အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း

“မင်းတို့တွေ မလွတ်နိုင်တော့ဘူး… ဗုဒ္ဓကျောင်းတော်တွေက လူတိုင်းပဲ သေရမယ်”

ပထမဆုံးအသံက နောက်တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာ၏။

နဖူးမှာ ထူးဆန်းသော မှော်စာလုံးတစ်ခု ခတ်နှိပ်ထားသည့် တမလွန်မျိုးနွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ညိုမှောင်နေကာ ဘုန်းကြီးအို ရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာ၏။

ဝုန်း..

ဘုန်းကြီးအိုက ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူတစ်ခုကို မြှောက်တင်လိုက်၏။

တမလွန်မျိုးနွယ်အမျိုးသားက လှောင်ရယ်ပြီး ဘုန်းကြီးအို ရှိရာဘက်သို့ ဖြတ်ရိုက်ချလိုက်၏။ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် လေပြင်းတစ်ချက် အော်မြည်တိုက်ခတ်လာပြီး ဘုန်းကြီးအို၏ ပကတိကောင်းကင်လိုဏ်ဂူက ချက်ချင်းပင် ပြိုကျသွားသည်။

ဧကရာဇ်ပညာရှင်တစ်ဦး…

သူတို့နှစ်ယောက်ကြား ကွာဟချက်က အရမ်းကိုကြီးမားနေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် တစ်ချီပင်မခံနိုင်ဘဲ တမလွန်မျိုးနွယ်အမျိုးသား၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံလိုက်ရ၏။

“ဆရာတော်…”

ကိုယ်တော်လေးများက ထိုသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ အချိန်မီထွက်မပြေးနိုင်တော့ဘဲ လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်ကြ၏။

တမလွန်မျိုးနွယ် ဧကရာဇ်သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အားနည်းသော မလှမ်းမကမ်းမှ ကိုယ်တော်တစ်အုပ်စုကို အထင်မြင်သေးသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်သွားပြီး တင်းစီးလွန်းသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ငါ့ရှေ့မှာ ဗြဟ္မာတစ္ဆေမိခင်အကြောင်း ဘယ်သူထပ်ပြီး ပြောရဲသေးလဲ”

ငရဲသက်ရှိများသည် ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့ အတောမသတ် ထွက်ပေါ်လာနေကြ၏။ သူတို့သည် ထျဲဝေတောင်ကို သိမ်းပိုက်ထားပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်လေးများကို ဝိုင်းပတ်လိုက်ကြ၏။

တမလွန်မျိုးနွယ်မှ ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးသည်နှင့် ငရဲသက်ရှိများစွာသည် ရှေ့သို့ပြေးတက်ပြီး သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲကာ ဝါးမျိုပစ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေတစ်ရပ်နှင့် ဧကရာဇ်ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စွမ်းပကားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ကိုယ်တော်လေးများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများစွာ မရှိကြပေ။

မဟူရာအင်မော်တယ်နယ်ပယ်မှာသာရှိသော ကိုယ်တော်လေးတစ်ပါးက ရှေ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

“ဗြဟ္မာတစ္ဆေမိခင်က အရှက်မရှိဘူး… သူက အကြိမ်တစ်ထောင် သေသင့်တယ်… သူ ငါ့ရှေ့မှာ လာရပ်နေမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ အဲ့ဒီစကားကို ထပ်ပြောရဲတယ်”

“သူပြောတာ အမှန်ပဲ”

နောက်ထပ်ကိုယ်တော်တစ်ပါးက လေးနက်သောအသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“မင်းတို့ ငရဲသက်ရှိတွေက ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် တန်ဖိုးတစ်ခုကို သေချာပေါက် ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်… ငါတို့တွေ မင်းတို့ကို မနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ အလယ်လတ်ကမ္ဘာထောင်လောကမှာ မင်းတို့ကို ဖိနှိမ်နိုင်မယ့်လူတစ်ယောက်ယောက် အမြဲတမ်းရှိနေလိမ့်မယ်”

တမလွန်မျိုးနွယ်မှ ဧကရာဇ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

ဘေးပတ်လည်မှာရှိသော ငရဲသက်ရှိများက နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး ရှေ့သို့ပြေးဝင်ကာ ထိုကိုယ်တော်လေးများကို အလောင်းပင်မကျန်အောင် ချက်ချင်းဝါးမျိုပစ်လိုက်ကြ၏။

ကိုယ်တော်လေးတစ်အုပ်စုက သေဆုံးသွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ လွဲမှားနေသည်ဟု တမလွန်မျိုးနွယ်ဧကရာဇ်က ခံစားနေရ၏။

အရင်တုန်းက သူသည်လည်းပဲ ကောင်းကင်ဘုံဆန့်ကျင်တိုက်ပွဲမှာ ဝင်ပါခဲ့၏။

ခေတ်အဆက်ဆက် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံး၏ ကျွန်ပြုခြင်းခံရပြီးနောက် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းသက်ရှိများက မည်ကဲ့သို့သောပုံစံဖြစ်လာခဲ့သည်ကို သူက တွေ့မြင်ထားခဲ့၏။

မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းသက်ရှိများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်ပြုခံရပြီး ခြံမွေးတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြ၏။ သက်ရှိများအားလုံးကို ကျွန်ပြုရန် ခုံရုံးအဖြစ် ထမ်းဆောင်နေသော ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ၏ အမှန်တရားကို သိရှိပြီးလျှင်တောင် ရှေ့သို့ထွက်ကာ တိုက်ခိုက်ရဲသောလူ များစွာမရှိခဲ့ပေ။

ဘုရင်နှင့် ဧကရာဇ်အများစုမှာ သူတို့၏ စိတ်အားမာန် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း နှစ်နှစ်ထောင်ကြာပြီးနောက် တမလွန်မျိုးနွယ်၏ ဧကရာဇ်သည် ဤကိုယ်တော်လေးများထံမှ အသစ်တဖန်မွေးဖွားလာသော စိတ်အားမာန်တစ်ခုကို ခံစားမိနေ၏။

နှစ်နှစ်ထောင်ကြာပြီးနောက် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကက ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

တကယ်တော့ ထိုအတွေးများသည် တမလွန်မျိုးနွယ်ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲမှာ ခဏတဖြုတ်သာ ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး သူက သိပ်ပြီး အလေးအနက်မထားပေ။

ငရဲမှ အတောမသတ်နိုင်သော သက်ရှိများသည် ချောက်နက်ထဲကနေ ထွက်လာကြပြီး ဧကရာဇ်ပညာရှင်များ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ မိုးကောင်းကင်ကိုးလွှာ အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေ၊ သုခဘုံသန့်စင်ကုန်းမြေနှင့်၊ မိစ္ဆာမဟာနယ်မြေများရှိရာသို့ ချီတက်သွားကြ၏။

ငရဲစစ်တပ်သည် နက်မှောင်နေသော ကျိုင်းကောင်အုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ကြောက်ခမန်းလိလိ အမြန်နှုန်းဖြင့် အဘက်ဘက်ကို ဖြန့်ကြက်သွား၏။

အဲ့ဒါသည် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာမှာသာ မဟုတ်ပေ။

ကျယ်ပြောသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အထက် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံး၏ အပျက်အစီးနယ်မြေမှာလည်း ပြောင်းလဲလာပုံရ၏။

နက်မှောင်နေသော တိမ်စိုင်များသည် ကောင်းကင်တစ်ခွင် ဖုံးအုပ်လာ၏။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံး၏ အပျက်အစီးနယ်မြေများကို ဖုံးအုပ်သွားရုံသာမက သူတို့သည် မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကသို့ တက်လှမ်းရာလမ်းကြောင်းကိုလည်း ပိတ်ဆို့လာခဲ့၏။

သိပ်သည်းသော အနက်ရောင်တိမ်စိုင်များထဲမှာ ဧရာမမျက်လုံးတစ်လုံးကို ခပ်ရေးရေးတွေ့မြင်နေရ၏။ ၎င်း၏ အကြည့်သည် အေးစက်နေပြီး အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကကို ငုံ့ကြည့်နေသည့်အလားပင်။

ထျန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှာ…

အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကသည် ဤနှစ်များမှာ အမြဲတမ်းတည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး မည်သည့်စစ်ပွဲမှ ရှိမလာခဲ့သော်လည်း အန္တရာယ်အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားမိနေသည့် ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ပညာရှင်တချို့ ရှိနေဆဲပင်။

ဥပမာအားဖြင့် သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအို၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်မ လင်းလုံနှင့် အခြားသူများသည် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းသက်ရှိများအတွက် အန္တရာယ်က မပြေလည်သေးသည်ကို ကောင်းကောင်းသိထားကြ၏။

အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကကို ပျက်သုဉ်းစေမည့် ကပ်ဘေးတစ်ခုက တစ်နေ့မှာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို သူတို့သိရှိထားကြ၏။

သို့သော်လည်း ဤမျှအထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

လင်းလုံ၊ ဖုန့်စန်းထျန်၊ ယက္ခဘုရင် အကြောက်တရားနှင့် အခြားသူများက ထျန်ဟွမ်ခန်းမထဲမှာ စုဝေးနေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက သုန်မှုန်တည့်တံ့နေကြ၏။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးမှ သတင်းကို လက်ခံရရှိထားကြပြီဖြစ်၏။

ငရဲကမ္ဘာသည် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး ထင်တိုင်းကြဲသတ်ဖြတ်နေ၏။ နှစ်နှစ်ထောင်မှာ လင်းလုံသည် ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် မျက်တွင်းများ ချိုင့်ကျနေပြီး လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်ထောင်ကထက်ပင် များစွာပိုမိုပိန်ပါးလာ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးအနက်ပိုင်းထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ရှိနေ၏။

ဖုန့်စန်းထျန်က ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ယက္ခဘုရင်အကြောက်တရားသည် ရှေ့ကိုထပ်မံ၍ တက်လှမ်းပြီး ဧကရာဇ်အကြီးနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ပေမင်ရွှယ်၊ ညဝိညာဉ်၊ ယန်ပေးချန်၊ နတ်ဆိုးမကျိနှင့် အခြားသူများကလည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်များမှာ အသီးသီးအဆင့်ချိုးဖျက်တက်လှမ်းခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ဧကရာဇ်နယ်ပယ်နှင့် ယခုအချိန်ထိ မထိတွေ့နိုင်ကြသေးပေ။

အဲ့ဒါက နှစ်နှစ်ထောင်သာဖြစ်ပြီး ထျန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှာ ဧကရာဇ်ပညာရှင်များစွာ ရှိမလာပေ။

သူတို့အများစုသည် ယခင်တမလွန်ကိုးဘုံအပြစ်သားကုန်းမြေမှ ယက္ခိုသ်များဖြစ်ကြသည်။ ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းနှင့် ငရဲအရှင်ဆီးနှင်းစိမ့်စမ်းကဲ့သို့ ထျန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှာနေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော ငရဲသက်ရှိတချို့လည်း ရှိနေကြ၏။

ဖုန့်စန်းထျန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငရဲကမ္ဘာက မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီ… ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာက သူတို့ကို တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဖုန့်စန်းထျန်ဖြစ်စေ၊ အင်မော်တယ်ဘုရင်မ လင်းလုံဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာမှာ နှစ်ပေါင်းသိန်းချီကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ထိုကမ္ဘာအပေါ် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေကြ၏။

“ငါတို့ရဲ့ အရင်စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက အမှန်တကယ်ဖြစ်လာပြီနဲ့တူတယ်… အဲ့ဒါကို ငရဲအရှင် လုပ်တာဖြစ်ရမယ်”

လူအိုကြီးရွှမ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲ့ဒီငရဲသက်ရှိတွေက ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာမှာ ဘာလို့ ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမဆင့် ပေါ်ထွက်လာရတာလဲ… ဒါဆို ငရဲအရှင်က အဲ့ဒီအဆင့်ကို...”

လင်းလေက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တစ်ခုခုကိုပြောချင်သော်လည်း တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေ၏။

ပုံမှန်အခြေအနေမှာဆိုလျှင် ငရဲကမ္ဘာနှင့် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကကြားမှာ မဟာဧကရာဇ်ပညာရှင်များသာ ချိုးဖျက်နိုင်သည့် လောကနိယာမ အဟန့်အတားများ ရှိနေသည်။

ငရဲသက်ရှိများသည် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်ဆိုလျှင် ငရဲအရှင်သည် သူ၏ အထွတ်အထိပ်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

“ပြောလို့တော့ မရဘူး”

လင်းရွှမ်ကျီက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားအပြစ်ဒဏ်က ထျဲဝေတောင်ကို ဖြိုချပြီး အထီးကျန်သိုင်းသခင်နောက်ကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်ပါသွားခဲ့တယ်… အဲ့ဒါက မဟာအဝီစိနဲ့ အနန္တငရဲကို ထိုးဖောက်ပြီး ငရဲအရှင်ကို လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့တယ်”

“အဲဒီနတ်ဘုရားအပြစ်ဒဏ်က အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကနဲ့ ငရဲကမ္ဘာကြားမှာ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကိုလည်း ဖွင့်ပေးခဲ့လောက်တယ်”

လူအိုကြီးရွှမ်က ပြောလိုက်၏။

“ငရဲအရှင်က မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်မလာသေးဘူးဆိုရင်တောင် သူက သိပ်ပြီးအားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ရင် သူက ဒီလိုအချိန်မှာ တိုက်ခိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

“ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရမယ်”

ဖုန့်စန်းထျန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အဲ့ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သက်ရှိတွေအတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒါက ငါတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်”

ဤတစ်ခေါက် ငရဲကမ္ဘာ၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုသည် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကို သိမ်းပိုက်ရုံမျှသာ သေချာပေါက် မဟုတ်သည်ကို လက်ရှိလူတိုင်းက သိရှိထားကြ၏။

ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာသည် ငရဲကမ္ဘာ၏ ခြေကုပ်ရယူမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ငရဲကမ္ဘာသည် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကို ဗဟိုပြုပြီး အဘက်ဘက်မှာ တိုက်ခိုက်ကာ သွေးလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုကို ဖြစ်စေပေလိမ့်မည်။ အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကတစ်ခုလုံးက ချမ်းသာရာရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သူကမှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ အင်မော်တယ်ဧကရီ လင်းလုံကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ယခုအချိန်မှာ အင်မော်တယ်ဧကရီ လင်းလုံက ထျန်ဟွမ်ကမ္ဘာ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ရလိမ့်မယ်”

အင်မော်တယ်ဧကရီလင်းလုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ငါနောက်ထပ်တစ်ခုကို စိုးရိမ်နေမိတယ်”

“ဘာလဲ”

လူတိုင်းက အလိုလိုမေးလိုက်ကြ၏။

အင်မော်ဘုရင်မ လင်းလုံက သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ပြီး မိုးကောင်းကင်ထက်မှာ တဖြည်းဖြည်းဖြန့်ကြက်လာနေသည့် အနက်ရောင်တိမ်စိုင်များကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမက တည်တံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငရဲကမ္ဘာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကို လက်စားချေပြီး စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်ရုံတင် မဟုတ်လောက်ဘူး”

အင်မော်တယ်ဘုရင်မ လင်းလုံသည် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံး၏ အပျက်အစီးပုံများ အနက်ပိုင်းထဲမှာ ထျန်ဟွမ်ကမ္ဘာမှ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိနေပုံရသည်ကို ခပ်ရေးရေးအာရုံခံမိနိုင်သည်။

သူမ၏ အကြည့်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကတော့ တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ဟန့်တားခံထားရပြီး ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံး၏ အနက်ပိုင်းထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ပေ။