Extra 3.2

ထို့နောက် မောင်နှမနှစ်ဦးသည် များသောအားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော ဒုတိယ ဒုက္ခရှာသူ၏ ကြမ်းတမ်းစွာ မေးလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ။"

"ဘာလဲ။" ရွှီယွဲ့ဟွား အငိုက်မိသွားသည်။

ထိုလူက မျက်နှာမဲ့လိုက်သည်။ "မင်းက ငါတို့ကို အလကား လုပ်ပေးစေချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ထိုထစ်အသော လူကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ပြောသည်။ "ဟ-ဟ-ဟုတ်တယ်! ငါတို့ အ-အ-အလကား မလုပ်နိုင်ဘူး!"

ရွှီယွဲ့ဟွားသည် သူတို့၏ လောဘကြီးမှုကို ကျိန်ဆဲရင်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုပါက သူမတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိမှန်း သိနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ နှိုက်လိုက်ပြီး ဆယ်ယွမ် ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ နင်တို့ပိုက်ဆံ။" သူမက ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ နင်တို့ အလုပ်မပြီးမြောက်ခဲ့ရင်တော့ ငါ နင်တို့ ထောင်ထဲရောက်အောင် သေချာလုပ်ပစ်မယ်။"

"ငါတို့ ချမ်းသာပြီ!" ထိုထစ်အသော လူသည် ပိုက်ဆံကို လောဘတကြီး လုယူလိုက်ပြီး ရွှီယွဲ့ဟွား ထွက်ခွာသွားသည်ကိုပင် သတိမမူမိဘဲ အထပ်ထပ် အခါခါ ရေတွက်နေသည်။

သူ ရေတွက်ပြီးစီးသောအခါ သူ့ညီဖြစ်သူထံသို့ နားမလည်ဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒ-ဒ-ဒါက မ-မ-မိန်းမ ဘယ်လို ရမှာလဲ။"

"ငါမသိဘူး။" ဒုတိယလူက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီပိုက်ဆံနဲ့ဆိုရင်တော့ ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ သတို့သမီးတစ်ယောက် ရနိုင်မလားပဲ။"

"ဟ-ဟုတ်တယ် ဟုတ်တာပဲ!"ထိုထစ်အသော လူသည် သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူ့ညီပြောသည်က မှန်ကန်ကြောင်း ယုံကြည်သွားသည်။

ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေသော်လည်း တစ်ဦးမှာ နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် ငယ်ရွယ်ကြသေးပြီး ရွှီယွဲ့ဟွား၏ ရည်ရွယ်ချက် အပြည့်အစုံကို နားမလည်ကြသေးပေ။

ရွှီယွဲ့ဟွား တီထွင်ခဲ့သော ဆိုးရွားလှသည့် အကြံအစည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သော ဤကဲ့သို့သော ငတုံးများနှင့် တိုက်ဆိုင်တွေ့ခဲ့ခြင်းသည် ရွှီယောက် အတွက် ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို တစ်ရက်စော၍ ကြံစည်ခဲ့ပါက ရွာထဲရှိ အသက်ပိုကြီးပြီး ပိုဆိုးသွမ်းသော လူကြီးများကို ရှာဖွေမိခဲ့နိုင်သေးသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမ၏ မင်္ဂလာညတွင် မိန်းမပျိုတစ်ဦးကို ချည်နှောင်ပြီး တောင်တန်းများထဲတွင် ထားပစ်ခဲ့ရန် အစီအစဉ်သည် လုံလောက်စွာ ရက်စက်လှပေသည်။ ထိုနေရာတွင် သူမ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ကုဟွိုက်သည် ရှောင်ရှကို ပုတ်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုလွန်ကဲ၍ မတော်တဆ ဆူးကောင်တစ်ကောင်ကို နင်းမိလိုက်သည်။

"အ!" သူမသည် အကောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းမိခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူမ ယိုင်လဲသွားကာ ဆူညံသံအချို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဘ-ဘယ်သူလဲ?" ထိုထစ်အသော လူသည် တံတွေးကို ကြောက်လန့်တကြား မျိုချလိုက်သော်လည်း သူသည် ချုံပုတ်များအနီးသို့ မချဉ်းကပ်ရဲပေ။

ရှောင်ချင်း တောင်၏ နောက်ကျောဘက်သည် ရွာသားအများစု၏ ဘိုးဘေးများကို မြှုပ်နှံထားသည့် နေရာဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သင်္ချိုင်းဟောင်းများနှင့် သရဲပုံပြင်များ ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုထစ်အသော လူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တောင်ပေါ်ရှိ ကလေးများကို စားသုံးသည့် သရဲများအကြောင်း သူ၏ အဖွားထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံပြင်များကို ကြားခဲ့ဖူးသည်။ တံခါးများ သော့ခတ်ထားသော်လည်း ထိုအရာများကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိဟု ဆိုသည်။

ရွှီယွဲ့ဟွားက သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးမည် မဟုတ်ပါက သူသည် တောင်ပေါ်သို့ လာရဲမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ညီထက် သတ္တိပိုကောင်းသော ဒုတိယလူပင်လျှင် ဤနေရာသို့ တစ်ယောက်တည်း လာရောက်ရန် အမြဲတမ်း စိုးရွံ့နေခဲ့သည်။

ချုံပုတ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကုဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှ တို့ အပြန်အလှန် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက် စတင် စိတ်အေးသွားခါနီးတွင် ချုံပုတ်များထဲမှ အသံတစ်သံက တိုးလျစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ငါ့အတွက်... ပူဇော်ပိုက်ဆံတွေ မီးရှို့ပေး..."

ထိုထစ်အသော လူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသော်လည်း ဒုတိယလူက သူ့ကို ဆွဲထားသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး မလဲကျအောင် မနည်းထိန်းထားရသည်။

ထိုတစ္ဆေအသံက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "...ထွက်ပြေးဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့... ငါ မင်းတို့ကို ညကျရင် ရှာတွေ့မှာ။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ထိုထစ်အသော လူသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားကာ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ဘောင်းဘီထဲတွင် သေးထွက်ကျသွားသည်။

"သရဲ" က သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်သည်။ "အာ..."

"ရွာထိပ်က သစ်ပင်အောက်မှာရှိတဲ့ ရွှေတွေကို တူး ပြီးတော့ အဲ့ဒါနဲ့ ငါ့အတွက် ပူဇော်စက္ကူတွေ ဝယ်ပေး။"

ရွှေ?

ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ ကြောက်စိတ်သည် ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဝင်လာသည်။ ရွှေ! တစ်ခဏမျှ သူတို့၏ ကြောက်စိတ်ကို မေ့လျော့သွားပြီး သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ လိုချင်စိတ်သည် သူတို့၏ သရဲကြောက်စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ရွှေတွေ!" သို့သော် ဤအချိန်တွင် အလွန် စူးရှပြီး ထိုးဖောက်နိုင်သော ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက် တောင့်ခဲသွားပြီး စူးရှသော ထူးဆန်းသော အသံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ နောက်ထပ် သရဲတစ်ကောင်လော။ ပြီးတော့ လောဘကြီးသော သရဲတစ်ကောင်လား။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို စိတ်ကူးမိရင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ယောက်ျားလေး သရဲ၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ရွှေတွေက ရွာထိပ်က သစ်ပင်ကြီးအောက်မှာ မြှုပ်ထားတယ်။ အဲ့ဒါကို တူးပြီး ငါ့အတွက် ပူဇော်စက္ကူတွေ ဝယ်ပေး။"

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ကြောက်လန့်တကြား ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သော်လည်း မိန်းကလေး သရဲ၏ အသံကို ထပ်မကြားရတော့ပေ။ ယောက်ျားလေး သရဲက သူမကို နှုတ်ပိတ်လိုက်သည် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း ထိုထစ်အသော လူက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်း-ကောင်းပါပြီ ငါတို့ တူးပြီးတော့ မ-မင်းအတွက် စက္ကူပူဇော်သက္ကာတွေ ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ ကျ-ကျေး-ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကိုတော့ လာမရှာပါနဲ့။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်လျက် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ချုံပုတ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် "သရဲ" မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ထိုလူများ ထွက်သွားသည်မှာ သေချာမှ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ရှသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟား အဲ့နှစ်ယောက်က အရမ်းတုံးတာပဲ!" "ဦးလေး စုန့့်ရဲ့ ခေါင်းကြီးသားထက်တောင် ပိုတုံးသေးတယ်!"

"သူတို့ ရွှေမရှိမှန်း သိသွားရင် ဒီည ငိုကြမလားပဲ။"

“…”

ထိုသို့သော ကြောက်လွယ်သူ နှစ်ယောက်အတွက် ဒါက အတော်လေး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

ကုဟွိုက်သည် သူတို့က ဤသရဲ အယောင်ဆောင်မှုအပေါ် လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ သူတို့ သိရှိသွားပါက သူတို့ကို ဆက်နောက်ပြောင်ရန် အကြံအစည် အနည်းငယ်ပင် သူ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုရွှီယွဲ့ဟွား... ကုဟွိုက် မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ရွှီယွဲ့ဟွားသည် စစ်တပ်ရှိ တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦး၏ ဇနီးဖြစ်သည်။

"ရွာထိပ်ကို သွားပြီး သူတို့ တူးနေတာကို ကြည့်ရအောင်။"ရှောင်ရှသည် အတွေးနယ်ချဲ့နေသော ကုဟွိုက်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမက သူ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး လိုက်သွားရန် ပူဆာလိုက်သည်။

ရှောင်ရှသည် သူမ၏ မိခင်ကို ရှာဖွေရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ထိုထစ်အသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ကာ ပွဲကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

သို့သော် သူမသည် အစပိုင်းတွင် လုနန်ကို ရှာဖွေရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အပြင်ထွက် ဆော့ကစားရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုဟွိုက်သည် သူ့အတွေးများမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ရှောင်ရှ၏ ကလေးဆန်သော တွယ်ကပ်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို ပူဆာတာက ချစ်ခင်မှုကို ပြသသည့် ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်သည်ကို သူ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို ဆွဲခေါ်လာရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ဘာလို့ ခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ။"

"အေးဟုတ်သား အစ်ကိုကြီးရော ဘယ်မှာလဲ။"သူမသည် သူ ထွက်သွားသည်မှာ အတော်အတန် ကြာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ သတိပြုမိသွားသည်။

ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ပျောက်နေပြီ ပြီးတော့ သမီးက..."ရှောင်ရှသည် ဉာဏ်များသော ကြွက်ကလေးလို ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ဆက်လက် စကားပြောတော့မည် အပြုတွင် "မင်း ဘာမှ မလိုချင်ဘူး။" ကုဟွိုက်က ဖေးကျီအန်းနှင့် ထူးထူးခြားခြား တူညီနေသော မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးက ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာပဲ သူ့ကို စောင့်နေဖို့ ပြောခဲ့တာ။ သူပြန်မလာမချင်း ငါတို့ ဘယ်မှ သွားလို့မရဘူး။"

ကုဟွိုက်သည် ရှောင်ရှကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သူ အမြဲတမ်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ အမှန်ပင် ရှောင်ရှသည် သူကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး အသံကို ဆွဲငင်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို~ လိမ္မာတဲ့ ဒုတိယအစ်ကို~ သွားပြီးတော့ ပွဲကြည့်ကြရအောင် ပြီးမှ အစ်ကိုကြီးကို ပြန်လာရှာမယ်လေ။ ခဏလေးပဲ ဟုတ်ပြီလား။"

ရှောင်ရှသည် ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း မလှမ်းမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ကော်လံကို နောက်မှ ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကြောကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရှောင်ရှသည် အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အသက် ကွာခြားမှုကြောင့် သူမ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် သူ့ကျောပေါ်တွင် လေးလံသော ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံး၊ လက်ထဲတွင် တောကြက်တစ်ကောင်ကို ကိုင်လျက် ပြန်လာသောအခါ သူ့မောင်နှမများက ထိုနေရာတွင်ပင် နာခံစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ဖေးကျန့်သည် အပေါ့အပါးသွားနေစဉ် တောကြက်တစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ဖမ်းဆီးခဲ့ကာ ဆေးမြစ်များ စုဆောင်းနေသော လုနန်နှင့် အဒေါ် ဝူတို့နှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

အဒေါ်ဝူသည် ဖေးကျန့်က သူတို့ကို လာကြိုသည်ဟု ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့အား အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဂရုတစိုက် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်က ကုဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှတို့လည်း သူ့ကို စောင့်နေသည်ဟု ပြောမှသာ သူမသည် သူ့အား မောင်နှမများထံ ပြန်သွားရန် သတိပေးရင်း နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး သမီး ပြောပြမယ်..."ရှောင်ရှသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တစ္ဆေယောင်ဆောင်ကာ ထိုငတုံး လူမိုက်နှစ်ဦးကို ခြောက်လှန့်ခဲ့သည့် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။

ရှောင်ရှသည် ထက်မြက်သော်လည်း သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ကြောင့် သူမ စိတ်ဝင်စားသော အပိုင်းများကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပေမယ့် ဖေးကျန့်သည် သူမ၏ တိုတောင်းသော ပြန်လည်ပြောပြမှုမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ ပြောပြီးသောအခါ ဖေးကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကုဟွိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုဟွိုက်သည် အဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပြီး စနစ်တကျ ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာသည် လုံးဝ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သူ့မောင်နှမများ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် သူတို့ကို လုံခြုံသော နေရာတွင် ထားခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လာနိုင်မည်ဟု တွေးထင်ကာ သူအလွန် ပေါ့ဆသွားခဲ့သည်။ ကုဟွိုက်၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် ရှောင်ရှ၏ ထက်မြက်မှုတို့ဖြင့် သူတို့ လုံခြုံလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့က သရဲယောင်ဆောင်ပြီး ထိုလူမိုက်နှစ်ဦးကို ရွာထိပ်တွင် တူးဆွစေရန် လှည့်စားခဲ့ပုံကို ကြားရသောအခါ သူသည် ရယ်ရွှင်ဖွယ်ရာနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍သာ ထိုလူမိုက်နှစ်ဦးသည် သတ္တိမွေးပြီး ချုံပုတ်များ၏ နောက်ကွယ်ကို ကြည့်ရှုခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ထိုအကြံအစည်ကို သိရှိသွားခဲ့လျှင် အခြေအနေများ ဆိုးရွားသွားနိုင်ခဲ့သည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်သည် ကလေးများကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ပြီး အမှားအယွင်း တစ်ချက်က ကလေးငယ်များအတွက် ဒဏ်ရာအနာတရ ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖေးကျန့်သည် သူတို့၏ ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းမှုအတွက် ဂုဏ်ယူမိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့က သူ့ညီနှင့် ညီမ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ မင်းတို့ကို ခြောက်လှန့်လိုက်သေးလား။" ဖေးကျန့်က သူတို့နှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

သူ မေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုမေးခွန်းသည် မည်မျှ မလိုအပ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ကုဟွိုက်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ပိုစိတ်လှုပ်ရှားစရာများကို တွေ့မြင်လိုသော ရှောင်ရှ၏ မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ မင်းတို့အမေက ငါတို့ကို အရင် ပြန်နှင့်စေချင်တယ်။ သူတို့ ဆေးမြစ်တွေ ဆက်တူးနေကြဦးမှာ။" ဖေးကျန့်သည် တောကြက်ကို ဝါးခြင်းတောင်း၏ အောက်ခြေတွင် လုံခြုံစွာ ထားလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဖေးကျန့်သည် ကုဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှတို့ကို တောင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှ ဆော့ကစားစေရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က မကောင်းမှု ကြံစည်နေသည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် သူတို့သည် အခြေအနေကို သွားရောက် အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍သာ ထိုလူမိုက်နှစ်ဦးသည် ရတနာတွေ့ရှိခြင်းအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အန္တရာယ်ရှိသော တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက သူတို့ကို တားဆီးရန် သူ ထိုနေရာတွင် ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။

အကင်းပါးသော ကုဟွိုက်သည် ဖေးကျန့်အား အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ရှ တစ်ယောက်တည်းသာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက တောကြက်ကို မည်သို့ ဖမ်းဆီးခဲ့သည်ကို မြင်ချင်သေးသည်။

ပညာတတ်လူငယ်စခန်းကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ လူများသည် စုရုံးနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ကြည့်ရှုနေသူ သို့မဟုတ် စားသောက်နေသူများ ရှိနေသည်။ ဖေးကျန့် သည် အရပ်ရှည်သူဖြစ်သဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ ရွှီယွဲ့ဟွားကို အလွယ်တကူ လှမ်းမြင်နိုင်သည်။

သူမကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ တစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော နုပျိုသည့် ဆွဲဆောင်မှုသည် တွက်ချက်တတ်သော အသွင်အပြင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးမွေးပြီးနောက် ဝတုတ်လာတတ်သော အမျိုးသမီးအချို့ကဲ့သို့ အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ရွှီယွဲ့ဟွားကို လွန်ခဲ့သော နှစ်များကတည်းက မှတ်မိနေသည်။ သူမသည် စစ်တပ်မှ အရည်အချင်းရှိသော ဒု-တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သူသည် သူမနှင့် ရွှီယောက် ကြားမှ စကားပြောဆိုမှုတစ်ခုကိုပင် ကြားခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရွှီယွဲ့ဟွားသည် ဘယ်သောအခါမျှ အလွယ်တကူ ဆက်ဆံနိုင်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ နှလုံးသားသည် ဤမျှလောက် ပွေလီကောက်ကျစ်လာပြီး သူမ၏ လမ်းကြောင်းသည် ဤမျှ ကျဉ်းမြောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဖေးကျန့်သည် သူ့အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ကုဟွိုက်အား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီနှစ်ယောက်ရော လာကြလား။"

ကုဟွိုက်က ခေါင်းခါပြသည်။ "မတွေ့မိဘူး။ ရွာထိပ်မှာ သွားစစ်ကြည့်ရအောင်။"

"ကောင်းပြီ။"

ရှောင်ရှသည် သူမ အစ်ကိုများ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နားစွင့်လာသည်။ "သမီးတို့ သူတို့ တူးနေတာကို သွားကြည့်ကြမှာလား။ ဟေး မြန်မြန်သွားကြစို့။"

အမှန်ပင် သူတို့ ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူမိုက်နှစ်ဦးသည် ညောင်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်၏ ပတ်လည်တွင် စုရုံးလျက် အရူးအမူး တူးဆွနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ပုံစံမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။

ရွာထဲမှ လူတိုင်း လူငယ်စခန်းတွင် ရှိနေကြဆဲဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ သူတို့ကို အာရုံစိုက်ခြင်း မရှိပေ။

ရှောင်ရှ၏ မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားသည်။ "သူတို့ တကယ် တူးနေကြတာပဲ!"

ဖေးကျန့် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရှောင်ရှက သူတို့ကို ငတုံးများဟု ခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

အခြေအနေက ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာသည်။ ဖေးကျန့်နှင့် သူ့မောင်နှမများ ကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ အခြား ရွာသားတစ်ဦးသည် ထိုလူနှစ်ယောက် ညောင်ပင်အောက်တွင် တူးဆွနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဟု စူးစမ်းစွာဖြင့် ချဉ်းကပ် မေးမြန်းလာသည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ထိုထစ်အသော ညီအစ်ကိုသည် "ရတနာ" ကို အခြားသူအား မရရှိစေလိုသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အဖြေမပေးဘဲ ထိုလူကို ထွက်သွားစေရန် ကြိုးစားပြောဆိုသည်။ ဒါက ထိုဘေးမှ ကြည့်နေသူကို ပို၍ သံသယဝင်သွားစေပြီး အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိသော တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ထင်မြင်သွားစေသည်။ သူသည်လည်း ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာပြီး မကြာမီတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် - “…”

ကုဟွိုက် - “…”

ရှောင်ရှသည် အပြစ်ကင်းစင်သော စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူမ၏ အစ်ကိုများကို မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။"

ကုဟွိုက်က ခြောက်ကပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "...ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ခွဲဝေမတည့်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။"

ဖေးကျန့် - “…”

ဘေးမှ ကြည့်နေသူသည် ထိုညီအစ်ကို နှစ်ဦးကို မနိုင်သဖြင့် ဒေါသတကြီး တံတွေးထွေးလိုက်ပြီးနောက် ရွာထဲသို့ အင်အားဖြည့်တင်းရန် ပြန်ပြေးသွားကာ သန်မာသော လူအချို့နှင့်အတူ သစ်ပင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုလူမိုက်နှစ်ဦးသည် အရှုံးဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ဖေးကျန့်သည် ရန်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေပြီး အခြေအနေများ အလွန်အကျွံ မဖြစ်ပွားမီတွင် ထိုအုပ်စုက ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေတော့မည့် အချိန်တွင် ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်သည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုထစ်အသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် အနည်းဆုံး သုံးရက်ခန့် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရမည် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခု သူတို့သည် ပညာတတ်လူငယ်စခန်းတွင် ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေး ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် ရွာ၏ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ရွာထဲတွင် တန်ဖိုးရှိသော တစ်စုံတစ်ခု တူးဖော်တွေ့ရှိသည်ဟူသော ကောလာဟလများကို ကြားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ချက်ချင်း သတိဝင်သွားသည်။ ရွာထဲမှ အရာအားလုံးသည် စုပေါင်းပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်း ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို တူးဖော်တွေ့ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ပြည်သူ့ထံသို့ အပ်နှံရမည်!

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး တန်ဖိုးရှိသော တစ်စုံတစ်ခုအကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။ ဤရတနာသည် အတိအကျ ဘာဖြစ်ပြီး ထိုရတနာက ဘယ်မှာနည်း။

သို့သော်လည်း တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် ဖျောင်းဖျ ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် သူသည် ထိုထစ်အသော လူထံမှ အမှန်တရားကို ရအောင် ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုထစ်အသော လူက နောက်ကျောတောင်ပေါ်တွင် သရဲများ ရှိကြောင်းနှင့် ရွာထိပ်ရှိ သစ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် ရွှေတူးရန် ညွှန်ကြားခဲ့ကြောင်း ပြောပြသောအခါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

အာဏာပိုင်များ၏ အဆိုအရ မည်သည့် အယူသည်းမှုများ သို့မဟုတ် သရဲဟုခေါ်သော အရာများကိုမဆို ပပျောက်စေရမည်ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ သူက ထိုထစ်အသော လူကို မယုံကြည်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က ရွှေကို ခိုးမတူးဟု အာမခံချက် မရှိပေ။ တကယ်တမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်လည်း မည်သူမျှ ထိုရွှေများကို အများပြည်သူထံသို့ အပ်နှံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဆုံးသတ်တွင်တော့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အနည်းငယ် အယူသည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အံကြိတ်ရင်း စကားထစ်နေသောလူကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။ "မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ မပြောနဲ့ ဒီလောကမှာ သရဲတစ္ဆေဆိုတာ မရှိဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကျိုင်းပင်ကြီးက ငါ့ဘိုးဘေးရဲ့ လက်ထက်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာ။ တစ်ခုခုသာ ဝှက်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်း စိတ်ထဲမှာ သံသယကိုယ်စီ ရှိနေကြတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ လူအားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ ဒါကို ငါတို့ တူးကြည့်ကြမယ်။ ဘာပဲရှိရှိ မရှိရှိ ဒါက လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ကို အေးချမ်းသွားစေလိမ့်မယ်။"

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက်တွင် ရွာထိပ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် သန်မာသော လူအနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ပြီး သစ်ပင်ပတ်လည်တွင် အားတက်သရော စတင်တူးဆွကြတော့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြစ်နေသော ရွာသူရွာသားများသည်လည်း သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြပေ။

တွေ့ရှိသည့် ရတနာသည် တွက်ကြည့်ပါက စုပေါင်းပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်မည်ဆိုသော်ငြားလည်း စုပေါင်းပိုင်ဆိုင်သည့် အရာများသည် လူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အစိုးရထံသို့ အပ်နှံလိုက်ရသည့်တိုင် အစားအသောက် သို့မဟုတ် ကူပွန်ဖြစ်စေ ဆုလာဘ်အချို့ကို သူတို့ မျှော်လင့်ထားကြသည်။

အသေးငယ်ဆုံးသော ဆုလာဘ်သည်ပင် ဘာမျှမရခြင်းထက် ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖေးကျန့် - “…”

ကုဟွိုက်- “…”

ဒါက ဘယ်လိုတောင် ဟာသဆန်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးလဲ?

"အား... သူတို့ တကယ်ကြီး တူးနေကြပြီ..."

ကုဟွိုက်သည် ရှောင်ရှ၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသား လူအုပ်ကြီးကြားမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဖေးကျန့်နှင့် ကုဟွိုက်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ဆံပင်မွှေးများ ထောင်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားနေရသည်။

ဖေးကျန့်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဘောပင်နှင့် စက္ကူကို ထုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးသားပြီး ကုဟွိုက်ဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။

လျင်မြန်ပါးနပ်သော ကုဟွိုက်သည် ထိုစာကိုဖတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရွှီယောက် အတွက်လား။"

ဖေးကျန့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သူ့အတွက်ပဲ။ ငါ ရှောင်ရှနဲ့ ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့မယ်။"

"သဘောပေါက်ပြီ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလိုက်ဦးမယ်။"

ကုဟွိုက် ပြန်လာသောအခါတွင် ရွာသားများ ရွှေတူးနေကြဆဲဖြစ်သည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဖေးကျန့် နှင့်အတူ ရှောင်ရှ ကို ယွီရွှေရွာမှ အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့်၊ ကုဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှတို့သည် လုံခြုံရေးရုံးသို့ သွားရောက်ကာ ရွှီယွဲ့ဟွား၏ တောင်ပေါ်ရှိ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များအကြောင်း သူတို့ ကြားသိခဲ့သမျှ အားလုံးကို သတင်းပို့ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် ဖေးကျန့်သည် ထိုအရာအားလုံးကို နောက်ကွယ်တွင် ထားခဲ့ပြီး ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ဖေးကျန့် သည် ထိုရွာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လည်ပတ်သောအခါတွင်မူ ရွှီယွဲ့ဟွားသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

အဆုံး၌ ယွီရွှေ ရွာတွင် မည်သည့်ရွှေမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုအဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးသည် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုဇာတ်လမ်းသည် တစ်ယောက်မှ တစ်ယောက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနီးအနားရှိ ရွာများတွင် ရတနာလိုက်လံရှာဖွေမှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ သရဲများနှင့် ရွှေများသည် ကလေးနှစ်ယောက်၏ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ သိရှိသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မောင်နှမသုံးယောက်သည် ထိုအဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ကြသည်။