လက်ရှိ ရှိနေသူကို တန်ဖိုးထားပါ... ဓားမမိစ္ဆာနှင့် တာအို ဆွေးနွေးခြင်း

~တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများအတွင်း...

ဆံဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်မလေး တစ်ဦးနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းနေကြ၏။

ဝံပုလွေမျိုးနွယ် ဆန်းပြား သားရဲတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ပြေးထွက် လာသော်လည်း ထိုလူငယ်က လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် အလွယ်တကူပင် သုတ်သင် လိုက်သည်။ စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး အနီးအနားမှ ချောင်းမြောင်းနေသော အခြားသားရဲများကို ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားစေခဲ့၏။

လန်ယီယီသည် ချင်ယွင်ကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတော်စင် ဆက်ခံသူလောင်း ချင်... တောင်တစ်သိန်းမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေနေပုံရတယ်နော်။ ဆန်းပြား သားရဲတွေကို ကိုင်တွယ်တာများ ရေထဲက ငါးလိုပဲ"

ထိုအခါ၊ ချင်ယွင်က ခါးသက်သက် ပြုံး လိုက်၏။

"သူတော်စင်မလေး... ကျွန်တော့်ကို မလှောင်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်က သူတော်စင် ဆက်ခံသူလောင်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ချင်ယွင်လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ဒီတစ်ခါ လာတွေ့တာက သူတော်စင်မလေးကို ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ။ သူတော်စင်မလေးသာ ကူမပြောပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော် အခုထိ လွတ်လပ်ခွင့် ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ ယခင် အခြေအနေသည် အမှန်တကယ် မကောင်းခဲ့ပေ။ သူတော်စင် ဆက်ခံသူလောင်း အဖြစ်မှ ဖယ်ရှားခံရရုံသာမက အိမ်အကျယ်ချုပ်ပါ ကျခံခဲ့ရပြီး အပြင်ထွက်ခွင့် မရခဲ့ချေ။

တောင်တစ်သိန်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူသည် ခြေကုပ်ရယူနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တို့၏ အဆင့်မြင့် အစည်းအဝေး အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သိရှိခဲ့ရ၏။

ထို့နောက်မှ လန်ယီယီကို ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ရန် အခွင့်အရေး ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လန်ယီယီ၏ မျက်ဝန်းများ နက်ရှိုင်းနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မကို ယီယီ လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ သူတော်စင်မလေး ဟုတ်လား... အဟင်း... ရွေးချယ်ခွင့်သာ ရှိရင် ကျွန်မ ဒီ သူတော်စင်မလေး မဖြစ်ချင်ပါဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ သစ်တောအုပ်သည် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ချင်ယွင် ခေတ္တမျှ ငေးမော သွားပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ယီယီ... စိတ်မကြည်ဘူးလား"

လန်ယီယီက တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားမဆိုဘဲ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြရာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ တောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုနေရာမှ လှိုင်းထနေသော သစ်တောများ၊ ရေငွေ့ပျံနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် အဝေးမှ ဖြူဖွေးသော နှင်းများကို လှမ်းမြင်နေရပါသည်။

ရှုခင်းသည် အလွန်တရာ လှပနေ၏။

တောင်ထိပ်ကို မှီလျက် လန်ယီယီ၏ ခေါင်းလေးသည် ချင်ယွင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မှီတင်လိုက်သည်။

ချင်ယွင်၏ ရင်ထဲ၌ တစ်ချက်လှုပ်ခါသွား ပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု နှာခေါင်းဝတွင် ဝဲပျံလာ၏။ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လန်ယီယီ၏ တိုးညင်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချင်ယွင်... ပြောပြပါဦး... လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်က ကြိုတင် သတ်မှတ်ပြီးသား ဆိုရင်တောင်... ကြိုးစားနေဖို့ လိုသေးလား"

ချင်ယွင် အကြမ်းဖျင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

တောင်တစ်သိန်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ကောလာဟလ အချို့ကို သူ ကြားခဲ့ရသည်။ တောင်ပိုင်းနယ်စပ် သူတော်စင်မလေးသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း သူတော်စင် ဆက်ခံသူလောင်းနှင့် မတူညီပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင် ဆက်ခံသူလောင်း ဖြစ်လာသူသည် အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာမည်။

သို့သော် ပထမလူမှာမူ... ယဇ်ကောင်အဖြစ် ပူဇော်ခံရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

လက်ရှိ ရာထူးနှင့် လေးစားမှုများသည် အနာဂတ် အသုံးပြုမှုအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ လေထဲတွင် ဆောက်ထားသော ရဲတိုက် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လန်ယီယီ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အကြွင်းမဲ့ ကံတရား ဆိုတာ မရှိပါဘူး... အရာအားလုံး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ထိုအခါ၊ လန်ယီယီ ခနဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"အရာအားလုံး ဖြစ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်မ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့တယ်။ တန်ဖိုးရှိအောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ကံတရားကို မလွန်ဆန်နိုင်ပါဘူး။ ချင်ယွင်... ကျွန်မ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး နောင်တက ဘာလဲဆိုတာ ရှင် သိလား"

"ဘာလဲ"

"ကျွန်မက မျိုးနွယ်စု သေးသေးလေးက မွေးဖွားလာခဲ့တာ။ အဲဒီနှစ်တုန်းက မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူတော်စင်မလေး ရွေးချယ်ပွဲ လုပ်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နတ်ဘုရား ဗိမာန်တော် မှာ မြင့်မြတ်သော ဆေးကြောခြင်း ခံယူခွင့်ရတဲ့ ရွေးချယ်သူလောင်း (၃၆)ယောက်ထဲမှာ ပါဝင်ခွင့် ရခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ... မျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရပြီလို့ပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အဘွားက ဒီကိစ္စကို သိသွားတဲ့အခါ နည်းနည်းလေးမှ မပျော်ရွှင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ဒေါသတကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဘွားနဲ့ အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ခိုးထွက်ပြီး မြင့်မြတ်သော ဆေးကြောခြင်း ခံယူခဲ့တယ်။ ဆန္ဒရှိခဲ့တဲ့အတိုင်း တောင်ပိုင်းနယ်စပ် သူတော်စင်မလေး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မမှားဘူး ဆိုတာ၊ မျိုးနွယ်စုကို ကူညီနိုင်တယ် ဆိုတာ အဘွားကို သက်သေပြချင်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ... အဘွားကို နောက်ထပ် ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ကျွန်မ မြင့်မြတ်သော ဆေးကြောခြင်း ခံယူတဲ့ နေ့မှာပဲ မျိုးနွယ်စုက ဆန်းပြား သားရဲတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ခဲ့ကြဘူးလေ"

လန်ယီယီ၏ နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ် သွားသည်။ ချင်ယွင်၏ ရင်ထဲတွင် သနားစိတ်များ လှိုက်တက် လာပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် သူ့ညာဘက်လက်ဖြင့် ပခုံးကို ဖက်လိုက်မိသည်။

လန်ယီယီ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"နောက်မှ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက... အဘွား ဘာလို့ အဲဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့လဲ ဆိုတာပဲ။ တကယ်တော့ သူတော်စင်မလေး ဆိုတာ... ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာရှင်"

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ လှောင်ပြောင်မှုသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်၊

မျိုးနွယ်စုခွဲ သေးသေးလေးမှ လန်မျိုးနွယ်စု၏ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာကာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် လေးစားခံရသော အဆင့်အတန်းကို ရရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ကံတရားကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ချင်ယွင် ဆွံ့အ နေမိသည်။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုစဉ်က ပေါ့ဆစွာ ရွေးချယ်မှု တစ်ခုကြောင့် ပြန်လမ်းမရှိသော လမ်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ရပုံများ။

သူ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီလို ဖြစ်လာမှတော့ လက်လျော့လိုက်တာက အချည်းနှီးပါပဲ။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ မင်းအဘွားကလည်း မင်းကို ကံတရားအတိုင်း အရှုံးပေးတာကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယီယီ... ကိုယ် မင်းကို ကူညီပါ့မယ်"

လန်ယီယီ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးယောင်သမ်း သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် မသိမသာ လျှောဆင်းသွားပြီး ချင်ယွင်ကို အနည်းငယ် လမ်းပျောက်သွားစေသည်။ လန်ယီယီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ရှင်သာ မိစ္ဆာဂိုဏ်း သူတော်စင် ဆက်ခံသူလောင်း ဖြစ်နေသေးရင် ကျွန်မကို ကူညီနိုင်ကောင်း ကူညီနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ဂရုစိုက်ပါ"

ချင်ယွင်၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားပြီး အနေရခက်သွားတော့သည်။

လန်ယီယီ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

"ခစ်ခစ်ခစ်၊ စတာပါ... ရှင့်ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်မ တန်ဖိုးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ရှင် ဝင်ပါလို့ရတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး"

သူမ ပြောနေရင်း အသံသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြန်သည်။

"ချင်ယွင်... တချို့အရာတွေက ဆုံးရှုံးသွားမှ နောင်တရရမယ့်အရာတွေ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားပါ"

ချင်ယွင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

လန်ယီယီသည် တိမ်ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ပျံ သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးပေါ်က နတ်သမီး တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ချင်ယွင်သည် ထိုနေရာတွင် မင်သက် စွာ ရပ်ကျန်နေရစ်ခဲ့ပြီး လိုက်မသွားဖြစ်တော့ပေ။ လန်ယီယီ၏ အသံသာ အဝေးမှ ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ရှင် ဝမ်းသာမယ့် သတင်းကောင်း တစ်ခု ပြောပြမယ်... တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းအပေါ် လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို ယာယီ ရပ်ဆိုင်းထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ.. "

ချင်ယွင်သည် အလှပဂေးလေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နေရာမှာတင် တောင့်တင်းနေမိသည်။

သူ၏ အတွေးများ ပွက်လောရိုက် နေပြီး အရာရာကို ပြန်လည် သုံးသပ်မိနေသည်။

ဆရာ၊ အစ်ကိုကြီး၊ တတိယ အစ်မ နှင့် ကိုးလေး တို့ကို သတိရမိလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသက်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

...

မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် နှစ်ခုစလုံးသည် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းအပေါ် လှုပ်ရှားမှုများကို ယာယီ ရပ်ဆိုင်းရန် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းကို အစစ်အမှန်သိုင်းမြို့တော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရုတ်တရက် လျော့နည်းသွားသော ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှုများက သက်သေပြနေ၏။ သို့သော် တော်ဝင်နန်းတော်နှင့် ပဋိပက္ခများမှာမူ ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းသားများနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင် သနားညှာတာနေမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန် အားနည်းချက်များကို ဆက်လက် ရှာဖွေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံဓားသခင်၏ စွမ်းအားသည် သူတို့အား စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး၊ ထို ဘီလူးကြီးကို အလွန်အကျွံ ဖိအားပေးလိုက်မိပါက အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒုက္ခပေးလာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။