သခင်ကြီးကုန်း၏ ကျန်းမာရေးဝိုင်

ကုန်းမိသားစုသည် ကုန်းမိသားစု၏ အိမ်ရှင်မနှင့် အနာဂတ်အမွေဆက်ခံသူအား တရားဝင် ကြိုဆိုတော့မည်ဟူသော သတင်းသည် မိသားစုကြီးများအားလုံး၏ နားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"သတင်းက တိကျရဲ့လား။"

လက်အောက်ငယ်သားများ၏ သတင်းပို့မှု ကြားရသောအခါ မိသားစုတစ်ခုစီ၏ အကြီးအကဲတိုင်းသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပြီး မျက်နှာအမူအရာများပင် အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားကြ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကုန်းမိသားစုတွင် ဤ အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အိမ်ရှင်မတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပြီး အမွေဆက်ခံသူကိုပါ ကြိုဆိုခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်ကြီးကုန်းကိုယ်တိုင် ဖြန့်ခိုင်းလိုက်တဲ့ သတင်းပါပဲ။"

လက်အောက်ငယ်သားက သတင်းပို့လာသည်။

"အင်း၊ သိပြီ။ မင်း ဆက်ပြီး လူလွှတ် စောင့်ကြည့်ထား။ ကုန်းမိသားစုမှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမဆို ရှိတာနဲ့ ချက်ချင်း ငါ့ကို သတင်းပို့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုး။"

...

"တကယ်ပဲ မထင်ထားဘူးကွာ။ တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ ကလေးမမွေးဘဲ နေတော့မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ ကုန်းထျန်းဟောက်က အခု ငါတို့ဆီကို ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဗုံးကြီးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်တာပဲ။ အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား တကယ်ကို မရိုးသားဘူးပဲ။"

လီမိသားစု သခင်ကြီးက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပ။ မိန်းမရော ကလေးရောတောင် ရှိနေပြီတဲ့။ အဲ့ဒီကလေးရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ အနည်းဆုံး လေးငါးနှစ်လောက်တော့ ရှိပြီ။ ကျစ်ကျစ်၊ တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်လွန်းတယ်ကွာ။ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လောက်တောင် ရှိပြီ၊ ငါတို့ နည်းနည်းလေးတောင် သတင်းမကြားခဲ့ရဘူး။"

လျန်မိသားစု သခင်ကြီးကလည်း ပြုံးလျက် ဆိုလာသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် အခါးရည်ခွက် အဖုံးကို အသာလှန်ကာ အခါးရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ပြောစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြစ်တွေ၊ မြစ်မတွေတောင် မူလတန်းကျောင်း တက်တာ ပြီးတော့တော့မယ် မဟုတ်လား။ ကျုပ်အိမ်က မြစ်ကတော့ အခုမှ ပြေးတတ်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်။"

"မဟုတ်ဘူးလေ၊ အခုမှ ပြေးတတ်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

သခင်ကြီးလီက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဤသို့ မေးပြီးနောက် သူသည် အခါးရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုသည် နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

သခင်ကြီးလီ၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်ငုံမျှ ညင်သာစွာ သောက်သုံးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခါးရည်ကောင်းပဲ။ ပါးစပ်ထဲမှာ အနံ့လေး စွဲကျန်နေတာပဲ။ အဘိုးကြီးကုန်း၊ ဒါက ဘာအခါးရည်လဲ။"

သူသည် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခါးရည်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မသောက်ဖူးခဲ့ပေ။ မွှေးရနံ့တို့ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အနံ့စွဲကျန်ကာ အတောမသတ်နိုင်သော အရသာကို ခံစားရစေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းမှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာအခါးရည်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ အရမ်း သာမန်ဖြစ်တဲ့ ထျဲကွမ်းယင် လက်ဖက်ခြောက်ပါပဲ။"

"ဒါက ထျဲကွမ်းယင် ဟုတ်လား။"

သခင်ကြီးလီသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လုံးဝ မယုံနိုင်ပေ။

"ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ထျဲကွမ်းယင်ကို ကျုပ် မသောက်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ။"

ပြောရလျှင် သူတို့၏ ယခုလို အထောက်အထားအဆင့်အတန်းအရ မည်သည့်အခါးရည်ကို သောက်သည်ဖြစ်စေ အကောင်းဆုံး အထက်တန်းအဆင့် လက်ဖက်ခြောက်များကိုသာ သုံးစွဲကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့လို အဘိုးကြီးများသည် ယခု အသက်ကြီး၍ အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ဘဲ၊ ယခု တစ်ခုတည်းသော အပန်းဖြေစရာမှာ အခါးရည်ကို တန်ဖိုးထား မြည်းစမ်းခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဘေးမှ သခင်ကြီးလျန်သည် သခင်ကြီးလီ၏စကားကို ကြားသောအခါ ဤအခါးရည်သည် တစ်မူထူးခြားနေကြောင်း ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီး သူလည်း အလျင်အမြန် အခါးရည်ခွက်ကို မကာ တစ်ငုံမျှ ညင်သာစွာ သောက်သုံးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှမြောခြင်းမရှိ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အခါးရည်ကောင်းပဲ။ ကျုပ်ပြောဦးမယ် အဘိုးကြီးကုန်း၊ ခင်ဗျား ဒါကို ထျဲကွမ်းယင်လို့ ပြောတာကတော့ နည်းနည်း မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး ထင်တယ်နော်။ ကျုပ်နဲ့ အဘိုးကြီးလီ အခါးရည်မြည်းလာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ။ ထျဲကွမ်းယင်က ဘယ်လိုအရသာမျိုးလဲဆိုတာ ကျုပ်တို့က မသိဘဲ နေပါ့မလား။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိသော်လည်း အပြင်ဘက် မျက်နှာတွင်မူ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ။ ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောမယ်၊ ဒါ တကယ်ပဲ ထျဲကွမ်းယင်ပဲ။"

"တကယ်ပဲ ထျဲကွမ်းယင်လား။"

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် မယုံနိုင်သေးဘဲ ရှိနေသည်။

"အဘိုးကြီးကုန်း၊ ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို လိမ်မနေနဲ့နော်။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် နှစ်ကြိမ်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"အခါးရည်လေးတစ်ခုအတွက်ပဲ၊ ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို လိမ်ဖို့ လိုလို့လား။ ဒီ ထျဲကွမ်းယင်အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က ဒါကို ကျုပ်ရဲ့ မြေးချွေးမက စိုက်ထားတာပဲ။"

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့ ကြားသော် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သခင်ကြီးလီက တစ်ဝက်နောက်ပြောင်၊ တစ်ဝက်အလေးအနက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ မြေးချွေးမက စိုက်တာ ဟုတ်လား။ ကျုပ်ပြောရမယ် အဘိုးကြီးကုန်း၊ ခင်ဗျားမှာ တကယ်ပဲ မြေးချွေးမ ရှိနေတာလား။ ပြီးတော့ လက်ဖက်ခြောက်စိုက်တဲ့သူလား။"

ကုန်းမိသားစု၏ ယခု အထောက်အထား အဆင့်အတန်းအရ မြေးဖြစ်သူအား လက်ဖက်ခြောက်စိုက်သူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခိုင်းသည်လား။ ဤသည်မှာ မည်သို့ ကြားလိုက်သည်ဖြစ်စေ အာရေဗျပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်မနေဘူးလော။

"ဘာဖြစ်လဲ၊ ကျုပ်ရဲ့ မြေးချွေးမက လက်ဖက်ခြောက်စိုက်တဲ့သူ မဖြစ်ရဘူးလား။"

သခင်ကြီးကုန်းက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောလိုက်မယ်၊ ကျုပ်အိမ်က မြေးချွေးမက လက်ဖက်ခြောက်စိုက်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ လယ်သမားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။"

"ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ထျန်းဟောက်က ရွာသူမလေးတစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာတာပေါ့။"

သခင်ကြီးလျန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့လေသံထဲတွင် မယုံကြည်မှုတစ်မျိုး ပျံ့နှံ့နေသည်။

"မှန်တယ်၊ ကျုပ်အိမ်က ထျန်းဟောက်က ရွာသူမလေးတစ်ယောက်ကိုပဲ ယူထားတာ။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့ ကြားသော် နောက်တစ်ကြိမ် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် လက်ထပ်ထားသော ဇနီး၊ ကုန်းမိသားစု၏ အိမ်ရှင်မသည် တောရွာမှ ရွာသူမလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြဟန်တူသည်။

အဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် သူ့မြေးချွေးမအပေါ် အထင်သေးသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း သခင်ကြီးကုန်းသည် စိတ်မလောပေ။ သူသည် ရှောင်ဝမ်အား လှမ်းမှာကြားလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ်၊ သွား၊ ငါ့ရဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်ကို ယူခဲ့၊ သူတို့ကို မြည်းကြည့်ခိုင်းလိုက်။"

မြည်းစမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို တောင်းပန်ရမယ့် အချိန်တွေ ရောက်လာဦးမှာပါ။ သခင်ကြီးကုန်း၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကျေနပ်နေမိသည်။

သူ သဘောကျထားသော မြေးချွေးမသည် ရွာသူမလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သာမန်လူများနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားသော ရွာသူမလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဟဟ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားတို့ အားကျရမယ့် အချိန်တွေ ရောက်လာဦးမှာပါ။

"ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်။"

သခင်ကြီးလီက အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးကုန်း၊ ခင်ဗျားအိမ်က ဘယ်လို ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်မျိုးလဲ။ ထောင်ယွမ်ရွာ တံဆိပ် ဟုတ်သေးရဲ့လား။"

ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အလွန် နာမည်ကြီးနေခဲ့သည်။

ဤ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh အုပ်စုမှ ထုတ်လုပ်သော ကျန်းမာရေးသစ်သီးဝိုင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေပြီး အသက်ရှည်စေသော အာနိသင်ရှိသည်။ နေ့စဉ် တစ်ခွက် သောက်သုံးပါက အစားအသောက် ကောင်းမွန်စေပြီး၊ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်စေကာ၊ နေ့စဉ် စိတ်ဓာတ်လန်းဆန်းတက်ကြွစေသည်။ အဓိကအချက်မှာ ဤအရက်ကို ရေရှည်သောက်သုံးပါက အတွင်းဒဏ်ရာအချို့ကို ကုသပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ စစ်မီးထဲမှ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရသော အဘိုးကြီးများ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် နည်းသည်ဖြစ်စေ၊ များသည်ဖြစ်စေ ရောဂါအမျိုးမျိုးနှင့် အတွင်းဒဏ်ရာများ ရှိနေကြသည်။

ဤကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်သည် ဤမျှ အံ့ဖွယ်အာနိသင်ရှိသည်ဟု ချီးကျူးခံနေရရာ သူတို့လည်း အလွန်ပင် မြည်းစမ်းကြည့်လိုကြသည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းရှိသော အထောက်အထားများပင်လျှင် ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်ကို ဝယ်ယူရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှပေ။

ကြားရသည်မှာ ထိုကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်သည် အသိအကျွမ်းများမှတစ်ဆင့်သာ ကြိုတင်မှာယူနိုင်ပြီး၊ မှာယူတိုင်းလည်း နှစ်အိုးထက် ပို၍မရနိုင်ဟု ဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်သည် လစဉ် ရောင်းချရသော ပမာဏမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။ တစ်ပုလင်းလျှင် ယွမ်တစ်သိန်းဖြင့် ဈေးမကြီးလှသော်လည်း ဝယ်ယူရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

သူတို့၏ သားသမီး၊ မြေးမြစ်များသည် လစဉ် နည်းလမ်းမျိုးစုံမှတစ်ဆင့် ကြိုးစားမှသာ တစ်ပုလင်းမျှ ရရှိကြသည်။

ယခင်က သူတို့သည် အဘိုးကြီးကုန်းလည်း ဤကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်ကို သောက်သုံးကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း၊ သူ မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာသည်ကိုမူ မသိခဲ့ကြပေ။ မေးမြန်းတိုင်းလည်း သူက ပါးစပ်ပိတ်နေသဖြင့် သူတို့မှာ အကြိမ်တိုင်း လက်ချည်းသက်သက် ပြန်လာရပြီး သူ့အား "ကပ်စေးနဲ အဘိုးကြီး" ဟု အားရအောင် ဆဲဆိုကြရလေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေ ခင်ဗျားတို့ သောက်ကြည့်လိုက်ရင် သိတော့မှာပေါ့။"

သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ အပြင်မှာ ရောင်းချနေတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်နဲ့ ယွီအာက ကျုပ်ကို ပေးတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်က အကြီးအကျယ် ကွာခြားမှု ရှိတယ်လေ ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။

တိတိကျကျဆိုရလျှင် အပြင်တွင် ရောင်းချသော သစ်သီးဝိုင်သည် ထိုမျှ သန့်စင်ခြင်း မရှိဘဲ၊ သူ့လက်ထဲမှ သစ်သီးဝိုင်မှာမူ အမှန်တကယ် ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်စစ်စစ်ဖြစ်ပြီး အာနိသင်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုကဲလေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာသော် ရှောင်ဝမ်သည် မည်သည့် ထုပ်ပိုးမှုမျှ မရှိဘဲ အလွန် သာမန်ဖြစ်သော အနက်ရောင် မြေအိုးတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သံသယများ ပြည့်နှက်သွားပြီး မေးလိုက်ကြသည်။

"အဘိုးကြီးကုန်း၊ ဒါက ခင်ဗျားပြောတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်လား။ ဘာလို့ ထုပ်ပိုးမှုက ဒီလောက်တောင် သာမန်ဆန်နေရတာလဲ။ ကျုပ်တို့ ဝယ်ဖူးတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်တွေက အရမ်းကို ခမ်းနားထည်ဝါတာတွေချည်းပဲ။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူတို့ကို ပြန်မဖြေဘဲ ရှောင်ဝမ်အား လှမ်းမှာလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ်၊ ဒီအဘိုးကြီးနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကို ခွက်သေးသေးလေး တစ်ခွက်စီပဲ ထည့်ပေးလိုက်၊ ကျန်တာကိုတော့ မင်း ပြန်ယူသွားတော့။"

ရှောင်ဝမ်သည် အနက်ရောင် အရက်အိုးကြီးကို ပိုက်လျက်၊ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ မျက်လွှာကို တစ်ဝက်ချထားသည်။ သခင်ကြီးကုန်း၏ မှာကြားချက်ကို ကြားသောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ရှေ့တွင် ရယ်မောလိုစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရပြီး၊ အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းကြွေ ခွက်ငယ်လေးများကို ထုတ်ယူကာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ ချထားပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အရက်အိုး၏အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဤအဖုံး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သစ်သီးဝိုင်၏ မွှေးရနံ့သည် သခင်ကြီးနှစ်ဦး၏ နှာသီးဖျားသို့ ချက်ချင်း လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

"ဒီအရက်..."

သခင်ကြီးနှစ်ဦးသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်ကြသည်။

"တကယ်ပဲ ထောင်ယွမ်ရွာ တံဆိပ် ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင် ဟုတ်ရဲ့လား။"

အရသာမှာ သူတို့ ယခင် သောက်ဖူးသော ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်နှင့် တူညီသည်။ မဟုတ်သေး၊ ပို၍ပင် ပြင်းရှပြီး နှလုံးသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။

အရက်ကို မငှဲ့ရသေးခင်မှာပင် ဤမွှေးရနံ့က နှလုံးအသည်းထဲထိ ယစ်မူးသွားစေပြီ။

ရှောင်ဝမ်သည် သတိကြီးစွာဖြင့် သူတို့တစ်ဦးစီအား တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ အပြည့် မဟုတ်သော်လည်း လုံလောက်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အရက်အိုးကို အဖုံးပြန်ပိတ်ကာ ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်လျက် ပြန်ယူသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ခဏ... ခဏနေဦး။"

သခင်ကြီးလီက ရှောင်ဝမ်အား လှမ်းတားလိုက်ပြီးနောက် ဆိုသည်။

"ကျုပ်တို့ အရင် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးမှ မင်း ပြန်ယူသွား။"

ဤအရက်သည် အနံ့ခံလိုက်ရုံဖြင့် အရက်ကောင်းမှန်း သိသာလှသည်။ သူ့ကို ပြန်ယူသွားခိုင်းလိုက်ပါက သူတို့ ထပ်ပြီး လုသောက်နိုင်ဦးပါ့မလား။ အဘိုးကြီးကုန်း၏ ကပ်စေးနဲသော အကျင့်စရိုက်အရ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရှောင်ဝမ်သည် အရက်အိုးကြီးကို ပိုက်လျက် သွားရမည်၊ မသွားရမည်ကို မသိဘဲ သခင်ကြီးကုန်းထံသို့ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ရှောင်ဝမ်၊ သူတို့နှစ်ယောက် ဒီတစ်ခွက် သောက်ပြီးသွားရင် မင်း သူတို့ကို တစ်ခွက်တစ်ဝက်စီ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်၊ ပြီးမှ ပြန်ယူသွား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ရှောင်ဝမ်က အလွန်ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့သည် ဤ ယစ်မူးဖွယ်ကောင်းသော အရက်နံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ ခွက်များကိုမကာ သောက်သုံးလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ခွက်ထဲမှ အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း အကုန် မော့ချလိုက်ကြလေသည်။

***