မီးသီးလုံးလေး နှစ်လုံး

ရှောင်လင်၏ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက် အမည်းရောင်များ တစ်စတစ်စ များပြားလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ပူပန်စွာဖြင့် ပတ်ချာလည် လှည့်နေမိ၏။ သူသည် အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို လုံးဝ မသိရှိပေ။ သို့သော်၊ သူ သိသည်မှာ ကြိုးကို ချည်သူကသာ ကြိုးကို ဖြေနိုင်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့သရုပ်မှန်ကို ဖွင့်ချကာ မိဘများနှင့် ဆက်သွယ် ပြောဆိုရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် နေရာလွတ် အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်လုံးများ လှည့်သွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လက်ဖြင့် အစီအရင် အမူအရာ အနည်းငယ် ပြုလုပ်လိုက်ရာ နေရာလွတ် အပြင်ဘက်မှ စကားပြောဆိုသံများ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မ တော်တော် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သွားတာလား။ ကျွန်မ အစောပိုင်းက ရှောင်လင်အကြောင်းကို လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်လိမ့်မယ်မှန်းသာ ကြိုသိခဲ့ရင်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

"ကျွန်မ သေချာပေါက် ရှောင်လင်ကို အရင် မေးခဲ့မှာပါ။ အခု၊ လူ သန်းပေါင်းများစွာက ဝိညာဉ်စမ်းရေကို လိုအပ်နေတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်စက်စီဆိုရင်တောင်၊ အဲ့ဒါ ပုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီနေပြီ။ အဲ့ဒါက ရှောင်လင်ရဲ့ အသက်တစ်ဝက်လောက်ကို ယူလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။"

"ယွီအာ၊ ဒီရေတွေကို အကုန် ပြန်ထည့်လိုက်။"

ဤစကားသံများ ပေါ်လာသည်နှင့် ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲမှ ရေမျက်နှာပြင်သည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး၊ ထို့နောက် ရှောင်လင်၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ရာမှ နီမြန်းလာကာ၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပျံ့လွင့်ထွက်နေသော အငွေ့အသက် အမည်းရောင်များသည် အနည်းငယ် နည်းပါးသွားသော်လည်း၊ ဆက်လက် ပျံ့လွင့်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးသည် လုံးဝ ပြေပျောက်သွားခြင်း မရှိသေးဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆို၊ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးရှိမှ ရေ ပေးမယ်၊ မရှိရင် မပေးဘူး။"

"ကောင်းပြီ။"

"တော်သေးတာပေါ့၊ ရှောင်လင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုပ်ယူနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလို့၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ရှောင်လင်ကို သတ်မိသလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား။"

"ဒါက မင်းတစ်ယောက်တည်းကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ ကိုယ်တို့အားလုံး စဉ်းစားမှု လစ်ဟင်းသွားတာပါ။ ယွီအာ၊ မင်း စိတ်ချပါ၊ ကိုယ် အခု ချက်ချင်း စုစည်းနိုင်သမျှ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတွေ၊ ကျောက်စိမ်းတွေ၊ ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းလက်ဝတ်ရတနာတွေကို စုစည်းပြီး၊ လူလွှတ် သယ်ယူပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ရှောင်လင်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြည့်တင်းပေးဖို့ပေါ့။"

"ထျန်းဟောက်၊ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ငတုံးမလေး၊ ကိုယ်တို့ လင်မယားကြားမှာ ကျေးဇူးတင်စရာ ဘာလိုသေးလို့လဲ။ ကိုယ်လည်း ရှောင်လင်ကို ကိုယ့်သားအရင်းလို သဘောထားတာ။ ကိုယ် သူ့ကို ချစ်တာက ကိုယ်တို့သားကို ချစ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ်က သေချာပေါက်ကိုယ့်သားကို ဒုက္ခရောက်တာ မမြင်ချင်ဘူးလေ။"

ထို့နောက်၊ ရှောင်လဲ့ထုန်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်လဲ့ထုန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အငွေ့အသက် အမည်းရောင်များ၊ ပျံ့လွင့်ထွက်နေခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုး ပြေပျောက်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှောင်လင်၊ မြန်မြန်နိုးစမ်း။ မဟုတ်ရင်၊ မင်းကို စာလုံးကြီး အလုံးတစ်ရာ ကူးခိုင်းပြီး ဒဏ်ပေးပစ်မယ်။"

"တောင်" ကနဲ အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ၊ ရှောင်လင်၏ မည်းနက် တောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများ ပွင့်လာခဲ့ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနည်းငယ် တွေဝေမှုများ ရှိနေသေးကာ သူက အလိုအလျောက် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်တော် ခုနက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အိပ်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်က အိပ်စက်ဖို့ မလိုအပ်တာကို။"

"ဟဟ၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာပြေးသွားပြီး၊ ရှောင်လင်၏နူးညံ့သော ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ၊ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ခုနက တကယ်ပဲ တစ်ရေး အိပ်ပျော်သွားတာ၊ မင်းက အရမ်း ပင်ပန်းသွားလို့ပဲ။ အရမ်း ပင်ပန်းသွားရင်၊ လူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဝိညာဉ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ မင်း အခု ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး၊ ငါ ဘေးကနေ ကြည့်နေပေးမယ်။"

ရှောင်လင်၏ သိမ်မွေ့ နူးညံ့သော အသံလေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို။"

သူသည် အမှန်တကယ် အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ နောက်ထပ် ခဏလောက် အိပ်စက်လိုသေး၏။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အလွန် ငြိမ်သက်နေသော ရှောင်လင်၏အမူအရာကို ကြည့်ရင်း၊ စိုးရိမ်သော အမူအရာများ မပေါ်ပေါက်တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ရှောင်လင် ၏ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ပါးပြင်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားကြင်နာမှုအချို့ ပေါ်လာကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ မင်းကလည်း အပစ်ပယ်ခံရမှာကို ကြောက်နေတာကိုး။"

သူသည်လည်း တစ်ချိန်က စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် ထိုစိတ်အစွဲအလမ်းသည် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည်၊ ရှောင်လင်၏ အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးသည် အပစ်ပယ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။

ထိုစဉ်က သူသည် နတ်ဘုံလောကမှ နတ်ငယ်လေးတစ်ပါး၏ ဖန်တီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက်၊ ထို နတ်ငယ်လေး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုစိတ်အစွဲအလမ်းသည် အမြဲတစေ ရှိနေခဲ့သော်လည်း၊ ယခင်က မည်သူမျှ မထိတွေ့ခဲ့သဖြင့် တစ်ခါမျှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခု ရှောင်လင်းယွီက ရှောင်လင်၏ သဘောထားကို မမေးမြန်းဘဲ ဝိညာဉ်စမ်းရေအများစုကို ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေရုံတင်မက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့စိတ်နှလုံးကိုပါ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့သည် သူ့အား အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ရှောင်လင်၏ သဘောထားကို မမေးမြန်းဘဲ လူတစ်ဦးနှင့် သဘောတူညီချက် ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည် မှန်သော်လည်း၊ ကိစ္စပြီးနောက် သူတို့သည် အမှန်တကယ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပြစ်တင်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ရှောင်လင်အား ဤသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ သူတို့ ပထမဆုံး တွေးတောမိသည်မှာ သူ့အား ကာကွယ်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ သူ့အား ထိခိုက်စေရန် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် နေရာလွတ်အပြင်ဘက်မှ ရှောင်လင်းယွီ နှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့၏ စကားပြောဆိုသံများသည် ရှောင်လင်အား ကယ်တင်လိုက်ပြီး၊ သူ့အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးကို လုံးဝ ဖြေရှင်းပေးလိုက်သဖြင့် နောင်တွင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုသည် အလွန်ချောမွေ့သွားပေလိမ့်မည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်လင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းပဲ၊ ငါတို့ ထာဝရ ညီအစ်ကိုကောင်းတွေ ဖြစ်ကြမယ်။"

"အင်း၊ ငါတို့ ထာဝရ ညီအစ်ကိုကောင်းတွေ။"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လင်သည် ရုတ်တရက် ပြန်လည် ဖြေကြားလာပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ကာ အလွန်ရိုးသားစွာပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ခုနက တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သိတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ ခုနက စိတ်အတွင်းက နတ်ဆိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။"

ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဝိညာဉ်များအတွက် အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးသည် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိုက်သလဲ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ မူလ စိတ်အစွဲအလမ်း၊ အပစ်ပယ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရှိနေမှန်း မသိခဲ့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် ယခုအခါ အမှန်တကယ် အပစ်ပယ်ခံလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စိတ်အတွင်းက နတ်ဆိုးကို အနိုင်တိုက်ထုတ်နိုင်ခဲ့တာ တကယ် တော်တာပဲ။"

ရှောင်လင်၏မျက်လုံးများသည် လခြမ်းသဏ္ဌာန် ပြုံးရယ်သွားပြီး၊ အလွန် ချစ်စဖွယ်ကောင်းကာ လှပနေ၏။

နေရာလွတ်အပြင်ဘက်မှ ရှောင်လင်းယွီ နှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့သည် ကလေးငယ်နှစ်ဦး နေရာလွတ်ထဲတွင် ဤသို့ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရကြောင်း မသိရှိကြပေ။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရမည့် ကိစ္စရပ်များကိုမူ သခင်ကြီးထံသို့ လုံးဝ အပ်နှံလိုက်ပြီး၊ သခင်ကြီးသည်လည်း သေချာပေါက် သူတို့အား နစ်နာမှု ရှိစေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီအား ခေါ်ဆောင်၍ အပြင်ထွက်လာခဲ့၏။ မှန်ပေသည်၊ အပြင်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဈေးဝယ်ထွက်ရန်ပင်။

သူတို့ ယခင်က ပြောဆိုခဲ့ကြသော စကားများကို အကောင်အထည် ဖော်ရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်က မင်းနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်မယ်၊ မင်းက ဝယ်၊ ဝယ်၊ ဝယ် တာဝန်ယူ၊ ကိုယ်ကလည်း ဝယ်သမျှ ရှင်း၊ ရှင်း၊ ရှင်း တာဝန်ယူမည်။

သူတို့သည် ထိုနောက်ကွယ်မှ ကိုယ်ပျောက်လူသား၊ သူတို့၏ပုန်းကွယ်နေသော ရန်သူသည် လျန်ဖျောင့်ရွှယ် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည့်အပြင်၊ နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဘုရားလက်နက်များသည် သာမန်လူများကို ကိုင်တွယ်၍ မရကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူတို့ စိတ်အေးသွားကြရ၏။

သူတို့ ယခု ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းသည် တစ်ဖက်တွင် အမှန်တကယ် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ငါးမျှားရန် ဖြစ်လေသည်။

လျန်ဖျောင့်ရွှယ် သည် ပိုင်ရှန်းရှန်းကို သတ်ခဲ့သဖြင့် တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ခံစားရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကုန်းထျန်းဟောက် လွှတ်လိုက်သော လူများသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ပြန်လည် သတင်းပို့လာခြင်း မရှိသေးပေ။

လျန်ဖျောင့်ရွှယ်၏အသက်အန္တရာယ်မှာ ကိစ္စမရှိလောက်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက လျန်မိသားစုလည်း တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲနေမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လျန်ဖျောင့်ရွှယ်သည် လျန်မိသားစုတွင် အချစ်ခံရဆုံးသော မိန်းကလေး ဖြစ်၏။ သို့သော် လျန်ဖျောင့်ရွှယ် မည်သို့သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုမျိုး ခံစားခဲ့ရသည်ကိုမူ လက်ရှိတွင် ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိရသေးပေ။

ဇာတ်လမ်းကို ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ရန် ရှောင်လင်းယွီ နှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့သည် နှစ်ဦးစလုံး ပုံစံပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြပြီး၊ သာမန်စုံတွဲများ ဈေးဝယ်ထွက်သကဲ့သို့ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ပုံမှန် သူ့ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို အလွန် အလေးထားသူဖြစ်ပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆခြင်း မရှိသူ၊ ဝတ်စုံပြည့်ဖြင့်သာ နေထိုင်သူ ဖြစ်ရာ ဤသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးလှ၏။ ယခင်က ရှောင်လင်းယွီ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် သူမ၏ဘေးတွင် အဖော်ပြုပေးနေစဉ် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိမည့်ပုံစံမျိုးကို ရွေးချယ်ဝတ်လာတတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်၊ ထိုသည်တို့မှာ တောရွာတွင် နေထိုင်စဉ်ကသာဖြစ်၏။

ယခုကဲ့သို့ တရားဝင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်၍ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းမှာမူ တကယ်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ သက်တောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အတွက် အဖြူရောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံတစ်စုံကို ရွေးချယ်ပေးပြီး၊ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ ဒါဟာ အိမ်ရှိ အဝတ်အစားဗီရိုထဲမှ ကုန်းထျန်းဟောက် အတွက် ရွေးထုတ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းဟောက်၊ နေ့တိုင်း ဝတ်စုံပြည့်ကြီး မဝတ်ပါနဲ့။ အဲ့ဒါက လူကို ပိုပင်ပန်းစေပြီး နေလို့လည်း မကောင်းဘူး။ နောင်ဆို၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံဝတ်လို့ရတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံပဲ ဝတ်ကြရအောင်၊ ဘယ်လိုလဲ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြုံးလျက်၊ "ကောင်းပြီ၊ ယွီအာ့ သဘောပဲ။"

အမှန်တကယ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် သက်တောင့်သက်သာရှိလှပြီး၊ ပွပွချောင်ချောင်ဖြင့် ပေါ့ပါးလှ၏။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့်ဆင်တူသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံတစ်စုံကို ရွေးချယ် ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ စုံတွဲဝတ်စုံကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထို့နောက် ဆံပင်ကို မြင်းမြီးစည်းကာ အားကစားဖိနပ်စီးလိုက်ရာ ပေါ့ပါးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှ၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်ကာ အပြင်ထွက်မည် ပြုစဉ်...

"မေမေ၊ ဖေဖေ၊ ဒါ ဘာလုပ်ဖို့ သွားကြမလို့လဲ။"

ရှောင်လဲ့ထုန်၏အသံ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏အမူအရာ တစ်ချက်တန့်သွားပြီး၊ အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားကြ၏။ သူတို့သည် သူတို့၏ ချစ်လှစွာသော သားတော်မောင်အား မေ့လျော့သွားခဲ့ကြဟန်တူသည်။ ဒါကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေကြမလဲ။

ရှောင်လင်းယွီသည် ပြုံးလျက် ရှင်းပြရန် ကြံရွယ်စဉ် ရှောင်လဲ့ထုန်က လက်ငယ်လေးဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မေမေတို့ ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး၊ သားသိတယ်။ မေမေတို့ သေချာပေါက် ဒိတ်လုပ်ဖို့ သွားကြမလို့ မဟုတ်လား။ ဟုတ်တယ်မလား။ ကြည့်ပါဦး မေမေတို့ ဝတ်ထားတာတွေက စုံတွဲဝတ်စုံတွေချည်းပဲ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တိုက်ရိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ "အင်း၊ အဖေနဲ့အမေနဲ့ ဒိတ်သွားလုပ်ကြမလို့။"

အဓိပ္ပာယ်မှာ၊ မင်း ဒီ မီးသီးလုံးလေး၊ အိုး၊ မီးသီးလုံးလေး နှစ်လုံး၊ အလိုက်တသိနဲ့ မလိုက်လာကြနဲ့တော့ ဟူ၍ ဖြစ်၏။

သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန် သည် သူ့အဖေ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သကဲ့သို့ပင်။ သူက ပြုံးလျက် ရှောင်လင်းယွီအား မေးလိုက်သည်။

"မေမေ၊ သားကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူးလား။ သား ကျင်းချန်ကို ခုမှ ရောက်ဖူးတာ၊ သားလည်း အရမ်း ကြည့်ချင်တယ်။ တီဗီထဲမှာ တွေ့ရအတိုင်း ကျင်းချန်က တကယ်ပဲ ဒီလောက် လှရဲ့လားလို့။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊

"အာ... ထုန်ထုန်၊ မေမေနဲ့ မင်း ဖေဖေ က ရုပ်ရှင်သွားကြည့်မလို့..."

"ရုပ်ရှင်ကြည့်တာ ကောင်းတာပေါ့။ သား ရုပ်ရှင်ကြည့်ရတာ ကြိုက်တယ်။ ကြားဖူးတယ်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်ရင် ရုပ်ရှင်ရုံကို သွားကြည့်ရတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီ ခံစားချက်က အရမ်း ကောင်းတယ်တဲ့။ မေမေ၊ မေမေက သားနဲ့ ညီလေးကို ခေါ်သွားပြီး ခံစားကြည့်ခိုင်းပါလား။"

ကုန်းထျန်းဟောက် နှင့် ရှောင်လင်းယွီ : "...."

ဒီဆင်ခြေသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သို့သော် နောက်ထပ် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးပြန်လျှင်လည်း၊ အဓိပ္ပာယ်မှာ ပို၍ ရှင်းလင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏မျက်နှာ အနည်းငယ် မည်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာသွားရမှာလဲ၊ ငါနဲ့ မင်းမေမေ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ပြီး ချိန်းတွေ့မလို့၊ မင်းက ဘာလိုက်ရှုပ်ချင်တာလဲ။ ဒီလောက်တောင် မီးသီးလုံးဖြစ်ချင်နေတာလား။"

"..."

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး အတူတူ ချိန်းတွေ့လို့ မရဘူးလား။"

ကုန်းထျန်းဟောက် နှင့် ရှောင်လင်းယွီ : "...."

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီမီးသီးလုံးလေး နှစ်လုံးကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်တော့မယ်။

***