မိသားစုလေးယောက် ကစားကွင်းသို့

သာမန်လူများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံ၊ သာမန်လူများ၏ နေထိုင်မှုဘဝဖြင့် ဇနီးနှင့်ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်း၊ ဈေးဝယ်စင်တာနှင့် ကစားကွင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ကြ၏။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူက ဇနီးနှင့် ကလေးများကို အပြင်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် ခေါ်ဆောင်လာသည်ဟု မခံစားရဘဲ၊ ဇနီးနှင့် ကလေးများက သူ့အား လည်ပတ်ရန် ခေါ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့ရှေ့မှ ကစားကွင်းကို ကြည့်လျက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ မေမေ၊ သားတို့ ချားရဟတ်ကြီး သွားစီးကြရအောင်။"

ရိုလာကိုစတာစီးလျှင် မူးဝေအော့အန်တတ်သော ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သားဖြစ်သူက ကစားမည့်အရာကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာအနည်းငယ်ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သားဖြစ်သူအား မေးလိုက်၏။ "သား၊ မင်း အမြင့်မကြောက်ဘူးလား။"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "မကြောက်ပါဘူး။ သားက နေရာမြင့်မြင့်မှာ ရပ်နေရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။ မြင့်မြင့်မှာ ရပ်ရင်၊ အဝေးကို လှမ်းမြင်ရတယ်။ တောင်တန်းအားလုံးကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်ရတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းကောင်းတာ။"

သူ့လက်လေးတစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပစ်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်က မြင့်မြင့်မားမား အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်မှာ အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အရှိန်အဝါကို ပြသနေ၏။

ရှောင်လင်သည် မျက်တောင် ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာ သိပ်မကောင်းလှသော ကုန်းထျန်းဟောက်အားကြည့်ကာ၊ အလွန် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာနှင့် ရိုးသားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဖေဖေက အမြင့်ကြောက်တာလား။"

ကုန်းထျန်းဟောက်၏မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက်တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူက ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မ... မကြောက်ပါဘူး။"

သူ အမှန်တကယ်ပင် အမြင့်မကြောက်ပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်သင်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ရာ၊ အတားအဆီးမျိုးစုံကို ကျော်လွှားခဲ့ရ၏။ မဟုတ်ပါက အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ယခင်က ကစားကွင်းသို့ အမှန်တကယ် လာရောက်ကစားဖူးခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ ဤသို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကစားနည်းများ ရှိသည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

ကစားကွင်းများသည် ဤကစားနည်းများကို ကလေးများ ကစားနိုင်၊ မကစားနိုင် စဉ်းစားမထားဘူးလား။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဤသို့ ရိုးစင်းစွာ တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အား သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာသည် အမှန်တကယ်ပင် သိပ်မကောင်းလှဘဲ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေ၏။ သူမက အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်၊ ရှင် အရင်က ကစားကွင်းမှာ မကစားဖူးဘူးလား။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်မလုံမခြုံဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကစားဖူးတာပေါ့။"

သူ ဘယ်မှာ ကစားဖူးပါ့မလဲ။ ငယ်စဉ်က မိဘနှစ်ပါး ဆုံးပါးသွားပြီး၊ အဘိုးသည်လည်း အလုပ်များလွန်းသဖြင့် သူ့အား အပြင်သို့ခေါ်ဆောင် လည်ပတ်ပေးမည့်သူ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ သူ့အား ကာကွယ်ရန် တာဝန်ယူထားသော ထိုသက်တော်စောင့်များသည် သူ့လုံခြုံရေးကို စဉ်းစားကာ သူ့အား ထိုသို့သော ကြီးမားသည့် လူစည်ကားရာနေရာများသို့ ခေါ်ဆောင်ကစားရဲခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဘဲ၊ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြ၏။ သူ ကြီးပြင်းလာပြီးနောက် ပညာရေး၊ အလုပ်အကိုင်တို့သည် အလွန် အလုပ်များလှရာ ဘယ်မှာ ကစားဖို့တွေးမိတဲ့အချိန် ရှိပါ့မလဲ။ အခုတော့ သူ၏ အသက် ၃၀ အရွယ်တွင် ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ၊ ကစားခြင်းကို လာရောက်တွေ့ကြုံခံစားရလိမ့်ဟု ထင်မှမထင်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်ကို အရမ်းကိုမှစိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလွန်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူ၏ အနည်းငယ် စိတ်မလုံမခြုံဖြစ်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး၊ ပို၍ သံသယဖြစ်စွာပြောလိုက်သည်။ "အော်၊ ဟုတ်လို့လား။"

ဤသို့ မေးလိုက်စဉ်၊ သူမသည် သားဖြစ်သူနှင့် မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ရာ၊ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ချက်ချင်း ချားရဟတ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဖေဖေ၊ သားတို့ ချားရဟတ်ကြီး သွားစီးကြရအောင်။ အဲ့ဒါက တော်တော် ကစားလို့ ကောင်းတာ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်၏မျက်နှာအမူအရာ ဦးစွာတစ်ချက်တောင့်တင်းသွားပြီး၊ ချက်ချင်း သူက အလွန်သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အရမ်း ကစားလို့ ကောင်းတယ် ဟုတ်လား။ ရှောင်လဲ့ထုန်၊ မင်း ဘယ်တုန်းက ကစားဖူးလို့လဲ။"

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးလေးများ လှည့်သွားပြီး၊ ပြောလိုက်သည်။ "သားက မကစားဖူးဘူးပေမဲ့ တီဗီထဲမှာ တွေ့ဖူးတယ်လေ။ အဲ့ဒါ ကစားလို့ ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသော ချားရဟတ်ကြီးကို ကြည့်လျက် အလွန် သံသယဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချားရဟတ်ကြီးက၊ မင်းလို ဒီလောက်ငယ်တဲ့ ကလေးက၊ ကစားလို့ ရလို့လား။"

လူကြီးများပင် ဤသို့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မခံနိုင်ပေ။ ရှောင်လဲ့ထုန်ကဲ့သို့ ကလေးငယ်တစ်ဦးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတဲ့ ကစားနည်းမျိုးကို ခံနိုင်ပါ့မလဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန်က၊ "ဖေဖေ၊ သား ဘယ်နေရာမှာ ငယ်လို့လဲ၊ သားက ငါးနှစ်တောင် ရှိနေပြီ၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က အနည်းငယ် သတိပေးလိုက်သည်။ "ထုန်ထုန်၊ မင်း အခုမှ သုံးနှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ သုံးနှစ် ပြည့်ဖို့တောင် တစ်လကျော် လိုသေးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သားရဲ့ရုပ်ရည်က ငါးနှစ်ပုံစံ ဖြစ်နေတာကိုး။" ရှောင်လဲ့ထုန်က အလွန် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်လိုက်လေ၊ အဲ့ဒီ ငါးနှစ်အရွယ်ကလေးတွေ၊ သားလောက်တောင် အရပ်မရှည်၊ မသန်မာကြဘူး။ တကယ်တော့ သားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခြောက်နှစ်လို့တောင် ပြောလို့ ရသေးတယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက် နှင့် ရှောင်လင်းယွီ : "...."

ပြောလေလေ၊ အသက်က ပိုကြီးလေလေ ဖြစ်နေသည်။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်လည်နေတာပဲ။

ရှောင်လင်းယွီသည် နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ "သား၊ မေမေတို့ နည်းနည်းလောက် ဆွေးနွေးကြည့်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ။"

"အင်း၊ မေမေ ပြောလေ။" ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း နောက်ဆို အသက်အရွယ်ကို အကြောင်းပြပြီး စကားမပြောလို့ ရမလား။"

"ဥပမာ။" ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မျက်တောင် ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ်လုပ်လျက် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လို့ ဒီလို ပြောနေတော့၊ မေမေက ဖိအားအရမ်းများတာပေါ့။" ရှောင်လင်းယွီက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်တုန်းက၊ မင်း မေမေက အပျိုစင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ။"

"ဟမ်။" ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် ကြောင်အသွား၏။

ကုန်းထျန်းဟောက်မှာမူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိ၏။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ခေါင်းငယ်လေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး၊ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "သား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်တုန်းက၊ မင်း ဖေဖေကလည်း လူပျိုစစ်စစ်ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။"

"ဟမ်။" ရှောင်လဲ့ထုန် သည် နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်အသွားပြန်၏။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ထို "လူပျိုစစ်စစ်ယောက်ျားလေး" ဟူသော စကားကို ကြားသော် "ဖူးခနဲ" ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီလိုက်ပြီး၊ ခါးပင် မတ်မတ်မရပ်နိုင်တော့သည်အထိ ရယ်မောနေကာ၊ မျက်ရည်များပင် ထွက်ကျလာခဲ့၏။ "ဟားဟား... လူပျိုစစ်စစ် ယောက်ျားလေး၊ ထျန်းဟောက်၊ ရှင့်လို ဒီလောက် တည်ကြည်တဲ့လူက ဒီလို နောက်ပြောင်စကားမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တကယ်ပဲ အရမ်းရယ်ရတာပဲ။" ရှောင်လင်းယွီ သည် ထိန်းမနိုင်အောင် ရယ်မောနေပြီး၊ ပန်းပွင့်လေးများ လှုပ်ခါနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဤသို့ ပျော်ရွှင်စွာ အကျယ်ကြီး ရယ်မောနေသော ရှောင်လင်းယွီကို မြင်သော် ရယ်မောစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီလောက်တောင် ရယ်ရလို့လား။"

ရှောင်လင်းယွီက အလွန် ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "အင်း၊ ရယ်ရတယ်၊ တကယ် အရမ်း ရယ်ရတယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ပါးပါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ၊ "အင်း၊ မင်း ပျော်နေတယ်လို့ ခံစားရရင် ပြီးတာပါပဲ။"

မေမေ ဘာကြောင့် ရယ်မောနေသည်ကို လုံးဝ မသိသော မီးသီးလုံးငယ်လေး နှစ်လုံး (ရှောင်လဲ့ထုန်၊ ရှောင်လင်) သည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါအမူအရာဖြင့် ရှောင်လင်းယွီအား ကြည့်နေကြ၏။

ရှောင်လဲ့ထုန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ 'လူပျိုစစ်စစ်ယောက်ျားလေး' ဆိုတာ ဘာကြီးလဲဟင်။"

မူလက အချိန်အတန်ကြာ ရယ်မောပြီး၊ အနည်းငယ် မောပန်းနေသော ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏လက်ထဲမှ ရေတစ်ပုလင်းကို ယူ၍ သောက်မည် ပြုစဉ်၊ ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ဤသို့ အပြစ်ကင်းစင်သော မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရေတစ်ငုံသည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ထဲမှ ပန်းထွက်သွားလေ၏။ "အဟွတ် အဟွတ်..." ရှောင်လင်းယွီ သည် နှစ်ချက်မျှ သီးသွားပြီး၊ သက်သာလာမှ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ၊ 'လူပျိုစစ်စစ်ယောက်ျားလေး' ဟုတ်လား၊ မေမေလည်း မသိဘူး။ မင်းရဲ့ ဖေဖေကို သွားမေးကြည့်လိုက်လေ။"

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကလေးငယ်လေး နှစ်ဦးထံမှ အဖြေရှာလိုသော အကြည့်များကို လက်ခံရရှိလိုက်ပြီး၊ အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းမှုအချို့ ပေါ်လာ၏။ "အဟမ်း၊ အဲ ဒါက... ဒါက..." သူ ယောက်ျားကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လျက်၊ ရှင်းပြရန် လုံးဝ မသိရှိပေ။

ရှောင်လင်က စူးစမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကြီးလဲဟင်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အသက်ကို ပြင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ စောစော သေဆုံးလျှင် စောစော လွတ်မြောက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ၊ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက လူပျိုစစ်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ သိပြီလား။"

"မသိဘူး။" မီးသီးလုံးငယ်လေး နှစ်လုံး (ရှောင်လဲ့ထုန်၊ ရှောင်လင်) သည် နားမလည်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။

ကုန်းထျန်းဟောက် "..."

အကျပ်ရိုက်သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လင်းယွီ သည် ကုန်းထျန်းဟောက်အား အကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်စေရန် ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပြီ၊ မင်းတို့က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ ကြီးလာတဲ့အခါ သဘာဝအတိုင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်။"

"အော်။" ကလေးငယ်လေး နှစ်ဦးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ ဆက်လက် မမေးမြန်းကြတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ရှောင်လင်းယွီ နှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့သည် ကလေးတစ်ယောက်စီကို လက်ဆွဲလျက် ချားရဟတ်ကြီးသို့ သွားရောက်ကစားကြလေသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ချားရဟတ်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အဆက်မပြတ် စူးရှစွာအော်ဟစ်ကြသည်မှာ အမှန်ပင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှ၏။

မူလက ခေါင်းမူးဝေနေသေးသော ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဇနီးနှင့် ကလေးများ ဤသို့ပျော်ရွှင်စွာကစားနေသည်ကို မြင်သော် မူးဝေအော့အန်ချင်စိတ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်၊ သူသည်လည်း ကလေးများနှင့်အတူ တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ အကျယ်လောင်ဆုံး စူးရှစွာအော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

ချားရဟတ်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက်၊ ကုန်းထျန်းဟောက်၏စိတ်အခြေအနေသည် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လာပြီး၊ "ကိုယ်တို့ ချားရဟတ်ကြီး နောက်တစ်ကြိမ် သွားစီးကြရအောင်။"

"ဟမ်။" ရှောင်လင်းယွီ သားအမိသုံးယောက်သည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော ကုန်းထျန်းဟောက်အား အနည်းငယ် ကြောင်အစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက်၊ သားအမိသုံးယောက် မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ ရှောင်လဲ့ထုန်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး၊ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ကောင်းသားပဲ။"

ထို့နောက် မိသားစုလေးယောက်သည် နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက် ကစားကြပြန်၏။

သုံးပတ်တိုင်တိုင် ကစားပြီး ဆင်းလာသောအခါ၊ ရှောင်လင်းယွီ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် အားမရှိတော့ပေ။ ရှောင်လဲ့ထုန်၏ အခြေအနေသည်လည်း သူ့အမေ ထက် သိပ်မထူးခြားလှပေ။ ရှောင်လင်မှာမူ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲမှု မရှိသကဲ့သို့ပင်။

ကုန်းထျန်းဟောက်မှာမူ၊ ထိုအတိုင်းပင် စိတ်အခြေအနေသည် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လာနေ၏။ ကုန်းထျန်းဟောက်က ထပ်မံ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ နောက်တစ်ခေါက် သွားစီးရအောင်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ချက်ချင်း လက်ကာပြ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ မရတော့ဘူး။ ရှင်တို့ပဲ သွားကြတော့။ ကျွန်မ ခဏ နားလိုက်ဦးမယ်။"

သူမနှင့် သားဖြစ်သူက ကုန်းထျန်းဟောက်အား နောက်ပြောင်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ကိုယ့်ထောင်ချောက်ကိုယ်သာပြန်မိသွားခဲ့လေသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်ကလည်း လက်ကာပြ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "သားလည်း မရတော့ဘူး၊ သား မကစားတော့ဘူး။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အကြည့်ကို ရှောင်လင်ထံသို့ ပို့လိုက်ရာ၊ ရှောင်လင်၏ မျက်လုံးလေးများ လှည့်သွားပြီး၊ ထို့နောက် အလွန် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ဖေဖေ၊ သား ဖေဖေနဲ့ ကစားမယ်။"

ငါးကြိမ်မြောက် ကစားသောအခါ၊ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် မခံနိုင်တော့ဘဲ ရှောင်လင်၏ စိတ်အခြေအနေမှာမူ အလွန် ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဝန်ထမ်းသည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ဦး၊ ချားရဟတ်ကြီး ကစားသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုး မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန် အံ့ဩသွားပြီး သူက ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဒီကလေးက တော်တော်စွန့်စားရဲတဲ့စိတ်ဓာတ်ရှိတာပဲ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပျိုးထောင်ပေးလိုက်ရင် သေချာပေါက် လူရည်ချွန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ။"

ကုန်းထျန်းဟောက် : "......"သူ မေးကြည့်ချင်သည်မှာ၊ စွန့်စားရဲသော စိတ်ဓာတ်နှင့် လူရည်ချွန် ဖြစ်ခြင်းသည် တိုက်ရိုက် ပတ်သက်မှု ရှိလို့လား။

မိသားစုလေးယောက်သည် ခေတ္တမျှ အနားယူပြီး၊ စိတ်အခြေအနေကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ထိန်းညှိပြီးနောက်၊ အခြားသော ကစားနည်းများကို ဆက်လက် ကစားကြပြန်၏။ ကစားကွင်းသည် အလွန်ကြီးမားပြီး၊ အတွင်း၌ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကစားနည်း မျိုးစုံ ရှိရာ တစ်နေ့တာလုံး ကစားနိုင်လေသည်။

ကစားကွင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်၊ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတော့ ကစားကွင်းက ဒီလောက် ကစားလို့ ကောင်းတာကိုး။ ထုန်ထုန်၊ လင်အာ၊ နောက်ဆို ဖေဖေ မင်းတို့ကို ဒီကို ခဏခဏ ခေါ်လာခဲ့မယ်။"

"ကောင်းတာပေါ့။" ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုကြပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဘေးတွင် အနည်းငယ် ဆွံ့အလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကစားကွင်းက ကစားနည်းတွေက၊ တစ်ခေါက် နှစ်ခေါက် ကစားတာတော့ ရတာပေါ့။ နေ့တိုင်း ကစားရင်၊ အဲ့ဒါ သေချာပေါက် ငြီးငွေ့သွားမှာပဲ။"

"မငြီးငွေ့ပါဘူး။" သားအဖနှစ်ယောက်သည် တစ်သံတည်း ထွက်လာကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီ : "....."

ရှောင်လင် : "....."

***