အဘိုးကုန်းရဲ့မြေးချွေးမက ဘယ်သူလဲ

"အဘိုးကြီးလျန်၊ ဒါက ကျုပ်ဟာ။"

"ဒါ ကျုပ်ဟာ၊ ခင်ဗျား ခုနက တစ်ပန်းကန် စားပြီးသွားပြီ၊ ဒီပန်းကန်က ကျုပ်အတွက်။"

"ဒါက ကျုပ်ဟာ။"

"ဒါ ကျုပ်ဟာ၊ အဘိုးကြီးလီ၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ကျုပ်နဲ့ အမြဲတမ်း လာလုနေရတာလဲ..."

"ခင်ဗျားက ကျုပ်နဲ့ လာလုနေတာ ရှင်းရှင်းကြီးကို၊ လက်ဖယ်စမ်း၊ ဒါက ကျုပ် ကြိုက်တဲ့ဟာ၊ ကျုပ်အတွက် နည်းနည်း ချန်ထားပေး။"

"ခင်ဗျားက ဘာမဆို အကုန်ကြိုက်တာပဲ။"

......

ကုန်းမိသားစု၏ ထမင်းစားခန်းအတွင်း၌ ကျင်းချန်မှ ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအချို့သည် ကလေးများသဖွယ် စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းလျာများကို အပြိုင်အဆိုင် လုယက်စားသောက်နေကြသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို တင်ဆက်နေကြ၏။

စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် နတ်ဘုရားပမာ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော သခင်ကြီးကုန်းသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ထမင်းနှင့်ဟင်းကို စားသုံးနေလေသည်။

"ဒါနဲ့ ဒီထမင်းက ဘယ်လိုတောင် မွှေးနေတာလဲ။ အနံ့မွှေးတဲ့ထဲမှာ ချိုမြမြအရသာလေး နည်းနည်းတောင် ပါနေသေးတယ်။ မွှေးလည်းမွှေး၊ ပျော့ပျော့လေးနဲ့ စားလို့ကောင်းလိုက်တာ။"

"ပြီးတော့ ဒီ ပြောင်းဖူးနံရိုးပေါင်းဟင်းချို..."

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့သည် ပြောရင်း စားရင်း၊ စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာ ဆယ်မျိုးလုံးကို သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အကုန်ထည့်သွင်းရန် မစောင့်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော် သခင်ကြီးနှစ်ဦး အပြိုင်အဆိုင် လုယက်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ရလဒ်မှာ တစ်ဦးစီ၏ ရှေ့တွင် ဟင်းပန်းကန်ပေါင်းများစွာ စုပုံရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံကျယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေကြရအောင် ခင်ဗျားတို့က နှစ်ပေါင်းရာချီ ထမင်းမစားဖူးကြဘူးလား။ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ဒီလောက်အများကြီး ချထားပြီးတော့၊ ကျုပ်အိမ်က ထမင်းဟင်းတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်လို့တော့ မရဘူးနော်။"

"အွန်း... စားလို့ကောင်းတယ်..."

သခင်ကြီးလီက စားရင်းသောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ အဘိုးကြီးကုန်း၊ ကျုပ်တို့ အကုန်စားနိုင်မှာ သေချာတယ်။"

သခင်ကြီးကုန်းက သူတို့အား အလွန်သံသယရှိဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အကုန်စားနိုင်မယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့က ဝက်တွေလား။ ဒီလောက်များတာကို အကုန်စားနိုင်ရအောင်။"

သခင်ကြီးလီသည် ဟင်းနုနွယ်တစ်ပင်ကို မျိုချလိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားမှ ဝက်။ ကျုပ်တို့ စားမကုန်ရင်တောင် ထုပ်ယူသွားလို့ မရဘူးလား။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်း အံ့ဩသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ထုပ်သွားမလို့ ဟုတ်လား။"

သူ ကြားမှားသွားတာများလား။

"ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ စားမကုန်လို့ ထုပ်သွားဖို့အထိ ကြံစည်ထားတာလား။"

သခင်ကြီးကုန်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသာ စားမကုန်လို့ ထုပ်သွားတာ ဖြစ်မှာ။"

သခင်ကြီးလျန်ကလည်း စိတ်မရှည်စွာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့က ခြိုးခြံချွေတာပြီး မဖြုန်းတီးရေးဆိုတဲ့ မူကို ကိုင်စွဲထားတာ၊ နားလည်ရဲ့လား။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း၊ နားလည်တယ်၊ နားလည်တယ်။ အစက ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်နည်းနည်း ယူသွားခိုင်းမလို့လေ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့စားဖိုမှူးကို ချက်ခိုင်းပြီး ရက်နည်းနည်းလောက် စားလို့ရအောင်လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့..."

"ရပ်။"

သခင်ကြီးလီသည် ဟင်းကိုပင် ဆက်မစားတော့ဘဲ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ခုနက ဘာပြောလိုက်တယ်။ ကျုပ်တို့ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေယူသွားခိုင်းမလို့ ပြောလိုက်တာ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။"

သခင်ကြီးကုန်းက ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နားကြားမှားတာပါ၊ ကျုပ် ဒီလို မပြောခဲ့ဘူး။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်တို့ လုံးဝ နားကြားမမှားဘူး။"

သခင်ကြီးနှစ်ဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆိုလိုက်ကြသည်။

"ကျုပ်တို့က နားလေးတဲ့ အရွယ်ကို မရောက်သေးဘူး။"

ထို့နောက် သခင်ကြီးလီသည် ထမင်းဆက်မစားတော့ဘဲ တူများကို ချကာ မီးဖိုချောင်ရှိရာ အရပ်သို့ တန်းတူ လျှောက်သွားလေသည်။

သခင်ကြီးလျန်သည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အမြန်ခြေလှမ်းများဖြင့် လိုက်ပါသွားလေသည်။

သခင်ကြီးကုန်း၏အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဒါ ဘာလုပ်ဖို့ သွားကြတာလဲ။"

သခင်ကြီးလီက ပြောစရာမလိုသောကိစ္စရပ်ကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ့်၊ ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားယူတာပေါ့။"

သူတို့ ယူမည်ဆိုလျှင် ဧကန်မလွဲ မိမိကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ရပေမည်။ အဘိုးကြီးကုန်းကဲ့သို့ ကပ်စေးနဲသူသည် မကောင်းသော အရာများကိုသာ သူတို့အား ရွေးချယ်ပေးမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့ သေချာပေါက် ဦးစွာ လက်ဦးမှု ရယူထားရမည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည်လည်း ထမင်းဆက်မစားတော့ဘဲ တောင်ဝှေးကို ဆွဲလျက် ဒုန်းဒုန်းဒုန်းဖြင့် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ သေနာအဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် သူ့လူများကို "ဒါ၊ ဒါ၊ ဒါ... ကျုပ်ကို ယူပေး၊ ပြီးတော့ ဟိုဟာရော..." ဟု အမိန့်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဖွေးဥတုတ်ခိုင်သော မုန်လာဥဖြူများ၊ စိမ်းစိုတောက်ပသော မုန်ညင်းဖြူများ၊ ချစ်စဖွယ် အစိမ်းရင့်ရောင် မုန်ညင်းပင်ငယ်များ၊ နီရဲတောက်ပနေသော ငရုတ်သီးနီများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အားလုံးသည် ထိုသို့ လတ်ဆတ်တောက်ပကာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် အားလုံးကို အထုပ်ပိုး၍ ယူသွားချင်ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်း၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။

"ရပ်ကြစမ်း။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဓားပြတွေလား၊ ကျုပ်အိမ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အကုန် ယူသွားရင် ကျုပ်က ဘာစားရတော့မှာလဲ။ ချထားခဲ့၊ အခုချထားခဲ့ကြစမ်း။"

"ဟမ့်၊ ခင်ဗျားမှာ မရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။"

သခင်ကြီးလီသည် ဤစကားကို ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သံသယရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် သခင်ကြီးကုန်းအား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးကုန်း၊ ခင်ဗျား ပစ္စည်းကောင်းတွေ ဝှက်ထားသေးတယ် မဟုတ်လား။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် နှာမှုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်ရဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာပဲ။ ကျုပ်က ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ဝှက်ထားစရာ ရှိသေးလို့လဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ခင်ဗျားတို့လို ကပ်စေးနဲတဲ့လူလို့ ထင်နေလား။ ပြီးတော့ ကျုပ်ရဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အကုန်လုံး ခင်ဗျားတို့ လုယူသွားကြပြီ။"

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့သည် သခင်ကြီးကုန်းအား ပို၍ပင် သံသယရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူတို့၏အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်မလုံမခြုံ ဖြစ်သွားပြီး အသံကျယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ ယူစရာရှိတာယူပြီးတော့ ကျုပ်ဆီက မြန်မြန် ထွက်သွားကြတော့။ ကျုပ် ထမင်းစားရတာကို အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့။"

သခင်ကြီးလီသည်လည်း မျက်နှာပြောင်လှ၏။ သူက နှာတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ပြန်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျုပ်တို့ ထမင်းစားပြီးမှ ပြန်မှာ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်တို့ စားပြီးမှ ပြန်မယ်။"

သခင်ကြီးလျန်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းမှာ "..." ဒီ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းသူနှစ်ယောက်ကတော့လေ။

ထမင်းစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်ပြောင်များသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ မျက်နှာပြောင်သူနှစ်ဦးသည် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အထုပ်ယူသွားရုံတင်မက၊ ကျန်ရှိသော ထမင်းဟင်းများကိုပါ ယူဆောင်သွားကြပြီး၊ ဟင်းချိုကိုပင် သူ့အတွက် ချန်မထားခဲ့ကြပေ။ စားမကုန်လျှင် အထုပ်ယူသွားမည်ဆိုသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် အကောင်အထည် ဖော်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သခင်ကြီးကုန်း၏ အနည်းငယ် မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောင်ဝမ်အား လှမ်းမှာလိုက်၏။

"သွား၊ လူလွှတ်ပြီး ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးတွေကို သွားထုတ်ခိုင်းလိုက်။ ဟမ့်၊ တော်သေးတာပေါ့။ ငါ သစ်သီးတွေကို ထုတ်မလာမိလို့၊ မဟုတ်ရင် တစ်လုံးတောင် ငါ့အတွက် ချန်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်ဝမ်သည်လည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

.....

သခင်ကြီးနှစ်ဦး အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိမ်ရှိလူကုန် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"သခင်ကြီး၊ လက်ထဲမှာ ပွေ့ထားတာ ဘာပစ္စည်းလဲ။ ကြည့်ရတာ ဒီလောက်လေးနေတာ၊ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ။"

လီမိသားစု အိမ်တော်ထိန်းသည် သခင်ကြီးလီ ပွေ့ဖက်ထားသော ခေတ်မမီသော ပစ္စည်းကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မရဘူး၊ ဒါ မလေးဘူး၊ ငါ့ဘာသာငါ ယူနိုင်တယ်။"

သခင်ကြီးလီသည် အိမ်တော်ထိန်းကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နောက်မှ ပစ္စည်းများ သယ်လာသူအား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပစ္စည်းတွေကို မီးဖိုချောင်ကို ပို့လိုက်၊ ပြီးတော့ စားဖိုမှူးကို သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ မှာလိုက်။"

အသံကြား၍ ထွက်လာသော သခင်ကြီးလီ၏ သားကြီး၊ လီမိသားစု အကြီးအကဲ လင်မယားသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အလွန် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ ဒီပစ္စည်းတွေက..."

အားလုံးကို အလွန် သာမန်ဖြစ်သော ပလတ်စတစ်အိတ်ကြိုးများနှင့် ကတ်ထူပုံးများဖြင့် ထည့်သွင်းထားလေသည်။ သူတို့မိသားစုသည် ဤသို့ ဈေးပေါသော အရာများဖြင့် ပစ္စည်းထည့်လေ့ ရှိလို့လား။ ကြည့်ရသည်မှာ အတွင်း၌ ပစ္စည်းကောင်းများ ဖြစ်နိုင်ဟန် မရှိပေ။ သို့သော် သူ့အဖေကမူ ဤသို့ တန်ဖိုးထားနေပြန်ရာ၊ အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်မိသည်။

သခင်ကြီးလီက ဆိုသည်။ "အော်၊ ဒါတွေအားလုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ။"

"ဟမ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်။"

လူအများ ကြားသော် အမှန်တကယ်ပင် ကြောင်အသွားကြသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်လောက်က ဘာများဒီလောက်တန်ဖိုးထားနေစရာလိုလို့လဲ။ အခြားဒေသမှ ဝယ်ယူလာသော ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ဟင်းသီးဟင်းရွက်များပင် ဖြစ်လင့်ကစား သခင်ကြီး ဤသို့ တန်ဖိုးထားသည်ကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟုတ်လား။ အဖေ၊ ဘယ်လို ဟင်းသီးဟင်းရွက်မို့လို့ ဒီလောက် တန်ဖိုးထားနေရတာလဲ။"

လီကတော်က အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင်မှပဲ အဖေ ဒီလောက် တန်ဖိုးထားတာ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ပြီးတော့လေ၊ အဖေ့လက်ထဲမှာ ပွေ့ထားတာ ဘာပစ္စည်းလဲ။ မည်းမည်းနဲ့ အရုပ်ဆိုးဆိုးကြီး။"

သခင်ကြီးလီသည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသော် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ။ စစ်မှန်တဲ့ ပစ္စည်းစစ်တွေ။ အရသာက အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းတယ်။ ပြီးတော့၊ ငါ ပွေ့ထားတဲ့ ပစ္စည်းက ထောင်ယွမ်ရွာက ထွက်တဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်ပဲ။"

လီမိသားစု အကြီးအကဲ လင်မယားသည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လီမိသားစု အကြီးအကဲက အလွန် သံသယရှိဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟုတ်လား။ အဖေ၊ ဒါကို ဘယ်က ဝယ်လာတာလဲ၊ အလိမ်ခံလိုက်ရတာများလား။ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဖြစ်ဖြစ်၊ ထောင်ယွမ်ရွာ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင် ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလောက် ဝယ်လို့ လွယ်နေလို့လား။ အဖေက အပြင်ကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီး ပြန်လာတာနဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေ ယူပြီး ပြန်လာတယ်။"

"ဟုတ်သားပဲ၊ အဖေ၊"

လီကတော်ကလည်း သတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ထုတ်ကုန်တွေကို ကျွန်မတို့က မြို့ပြင်ကနေတောင် သွားဝယ်ရတာ။ ပြီးတော့ ဝယ်ရတာကလည်း အရမ်း ခက်ခဲတယ်။ ဒါကြောင့် အဖေ့ရဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေက ထောင်ယွမ်ရွာ Green Freshက ထုတ်တာ ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လား။"

"ဟမ့်၊ မင်းတို့က ငါ အလိမ်ခံရမယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေကြတာလဲ။"

သခင်ကြီးလီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မျက်လုံးလည်း မမှုန်သေးဘူး၊ နားလည်း မလေးသေးဘူး၊ အလိမ်ခံရတာ ဟုတ်မဟုတ် ငါက မသိဘဲ နေမလား။ မင်းတို့ကို ငါ ပြောလိုက်မယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေက စစ်မှန်တဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်တွေပဲ။ အရင်က စားခဲ့သောက်ခဲ့တာတွေက ဒါတွေနဲ့ လုံးဝ နှိုင်းလို့မရဘူး။ ရှောင်ချန်၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို မီးဖိုချောင်ကို သယ်သွား၊ သတိထားနော်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သခင်ကြီး။"

ရှောင်ချန်က အလွန်ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အလိမ်မခံလိုက်ပါနဲ့။"

လီမိသားစု အကြီးအကဲ၏အသံသည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး အော်လိုက်သည်။

"မင်းသာ အလိမ်ခံရမှာ။"

သခင်ကြီးလီကလည်း အသံကျယ်ကြီးနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးကို ငါက အဘိုးကြီးကုန်းဆီက လုလာတာ။ မင်း သိလား၊ အဘိုးကြီးကုန်းရဲ့ မြေးချွေးမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ။"

လီမိသားစု အကြီးအကဲနှင့် လူအများ ကြားသော် အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်ကြသည်။

"ဘယ်သူလဲဟင်။"

မကြာသေးမီက ကုန်းထျန်းဟောက် ဇနီးမယားရရှိပြီး ကလေးမွေးဖွားသည့် သတင်းသည် အလွန်ပင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်ဇနီး၏အထောက်အထားနှင့် ပတ်သက်၍ လူတိုင်း အတော်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိနေကြသည်။ သို့သော် ယခု သူတို့ ပြောနေသည့်ကိစ္စက သခင်ကြီးကုန်း၏ မြေးချွေးမနှင့် ဘယ်လိုပတ်သတ်နေလို့လဲ။

သခင်ကြီးလီက အသံကျယ်ကျယ်နှင့်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဘိုးကြီးကုန်းရဲ့ မြေးချွေးမက ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh ထုတ်ကုန်တွေကို ထုတ်လုပ်တဲ့ သူဌေးမပဲ။ မင်းတို့ ပြောစမ်း၊ ငါ အလိမ်ခံရတာ ဟုတ်မဟုတ်။"

"ဟင်။"

***