မင်းအမေနဲ့ အတူတူ မြှုပ်နှံဖို့ အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ရတာလဲ။"

ကုဟွိုက်က လုနန်၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ ဤဓာတ်ပုံကို မှတ်မိသည်။ သူ၏ ဖခင်သည် ဒီပုံကို သူ၏ ဘဝတစ်ဝက်လုံး ဖွက်ထားခဲ့သည်။ ကလေးဘဝက ကုဟွိုက်သည် ရှောင်ရှနှင့် တူတူပုန်းတမ်း ကစားရင်း မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲရှိ မီးခံသေတ္တာထဲမှ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်တယ်။"

သူ့ဖခင်သည် ထိုနေ့က သူ့မိခင်ထက် အိမ်စောပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုဓာတ်ပုံကြောင့် သူနှင့် ရှောင်ရှသည် ထိုနွေရာသီတွင် မကုန်ဆုံးနိုင်သော မုန့်များ ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မှ ကုဟွိုက်သည် ထိုဓာတ်ပုံက သူ၏ ဖခင်အတွက် မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။

ဤမျဉ်းပြိုင်ကမ္ဘာတွင် ထိုဓာတ်ပုံကို ဤနေရာ၌ တွေ့မြင်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ် မဟုတ်သလို ခံစားရသည်။

ဤမျဉ်းပြိုင်ကမ္ဘာတွင်လည်း ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် ကို အလွန် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။

အသက်ရှင်စဉ်ရော သေဆုံးချိန်တွင်ပါ အတူရှိရန်.. မည်မျှ ကောင်းလိုက်သနည်း။ မည်သည့် ကမ္ဘာတွင်ပင် ဖြစ်စေ သူတို့သည် အမြဲတမ်း အတူရှိနေခဲ့သည်။

"မင်း နားလည်တယ်" ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကုဟွိုက်၏ မျက်နှာအမူအရာက သူတကယ် မသိသော အရာတစ်ခုကို သိနေကြောင်း ပြောပြနေသည်။

"သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မချစ်ခဲ့ကြဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

ကုဟွိုက်သည် သူ့မိဘများ၏ ဓာတ်ပုံကို သူ၏ အင်္ကျီလက်အနားဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ကုဟွိုက်က အဘိုးကြီးအပေါ် လေးစားမှု ပြသသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ့မိခင်အပေါ် ပြသသော လေးစားမှုနီးပါးပင် ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုက်က ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ သူ့ဖခင်နှင့် ကုဟွိုက်၏ မိခင်တို့ ဘယ်တုန်းက ချစ်ခဲ့ကြသနည်း။

သို့သော် အကယ်၍ သူတို့ မချစ်ခဲ့ကြပါက အဘိုးကြီး၏ အတူတကွ မြှုပ်နှံလိုသော ဆန္ဒကို မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။

"သူတို့ ချစ်သည်ဖြစ်စေ မချစ်သည်ဖြစ်စေ မင်းနဲ့ငါ အသိဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ ငါ့အပေါ်နဲ့ ဖေး မိသားစုအပေါ် မုန်းတီးမှုက သူတို့ရဲ့ တာဝန်မဲ့တဲ့ ပေါင်းစည်းမှုကနေ မြစ်ဖျားခံတာ။" ဖေးကျန့်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူငယ်ရွယ်စဉ်က ဖေးကျန့်သည် အေးစက်သော အိမ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အပြင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ကုဟွိုက်မှာမူ ငယ်သေးသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဆက်နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ဖေးကျန့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဘဝမျိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိရှိ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့်အပြင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနိုင်သေးသည်။ ဖေးကျန့်မှာ ဖေး မိသားစု၏ သွေးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခြင်းမှ ကာကွယ်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း ကုဟွိုက်မှာမူ သူ၏ မိခင်မရှိဘဲ ကြမ်တမ်းမှုကိုသာ ယုံကြည်သော အဘိုးကြီးလက်အောက်တွင် ကျန်နေခဲ့သည်။ ကုဟွိုက် ကလေးဘဝတွင် ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။

ဤသည်မှာပင် ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက်ကို ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သည်းခံခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေခဲ့ရသည်။

ကုဟွိုက် စကားပြောချင်သော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ ချောင်းဆိုးသည့် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ သွေးကို တွေ့ရှိရန် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... သွေးတွေ အန်ထုတ်လိုက်တာလား။" ဖေးကျန့်သည် ကုဟွိုက် ကျန်းမာရေး မကောင်းသည်ကို သိသော်လည်း ဤမျှ ဆိုးရွားသည်ကို သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။ ဤအသက်အရွယ်တွင် သွေးအန်ခြင်းမှာ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုက်သည် လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ကာ သွေးများကို သုတ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

"အစ်ကိုကြီး တစ်ခါတလေ ကိုယ်မြင်ရတာက အဖြစ်မှန် အပြည့်အစုံ မဟုတ်ဘူး။"

ကုဟွိုက်သည် ဤကမ္ဘာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မသိသော်လည်း သူ့မိခင်၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်ရခြင်းက သူ၏ ဖခင်က သူမကို မယိမ်းမယိုင် ချစ်ခဲ့ကြောင်း သူ့ကို အာမခံရန် လုံလောက်သည်။

ထိုအချက်နှင့်အတူ သူ၏ ခွန်အားကို သူပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာ။" ဖေးကျန့်မှာ ကုဟွိုက် ယက သူ့ကို မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ကုဟွိုက်သည် ဆောင်းရာသီ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးစွာ မှိန်မှိန်လေး ပြုံးလိုက်ပြီး ညှိုးငယ်မှုကို ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်။"

သူ ဤကမ္ဘာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်ရှိနေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူသည် ဧည့်သည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် သူသည် ဆိုးရွားစွာ နေမကောင်းဖြစ်နေပြီး မိသားစု အချစ် သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းများ မရှိဘဲ ဥပဒေ၏ အစွန်းတစ်လျှောက် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းပါက သူ ချောက်နက်ထဲသို့ ကျသွားလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ၏ တည်ရှိမှုက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ ကြိုးစားကြည့်ချင်သည်။

"ဘယ်က စပြောရမလဲ။ ဒီဓာတ်ပုံကနေ စကြရအောင်။ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ အဖေက ဒီဓာတ်ပုံကို သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ တင်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ..."

ကုဟွိုက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးရှိ မြေပြင်ကို ပုတ်ပြကာ ဖေးကျန့်ကို ထိုင်ရန် အမူအယာပြရင်း သူ၏ ကမ္ဘာမှ ပုံပြင်ကို စတင် ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။

ကုဟွိုက်သည် နွေးထွေးပြီး အချစ်များ ပြည့်နှက်နေသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုပုံပြင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သော်လည်း ကြင်နာတတ်သော ဖခင်တစ်ဦး၊ တက်ကြွပြီး စနောက်တတ်သော မိခင်တစ်ဦး၊ ဟာသဉာဏ်ရှိပြီး ဂရုစိုက်တတ်သော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦး၊ သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် တူသော ညီမတစ်ဦးနှင့် အရသာရှိသော ဟင်းလျာမျိုးစုံကို ချက်ပြုတ်တတ်သော အဘွားတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

ထိုသည်က လှပလွန်းလှသည်။

မိသားစုတစ်စု ပျော်ရွှင်စွာ အတူတကွ နေထိုင်ကြသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုထဲက ကဲ့သို့ပင်။ ဖေးကျန့် မယုံချင်ခဲ့သော်လည်း ကုဟွိုက်၏ စကားများမှာ အလွန် အစစ်အမှန် ဆန်နေသည်။ သူ့ကို အတိတ်အကြောင်း ပြန်စဉ်းစားစေလောက်အောင် အစစ်အမှန်ဆန်နေသည်။ အကယ်၍သာ လုနန်သည် ကုဟွိုက်၏ ပုံပြင်ထဲမှ အမျိုးသမီးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အတိတ်တွင် နစ်မွန်းမနေဘဲ ကြံ့ခိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်။ အကယ်၍သာ သူ အိမ်မှ ထွက်မပြေးခဲ့ဘူးဆိုလျှင်။ အကယ်၍သာ…

သို့သော် ဘဝတွင် "အကယ်၍သာ" ဟူ၍ မရှိပေ။

ဤကမ္ဘာတွင် မည်သူက တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေသနည်း။ ကုဟွိုက် တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ ဖေးကျန့်ပင်လျှင် အသက် ငါးဆယ် မပြည့်သေးမီတွင် မိသားစု သို့မဟုတ် ကလေးများ မရှိဘဲ သူနှင့် ဘဝတစ်ဝက် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော ဤညီအစ်ကိုတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "မင်း ကုဟွိုက် မဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား။"

ကုဟွိုက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်က ရှောင်ဟွိုက်ပါ။"

…

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လာတွန်းနှိုးသဖြင့် ကုဟွိုက် နိုးလာခဲ့သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို! ညက ရတဲ့ လက်ဆောင်ကို ပြဦး! အစ်ကိုကြီးက မနေ့က အစ်ကို့ကို အထုပ်အကြီးကြီး ပေးသွားတယ်။ အထဲမှာ ဘာတွေလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်နေတာလဲ။"

ပန်းပွင့်ပုံ ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို မြင်းမြီးစည်းထားသော ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့အပေါ်သို့ ပြေးခုန်တက်လိုက်သည်။ ကုဟွိုက်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းညူလိုက်မိသည်။ ယခင်က သူ၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် ချောင်းဆိုး လှိုင်းလုံးတစ်ခုအတွင်း ကျရောက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူ၏ အသက်ရှုသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုကြည်လင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ နေမကောင်းမဖြစ်မီ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ကျန်းမာရေး အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ကုဟွိုက်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး သူ၏ လက်များကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အရေပြားမှာ ချောမွေ့နေပြီး အသက် သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦး၏ လက်များနှင့် ပိုတူနေသည်။ ထိုခံစားမှုမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး လှည့်ကွက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် သူ၏ အပေါ်မှ မိန်းကလေးက သူ့ကို "အစ်ကို" ဟု ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ကုဟွိုက်တွင် မွေးချင်း မရှိပေ။

သူသည် မိန်းကလေးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာမှ ထကာ သူ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ လျှို့ဝှက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာနေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို ဘာလုပ်နေတာလဲ။" သူက သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်သဖြင့် သူ့နောက်မှ မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင် ကြည့်ရင်း ကုဟွိုက်သည် သူ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ မှန်ထဲမှ ပုံရိပ်မှာ ကုဟွိုက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ်ကနှင့် တထပ်တည်းတူသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ပြသနေသည်။ သို့သော် ဤမျက်နှာတွင် သူတစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ကြမ်းတမ်းမှုများ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်သော နူးညံ့မှုဖြင့် အစားထိုးနေသည်။

လှည့်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုဟွိုက်သည် သူ့ကို "ဒုတိယအစ်ကို" ဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

မိန်းကလေးက ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး ပိုနီးကပ်စွာ တိုးသွားကာ ခြေဖျားထောက်ကာ ကုဟွိုက်၏ နဖူးပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ကို တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက အလိုလို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို နေမကောင်းဘူးလား။ ကျွန်မနာမည် ဘာလဲဟုတ်လား။ ကျွန်မက ရှောင်ရှလေ အစ်ကို့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပတဲ့ ညီမလေး!"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မိန်းကလေးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဝိုး! အရမ်းကောင်းတာပဲ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဦးနှောက်က နောက်ဆုံးတော့ ပျက်သွားပြီ ဟားဟားဟား အခုဆို ငါက မိသားစုထဲမှာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံး ကလေးပဲ ဟားဟားဟား ငါ အဘွား ဝူနဲ့ အဖေ့ကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှောင်ရှဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်သည် ကုဟွိုက်ထံမှ လက်ဆောင်ကို တောင်းရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူမသည် ကုဟွိုက်၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ခုန်ပေါက် ထွက်သွားပြီး စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပြေးရင်း အော်ဟစ်သွားသည်။

"..."

ကုဟွိုက်သည် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ပြောင်နေသည် ဆိုလျှင် သူတို့သည် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ယုံကြည်ရလောက်အောင် လုပ်နေသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့မဟုတ် ဤအရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုပဲလား။

သို့သော် အကယ်၍ အိပ်မက်များသည် သူတို့၏ အတွေးများကို ထင်ဟပ်စေပါက သူသည် မိသားစု သို့မဟုတ် ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိခြင်းကို တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း ကြည်လင်သော စိတ်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကုဟွိုက် လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကြင်နာသော မျက်နှာရှိသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ချစ်ခင်သော လေသံဖြင့် ဆန်ပြုတ် ခပ်ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာ ရှောင်ဟွိုက် နိုးပြီလား! လာ မနက်စာ လာစား။ မင်းရဲ့ အပျင်းကြီး အမေကို စောင့်မနေနဲ့တော့ သူ့ကို ဆက်အိပ်ခိုင်းလိုက်။ ငါတို့ဘာသာ စားကြမယ်။"

စားပွဲ၏ ထိပ်တွင် သတင်းစာဖတ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ကုဟွိုက် သူ့ကို မြင်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မှေးကျဥ်းသွားသည်။ ထိုသူမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဖေးကျီအန်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤ ဖေးကျီအန်းမှာ လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့သော်လည်း အသက်ကြီးရင့်ခြင်း၏ လက္ခဏာများ မပြဘဲ သူ၏ ကျက်သရေရှိပြီး တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ ဘေးတွင် ရှောင်ရှက သူ့လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ထားပြီး စကားတတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။

"အဖေ၊ အဘွား သမီးပြောတာ နားထောင်! ဒုတိယအစ်ကို ခုနက သမီးနာမည်တောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူ့ဦးနှောက် ပျက်သွားပြီလို့ ထင်လား။"

ဖေးကျီအန်း သို့မဟုတ် အန်တီဝူ တုံ့ပြန်သည်ကို မစောင့်ဘဲ ရှောင်ရှက သူမ၏ မေးကို ထိလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဟား ဒုတိယအစ်ကို ဦးနှောက်သာ ပျက်သွားရင် ဒါဆို သမီးက မိသားစုထဲမှာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံး "မင်းက မင်းအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကိုပါ စားလိုက်တာလား။" ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်!"ခေါင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ခြင်းက ရှောင်ရှကို အော်ဟစ်စေပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး သမီးကို နိုင်ကျင့်ပြန်ပြီ!"

ဖေးကျန့် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကုဟွိုက်ထံ လျှောက်လာကာ သူ၏ ပခုံးများကို လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ ညီလေး ဘာတွေ ငိုင်နေတာလဲ။ ထိုင်ပြီး စားတော့။ မင်း မြန်မြန်မစားရင် အကုန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်.. ဒီရှောင်စန်း(သုံးယောက်မြောက်လေး)က အကုန်စားပစ်လိမ့်မယ်။"

ကုဟွိုက် ကြက်သေသေသွားသည်။ ဒါဆို အစ်ကိုကြီးက ဖေးကျန့်ပေါ့။

ဖေးကျန့်၏ လေသံကို အတုခိုးလျက် ရှောင်ရှက "ဟွန်း" ဟု နှစ်ကြိမ် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလည်း သမီးစားသလောက် စားတာပဲ!"

ဖေးကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။ "... မင်းက မင်းကိုယ်မင်း ငါနဲ့ လာနှိုင်းနေတာလား။"

"ဟွန်း သမီးက အဲ့ဒါပဲ ပြိုင်နိုင်တာ။ ဦးနှောက်နဲ့ ပတ်သက်ရင် သမီးက ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ပဲ ပြိုင်မယ် အစ်ကိုကြီးနဲ့ မပြိုင်ဘူး။ အစ်ကိုကြီးက မိသားစု ဉာဏ်ရည်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အဆင့်သုံးထဲတောင် မဝင်ဘူး!"

ဖေးကျန့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လဲ။ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

"အော် သမီးဘာသာ သတ်မှတ်ထားတာလေ။ အဖေက ပထမ၊ မေမေက ဒုတိယ၊ ဒုတိယအစ်ကို တတိယ၊ အဘွား ဝူက၊ စတုတ္ထ သမီး ပဉ္စမ ယ၊ ရှောင်ဟေးက ဆဋ္ဌမ၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးက... နောက်ဆုံးပဲ။"

"မိသားစုထဲက လူကြီးတွေကို ဖယ်လိုက်ရင် ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ သမီးပဲ ဆုံးဖြတ်ရတော့မှာ။"

ဖေးကျန့် - "..." ဤဘဝတွင် သူသည် လုနန်နှင့် သူမသမီးတို့၏ လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

ဖေးကျန့် မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ မိသားစုထဲရှိ ခွေးကတောင် သူ့ထက် အဆင့်မြင့်နေသည်။

"ဟက် ဒါက မင်းက ငါ့လောက် ဉာဏ်မကောင်းလို့ပဲ။" ဖေးကျန့်က သူမ၏ စကားလုံးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ရှောင်ရှက မျက်နှာစူပုတ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူကမူ အသက် သုံးဆယ်နီးပါးတွင်ပင် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော အပြုံးဖြင့် သူ၏ ညီမလေးကို စနောက်နေသည်။

ကုဟွိုက်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး မအီမသာ ဖြစ်နေသည်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီလို အိပ်မက်မျိုး မက်နေရသနည်း။

"တော်ပြီ မနောက်ကြနဲ့တော့ စားကြတော့။" အန်တီဝူက ရှောင်ရှကို ညင်သာစွာ ဆူလိုက်သည်။

သူမကို အလိုလိုက်သော မိဘများ ရှိသဖြင့် ဘာကိုမှ မကြောက်သော ရှောင်ရှသည် ချက်ချင်း သူမ၏ ဖခင်ဆီ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့ကို အကူအညီတောင်းရန် တွန်းထိုးလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ တိတ်ဆိတ်သော တောင်းဆိုမှုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ၏ သတင်းစာကို ချလိုက်ရာ သူ၏ လက်ညှိုးမှ ငွေရောင် လက်ထပ်လက်စွပ်က ကုဟွိုက်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ လက်ထပ်လက်စွပ်... အဘွားက သူတို့၏ မိခင် အိပ်ပျော်နေတုန်းဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤအိပ်မက်ထဲတွင် သူ့မိခင် ကွယ်လွန်မသွားသေးဘူးလား။

အလွန်အမင်း စိတ်မငြိမ်မသက် ခံစားရသဖြင့် ကုဟွိုက်သည် ဒီလက်တွေ့ကမ္ဘာအသစ်ကို လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက ရှောင်ရှ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သမီး အမေကို မနက်စာ စားဖို့ သွားခေါ်လိုက်ဦး။"

ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသော အပြုံးဖြင့် ရှောင်ရှက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။ အဘွားက မနက်စာ မစားရင် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်တယ်လို့ ပြောတယ် ဒါကြောင့် အဖေ၊ အဖေက မေမေ့အတွက် စိတ်ပူနေတာမလား ဟုတ်လား။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယညီလေး မင်း ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော် မင်း ဦးနှောက်က ရှောင်စန်း ပြောသလို တကယ် ပျက်သွားတာလား။" ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက်ကို တွန်းလိုက်သည်။

ကုဟွိုက် က တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး ခေါင်းနည်းနည်း မူးနေလို့ပါ။"

ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံးကို အခွံနွှာထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မူးတယ်? မင်း ဂိမ်းကစားနိုင်သေးလား။ ငါ မင်းနဲ့ ဘောလုံးကစားဖို့ အချိန်ရအောင် မနည်း လုပ်ထားရတာ။ ငါ့ကိုတော့ လာမလိမ်နဲ့နော်။"

ကုဟွိုက်သည် သူ့ပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ဥကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ့ဘဝတစ်သက်တာတွင် သူ၏ တစ်သက်တာ ပြိုင်ဘက်နှင့် တစ်နေ့တွင် မနက်စာ အတူစားရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိသလို ထိုသူက သူ့အတွက် ကြက်ဥကို ကိုယ်တိုင် အခွံနွှာပေးလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ခဲ့ပေ။

"... မလိမ်ပါဘူး။"

ဖေးကျန့် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ "ကောင်းတယ် ငါတို့ အတူတူ မကစားရတာ ကြာပြီ။ မင်း ခိုးပြီး လေ့ကျင့်နေခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"

သူ့နောက်တွင် ရှောင်ရှ၏ အသံမှာ ကြောင်လေးတစ်ကောင် တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မေမေ အစ်ကိုကြီးက သမီးကို နိုင်ကျင့်နေတယ်!"

နွေးထွေးသော အမျိုးသမီး အသံတစ်ခုက ကုဟွိုက်၏ နောက်မှ တုံ့ပြန်လာသည်။ "သမီးက သမီးအစ်ကိုကြီးကို အနိုင်မကျင့်တာပဲ တော်တော် ကောင်းနေပါပြီ။"

ကုဟွိုက်သည် သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြက်သေသေသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။