အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုး

သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ထိုခေါင်းဆောင်ကြီးတို့ မည်သို့သော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။

ထို့နောက် မကြာမီပင် အမိန့်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခုသည် အဖွဲ့အစည်း နေရာဒေသအသီးသီးသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဆင်းသက်လာလေသည်။ အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိရသော်လည်း၊ နေရာဒေသအသီးသီးမှ အဖွဲ့အစည်းဝင်များသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး၊ အမျိုးသားနေ့တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရှိ လူအများ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ထွက်လာသောအခါ နိုင်ငံအားလုံးကို အံ့အားသင့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

ဒါတွေကတော့ နောက်ပိုင်းမှ အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သဖြင့် လောလောဆယ် ဖော်ပြမနေတော့ပေ။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ဝိညာဉ်စမ်းရေ ပုံးများ တစ်ပုံးပြီးတစ်ပုံးကို ကြည့်ရင်း၊ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော ရှောင်လင်အား အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်စွာကြည့်လျက် အလွန်ဂရုတစိုက်မေးလိုက်သည်။

"လင်အာ၊ မင်း တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား။"

ရှောင်လင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ အလွန် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဘိုးဘိုးကြီး စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့ရှေ့မှောက်မှ ဗလာဖြစ်နေသောပုံးများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပြည့်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ်၊ ရှောင်လင်၏မျက်နှာလေးသည်မူ အနည်းငယ် ပို၍ ဖြူဖျော့လာသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူ အမှန်တကယ် မကြည့်ရက်နိုင်တော့ဘဲ တားဆီးလိုက်သည်။

"ယွီအာ၊ တော်လောက်ပြီ။ လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ ထားလိုက်တော့။ ဒီထက် ဆက်ဖြည့်နေရင် လင်အာ... လင်အာ..."

သူ ဆက်၍ မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ရှောင်လင်အပေါ် တကယ်ပင် အလွန်တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူတို့၏ ကြီးမြတ်သော တရားမျှတမှု၊ ကြီးမားသော မေတ္တာတရားနှင့် တာဝန်သိစိတ်တို့အတွက် ရှောင်လင်အား စတေးရမှာလား။

ရှောင်လင်းယွီသည် ရှောင်လင်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်သော် ဝိညာဉ်စမ်းရေကို ဆက်လက် ထုတ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ကိုယ်ကို ငုံ့လိုက်ပြီး ရှောင်လင်အား ပွေ့ချီလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လင်အာ၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရှောင်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ၊ မေမေ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် အရမ်း နေလို့ကောင်းပါတယ်။ အခုက ကျွန်တော့်ကို ခဏလေး အားနည်းသွားစေတာပါ။ မကြာခင်မှာ ကျွန်တော် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်း ထိုကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးများကို သတိရသွားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ငါ သွားမေးရမယ်။ အဲ့ဒီ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတွေ ဘယ်တော့ သယ်လာမှာလဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီလို အဆုံးအစမရှိ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွေ ထုတ်နေရရင် ရှောင်လင်က ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်တော့မှာလဲ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသောအမူအရာဖြင့် ရှောင်လင်အား ကြည့်လိုက်ပြီး၊

"ယွီအာ၊ ရှောင်လင်ကို နေရာလွတ်ထဲပြန်ပြီးနားခိုင်းလိုက်ပါဦး။"

ရှောင်လင်းယွီသည် သတိဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ရှောင်လင်၊ အခု မင်း နေရာလွတ်ထဲကို အမြန် ပြန်ပြီး နားလိုက်ပါဦး။"

ရှောင်လင်သည်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

ထို့နောက်၊ သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

တောက်လျှောက် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရုတ်တရက် ရှောင်လင်းယွီအား ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ၊ ကျွန်တော် ညီလေးလင်အတွက် အရမ်း စိတ်ပူတယ်။ ကျွန်တော် နေရာလွတ်ထဲသွားပြီး သူ့ကို အဖော်ပြုပေးလို့ ရမလား။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"အင်း၊ သွားလေ။"

ထို့နောက်၊ ရှောင်လဲ့ထုန်သည်လည်း လူအများရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အခန်းတစ်ခန်းလုံးတွင် သူတို့ မိသားစုဝင်များသာ ရှိကြပြီး အစေခံများနှင့် သက်တော်စောင့်များသည် ခေါ်ယူခြင်း မရှိပါက ဤနေရာသို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ ချဉ်းကပ်နိုင်ခွင့် လုံးဝ မရှိပေ။ ရှောင်လင်းယွီသည် နိုင်ငံတော်အား ဝိညာဉ်စမ်းရေကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ချက်သည် သူတို့ မိသားစုဝင်များမှလွဲ၍ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတည်းသာ သိရှိလေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ လူ့ကျင့်ဝတ်သိက္ခာအရ၊ ရှောင်လင်းယွီ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို သေချာပေါက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦး မရှိတော့သည့်နောက်၊ ရှောင်လင်းယွီ၏အမူအရာသည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသလို ဖြစ်သွား၏။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှေ့သို့ တိုးကာ သူမ၏ပခုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းအား ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီထားစေလိုက်၏။

ရှောင်လင်းယွီသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မ တော်တော် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သွားတာလား။ ကျွန်မ အစောပိုင်းက ရှောင်လင်အကြောင်းကို လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်လိမ့်မယ်မှန်းသာ ကြိုသိခဲ့ရင်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

ရှောင်လင်းယွီသည် ဆက်လက် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မ သေချာပေါက် ရှောင်လင်ကို အရင် မေးခဲ့မှာပါ။ အခု၊ လူ သန်းပေါင်းများစွာက ဝိညာဉ်စမ်းရေကို လိုအပ်နေတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်စက်စီဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါ ပုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီနေပြီ။ အဲ့ဒါက ရှောင်လင်ရဲ့ အသက်တစ်ဝက်လောက်ကို ယူလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။"

သို့သော် ကတိပေးပြီးမှတော့၊ သူတို့ မပေးဘဲလည်း မနေနိုင်တော့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ၊ ဒီရေတွေကို အကုန် ပြန်ထည့်လိုက်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး : "....."

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အလွန် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"အခု မင်းတို့က ကိုယ့်အတွက် အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ဒီလိုလုပ်တာက တကယ့်နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တို့ အရင်ဆုံး နှစ်ဖက်အကျိုးရှိမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာမှဖြစ်မယ်။"

ရှောင်လင်အား ဆုံးရှုံးခြင်းတန်ဖိုးဖြင့် လူသန်းပေါင်းများစွာအား ခန္ဓာကိုယ် သန်မာစေရန် သူ့အား ပြုလုပ်ခိုင်းပါက ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မပြုလုပ်နိုင်တော့ပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒါ... အခုမှ နောင်တရပြီး ပြန်ပြင်လိုက်ရင် သိပ်မကောင်းလောက်ဘူး ထင်တယ်။ ဒါက အဲ့ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ပါ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားစေမှာပဲ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က၊

"အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်က အမြဲတမ်းအများအကျိုးကို အဓိကထားတယ်။ ကိုယ်တို့ ဒီနေ့ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးက၊ ကြက်ကို သတ်ပြီး ဥကို ယူတာနဲ့ ဘာမှမခြားဘူး။ ရေရှည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အစီအစဉ်အရ ကြည့်ရင် ဒါက မလုပ်သင့်တဲ့ အရာပဲ။"

သူ ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သခင်ကြီးကုန်းသည်လည်း အိမ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လင်အာရော။"

ရှောင်လင်းယွီက၊ "နေရာလွတ်ထဲမှာပါ။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊

"ယွီအာ၊ အဘိုးတော့ ဟောက်အာပြောတာကို သဘောတူတယ်။ အစောပိုင်းက ငါတို့ စဉ်းစားမှု လစ်ဟင်းသွားတာ။ ရှောင်လင်ရဲ့သဘောထားကိုတောင် မမေးဘဲ မဆင်မခြင်နဲ့ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ဒီကိစ္စ သွားပြောလိုက်တာ။ အခု ဒါက ရှောင်လင်ရဲ့အသက်ကိုတောင် ထိခိုက်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် ပိုပြီး ပြည့်စုံအောင် စဉ်းစားရမယ်။ ဟောက်အာပြောသလိုပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ အခု လုပ်ရပ်က ကြက်ကို သတ်ပြီး ဥကို ယူတာနဲ့ ဘာမှမခြားဘူး။ လုံးဝမဖြစ်သင့်ဘူး။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ကာ၊ "ငါ အဲ့ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဒီကိစ္စ သတင်းပို့ပြီးပြီ။ သူ့ရဲ့ သဘောအရတော့၊ ရှောင်လင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေတဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာ၊ ဝိညာဉ်စမ်းရေကို ထုတ်ယူပေးလိုက်၊ ဒီလိုဆိုရင် တစ်ဖက်က ကုန်ဆုံးနေသလို၊ တစ်ဖက်ကလည်း ပြန်ဖြည့်တင်းနေမှာပေါ့။"

ရှောင်လင်းယွီ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားပြီးနောက် အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့။"

ထို့နောက် သူမသည် အိမ်ထဲရှိ ရေအများစုကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ်မျှသော ဆယ်ပုံးခန့်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး၊ ဒီရေဆယ်ပုံးကို အရင်သယ်သွားလိုက်ပါ။ လူတစ်ယောက်က ဇွန်းသေးသေးလေး တစ်ဇွန်းစာပဲ သောက်ဖို့ လိုတယ်။ ဒီ ဆယ်ပုံးလောက် ရေက၊ လူတစ်သောင်းကျော်လောက်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေ ဖယ်ရှားပေးနိုင်လောက်တယ်။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီ ရေဆယ်ပုံးက ရှောင်လင်အပေါ် ဘယ်လောက် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်လဲ။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ "သက်ရောက်မှု မကြီးပါဘူး။"

သခင်ကြီးကုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ၊ "အင်း၊ ငါ အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး သယ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်။"

ပစ္စည်းများ ဘယ်လိုရောက်လာပြီး ဘယ်ကိုသွားမည်ကိုမှ ဘယ်သူမှပါးစပ်မဟကြပေ။

ပစ္စည်းများ သယ်သွားပြီးနောက်၊ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆို၊ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးရှိမှ ရေပေးမယ်၊ မရှိရင် မပေးဘူး။"

ရှောင်လင်းယွီသည် အနည်းငယ် မတတ်သာဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

ထို့နောက်၊ သူမသည် အနည်းငယ် ကံကောင်းသလို ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ ရှောင်လင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုပ်ယူနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလို့။ မဟုတ်ရင်၊ ကျွန်မ ရှောင်လင်ကို သတ်မိသလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား။"

နောက်တစ်ကြိမ် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်၏။

ကုန်းထျန်းဟောက်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းတစ်ယောက်တည်းကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ ကိုယ်တို့အားလုံး စဉ်းစားမှု လစ်ဟင်းသွားတာပါ။ ယွီအာ၊ မင်း စိတ်ချပါ၊ ကိုယ် အခု ချက်ချင်း စုစည်းနိုင်သမျှ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတွေ၊ ကျောက်စိမ်းတွေ၊ ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းလက်ဝတ်ရတနာတွေကို စုစည်းပြီး၊ လူလွှတ် သယ်ယူပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ရှောင်လင်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြည့်တင်းပေးဖို့ပေါ့။"

ရှောင်လင်းယွီသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းဟောက်၊ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမ၏နဖူးရှေ့မှ ဆံနွယ်စတို့ကို သပ်တင်ပေးကာ အလွန် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

"ငတုံးမလေး၊ ကိုယ်တို့ လင်မယားကြားမှာ ကျေးဇူးတင်စရာ ဘာလိုသေးလို့လဲ။ ကိုယ်လည်း ရှောင်လင်ကို ကိုယ့်သားအရင်းလို သဘောထားတာ။ ကိုယ် သူ့ကို ချစ်တာက ကိုယ်တို့သားကို ချစ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ်က သေချာပေါက်ကိုယ့်သားကို ဒုက္ခရောက်တာ မမြင်ချင်ဘူးလေ။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း၊ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူးပေါ့။"

နေရာလွတ်အတွင်း၌၊ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ရှောင်လင်အား ကြည့်လျက် အနည်းငယ် ဂရုစိုက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား။"

ရှောင်လင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ခုနက နည်းနည်း နေမကောင်းသလို ဖြစ်သွားတာ၊ အခု အများကြီး သက်သာသွားပြီ။"

ထိုစကားကို ပြောဆိုစဉ် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရှိနေသေးပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ မေမေနဲ့ ဖေဖေ က ကျွန်တော့်ကို မလိုချင်တော့ဘူးလား မသိဘူး။"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလို မေးရတာလဲ။"

ရှောင်လင်သည် လက်မနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သူတို့... သူတို့..."

အချိန်အတော်ကြာ ပြောဆိုနေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းကို ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်ကမူ သူ့စကားထဲမှအဓိပ္ပာယ်ကို အလွန်နားလည်သဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုချင်တာက သူတို့ မင်းရဲ့ သဘောထားကို မမေးခဲ့ဘူး ဆိုတာလား။"

စိတ်ထဲတွင်မူ 'ဒုက္ခတော့ တွေ့ပြီ' ဟု တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဒီအတိုင်းသာ မှန်လျှင်၊ ရှောင်လင်တွင် အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးပေါ်ပေါက်လာနိုင်ခြေ အလွန်များလေပြီ။ အကယ်၍ အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးကို အချိန်မီ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက၊ ရှောင်လင်၏ နောက်ပိုင်းကျင့်ကြံမှုအပေါ် အလွန်ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ တကယ်ကို ပေါ့ဆလွန်းသွားခဲ့သည်။ ရှောင်လင်တွင် ပြဿနာပေါ်ပေါက်လာသည်ကိုပင် သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဒီပြဿနာကို စောစီးစွာ တွေ့ရှိခဲ့ပါက သူ အချိန်မီ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုး ပေါ်ပေါက်လာသည်အထိ ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လင်တွင် ယခု အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုး ပေါ်ပေါက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်လင်းယွီက သူ့သဘောထားကို မမေးမြန်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီက သူ့အား ဂရုမစိုက်ဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ရောင်းစားလိုက်သည်ဟု ယူဆသွားခြင်းဖြစ်၏။

ရှောင်လင်သည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏မေးခွန်းကို ကြားသော် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် သဘောတူညီရာ ရောက်လေသည်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ်ကို ဆိုးရွားသွားလေပြီ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ တန်ခိုးရှင်ကြီး ဖြစ်နေရင်တောင် အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးနဲ့ တွေ့တဲ့ အပိုင်းမှာတော့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမှန်း မသိဘူး။"

"ရှောင်လင်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို တွေးနိုင်ရတာလဲ။"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

"မေမေနဲ့ ဖေဖေ က တမင်တကာ လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ။ သူတို့က သာမန်လူတွေပဲ။ ဒီဝိညာဉ်စမ်းရေက တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိခဲ့ဘူး။ အခု သူတို့ သိသွားပြီလေ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပြစ်တင်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အမှားကို သေချာပေါက် ပြန်လည် ပေးဆပ်ကြမှာ။ မင်း လျှောက်တွေး မနေနဲ့တော့။"

ရှောင်လင်သည် ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ လျှောက်တွေးနေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ သခင်က ငါ့ကို နှစ်သက်ပါတယ်။"

သို့သော်၊ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အမည်းရောင်အငွေ့အသက်တစ်ခု ပျံ့လွင့်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် တစ်ချက်ညွှန်လိုက်ရာ ထိုအမည်းရောင်အငွေ့အသက်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း မျက်ခုံးငယ်လေးများမှာမူ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

***