ပစ်မှတ်ကို ရွေးချယ်ပေးပါ

အံ့အားသင့်စရာပဲ။ တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာပဲ...

မူလက ချန်ဟွိုက်အန်သည် ကြာစိမ်းဓားသိုင်းကျမ်း၏ အခြေခံလှုပ်ရှားမှုများကို လီချင်းရန်အား သင်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော အိပ်မက်တစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဘိုးအို၏ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ပေးမှုကြောင့် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထို့ပြင် ချန်ဟွိုက်အန်က အရေးကြီးသော အချက်ကိုပါ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ကင်မရာမှတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေသော ဟက်ကာအဖွဲ့ (သို့မဟုတ်) အေအိုင် စနစ်တစ်ခုက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်နေခြင်းပင်။ လှုပ်ရှားမှုများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်မှသာ သူ၏ လေ့ကျင့်မှု တိုးတက်လာပေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုဂိမ်းက အစစ်အမှန် တရုတ်ရိုးရာ ဆေးပညာများကို တုပသည့် ရွှေအပ်များအထိ အသေးစိတ်ကျလှသည်။ ကြာစိမ်းဓားသိုင်းကျမ်း၏ အခြေခံအခန်းက တကယ့် စစ်မှန်သော ကိုယ်ခံပညာရပ်များမှ ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်ရာ တိကျသော လှုပ်ရှားမှုများ မရှိမဖြစ် လိုအပ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

“ဆရာ...” ချန်ဟွိုက်အန် လှည့်လာပြီး လေးနက်သော ကျေးဇူးတင်မှုဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေ၏။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ပြင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ...”

အဘိုးအိုလီ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ပျော်ရွှင်မှုများက ခေါင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာသည်။

ဆရာတဲ့လား...

သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းများက နောက်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ထိုသို့ ခေါ်ဖူးသည်။ သို့သော် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပါးစပ်မှ ဆရာဟူသော ခေါ်သံကို ယခုမှသာ ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ ထက်မြက်ပြီး ဖြောင့်မတ်ပုံရသည်။ ခေါင်းတုံးနှင့် အသားအရေ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း ရိုးသားပုံရသည်။ သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန်၏ ခြေထောက်၌ ပတ်တီးစည်းထားသည့် ရောင်ရမ်းနေသော အဖုအကျိတ်ကို အဘိုးလီ သတိထားမိလိုက်သည်။

“မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်က ဒီလိုဒဏ်ရာနဲ့တောင် မနက်စောစော ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ ထွက်လာရဲသေးတာလား...”

သူ ခြေထောက်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဖိလိုက်ရာ မာနေသော ပတ်တီးနှင့် ရောင်ရမ်းနေသော အဖုအကျိတ်ကို ခံစားမိပြီး မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။

“လူလေး... မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပေးစမ်း...”

အဖြေကို မစောင့်ဘဲ အဘိုးအိုလီက ချန်ဟွိုက်အန်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်ရာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီတိုင်း သူ၏ မျက်နှာ ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာ၏။

“ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်လား...” အဘိုးအို၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို သတိထား မိလိုက်သော ချန်ဟွိုက်အန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့် အခြေအနေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ လျှော့ပေါ့ပြီး ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်မှုက တကယ်ကို တိကျတယ်။”

အဘိုးအိုလီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ “လူလေး... ဒီလိုရောဂါနဲ့ မင်း ဘာလို့ ပြုံးနေနိုင်သေးတာလဲ...”

“ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အရာဆိုရင် အေးအေးဆေးဆေး ရင်ဆိုင်ရမှာပေါ့...” ချန်ဟွိုက်အန်က ပေါ့ပါးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်တဲ့ဘဝမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းချင်တာပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝခရီးက တိုတောင်းနိုင်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရမယ်လေ...”

အဘိုးအိုလီက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို အစောတလျှင် မြင်ခဲ့ပြီးသော ထိုလူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းက ကြီးမားသော အဖိုးအခနှင့် ရရှိလာတတ်သည့် ရင့်ကျက်မှုမျိုးပင်။

“ကုသဖို့ အခွင့်အရေး လုံးလုံး မရှိတော့ဘူးလား...”

“လုံးဝ မရှိသလောက်ပါပဲ။” ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “အာမခံ ရှိရင်တောင် အချိန်ကို ဆွဲထားလို့ရပေမယ့် ရောဂါကို ကုသလို့ မရပါဘူး။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော် မလုပ်ရဲသေးတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ နေထိုင်သွားချင်တယ်။”

ချန်ဟွိုက်အန်၏ ခံယူချက်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော အဘိုးအိုလီက ဆိုလိုက်သည်။ “စိတ်နေစိတ်ထားက အရမ်း အရေးပါတယ်ဆိုရင် ဆက်လေ့ကျင့်နေသင့်တယ်။ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်တာက တခြား ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါသည်တွေကို အံ့ဖွယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့ဖူးတယ်လေ...”

ချန်ဟွိုက်အန် ရယ်လိုက်သော်လည်း မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူက ကြာစိမ်း ဓားသိုင်းကျမ်းကို အမှန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမနက်ခင်းတွင် ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဓားသိုင်းကျမ်း တိုးတက်မှုက ၈၀%သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မည်မျှ လေ့ကျင့်လေ့ကျင့် ထပ်တိုးမလာတော့ပေ။ အဘိုးအိုလီ ရှင်းပြသည်မှာ ကြွက်သားများ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ထပ်မံလေ့ကျင့်ခြင်းက အကျိုးမဖြစ်ဘဲ အတားအဆီးသာ ဖြစ်စေတော့မည် ဟူ၍ပင်။

ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာစဉ် ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ ခံနိုင်ရည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာပုံကို တွေးနေသည်။ “မနေ့ညကဆို နာရီဝက်လောက်ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာ။ ဒီမနက်ကျတော့ မနက်စာမစားဘဲနဲ့တောင် ၅နာရီကနေ ၆နာရီအထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တယ်။”

သူ၏ အကြည့်က လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ဖန်လက်ပတ်ဆီသို့ ရောက်သွား၏။ ပုတီးစေ့တစ်လုံးက အရောင် မှိန်သွားသလို ထင်ရသည်။

“သဘောပေါက်ပြီ...” လက်ပတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ချန်ဟွိုက်အန် ရယ်လိုက်၏။

ကင်ဆာကြောင့် သူ၏သက်တမ်း တိုသွားနိုင်သော်လည်း မျိုးရိုးဗီဇထဲမှ ဝှက်ထားသော စွမ်းရည် အချို့ကို နိုးထစေခဲ့ပုံရသည်။

ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်ရာ သူက ရွှေအပ်ဖြင့် အပ်စိုက်ကုသခြင်း စွမ်းရည်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်ရန်အတွက် နွေဦးအပ်ပညာရပ်ကို အကြိမ် တစ်ထောင် ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။ သူက ယခုမှ သုံးကြိမ်သာ ပြုလုပ်ပြီးသေးသည်။

“၉၉၈ယွမ်လား...” ချန်ဟွိုက်အန် သူ့လက်ကျန်ငွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ပိုက်ဆံသုံးရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ...”

ငွေပေးချေမှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် စွမ်းရည်မျက်နှာပြင် တောက်ပလာပြီး ရွှေအပ်ဖြင့် အပ်စိုက် ကုသခြင်းကို အဆင့်နှစ်သို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်ကာ သွေးကြောဖွင့် အပ်ပညာရပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

သူက လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်ကို စတင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

[ သတိပေးချက် - သွေးကြောဖွင့် အပ်ပညာရပ်သည် အလွန် အန္တရာယ်များ၏။ ကျွမ်းကျင်မှု မလုံလောက်ပါက ပြင်းထန်သော ထိခိုက်ဒဏ်ရာ သို့မဟုတ် မသန်မစွမ်း ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည်လား ]

“လုပ်မယ်...”

[ ကျေးဇူးပြု၍ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတွက် ပစ်မှတ်တစ်ခု ရွေးချယ်ပါ ]

ချန်ဟွိုက်အန် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ လီချင်းရန်ကိုတော့ လုံးဝ မစဉ်းစားရဲပေ။ နောက်မှ တောဝက် တစ်ကောင် ရှာလိုက်ရမည်လား...

မျက်နှာပြင်က ရုတ်တရက် ဆယ်လ်ဖီမုဒ်သို့ ပြောင်းသွားပြီး သူ့မျက်နှာကို ပြသနေ၏။

[ ပစ်မှတ်ကို ရွေးချယ်ပြီးပါပြီ။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း စတင်ပါတော့မည် ]

ချန်ဟွိုက်အန် - “....”