ရွှေရောင်ကလေးငယ်လေး နှစ်ယောက်

အပြင်ဘက်မှ လူများက ကုန်းထျန်းဟောက်အပေါ် မည်သို့ပင် သံသယဝင်နေကြပါစေ ကုန်းမိသားစုတွင်မူ လူတိုင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့ဇနီးနှင့် သားများအပေါ် အမှန်တကယ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့မြင်ခဲ့ကြရ၏။

သူ့ဇနီးသည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ သူ့အကြည့်များသည် နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်မှာ ရေကဲ့သို့ နူးညံ့ညင်သာသောအမူအရာဖြစ်လေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မျက်ဝန်းထဲမှ နက်ရှိုင်းသော အချစ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သို့ဖြစ်ရာ မမြင်တွေ့ဖူးသော အစေခံများသည် ခေါင်းချင်းဆိုင် တီးတိုးပြောဆိုလာကြတော့သည်။

"သခင်လေးက တစ်နေ့နေ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်တောင် နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ကုန်းမိသားစုမှာ နေလာတဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သခင်လေးက ဘယ်အမျိုးသမီးကိုမှ ရေလိုနူးညံ့ညင်သာတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံတာ မမြင်ဖူးဘူး။ အခု ကြည့်ပါဦး၊ သခင်လေးရဲ့မျက်လုံးတွေက သခင်မလေးရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ကပ်နေတော့မတတ်ပဲ။ ဟားဟား..."

"ဟီးဟီး၊ သခင်လေးလို ဒီလောက် အေးစက်ရက်စက်တဲ့လူက နူးညံ့ညင်သာတဲ့ ဘက်တစ်ခြမ်းရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာက တကယ်ပဲ ရေစက်ပေါ် မူတည်တာပဲနော်။ အရင်တုန်းက၊ အဲ့ဒီချင်မိသားစုက သခင်မလေး ချင်ယန် လေ။ အဲ့ဒါ မြို့တော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် အထက်တန်းလွှာမိန်းကလေးဆို လှလည်းလှ၊ အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးက သူ့ကို မျက်စိစွေပြီးတောင် မကြည့်ခဲ့ဘူး။"

"ဟုတ်ပ။ အဲ့ဒီတုန်းက သခင်မလေးချင်ကို လိုက်နေတဲ့ လူရည်ချွန် လူငယ်တွေဆိုတာ ကျင်းချန်ကို တစ်ပတ်ပတ်လို့ရလောက်တယ်။"

"အစက ချင်ယန်နဲ့ သခင်လေးကျန်းကလည်း လိုက်ဖက်ပါတယ်။ ယောက်ျားလေးဘက်က အရည်အချင်းရှိ၊ မိန်းကလေးက ချောမောလှပ၊ မျိုးရိုးဂုဏ်လည်း တူညီ၊ မျိုးရိုးအဆင့်အတန်းလည်း တူညီကြတယ်။ တကယ်လို့သာ ပေါင်းစည်းလိုက်ရင် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ ကြင်ဖော်ကြင်ဖက် ဖြစ်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ ဒီချင်ယန်က မျက်စိကျနေတာ ကျွန်တော်တို့ သခင်လေး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့။"

"ကျစ်ကျစ်၊ အဲ့ဒီချင်ယန်ကလည်းလေ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်မတူးရင် မသေဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ သခင်လေးကို တကယ် နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီ အရင်ဆယ်နှစ်၊ နှစ်ဆယ်တုန်းက ဘာလို့ ဖွင့်မပြောခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မတို့ သခင်လေးမှာ သခင်မလေးရှိသွားမှ၊ သူနဲ့ သခင်လေးကျန်း လည်း စေ့စပ်ပြီးသွားမှ၊ ကြိုက်တာက ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးကုန်း ပါလို့ လာပြောတယ်။ ကျွန်မတို့ သခင်လေးကို ကြိုက်လို့ဆိုပြီး၊ သေလမ်းရှာသလို သခင်လေးကျန်းကို အသုံးချပြီး၊ သခင်မလေးကို သွားကိုင်တွယ်တယ်။"

"ရှင် ပြောကြည့်၊ ဒီလူက ယုတ်မာမယုတ်မာဘူးလား။ ကျွန်မတို့ သခင်လေး အိမ်ထောင်မရှိ၊ မယူရသေးတုန်းက၊ သူက တစ်ခွန်းမှ အသံမထွက်ဘူး၊ ဇနီးရှိလာပြီဆိုမှ သူက မနာလိုစိတ်နဲ့ ရူးသွပ်သွားပြီး ရလဒ်က မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခပေးသွားတာပဲ။ ဟဟ၊ ချင်မိသားစု၊ အဲ့ဒါ ကျင်းချန်ရဲ့ မိသားစုကြီးငါးခုထဲက တစ်ခုနော်။ သခင်ကြီး လှုပ်ရှားလိုက်တာ၊ ပျက်စီးစေမယ်ဆိုတာနဲ့ ပျက်စီးသွားတာပဲ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ မိသားစုကြီးငါးခုကနေ မိသားစုကြီးလေးခု ဖြစ်သွားတာ။"

"အိုက်ယား၊ ဒီလောက် မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ကြီးမှာ ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီ ကံမကောင်းတဲ့လူတွေအကြောင်း မပြောကြနဲ့တော့။" တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံထွက် သတိပေးလိုက်၏။ "နောက်ဆို၊ ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေး ရှေ့မှာ ချင်ယန်အကြောင်း လုံးဝ မပြောမိကြစေနဲ့။ အဲ့ဒါက သခင်မလေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာနဲ့ အတူတူပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့ သိပါပြီ။"

"ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်မတို့ သခင်မလေးက တကယ်လှလွန်းတာပဲ။ ကျွန်မ ဒီလောက် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒီအလှက တကယ့်ကို လောကီနဲ့ မဆိုင်ဘဲ၊ နတ်သမီး ဆင်းသက်လာသလိုပဲ။" သူတို့သည် ဤစကားလုံးများကိုသာ အသုံးပြု၍ ရှောင်လင်းယွီ၏အလှကို ဖော်ပြနိုင်ကြတော့၏။

"ဟုတ်တယ်လေ။ တကယ်လို့ သခင်မလေးက ရှေးဟောင်းဝတ်စုံအဖြူရောင် ဝတ်ပြီး၊ ဆံပင်ပုံစံ ပြင်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါ နတ်သမီး ဆင်းသက်လာတာ မဟုတ်လို့ ဘာလဲ။"

"ကြားရတာတော့ သခင်မလေးက Green Fresh အုပ်စု ရဲ့ သူဌေးမတဲ့။ အဲ့ဒီ Green Fresh အုပ်စု ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက ဘီလီယံတစ်ရာကျော်အထိ ရောက်နေပြီတဲ့။ သခင်လေးရဲ့ ဥစ္စာဓနနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီ ဘီလီယံတစ်ရာကျော်က နည်းနည်း နည်းပေမယ့် ဒါကလည်း ကျွန်မတို့ သခင်မလေးက အရုပ်မလေးတစ်ရုပ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။"

"အင်း၊ ကြားရတာ ဒီ Green Fresh အုပ်စုက ဖွံ့ဖြိုးလာတာ နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့အချိန်တိုလေးပဲ ရှိသေးတယ်တဲ့။ နှစ်နှစ်တည်းနဲ့ ဆင်းရဲရာကနေ ဘီလီယံတစ်ရာကျော် ပိုင်ဆိုင်မှုအထိ ဖွံ့ဖြိုးလာတာ၊ အဲ့ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။"

"ကျွန်တော် မနေ့တစ်နေ့က ခြံဝင်းထဲမှာ သခင်ကြီးတွေ စကားပြောနေတာ ကြားလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီမှ သိတာ၊ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း ကျင်းချန် အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ ကျန်းမာရေး သစ်သီးဝိုင်က ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေး ချက်ထားတာတဲ့။ ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးက တမင်တကာ တစ်အိုး ထုတ်ယူပြီး၊ သခင်ကြီးလီ နဲ့ သခင်ကြီးလျန်တို့ကို ကြွားလုံးထုတ်နေတာ။"

"ဟားဟား၊ ကျွန်တော် ကြားရတာ မနေ့က ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးက တစ်နေ့လုံး သခင်ကြီးလီ နဲ့ သခင်ကြီးလျန်တို့ကို သူ့မြေးချွေးမအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေတာတဲ့။ ကျွန်တော် သခင်ကြီး ဒီလိုမျိုး ကြွားလုံးထုတ်တာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။ တကယ်ပဲ ရယ်သေတော့မလိုပဲ။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ပုံမှန်အိမ်တွင်ရှိနေစဉ် အလွန် တည်ကြည်ခက်ထန်သော်လည်း အစေခံများအပေါ် ရက်စက်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် လူများအပေါ် အားရပါးရ ရယ်မောခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး၊ ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အရာများမှာမူ ပို၍ပင် ရှားပါးလှ၏။ သို့သော် မနေ့ကပင်၊ သခင်ကြီးကုန်းသည် အခြားသခင်ကြီးများအား မြေးချွေးမအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ တွေ့တယ်မလား၊ သခင်ကြီးက သခင်မလေးကို တော်တော်လေး နှစ်သက်တာ။"

"သခင်မလေးက ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်။ တကယ်ပဲ လူကြိုက်များထိုက်ပါတယ်။"

"အား၊ အား၊ သခင်ငယ်လေးနှစ်ယောက်ကလည်း လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ပန်းချီကားထဲက ရွှေရောင်ကလေးငယ်လေးတွေ ကျနေတာပဲ။"

"သခင်လေးက ခန့်ညားတယ်၊ သခင်မလေးက လှပတယ်၊ သခင်ငယ်လေးက တကယ့်ကို လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကို အမွေဆက်ခံပြီး ကြီးပြင်းလာတာပဲ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ သခင်ငယ်လေး (ရှောင်လဲ့ထုန်) က မျက်လုံးတစ်စုံကလွဲလို့ သခင်မလေး (ရှောင်လင်းယွီ) နဲ့ တူတာ၊ ကျန်တာအားလုံးက သခင်လေး (ကုန်းထျန်းဟောက်) နဲ့ တူတယ်။ ကျွန်တော် ကုန်းမိသားစုက လူကြီးတွေ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ ဒီ သခင်ငယ်လေးရဲ့ ရုပ်ရည်က သခင်လေးကို လိုက်တာတဲ့၊ သခင်လေး ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတယ်တဲ့။"

"အင်း၊ ကျွန်တော် ကြည့်ရတာလည်း သခင်လေးနဲ့ တော်တော်လေး တူတယ်လို့ ထင်တယ်။"

"တူမှာပေါ့၊ အဖေနဲ့သားပဲ။ ဒါပေမဲ့၊ သခင်ငယ်လေးကို မြင်တော့၊ ကျွန်တော် သခင်လေး ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံစံကို တွေးမြင်ယောင်ကြည့်နိုင်ပြီ။ ဟားဟား၊ တကယ်ပဲ ချစ်စရာကောင်းမှာပဲ။"

"အော်၊ ဒါနဲ့၊ သခင်ငယ်လေး (ရှောင်လဲ့ထုန်) တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခု ဘယ်လိုလုပ် သခင်ငယ်လေး နှစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာရတာလဲ။" တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် တွေးမိကာ မေးလိုက်၏။

အဓိကအားဖြင့် ရှောင်လင်သည် ရှောင်လင်းယွီ နှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်အား ရှောင်လဲ့ထုန် ခေါ်သကဲ့သို့ အတူတကွ လိုက်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့သည်လည်း ရှောင်လင်၏ သရုပ်မှန်ကို တမင်တကာ မိတ်ဆက်ပေးခြင်း မရှိခဲ့ရာ သဘာဝအတိုင်း လူများစွာတို့အား အထင်မှားစေခဲ့ပြီး ရှောင်လင်သည်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်၏ သားဖြစ်သည်ဟု ယူဆသွားကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ နောက်တစ်ယောက် သခင်ငယ်လေး (ရှောင်လင်) ကလည်း ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပပေမယ့် သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးနဲ့တော့ သိပ်မတူဘူး။"

"အိုက်ယား၊ ပါးစပ်မများကြနဲ့ ပါးစပ်တစ်ပေါက်ကနေ ဘေးတွေ့တတ်တာကို သတိထားရမယ်။" တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိကြီးစွာ ဆုံးမလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ပါးစပ်မများကြတာပဲ ကောင်းတယ်။" ဤအကြောင်းအရာများသည် သူတို့ကဲ့သို့ အစေခံများ ဝေဖန်ဆွေးနွေးရမည့် ကိစ္စများ မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင်၊ အလွန် မင်္ဂလာရှိပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော 'ထန်' ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်လဲ့ထုန်သည် လက်တစ်ဖက်က ရေခဲမုန့်ကို ကိုင်လျက်၊ လက်တစ်ဖက်က အလားတူ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်လင်ကို ဆွဲကာ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားလျက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ရှောင်လင်သည် လက်တစ်ဖက်က ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ကမူ ရေခဲထန်ဟူလုကို ကိုင်ထားသည်။ ဤ ရေခဲထန်ဟူလုမှာ အမေရှောင်က တမင်တကာ ပြုလုပ်၍ ရှောင်လင်းယွီ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် ထည့်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ သန့်စင်ကြည်လင်ပြီး၊ အသားအရေမှာ ဖြူဖွေးမှုထဲတွင် နီမြန်းမှု သန်းလျက်၊ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင် အစက်တစ်စက် ရှိနေကာ၊ အနီရောင် 'ထန်' ဝတ်စုံငယ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းကြားတွင် အဖြူရောင် အမွေးနုလေးများ ပါရှိနေသည်။

"အား၊ အား၊ သခင်ငယ်လေးက အရမ်း လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မ ပွေ့ဖက်ထားချင်လိုက်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

သို့သော် သူတို့၏ သခင်ငယ်လေး၏ အဆင့်အတန်းဖြင့်၊ ဘယ်မှာ ပွေ့ဖက်ရန် အရည်အချင်း ရှိပါ့မလဲ။

"ကျွန်မလည်း အရမ်း ပွေ့ကြည့်ချင်တာပဲ။ ကျွန်မ အိမ်ကို ပွေ့ချီပြန်သွားချင်တောင် နေပြီ။ သခင်ငယ်လေး နှစ်ယောက်က ကျွန်မ တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အလှပဆုံးနဲ့ အချစ်စရာအကောင်းဆုံး ကလေးငယ်လေးတွေပဲ။" ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်ကလေးငယ်လေးများပင်။

"သခင်ငယ်လေးတို့ မင်္ဂလာပါ။"

ရှောင်လဲ့ထုန် နှင့် ရှောင်လင်တို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့သောအခါ၊ အစေခံများသည် ချက်ချင်း ရှေ့တိုး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်၊ လက်ချောင်းများသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ အလွန် ဆွဲညှစ်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။ သို့သော် သူတို့သည် သခင်ငယ်လေး နှစ်ဦးအား စော်ကားရန် အမှန်တကယ် မဝံ့ရဲကြပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန် နှင့် ရှောင်လင်တို့သည် အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုလိုက်ကြသည်။ "အားလုံး မင်္ဂလာပါ။"

သခင်ငယ်လေး နှစ်ဦး ဤသို့ ယဉ်ကျေးသည်ကို တွေ့ရသောအခါ၊ ကုန်းမိသားစု အစေခံများသည် ပို၍ပင် နှစ်သက်သွားကြပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "အား၊ အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။"

"သခင်ငယ်လေးတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ။" ပန်းခြံကို စီမံခန့်ခွဲရသော အဘိုးတင်းက မေးလိုက်၏။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အဘိုးတင်းအား ကြည့်ကာ၊ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးတင်း၊ ကျွန်တော်နဲ့ ညီလေးက အိမ်ပြန်လာတာ ပထမဆုံးရက်ဆိုတော့ ပန်းခြံထဲမှာ သွားဆော့ချင်လို့ပါ။"

"သခင်ငယ်လေး၊ ကျွန်တော့်ကို သိတယ်လား။" အဘိုးတင်းက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်ငယ်လေးသည် ပထမဆုံးနေ့ အိမ်ပြန်လာသည်နှင့် သူ့အမည်ကို ခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့ရာ သူ့အား အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး၊ အလွန်လည်း ကြည်နူးစေခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "သိတာပေါ့။ ဖေဖေ(ကုန်းထျန်းဟောက်) က ကျွန်တော့်ကို ကုန်းမိသားစုက လူတစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။"

ဘေးမှ အခြားသူများ ကြားသော်၊ စိတ်ထဲတွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ "သခင်ငယ်လေး၊ သခင်လေးက တကယ်ပဲ သခင်ငယ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာလား။" သူတို့ ယခုမှ သိရှိရသည်မှာ၊ ပုံမှန် အေးစက်ရက်စက်သော သခင်လေးသည်၊ စိတ်ထဲတွင် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ ထီဆုကြီးပေါက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်စေပါသေး၏။

ရှောင်လဲ့ထုန်က၊ "အင်း၊ အားလုံး မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။ ပန်းခြံကို စီမံခန့်ခွဲရတဲ့ အဘိုးတင်း၊ နေထိုင်မှုဘဝကို စီမံခန့်ခွဲရတဲ့ အဖွားချန်..."

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏နာမည်နှင့် တာဝန်များကို တစ်ခေါက် ပြောပြလိုက်၏။ ကုန်းမိသားစု အစေခံများသည် ကြားလေလေ၊ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြလေ ဖြစ်သည်။ သခင်လေးဖြစ်စေ၊ သခင်ငယ်လေးဖြစ်စေ၊ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို အမှန်တကယ် မှတ်မိနေခဲ့လေသည်။

"အား၊ အဖွားချန်၊ အဘိုးတင်း၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ငိုနေကြတာလဲ။" ရှောင်လင်သည် သူတို့၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ဟန် ပေါ်လာ၏။

အဖွားချန်နှင့် အဘိုးတင်းတို့သည် မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ကြသည်။ "ဟားဟား၊ မျက်စိထဲ သဲဝင်သွားလို့၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

ရှောင်လင်သည် နားလည်သလို၊ နားမလည်သလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အော်၊ ဒီလိုကိုး။"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်လင်၏လက်ကို ဆွဲလျက်၊ ပြုံးကာ သူတို့အား ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးတင်း၊ ကျွန်တော်နဲ့ ညီလေး ပန်းခြံထဲ သွားဆော့လိုက်ဦးမယ်။"

"အော်၊ အော်၊ သွားကြပါ၊ သခင်ငယ်လေးတို့ နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်ပါစေ။" အဘိုးတင်း တို့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သခင်ငယ်လေး နှစ်ဦး၏ လမ်းကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိစွာ ပိတ်ဆို့ထားမိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံး တာ့တာနော်။" ကလေးငယ်လေး နှစ်ဦးသည် လူအများအား လက်ပြ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

"သခင်ငယ်လေး နှစ်ယောက်က တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။"

"အော်၊ ကျွန်တော် သတိရပြီ။ ကျွန်တော် သတင်းတွေမှာ တွေ့ဖူးတယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာမှာ ဉာဏ်ကြီးရှင် ကလေးလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ တစ်ခေါက်ကြည့်ရုံနဲ့ မမေ့တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်တို့ သခင်ငယ်လေးက အဲ့ဒီ ဉာဏ်ကြီးရှင် ကလေးလေးများလား။"

"ဒါ... ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး။"

"သွားစမ်းပါ၊ ဘယ်လိုလုပ် မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်ငယ်လေးက အဲ့ဒီ ဉာဏ်ကြီးရှင် ကလေးလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

***