စာအိတ်နီများ ရရှိခြင်း

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော အသံများကို ကြားရသောအခါ သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြသည်။

ယခုအခါ လူတိုင်း သိရှိနေသည်မှာ ကုန်းမိသားစုသည် ကုန်းမိသားစု၏ သခင်မလေး၊ ကုန်းမိသားစု၏ အိမ်ရှင်မအား အိမ်ပြန်ကြိုဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူများပြားသောကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တမင်တကာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ပြီး၊ မတော်တဆ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ထိုမသင်္ကာဖွယ်ရာလူများသည် ကုန်းမိသားစုအိမ်တော်အနီးသို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ ချဉ်းကပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် အခု ဘာဖြစ်ရပြန်တာလဲ။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ဘေးမှ ရှောင်ကျန်းအား၊ "ရှောင်ကျန်း၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ သွားကြည့်စမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ရှောင်ကျန်းက အလွန်ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှောင်ကျန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ကုန်းထျန်းဟောက်က ခေါ်လိုက်သည်။ "အဘိုး။"

ရှောင်လင်းယွီကလည်း ခေါ်လိုက်သည်။ "အဘိုး။"

ရှောင်လင်းယွီ၏အသံ ထွက်လာလိုက်သည်နှင့် အနီရောင် ကလေးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကံကောင်းခြင်း အရုပ်လေးနှစ်ရုပ်သည်၊ ချက်ချင်းပင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "ဘိုးဘိုးကြီး မင်္ဂလာပါ။"

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ရှောင်လင်တို့ ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီမှ သခင်ကြီးကုန်း၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ကြသည်။

"ဘိုးဘိုးကြီး၊ ထုန်ထုန်က ဘိုးဘိုးကြီးကို အရမ်း သတိရနေတာ။"

ရှောင်လင်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုးကြီး၊ လင်အာကလည်း ဘိုးဘိုးကြီးကို အရမ်း သတိရနေတာ။"

"ဟားဟား..."

သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်စွာ အကျယ်လောင်ဆုံး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ထုန်ထုန်လေးရယ်၊ လင်အာလေးရယ် မင်းတို့က ဘိုးဘိုးကြီးကို သတိရတယ်ဆိုတော့ ဘိုးဘိုးကြီးက အရမ်းပျော်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့၊ ငါတို့က တစ်ညလေးပဲ မတွေ့ကြတာလေ။ မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် ဘိုးဘိုးကြီးကို သတိရနေကြတာလား။"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဘိုးဘိုးကြီးကို တစ်ရက် မတွေ့ရတာက သုံးနှစ်လောက် ခွဲခွာရသလိုပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့က ဘိုးဘိုးကြီးကို သုံးနှစ်လောက်တောင် မတွေ့ရသေးဘူး။ ပြောပါဦး၊ သတိမရဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။"

"ဟားဟား..."

သခင်ကြီးကုန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

အခြားသူများသည်လည်း ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ကလေးစကားကြောင့် အလွန်ပင် ရယ်မောမိကြသည်။

"ဟားဟား၊ အဘိုးကြီးကုန်း ခင်ဗျားက ခင်ဗျားမြစ်က အရမ်းတော်တယ်။ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်လို့ ပြောတယ်။ အခု ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူ့ရဲ့ ဒီပါးစပ်လေးက ပျားရည် သုတ်ထားသလိုပဲ။ ဘယ်သူက မကြားချင်ဘဲ နေမှာလဲ။"

ယခင်က၊ အဘိုးကြီးကုန်းက သူ့မြစ်အကြောင်းကို သူတို့အား ပြောပြပါက သူတို့ကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေမည်ကို စိုးသဖြင့် သူတို့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေဦးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ယခု ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဤပါးစပ်လေးသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤသို့ စကားပြောတတ်နေသည်မှာ တကယ်ပင် မခေလှပေ။

"ထုန်ထုန်၊ လင်အာ၊ ဒီတစ်ယောက်က ဘိုးဘိုကြီးလီလို့ ခေါ်ရတယ်။ ဒီတစ်ယောက်က ဘိုးဘိုကြီးလျန်။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ဆွဲကိုင်ထားရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘိုကြီးလီ မင်္ဂလာပါ။ ဘိုးဘိုကြီးလျန် မင်္ဂလာပါ။"

"ဘိုးဘိုကြီးလီ မင်္ဂလာပါ။ ဘိုးဘိုကြီးလျန် မင်္ဂလာပါ။"

ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကြည်လင်ချိုသာသော အသံလေးများဖြင့် ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ဒီကလေးတွေက တကယ်လိမ္မာကြတာပဲ။"

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့ အလွန် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အန်ပေါင်းအနီရောင်ကြီး နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကလေးများထံသို့ ကမ်းပေးကာ ဆိုလိုက်ကြသည်။ "လာ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းအတွက် တစ်ယောက်ကို အန်ပေါင်းတစ်ခုစီ၊ ယူလိုက်ကြ။"

ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည်လည်း အားနာမနေဘဲ အန်ပေါင်းကို လက်ခံယူပြီးနောက် အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ဆိုလိုက်ကြသည်။ "ဘိုးဘိုကြီးလီကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘိုးဘိုကြီးလျန်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"လိမ္မာလိုက်တာ။"

ဤသို့ လှပချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သခင်ကြီးနှစ်ဦးသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ သူတို့၏ခေါင်းငယ်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ကြသည်။ နူးညံ့သော ဆံပင်လေးများကို ချစ်မဝ ဖြစ်နေကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဤအချိန်တွင် အလွန်ယဉ်ကျေးမှုအပြည့်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "အဘိုးလီ၊ အဘိုးလျန်။"

သခင်ကြီးလီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ထျန်းဟောက်၊ မင်း ဒီကောင်လေးက တကယ် တော်တာပဲ။ အသံတစ်စက်မှ မထွက်ဘဲနဲ့ မိန်းမရော၊ သားရော အကုန် ရှိနေပြီ။"

သခင်ကြီးလျန်ကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်၊ ဒါက တကယ့်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အားလုံးကို အံ့ဩသွားစေတာပဲ။"

ကုန်းထျန်းဟောက် လက်ထပ်တော့မည် မဟုတ်ဟု လူတိုင်းက ယူဆထားကြသည်။ သူ့သားကပင် ဒီလောက်ကြီးနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။

"ဒီ လှပတဲ့ မိန်းကလေးက၊ မင်းရဲ့ဇနီးပဲ မဟုတ်လား။"

သခင်ကြီးလီက ရှောင်လင်းယွီအား ကြည့်ကာ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီး ရှောင်လင်းယွီပါ။ ယွီအာ၊ ဒီတစ်ယောက်က အဘိုးလီ၊ ဒီတစ်ယောက်က အဘိုးလျန်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီအား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ခန့်ညားစွာ၊ နှိမ့်ချခြင်း မရှိ၊ မောက်မာခြင်း မရှိဘဲ ခေါ်လိုက်သည်။ "အဘိုးလီ မင်္ဂလာပါ၊ အဘိုးလျန် မင်္ဂလာပါ။"

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့သည် ရှောင်လင်းယွီအား အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ ရုပ်ရည်မှာ သိမ်မွေ့လှပပြီး၊ အရပ်အမောင်းမှာ မြင့်မားကာ၊ အားလုံးမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။ အဓိကအချက်မှာ ဤကလေးမလေးသည် သူတို့ကဲ့သို့ ဩဇာကြီးမားသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ တည်ငြိမ်ခန့်ညားစွာ၊ နှိမ့်ချခြင်း မရှိ၊ မောက်မာခြင်း မရှိဘဲ၊ အလွန်သင့်တင့်လျောက်ပတ်ကာ သဘာဝကျစွာဖြင့် သူတို့အား ရင်ဆိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သို့သော် မကြာမီပင် သူတို့ သဘောပေါက် နားလည်သွားကြသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်ကဲ့သို့ ကောင်လေးမျိုးကို စိတ်ဝင်စားစေနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤအမျိုးသမီးတွင် သဘာဝအတိုင်း သူမ၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ အလှအပသည် ကြီးမားသော အားသာချက်တစ်ခု မဟုတ်နိုင်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမ၏ အရှိန်အဝါနှင့် အရည်အချင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အား အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးသော အချက်များဖြစ်လောက်သည်။

သခင်ကြီးလီသည် သူ့ရင်ဘက်ထဲမှ အန်ပေါင်းအနီရောင်ကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဇနီးလေး၊ မင်း သိလား။ အဘိုးကြီးကုန်းက မနေ့က ငါတို့အပေါ် ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ။ ဒီ အဘိုးကြီးက၊ တစ်နေ့လုံး ငါတို့ဆီမှာ သူ့ရဲ့ လှပ၊ ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ မြေးချွေးမအကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်နေတာ။ ဒီနေ့တော့၊ ငါတို့ မင်းရဲ့ တကယ့်ရုပ်သွင်အမှန်ကို တွေ့မြင်ရပြီ။ လာ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းအတွက် ဒါက အဘိုးလီပေးတဲ့ အန်ပေါင်းအကြီးကြီးပဲ။ မင်းနဲ့ ထျန်းဟောက် နှစ်ယောက်သား မိုးမြေတည်သရွေ့ ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတယ်။"

"အဘိုးလီကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အန်ပေါင်းကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးလျန်သည်လည်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် သူ့ရင်ဘက်ထဲမှ အန်ပေါင်းအနီရောင်ကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ကမ်းပေးစဉ် သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဇနီးလေး၊ အဘိုးကြီးကုန်းက မနေ့က ငါတို့ရှေ့မှာ မင်း ဘယ်လောက် အရည်အချင်းရှိကြောင်း၊ သူ့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ပစ္စည်းကောင်းတွေ လုပ်ပေးခဲ့ကြောင်း အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေတာ။ ဒီလိုရှိတယ်၊ ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဇနီးလေး၊ နောင်ကျရင် အဘိုးလျန်ကို အဘိုးကြီးကုန်းရတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်မျိုး နောက်ထပ် အိုးနည်းနည်းလောက် ပေးလို့ ရနိုင်မလား။ ငါတို့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ရင်လည်း ရပါတယ်လေ။"

သခင်ကြီးကုန်း မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

သခင်ကြီးလီက ချက်ချင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်ပြောမယ် အဘိုးကြီးလျန်၊ ခင်ဗျား ဒီလိုလုပ်တာက မမှန်တော့ဘူးနော်။ ခင်ဗျား ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင် လိုချင်ရင်၊ တိတ်တဆိတ် သွားတောင်းလို့ ရတာပဲ။ လူပုံအလယ်မှာ ဒီလို ချပြလိုက်တော့ လူတွေ ဒီလောက် ကြည့်နေကြတာ ချွေးမလေးက ငြင်းချင်ရင်တောင် ငြင်းလို့ မရတော့ဘူး မဟုတ်လား။ ခင်ဗျား ဒါက အသက်ကြီးတာကို အခွင့်ကောင်းယူတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အကျပ်ကိုင်တာလား။"

သခင်ကြီးလျန်သည် မိမိ အမှားလုပ်မိသည်ကို သိသဖြင့်၊ "ကျုပ်က အခုမေးကြည့်ရုံသက်သက်ပါ၊ ပေးမလား၊ မပေးဘူးလား၊ နောင်ကျမှ ကျုပ်ကို အဖြေပြန်ပေးလည်း ရတာပဲလေ။"

သခင်ကြီးလီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့်၊ "ခင်ဗျားက ဒီလို ပြောမှတော့၊ သူက ခင်ဗျားကို ငြင်းနိုင်ပါဦးမလား။ ကြည့်ရတာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အန်ပေါင်းက၊ ယူရတာ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးပဲ။"

ဆက်လက်၍ သခင်ကြီးလီသည် ရှောင်လင်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဇနီးလေး၊ မင်း ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ ကြည့်စရာ မလိုဘူး။ ငြင်းချင်ရင် ငြင်းလိုက်။ ဒီ အန်ပေါင်းကတော့ လူကြီးက လူငယ်ကိုပေးတဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်ပဲ၊ ယူထားသင့်တယ်။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ သူသည် သခင်ကြီးလျန်၏လက်ထဲမှ အန်ပေါင်းကို ဆွဲယူကာ ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း အလားတူ အားနာမနေဘဲ ပြုံးလျက်၊ "အဘိုးလျန်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဘိုးလီကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အဘိုးလီ၏လက်ထဲမှ အန်ပေါင်းကို လက်ခံယူပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့အား ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးလီ၊ အဘိုးလျန်၊ အဘိုးတို့ ကျန်းမာရေးသစ်သီးဝိုင်သောက်ချင်တယ်ဆိုရင် နောက်မှ ကျွန်မ အဘိုးတို့ဆီကို ငါးအိုးစီ ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

အခုပို့ပေးရမည်မှာ သေချာပေါက် ပို့ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ပို့ပေးမလား၊ မပို့ပေးဘူးလား ဆိုသည်မှာ အခြေအနေကို ကြည့်၍ ဆုံးဖြတ်ရပေမည်။ အထူးသဖြင့် လျန်ဖျောင့်ရွှယ်သည် လျန်မိသားစုဝင်ဖြစ်ပြီး သခင်ကြီးလျန် အချစ်ဆုံး မြေးမလေးလည်း ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သခင်ကြီးလျန်သည် အကျိုးအကြောင်း သိနားလည်သူ ဖြစ်ပါက ကုန်းမိသားစုနှင့် လျန်မိသားစုတို့ အေးချမ်းစွာ အတူတကွနေထိုင်နိုင်ပေမည်။

သို့သော် အကယ်၍ သခင်ကြီးလျန်နှင့် လျန်မိသားစုဝင်များက သူတို့လူကို ကာကွယ်ရန်သာ ကြိုးစားနေမည်ဆိုပါက၊ ကုန်းမိသားစုနှင့် လျန်မိသားစုအကြားတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် အားပြိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာမည်မှာ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်လေသည်။

သခင်ကြီးနှစ်ဦးသည် ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင် ငါးအိုးစီ ရရှိနိုင်မည်ကို ကြားသော် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

"ဟားဟား၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။"

ဤအချိန်တွင်၊ လျန်ရှင်းယွဲ့နှင့် လီကျားချန်တို့သည် ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ၊ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် စိတ်မထိန်းနိုင်စွာဖြင့် သူတို့၏ အဘိုးများအား မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"အဘိုး၊ အဘိုးတို့ ပြောတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်ဆိုတာ မနေ့က အဘိုး ယူလာခဲ့တဲ့ အမျိုးအစားလား။"

"အဘိုး၊ အဘိုးတို့ ပြောတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်ဆိုတာ မနေ့က ကျွန်မတို့ သောက်ခဲ့ရတဲ့ ဟာလား။"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ အဲ့ဒီအမျိုးအစားပဲ။"

သခင်ကြီးနှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လျန်ရှင်းယွဲ့နှင့် လီကျားချန်တို့ ကြားသော်၊ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ မျက်လုံးများ လှည့်ကာ တိုင်ပင်မထားဘဲ အတွေးတူသွားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ အဘိုးများအား ချော့မော့ကာ ဆိုလိုက်ကြသည်။ "အဘိုး၊ အဘိုးမှာ သစ်သီးဝိုင် ခြောက်အိုးတောင် ရှိနေပြီပဲ။ ကျွန်တော့်ကို တစ်အိုးလောက် ခွဲပေးလို့ မရဘူးလား။"

သခင်ကြီးနှစ်ဦး ကြားသော် သူတို့၏ အချစ်ဆုံး မြေးနှင့် မြေးမလေးအား မျက်လုံးတစ်ချက်စီ လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာမှုတ်ကာ၊

"ဟက်ဟက်၊ အခုက နေ့ခင်း ကြောင်တောင်ကြီး ရှိသေးတယ်။ တော်တော်လေး စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ။ မင်းကို တစ်ခွက်လောက် ခွဲပေးရင်တော့ တော်သေးတယ်။"

ဤ ငါးအိုး ရရှိပြီးမှတော့ သူတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တစ်ကြိမ်လောက် သောက်သုံးနိုင်ကြပေတော့မည်။

အချစ်ဆုံးမြေးနှင့် မြေးမလေး "..."

အဘိုး၊ ဒီလို လုပ်စရာ လိုလို့လား။ အိမ်က တစ်အိုး အပါအဝင်၊ အခု ငါးအိုး ထပ်ပေါင်းရင် ခြောက်အိုးတောင် ရှိနေပြီလေ။ တစ်အိုးလောက် ခွဲပေးတာ လုံးဝ မလွန်ပါဘူး။

"အဘိုး..."

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အဘိုး၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ချွဲနွဲ့ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"အဘိုး၊ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်အိုးလောက် ခွဲပေးပါနော်။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေရဘူး။"

သခင်ကြီးနှစ်ဦးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရယ်ရယ်မောမောဖြင့်၊ "မင်းကိုယ်တိုင် တခြားသူတွေကို ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေက ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေကြတယ်လေ။"

မြေးနှင့် မြေးမလေး "..."

အစီအစဉ် မှားသွားပါလား။

"တော်ပြီ၊ ဒီကိစ္စ နောင်မှ ဆက်ပြောမယ်။ လူတွေအားလုံး ကြည့်နေကြတယ်။"

လျန်ရှင်းယွဲ့နှင့် လီကျားချန်တို့သည်လည်း အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် သူတို့၏ အဘိုးများ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီ အန်ပေါင်းများ လက်ခံယူပြီးသည်အထိ အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျန်းသည် ပြန်ရောက်လာပြီး၊ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့နားနားကပ်၍ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး အလွန်ပင် မကြည့်ကောင်း ဖြစ်သွားသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့အမူအရာကို မြင်သော်၊ မေးလိုက်သည်။ "ဟောက်အာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။ "ပိုင်မိသားစုက လူတွေ တံခါးဝကို ရောက်နေတယ်။ သူတို့ သမီးအတွက် လျော်ကြေးပေးဖို့ ပါးစပ်ကနေ အဆက်မပြတ် တောင်းဆိုနေတယ်။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အမူအရာမကောင်းတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် သခင်ကြီးလီက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ပိုင်မိသားစုက တံခါးဝကို ရောက်ပြီး သမီးအတွက် လျော်ကြေးတောင်းတယ် ဟုတ်လား။ ကျုပ် မှတ်မိသလောက်တော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ပိုင်မိသားစုရဲ့ သမီးငယ်လေး တစ်ယောက်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရတယ် မဟုတ်လား။ ပိုင်မိသားစုက ဘာဖြစ်လို့ ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ သမီးအတွက် လျော်ကြေး လာတောင်းရတာလဲ။"

သခင်ကြီးလျန်ကလည်း အလားတူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "ဟုတ်တယ်လေ။ ဒီ ပိုင်မိသားစုက လူတွေ ရူးသွားကြပြီလား။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ဆိုသည်။ "ဒီကိစ္စက ပြောရရင် ရှည်တယ်။ အဘိုးလီ၊ အဘိုးလျန်၊ ထျန်းဟောက် သွားပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ဦးမယ်။"

"အင်း၊ သွားလေ။"

ရှောင်လင်းယွီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"

"မေမေ၊ ဖေဖေ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်မယ်။"

***