အစ်မက စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်

“...စုရွှမ်...”

ရင်းနှီးသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လမ့်ရိုလီ ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားပြီး ဝမ်းသာခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အမှန်တကယ်တော့ လမ့်ရိုလီ သိသည်။

ဤကဲ့သို့ အမတ ကံကြမ္မာမျိုး ပေါ်ထွက်လာမည်ဆိုပါက ၊ စုရွှမ်လည်း ရောက်ရှိလာမည်မှာ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာသည်။

သို့သော် စုရွှမ်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် ပျော်ရွှင်သွားမိသည်။

သူမသည် စုရွှမ်အပေါ် အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းသော သံယောဇဉ် ဖြစ်မိနေပြီလော...

ဘုန်း...

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာပြီး ၊ လောကတစ်ခွင်လုံး လင်းထိန်သွားသည်။

လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ရင်ခုန်သံများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်လာကြသည်။

ဤအလင်းရောင်သည် ကြေးနီအမတနန်းတော်ကြီး အမှန်တကယ်ပင် ပွင့်လာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းကို ပြသနေခြင်းပင် မဟုတ်လော။

တစ်ခဏချင်းပင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေသော ကြီးမားခမ်းနားသည့် ကြေးနီအမတနန်းတော် ကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကြေးနီအမတနန်းတော် တစ်ခုလုံးက ရှေးကျပြီး ဆန်းကြယ်ကာ နက်ရှိုင်းလွန်းလှသည်။ ထူးဆန်းအံ့ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း လူကို ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

“ကြေးနီအမတနန်းတော် ပွင့်လာပြီဟေ့... အထဲမှာ အမတ ကံကြမ္မာ တွေ ရှိတယ်... ဝင်ပြီး စမ်းကြည့်ရအောင်...”

“ဟင့်အင်း... ဒီနန်းတော်ကြီးက ကြည့်ရတာ တော်တော် ထူးဆန်းတယ်... ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သလို ခံစားနေရတယ်... တော်ပါပြီ... ငါ စွန့်စားခန်း မသွားချင်တော့ဘူး...”

“ကြားဖူးတာတော့ ကြေးနီအမတနန်းတော် ထဲမှာ အမတ ကံကြမ္မာ တွေ ရှိပေမယ့် ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်များတယ် တဲ့... အရင်တုန်းက ပေါ်လာတုန်းကလည်း ကောင်းကင်ပါရမီရှင် တွေ အများကြီး အထဲမှာ သေခဲ့ဖူးတယ်...”

“ကြေးနီအမတနန်းတော် က သိပ်အန္တရာယ်များတယ်... ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ... ပြန်တော့မယ်... အမတ ကံကြမ္မာ ကို မရရင်နေပါစေ... တစ်ဘဝလုံး အေးအေးဆေးဆေး နေရရင်ပဲ တော်ပြီ...”

ကြေးနီအမတနန်းတော် ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ...

အချို့ ကောင်းကင်ပါရမီရှင် များက စိတ်ဓာတ်တက်ကြွပြီး အမတ ကံကြမ္မာ ကို ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်လိုကြသည်။

အချို့ကမူ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် အန္တရာယ် မစွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ကြေးနီအမတနန်းတော် ဆိုသည်မှာ ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ ၏ ထူးဆန်းအံ့ဖွယ် ဒဏ္ဍာရီ ခုနစ်ခုအနက် တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်ပြီး အတွင်းထဲရှိ ကံကြမ္မာ ဆက်နွယ်မှုများမှာ ပြောပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလွန်းသည်။

“ဝင်ကြည့်ရအောင်... ကံတရားနဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ယှဉ်ကြည့်မယ်... မအောင်မြင်ရင် နောက်ပိုင်း သာမန်လူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေတော့မယ်...”

“ဟုတ်တယ်... ဒီတစ်ခါ မရရင် ငါလည်း လက်လျှော့ပြီ... ထပ်မလုတော့ဘူး...”

ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ မှ ကောင်းကင်ပါရမီရှင် များ ဖြစ်ကြသော ကျီဖူ မြင့်မြတ်သားတော် ၊ ဓားခန်းမ ဆက်ခံသူ ၊ ကျန်းမိသားစု ဧကရာဇ်သားတော် ကျန်းဝူကျိ ၊ ယဲ့မိသားစု ဧကရာဇ်သားတော် ယဲ့ယွင် နှင့် ပိုင်မိသားစု ဧကရာဇ်သားတော် ပိုင်ရှန်း တို့က ထိုသို့ ပြောဆိုနေကြသည်။

“ကြေးနီအမတနန်းတော် ပွင့်လာပြီ... ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နတ်ဘုရားရင်းမြစ် ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး ဒီနေ့ကို စောင့်နေခဲ့တာ... ရွှေခေတ် ရောက်လာပြီ... ဒီ အမတ ကံကြမ္မာ ကို ငါ မဖြစ်မနေ ရယူမယ်...”

ဝူတိသည် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်များ တောက်ပနေပြီး ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

“ကြေးနီအမတနန်းတော် ပွင့်လာပြီ... ဒါ ငါ့အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲ... အထဲမှာ အမတ ကံကြမ္မာ ကို အရယူပြီး ဟိုကောင်စုတ်လေးကို ပြန်ဖိနှိပ်ပစ်မယ်...”

ယခုအချိန်တွင် လုံအောင့်ထျန်း မှာ မျက်နှာ မည်းမှောင်လျက် စုရွှမ် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

စောစောက လူအများရှေ့တွင် စုရွှမ်၏ ချက်ချင်း အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာသည် အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခဲ့ရပြီး ရင်ထဲ၌ ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအငြိုးအတေးကို ပြန်လည် ချေဖျက်ကာ စုရွှမ်ကို ဖိနှိပ်ပြီး ဆုံးရှုံးသွားသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ရယူရပေမည်။

ထို့အပြင် သူ့ညီမလေး အတွက် လက်စားချေရမည်။

“ရိုလီ... ကြေးနီအမတနန်းတော် ပွင့်လာပြီ... အထဲမှာ ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များမယ် မသိနိုင်ဘူး... ငါတို့ အတူသွားကြမယ်... အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်လို့ ရတာပေါ့...”

စုရွှမ်က ဘေးနားရှိ လမ့်ရိုလီ ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သူ၏လေသံသည် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

“အင်း... ကောင်းပြီလေ...”

လမ့်ရိုလီ မှာ ပထမတော့ အလိုအလျောက် ငြင်းလိုက်ချင်သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်သည်။

ကြေးနီအမတနန်းတော် ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်များ ဝိုင်းနေတတ်ရာ အဖော်တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက မဆိုးလှပေ။

ထို့ပြင် စုရွှမ်၏ ခွန်အားကိုလည်း လမ့်ရိုလီသည် အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝနှင့် ယခုဘဝတွင် တွေ့ဖူးသမျှ ကောင်းကင်ပါရမီရှင် များထဲ၌ စုရွှမ်သည် ပထမဆုံးသော သူ ဖြစ်ပြီး သူမထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည် မဟုတ်လော။

လမ့်ရိုလီ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ စုရွှမ်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သူသည် ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လမ့်ရိုလီ အနေဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် အဓိပတိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တုန်းကလို သူ့ကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့၏။

သို့သော် လမ့်ရိုလီ သည် အမှန်တကယ်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။

ကြည့်ရတာ ငါ့မိန်းမက ငါ့ရဲ့ စေတနာ အစစ်အမှန်ကို ခံစားမိပုံရတယ်...

“စုရွှမ်... ကျွန်မလည်း ရှင်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား...”

စုရွှမ်နှင့် လမ့်ရိုလီ တို့ စကားပြောနေစဉ် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟမ်...

စုရွှမ် ကြောင်သွားပြီး စကားပြောသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ယောင်ကွမ်းမြင့်မြတ်သမီးတော် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။

“မင်းက ငါတို့နဲ့ အတူ လိုက်ချင်တာလား...”

စုရွှမ်သည် ယောင်ကွမ်းမြင့်မြတ်သမီးတော် ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ ခွန်အားက နည်းပါတယ်... အစ်ကိုစုရွှမ်တို့နဲ့ လိုက်သွားရင် စိတ်ချရမယ် ထင်လို့ပါ...”

ထိုသို့ပြောရင်း ယောင်ကွမ်းမြင့်မြတ်သမီးတော် က လမ့်ရိုလီ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“အစ်မက စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ဟမ်...

လမ့်ရိုလီသည် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ဒီလေသံက... ဘယ်က မြေခွေးမလဲ...

စုရွှမ် ဒီကောင် အပြင်မှာ လျှောက်ရှုပ်ပြီး အကြွေးတင်လာတာလား...

ဟွန့်... ဒီကောင် လူကောင်းမဟုတ်မှန်း သိသားပဲ...

“ဟင့်အင်း... ငါက ဘာကိစ္စ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ...”

လမ့်ရိုလီ က မျက်နှာထား ထူးထူးဆန်းဆန်းဖြင့် စုရွှမ်ကို တချက် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြောချင်တာ တစ်ခုခု ရှိပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ မျက်နှာသေဖြင့်သာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ယောင်ကွမ်းမြင့်မြတ်သမီးတော် သည် စုရွှမ်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအမျိုးသမီးတောင် သဘောတူလိုက်ပြီ ဆိုတော့ စုရွှမ်လည်း သဘောတူမှာပေါ့...

စုရွှမ် သဘောတူလို့ ကြေးနီအမတနန်းတော် ထဲ ရောက်သွားရင် နည်းလမ်းလေး နည်းနည်းလောက် ထုတ်သုံးပြီး ဒီနှစ်ယောက်ကို သွေးခွဲပစ်မယ်... ပြီးရင် ကိုယ်က အစားဝင်ယူလို့ ရပြီ...

စုရွှမ်၏ အနာဂတ်ကို တွေးလိုက်မိရုံဖြင့် ယောင်ကွမ်းမြင့်မြတ်သမီးတော် အနာဂတ်သည် တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်ဘူး... မင်း လုံခြုံရေးက ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...”

“ဝင်ချင်ရင် မင်းဘာသာ တစ်ယောက်တည်း ဝင်... ဒါမှမဟုတ် တခြားလူ ရှာသွား... အတိုချုပ်ပြောရရင် ငါတို့ကို လာမရှာနဲ့...”

အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုရွှမ်သည် သူ၏ သဘောထားကို ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

အမ်...

ယောင်ကွမ်း မြင့်မြတ်သတို့သမီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

ငါ့ကို ငြင်းလိုက်တာလား...

ငါက အစ်ကို လို့တောင် ခေါ်ပြီးပြီလေ...

ဒါတောင် မရဘူးလား...

စုရွှမ်၏ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လမ့်ရိုလီ၏ ရင်ထဲတွင် အမည်မသိ ဝမ်းသာမှုလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာတွင်မူ ခံစားချက်မဲ့နေပြီး ၊ ရေခဲတုံးသဖွယ် အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် စုရွှမ်က မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ကြည့်တတ်သည်။

ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင်...

လမ့်ရိုလီ က သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...

ငါ အပြင်မှာ လျှောက်ရှုပ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား...

“ရိုလီ... ငါ ရှင်းပြတာ နားထောင်ပါဦး...” စုရွှမ်က လမ့်ရိုလီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး... ရှင် ကျွန်မကို ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး...”

ပြောပြီးသည်နှင့် လမ့်ရိုလီသည် ကြေးနီအမတနန်းတော် ရှိရာဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားပြီး စုရွှမ်အား ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

“ဟေ့... မိန်းမရေ... စောင့်ပါဦး... ယောကျ်ား မပါဘဲ အန္တရာယ် ကြုံရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စုရွှမ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လမ့်ရိုလီ နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်သွားတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ငါက ရုပ်ရည်ရော၊ ကိုယ်လုံးရော ရှိတာ... ပါရမီကလည်း ထိပ်တန်းပဲ... ဟိုမိန်းမလောက် ဘယ်နေရာ ညံ့နေလို့လဲ...”

ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသော စုရွှမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယောင်ကွမ်းမြင့်မြတ်သမီးတော် မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားကာ မြေကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် စောင့်ကန်လိုက်သည်။