လီချင်းရန်၊ နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုံးရတာလဲ

အန္တိမအဆင့် စိတ်ကာကွယ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ချီရှောင်း တောင်ထိပ်မှ အတွင်းစည်း တပည့်တစ်ဦးထံမှ ခိုးယူခံရခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ယိဖုန်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သော အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော ထိုဆေးလုံးက သူ၏ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီး ငွေချေးနိုင်သူ အားလုံးထံမှ ချေးယူခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် အန္တိမအဆင့် စိတ်ကာကွယ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို လေ့လာနိုင်လျှင် သူ၏ အကြွေးများကို အလွယ်တကူ ပြန်ဆပ်နိုင်မည်ဟု သူတွေးခဲ့သည်။

ခိုးယူခံရမှုနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းရာ ရှောင်ယိဖုန်းသည် ဆေးလုံးမှာ သူ့သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ထစ်ထစ်အအ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ ချင်းယွန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး တောင်ပေါ်မတက်မီကပင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီး သူ့ပစ္စည်းများ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ကြောင်း ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

သူ့ဘက်မှ အားပေးရန် အသင့်ရှိနေကြသော အကြီးအကဲများနှင့် တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းသည် ထိုအခြေအနေ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိမှုကြောင့် စကားမဲ့သွားခဲ့ကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ဝူတွမ်ထျန်းက ဂိုဏ်းတစ်ဝှမ်းလုံး ပိတ်ဆို့စစ်ဆေးပြီး တပည့်အားလုံး၏ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရန် အမိန့် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ များစွာသော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ် ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မည်သည့် အရာမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

“ငါ့ဆေးလုံးကို ဘယ်ကောင် ခိုးသွားလဲဆိုတာ သိရရင် အဲဒီလူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်မယ်။” ရှောင်ယိဖုန်းက ကောင်းကင်ဘုံအား ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ ချန်ဟွိုက်အန်က ဆေးလုံးကို လီချင်းရန်အား ကျွေးပြီးသား ဖြစ်သည်။

“ဟတ်ချိုး...”

သူက ဆက်တိုက် သုံးကြိမ် နှာချေလိုက်သည်။ “ဘယ်ကောင်က ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာပါလိမ့်...” အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ပေါ်လာရာ သူက ဖုန်းပေါ်သို့ အာရုံ ပြန်ရောက်သွားသည်။

[ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ချီဟိုင်အပ်စိုက်မှတ်ကို ဖိပြီး စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်စေပါ။ လက်ချောင်းများကို ကွမ်းယွမ် အပ်စိုက်မှတ်ဘက်သို့ ပွတ်ဆွဲပါ ]

[ ညာဘက်လက်ဖြင့် သွေးကြောဖွင့် အပ်ပညာရပ်အတိုင်း အပ်စိုက်ကုသမှုကို လုပ်ဆောင်ပါ ]

မျက်နှာပြင်က လီချင်းရန်၏ ခါးနှင့်ဝမ်းဗိုက်သို့ ချဲ့လိုက်သည်။ သူ၏ အတွင်းမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရမှုကြောင့် ပါးလျားသော အဝတ်အစားများ ချွေးများ စိုရွှဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပွင့်လင်းမြင်သာလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ စိုစွတ်နေသော အဝတ်စက သူ၏ အရေပြားကို ကပ်နေပြီး ခါး၏ သွယ်လျသော အချိုးအကွေ့ကို ပုံဖော်နေသည်။ သူ၏ အပေါ်ပိုင်း အဝတ်အစား အောက်တွင် ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် ဝမ်းစည်း ပေါ်နေပြီး ကြာရွက်နှင့် ဖားငယ်လေး တစ်ကောင်ကို ပန်းထိုးထား၏။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် “လီချင်းရန်” ဟူသော စကားလုံးများကို မပီမသ ကောက်ကွေးသော လက်ရေးဖြင့် ချုပ်ထားလေသည်။

“နေပါဦး... ဒါက... သူက်ရေးလား...”

ချန်ဟွိုက်အန်က ကလေးဆန်သော လက်ရေးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏတာ ဖြစ်ပေါ်လာသော မသင့်လျော်သည့် အတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ၎င်းက သူ၏ အဆောင် နှင့် လက်ပတ်ပေါ်ရှိ ရေးထားသည် ညံ့ဖျင်းသော စာလုံးများကို သတိရစေခဲ့သည်။

ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် သူက လုပ်စရာရှိသည်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော အပ်စိုက်မှတ်များ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း လက်ချောင်းများဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများကို ဖိလိုက်သည်။ သူ၏ ထိတွေ့မှုအောက်တွင် လီချင်းရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။

“နာသွားလား မသိဘူး။” ချန်ဟွိုက်အန်သည် လီချင်းရန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မသိဘဲ သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ လီချင်းရန်က လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် စွပ်စွဲမှုများ ဝန်းရံနေသည့် မှောင်မိုက်သော ရေအိုင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲခံနေရသလို ခံစားရပြီး သူ၏ဝိညာဉ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စကားလုံးများဖြင့် ထိုးဖောက် ဆုတ်ဖြဲခံနေရသည်။

“မင်းက အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့်ကို ရောက်မယ်ထင်နေတာလား။ ရယ်စရာပဲ...”

“မင်းလို အမှိုက်ကောင်က ကျင့်ကြံမှု ပျက်စီးတာနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်...”

“ချင်းယွန်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွား။ ထွက်သွား...”

“မင်းလိုလူက အသက်ရှင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး...”

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက သူ့ကို ဝါးမြိုသွား၏။ သူက လက်ကို လှမ်းလိုက်သော်လည်း အေးစက်ပြီး ဗလာနတ္တိကိုသာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ လှောင်ပြောင်နေသော မျက်နှာများက သူ့ကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား ပါးစပ်များ အကျယ်ကြီးဖွင့်ကာ ပိုမို၍ နီးကပ်လာကြသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့... တစ်ယောက်ယောက်... ကယ်ကြပါဦး...”

ရုတ်တရက် ကြည်လင်သော ဓားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖိနှိပ်ထားသော မှောင်မိုက်မှုကို နွေဦးရေစီးသဖွယ် ခွဲထုတ်လိုက်၏။

အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်၍ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှုပ်ထွေးမှုများကို ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။

“လီချင်းရန်...”

တည်ကြည်သော အသံတစ်သံက သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်၏။

မျက်နှာများ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မမြင်ရသော ဓားသွားဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရ၏။ ထိုပုံရိပ်များမှ မီးတောက်များ ထွက်လာပြီး ပုံပျက်နေသော မျက်နှာများကို ပြာအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။

“လီချင်းရန်...”

အသံက ပိုမိုနီးကပ်လာ၏။ မီးခိုးများနှင့် အပျက်အစီးများကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကိုယ်ရိပ်က ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မတ်မတ်ရပ်နေ၏။ ဆံပင်ဖြူများက ကျောဘက်သို့ စီးဆင်းကျနေပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော လက်သည်း ၅ခုနှင့် နဂါးနက်တစ်ကောင်က သူ့ပတ်လည်တွင် ခွေရစ်နေကာ ရွှေရောင် မျက်လုံးများက စွမ်းအားဖြင့် တောက်ပနေသည်။

“စီနီယာ...” လီချင်းရန်က တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုများအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် တည်ငြိမ် အေးချမ်းသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်ကျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်၏ ရှိနေခြင်းကြောင့် မွန်းကြပ်စေသော မှောင်မိုက်မှုများက ဆုတ်ခွာသွားသလို ဖြစ်သွား၏။

လီချင်းရန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သေးငယ်သော အခန်းလေးထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတွင်းမိစ္ဆာကြောင့် ဖြစ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အယောင်ဆောင်မှုများ ပျောက်ကွယ် သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ခေါင်းမှ ခြေအထိ နာကျင်နေ၏။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ခါးတွင် ရင်းနှီးမှုမရှိသော ခံစားမှုတစ်ခု ကျဉ်တက်လာခဲ့သည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွား၏။

စင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရွှေရောင်လက်များက သူ၏ အပ်စိုက်မှတ် များကို ဖိနှိပ်နေပြီး သူ၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။ လက်တစ်ဖက်က စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်စေပြီး ကျန်တစ်ဖက်က အပ်စိုက်ကုသမှု ပြုလုပ်နေသည်။ ထိုခံစားမှုမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ကျဉ်နေ၊ ယားနေပြီး ပြောမပြတတ်အောင် ရင်းနှီးပွင့်လင်းလွန်းလှသည်။

သူက အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အသက်ရှူမိမည့် အဖြစ်ကို အံကြိတ်ကာ မနည်း ထိန်းချုပ် ထားရသည်။

ရွှေရောင်လက်များ၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ နူးညံ့သော အသားများက ဖိနှိပ်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း လီချင်းရန် မျက်နှာပူနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက စိုစွတ်နေသော ဝတ်ရုံစွန်းကို ဆုပ်ထားနေပြီး လက်ဆစ်များပင် ဖြူဖွေးလာသည်။ သူ တွားသွားဝင်နိုင်မည့် အပေါက် တစ်ပေါက်ကို ဆုတောင်းရင်း ခြေထောက်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှား၍ နေလေသည်။

“သူ မြင်သွားပြီ ထင်တယ်... ဝမ်းစည်းကို သေချာပေါက် မြင်သွားပြီ...”

“ဘာလို့ ဝမ်းစည်းပေါ်မှာ ကြာရွက်နဲ့ ဖားလေးကို ပန်းထိုးမိပါလိမ့်။ ငါ့ကို ကလေးဆန်တယ်လို့ ထင်နေတော့မှာပဲ...”

“လီချင်းရန်။ နင် ဘာလို့ ဒီလောက် တုံးရတာလဲ။ တော်တော်ကို တုံးအတာပဲ...”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ လှိုင်းလုံးပမာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အတွင်းမိစ္ဆာ၏ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်မှုက ထိုရှက်ရွံ့မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရေးမကြီးတော့သလိုပင်။ ချန်ဟွိုက်အန်က ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင် စိတ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အနေရခက်သည့် အခြေအနေများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေသောကြောင့် အတွေးများထဲ၌သာ ဆက်လက်၍ နစ်မြောနေခဲ့သည်။

“ပြီးပြီပဲ...” ချန်ဟွိုက်အန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံ မပျက်စီးသွားဘူး...”

စိတ်ကာကွယ်ဆေးလုံးက သူ၏ အပ်စိုက်ကုသမှုနှင့် ပညာရပ်များ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့်ကို ထိရောက်စွာ တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူက အဓိကပြဿနာဖြစ်သော အတွင်းမိစ္ဆာကို ဖြေရှင်းရတော့မည်။

ကောင်းကင်နက္ခတ်အရ ထိုပြဿနာကို လုံးဝ ကျော်လွှားနိုင်ရန်အတွက် သူက ချင်းယွန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားပြီး ချီရှောင်းတောင်ထိပ်နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ရွေးချယ်စရာရှိလျှင် သူ့ကို ထိုသို့သော အန္တရာယ် ရှိသည့် နေရာသို့ ပြန်မပို့ချင်ပေ။ သို့သော် ဂိမ်းက သူ့အတွက် အခြားရွေးချယ်စရာ မချန်ခဲ့။

“ပြန်သွားရင် အန္တရာယ် ရှိနိုင်လောက်တယ်...” သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကြောင့် သူ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွား၏။

ဒေါက်...ဒေါက်...ဒေါက်

အပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“လီချင်းရန်၊ တံခါးဖွင့်။ အထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။”