အခန်း (၂)

“ကြက်သီးတောင်ထတယ်၊ တကယ်ကြီးစနစ်လား”

ချန်ဆန်းရှိ ခဏမျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ

မူလက သူသည် လေးနှင့် မြား ရှိသော်လည်း အမဲကို မှန်အောင် ပစ်နိုင်

မည်ကို သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ပေ

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမဲလိုက်ခြင်းသည် ကျွမ်းကျင်မှု အခြေခံသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်

အကယ်၍ အလွယ်တကူ ရခဲ့ပါက လူတိုင်း အသားစားနေကြပြီ

သို့သော် ယခုအခါ စနစ်၏ စွမ်းရည်များ ထပ်ပေါင်းလိုက်သောအခါ အခြေအနေသည် သိသိသာသာ ကွာခြားသွားခဲ့သည်

“ဘာတွေ ငေးမောနေတာလဲ မြားမှာ ပြဿနာရှိလို့လား”

အဖိုးအိုရှောင်သည် နေ့ခင်းအိပ်မက် မက်နေသော လူငယ်ရှေ့တွင် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်

ချန်ဆန်းရှီက လက်တွေ့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အမြန် ဆင်ခြေပေးလိုက်

သည်“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကျွန်တော် အဖေ့ကို သတိရသွားလို့ပါ”

“အာ မင်းအဖေက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ သိပ်နှမြောစရာကောင်းတာပဲ”

သူ၏ မူလဖခင်ကို ဖော်ပြသောအခါ အဖိုးအိုရှောင်သည်လည်း သက်ပြင်းချကာ မရပ်မနား ပြောဆိုနေသည်

ချန်ဆန်းရှီသည် ပိုမို ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ ကြေးဒင်္ဂါးကို ပေးချေလိုက်ပြီး သူ၏ ပစ္စည်းများကို ယူကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်

သူသည် သူ၏ လေးနှင့် မြားများကို သယ်ဆောင်ကာ ဆယ်မိုင်ခန့် အကွာတွင် တည်ရှိသော ကျားခေါင်းတောင် အောက်ခြေသို့ တည့်တည့်

လျှောက်သွားခဲ့သည်

ထိုတောင်သည် ပိုယန်ခရိုင်တွင် အမဲလိုက်နိုင်သော အနီးဆုံးနေရာဖြစ်ပြီး မုဆိုးများစွာ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရာ နေရာလည်း ဖြစ်တယ်

ချန်ဆန်းရှီကပြင်းထန်သော ဖျားနာမှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာကာဖြစ်၍ ထိုမျှ ဝေးသော လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရသောကြောင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အတော်ကြာ ထိုင်ပြီးမှ ပြန်လည်အားပြည့်လာသည်

သူသည် သူ၏ ဖခင် ချန်ထားခဲ့သော လေးနှင့် မြားကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့သည်

လေး၏ တည်ဆောက်ပုံအရ ၎င်းသည် ပုံမှန် ကွေးညွှတ်ထားသော လေး ဖြစ်သည်

လေး၏ အတွင်းပိုင်းသည် ဝါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လေးသည် မိုးမခသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ လေးကြိုးသည် နွားအရွတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဆွဲအား ပေါင်လေးဆယ်ခန့် ရှိကာ ပျော့သော လေး အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်

ချန်ဆန်းရှီသည် လေးကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ယခင်က ပေါ်ခဲ့သော စနစ်မျက်နှာပြင် သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်

“ကျွမ်းကျင်မှု- လေးပစ်ခြင်း (အစမပြုရသေး)”

“တိုးတက်မှု- (၂၀/၁၀၀)”

“စွမ်းဆောင်ရည်- မရှိ”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူမျှ အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ သူရဲ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်

ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ဇွဲလုံ့လ အကြောင်းဖြစ်သည်

သူသည် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုကို ထပ်ခါတလဲလဲနှင့် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်သရွေ့ တိုးတက်မှုကို ရရှိနိုင်ပြီး တိုးတက်မှု ပြည့်မီသောအခါ သူ အမှန်တကယ် ကျော်လွှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်

“ဒီလိုဆိုရင် ငါ ကြိုးစားလေ့ကျင့်နေသရွေ့ ပိုယန်ခရိုင် တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံး နတ်ဘုရားလေးသမား ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ချန်ဆန်းရှီ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်လာပြီး ငယ်စဉ်က ဖခင် သင်ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်များကို သတိရကာ သူသည် လေးနှင့် မြားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်

“ပေါင်လေးဆယ် လေးက ဒီလောက် လေးတာလား”

သူသည် လေးကို အဆုံးထိ ဆွဲရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး သွားများပင် ကြိတ်နေခဲ့ရသည် ဒဏ္ဍာရီများတွင် ဖော်ပြထားသော ကျောက်တုံးလေးကို ဆွဲနိုင်သည့် လူစားမျိုးကို သူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ

'ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်ပါ အင်အားကို ညီညီမျှမျှ သုံးပါလေးကို မှန်ကန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပါ မြားကို အေးဆေးစွာ တပ်ဆင်ပါရှေ့သို့ တွန်းပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ပါ လေးဆွဲသည့် ပုံစံကို ပြီးအောင်လုပ်ပါ'

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှံတံကို ရေရွတ်ရင်း ချန်ဆန်းဆီသည် ဖြောင့်

ဖြောင့်မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည် လေးကို ဆွဲပြီး မြားကို တပ်ဆင်ကာ မီတာလေးဆယ်ခန့် အကွာရှိ ပွေ့ဖက်နိုင်သော အထူရှိသည့် သစ်ပင်

ပင်စည်ကို မျက်နှာမူသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးဖြင့် လေးကို ရှေ့သို့ တွန်းသည် ညာဘက်လက်ချောင်း သုံးချောင်းဖြင့် လေးကြိုးကို ဆွဲသည် မြားဦးကို အောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ချိန်ရွယ်သည် ထို့နောက် မြားကို လွှတ်လိုက်သည်

“ဆူးခ်..”

မြားသည် ပျံထွက်သွားပြီး ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်ကာ အခြားသစ်ပင်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်

ချန်ဆန်းရှီသည် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ မြားအိတ် ထဲမှ မြားတစ်စင်းကို ချက်ချင်း ယူကာ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်ပြီး နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို ပစ်လိုက်သည်

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြားသည် မြက်ခင်းထဲသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားသည်

“ထပ်လုပ်”

ချန်ဆန်းရှီသည် ငါးကြိမ် ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သစ်ပင်ပင်စည်ကို ထိမှန်ခဲ့သည်

သူသည် ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်ကာ သစ်ပင်ပင်စည်မှ မြားများကို ဆွဲထုတ်ပြီး ယခင် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်သည်

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် လေးပစ်ခြင်း တိုးတက်မှုအတွက် ပုံမှန် စည်းမျဉ်းကို အကျဉ်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်

သူ အာရုံစိုက်ကာ မြားတစ်စင်းကို ပစ်ခတ်သရွေ့ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သည်ဖြစ်စေ မထိသည်ဖြစ်စေ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးတက်စေနိုင်သည်

အကယ်၍ သူ လုံလောက်စွာ အာရုံစိုက်မှု မရှိပါက အလုပ်မဖြစ်ပေ

ထို့အပြင် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ခြင်းက ပိုမိုကြီးမားသော တိုးတက်မှုကို ရရှိစေသည်

မြားပေါင်း ခြောက်ဆယ်ကျော် ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ချန်ဆန်းဆီသည် ကြွက်တက်ခြင်းကို ခံစားလာရသည်

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလကပင် အားနည်းနေပြီး အာဟာရချို့တဲ့မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆက်တိုက် ထိုမျှများစွာ ပစ်ခတ်နိုင်ခြင်းသည်ပင် အတော်လေး အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ

ကံကောင်းထောက်မစွာ မြားတစ်စင်းစီ ပစ်ခတ်တိုင်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု တိုးလာပြီး ပိုမို ပစ်ခတ်လေလေ သူသည် ပိုမို တိကျလာ

ကာ ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ် အကွာအဝေးတွင် လွဲချော်ခဲသည်

“ကျွမ်းကျင်မှု- လေးပစ်ခြင်း (အစမပြုရသေး)”

“တိုးတက်မှု- (၇၀/၁၀၀)”

“စွမ်းဆောင်ရည်- မရှိ”

အခြေခံအဆင့်သည် မဝေးတော့သော်လည်း ချန်ဆန်းရှီတွင် စွမ်းအင် အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်တော့သည်

ခဏနားပြီးနောက် သူသည် ကျန်ရှိသော စွမ်းအင်ဖြင့် အမဲအချို့ကို ရှာဖွေနိုင်မလား ကြည့်ရန် သူ၏ လေးနှင့် မြားကို ယူကာ သစ်တောထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာသည်

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤဧရိယာသည် မြို့နှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီး ဖမ်းရလွယ်ကူသော အမဲများသည် အခြေခံအားဖြင့် အကုန်လုံး ကုန်သွားခဲ့ပြီ

သူသည် ညနေပိုင်းအထိ လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် တောခိုငှက်အချို့ ကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ထိမှန်ရန် အလွန်ဝေးကွာနေသည်

“အရင်ဘဝမှာ ငါ ငါးဖမ်းတာက အမြဲ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာရတယ် အခု အမဲလိုက်တာလည်း လက်ဗလာနဲ့ပဲလား”

ကံကောင်းထောက်မစွာ လုံးဝ အချည်းနှီးတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ

တောင်ပေါ်မှ မထွက်ခွာမီ ချန်ဆန်းရှီသည် တောဆိတ်ကျန်းပင် အခင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး လက်ဖြင့် အမြန်တူးကာ သူ၏ ရင်ဘတ်အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပြီးမှ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်

လမ်းတွင် သူသည် ဈေးသို့ သွားပြီး စပါးဈေးနှုန်း ထပ်မံ မြင့်တက်လာသည်ကို သိရှိခဲ့သည်

ဆက်တိုက် ရိတ်သိမ်းမှု မကောင်းသောကြောင့် ပိုယန်ခရိုင်တွင် ဆန်ဈေးသည် တစ်ဗူးလျှင် ကြေးဒင်္ဂါး တစ်ရာ သို့ မြင့်တက်လာပြီး အသားဈေးသည် ပိုမို ဆိုးရွားစွာ စျေးကြီးလာကာ ဝက်သား တစ်ပေါင်လျှင် ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ့်ခုနစ်ပြား ကုန်ကျသည် ထို့အပြင် ဆီ ဆား ပဲငံပြာရည် ရှာလကာရည် ထင်း မီးသွေး ဖယောင်းတိုင်နှင့် အမျိုးမျိုးသောအခွန်များ…

ချန်ဆန်းရှီသည် သာမန်လူ မည်မျှများများ ဤဆောင်းရာသီတွင်

အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟုမစဥ်းစားဘဲမနိုင်ခဲ့ပေ

စပါးဈေးနှုန်းများ ဆက်လက် မြင့်တက်လာမည်ဟု ခန့်မှန်းရသဖြင့် သူသည် ကျန်ရှိသော ကြေးဒင်္ဂါးများအားလုံးကို ဆန်နှင့် ကောက်ပဲသီးနှံ ရောစပ်စာ ဝယ်ယူခြင်းနှင့်အတူ ဘဲဥ အငန်ဖောက်ထားတာတွေကိုဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်

“ဆန်တစ်ဗူး ကောက်ပဲသီးနှံ ရောစပ်စာ တစ်ဗူးခွဲ စုစုပေါင်း လူနှစ်ယောက်ကို သုံးရက်မှ ငါးရက်အထိ ကျွေးမွေးဖို့ပဲ လုံလောက်တယ်အဲဒါကို ဖွဲနုနဲ့ ရောထားတဲ့ ပြောင်းနီ အဖြစ် အားလုံး လဲလှယ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ပိုကြာနိုင်တယ်”

သို့သော် ချန်ဆန်းရှီတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ

သူသည် အနာဂတ်တွင် မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် အာဟာရမရှိသော ဖွဲနုကို ဆက်လက်စားသုံး၍ မရတော့ပေ သူသည် အချိန်တိုင်း လုံလောက်သော ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုကို သေချာစေရန် လိုအပ်သည်၊ မဟုတ်ပါက တောင်ပေါ်တွင် အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံလာပါက ပြေးဖို့ စွမ်းအင်ပင် ရှိမည် မဟုတ်ပေ

သူသည် ဆာလောင်နေပြီဖြစ်ပြီး ဆန်များ ရရှိပြီးနောက် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန် လှမ်းကာ အိမ်ပြန်ပြီး ချက်ပြုတ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်

“ဟေး ကျောက်စိမ်းလေး ”

တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် သူ၏ နာမည်ကို အနောက်မှ ခေါ်လိုက်သည်

ချန်ဆန်းရှီလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်

ချင်ရှုံး

မြို့ထဲတွင် လူသိများသော လူမိုက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူသည် သူ၏လက်အောက်တွင် လူမိုက်အုပ်စုတစ်စု ရှိကာ အတိုးနှုန်းမြင့် ချေးငွေများ ကောက်ခံခြင်းနှင့် အမျိုးသမီးများကို ရောင်းဝယ်ခြင်း

ဖြင့် ငွေရှာသည် မြို့ထဲရှိ ဆင်းရဲသူများစွာသည် သူ့ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်

“ဝိုး ..လေးနဲ့ မြားလား”

ချင်ရှုံးသည် ချန်ဆန်းရှီရဲ့ ကျောဘက်ရှိ လေးနှင့် မြားကို အံ့အားသင့်မှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှု ရောနှော၍ စိုက်ကြည့်ပြီး “ဒီ ‘ပညာရှင်’ ကလည်း တောထဲမှာ အမဲလိုက်ဖို့ သင်ယူဖို့ စီစဉ်နေတာလား”

“လိုအပ်မှုကြောင့်ပါ”

ချန်ဆန်းရှီသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး“အစ်ကို ချင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်တာ ကိစ္စရှိလို့လား”

ချင်ရှုံးသည် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်ကို ကောက်လိုက်သည် “မင်း အရင်

တစ်ခေါက် ကိစ္စကို ဘယ်လို စဉ်းစားပြီးပြီလဲ”

အရင်တစ်ခေါက်လား

ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက ချန်ဆန်းရှီ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထိမှန်

လိုက်ပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က သူ၏ ဖခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် အိမ်သည် ငွေကြေး အလွန်ကျပ်တည်းလာခဲ့သည်

ချင်းရှုံး ရောက်လာခဲ့ပြီး မူလပိုင်ရှင်သည် ဂူရှင်းလန်ကို ငွေဖြင့် ရောင်းချရန် စဉ်းစားခဲ့ပြီး

အကယ်၍ သူသာဆိုလျှင် သဘာဝအတိုင်း ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လုံးဝ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ

“အစ်ကို ချင်”

ချန်ဆန်းရှီသည် ငြင်းဆန်သည် “ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ ခင်ဗျားရဲ့ ငွေကို ကျွန်တော် မလိုအပ်တော့ပါဘူး”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းရှုံး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည် “သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”

“ကျွန်တော် တကယ် မလိုပါဘူး အစ်ကို ချင်”

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ ဆန်အိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အိမ်

ပြန်ရာလမ်းတွင် လမ်းလွှဲကာ သွားခဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု

အနည်းငယ် ခံစားရသည်

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်အရ ချင်ရှုံးသည် အလွယ်တကူ အလျော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စသည် လုံးဝ မပြီးဆုံးသေးဟု သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်

တကယ်ပင် ကံကောင်းခြင်းသည် နှစ်ခုတွဲ မလာသလို ကံဆိုးခြင်းသည်လည်း တစ်ခုတည်း မလာပေ

သူသည် သူ၏ ထမင်းဟင်းကိုပင် မစီစဉ်ရသေးဘဲ ယခု လူမိုက်တစ်ဦး

က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီ

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ ခါးရှိ မြားအိတ်ကို ထိလိုက်သည်

လေးတစ်လက်နှင့် မြားငါးချောင်းသည် ဤပရမ်းပတာ ကမ္ဘာ၏ အောက်ခြေတွင် နေထိုင်သော သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော စိတ်ချမှု ဖြစ်သည်

စနစ်၏ အစပြုအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် မည်သို့သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ မသိပေ

“လေးပစ် လေ့ကျင့်ဖို့ စွမ်းအင်ရအောင် အရင် ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ လိုအပ်

တယ်”

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သော်လည်း အစ်မလန် ပြန်မရောက်သေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်

နေ့တိုင်း သူမသည် အလုပ်ကြမ်းဖြင့် အလုပ်များနေပြီးမနက်ပိုင်းတွင် အပ်ချုပ်ဆိုင်၌ လုပ်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ချမ်းသာသော မိသားစုများအတွက် အဝတ်လျှော်သည်

သူသည် ထင်းခုတ်ပြီး မီးမွှေးကာ ထမင်းကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်

ဆားနယ်ထားသော ဘဲဥနှင့်အတူ သာမန် ထမင်း နှင့် ပြုတ်ထားသော တောဟင်းရွက် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်

မိသားစုများစွာအတွက် ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သော ညစာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်

ဂူရှင်းလန်သည် သူမ၏ အလုပ်များသော တစ်နေ့တာပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ပူနွေးနေသော အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးသား ညစာကို မြင်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် အံ့အားသင့်သွားသည် “သခင်လေး ရှီ အိမ်မှာ ဆန်ဖြူနဲ့ ဆားနယ်ဘဲဥတွေ ဘယ်က ရတာလဲ”

“စားပါ”

ချန်ဆန်းရှီသည် သူမကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး တူကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အစားအစာများကို အငမ်းမရ စားလိုက်သည်

သူသည် ဆာလောင်နေခဲ့သည်။

“သခင်လေး ရှီ…”

“ဟင်”

ချန်ဆန်းရှီသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး စားနေခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ဂူရှင်းလန်

သည် သူမ၏ တူကို မထိရသေးသည်ကို သတိပြုမိသည်

သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ သူမ၏ မျက်တောင်များပေါ်တွင် မျက်ရည်များ တုန်ယင်နေသည်သူမသည်

စကားသံ တိမ်ဝင်စွာဖြင့် “ရှင်… ကျွန်မကို မရောင်းပါနဲ့လား” ဟု ပြောလိုက်သည်

“အာ”

ချန်ဆန်းရှီသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်

“ဒီနေ့ ရှင် အဲဒီ ချင်ရှုံးနဲ့ အပေးအယူလုပ်ခဲ့တယ်လို့ လူတွေ ပြောတာ ကျွန်မ ကြားတယ်…”

ဂူရှင်းလန်၏ အသံ တုန်ယင်နေသည်

မဟုတ်ရင် ဆန်ဖြူနဲ့ ဆားနယ်ဘဲဥတွေ ဝယ်ဖို့ ငွေတွေ ဘယ်က ရလာမှာလဲ

သူမသည် သူမ၏ ခါးမှ ဖာထေးထားသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို အသည်းအသန် ဆွဲထုတ်ကာ ကြေးဒင်္ဂါး အနည်းငယ်ကို လောင်းချလိုက်ပြီး တောင်းပန်သည် “သခင်လေး ရှီ၊ ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်

“ကျွန်မ ရှင့်ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ နောက်ထပ် တိုက်တွန်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး အိမ်မှာနေပြီး စာကျက်ပါ ကျွန်မ ငွေရှာနိုင်တယ် ကျွန်မ အခွန်ဆောင်

နိုင်တယ်ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မရောင်းပါနဲ့”

ပိုယန်ခရိုင်ရှိ လူတိုင်းသည် ချင်ရှုံး၏ ဂုဏ်သတင်းကို သိကြသည်

သူ၏ လက်ထဲ ရောက်သွားပါက သူမသည် ပြည့်တန်ဆာရုံသို့ ရောင်းစားခံရဖွယ် ရှိသည်

ဂူရှင်းလန်သည် ယန်မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ချန်ဆန်းဆီ၏ ဖခင်သည် သူမကို လူကုန်ကူးသူထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ပြည့်တန်ဆာ မဖြစ်စေရန် တားဆီးခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ကျေးဇူးတင်ရှိနေခဲ့သည်

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဤဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာမှ တကယ်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ဘူးလား

“အစ်မလန်၊ မင်း အလွန်အကျွံ စဉ်းစားနေတာပါ”

ချန်ဆန်းရှီနားလည်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ကောလဟာလများ ဖြန့်

နေသည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်

သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်၊ “မင်းက ချန်မိသားစုကဘဲလေ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို ရောင်းစားနိုင်မှာလဲ”

သူမကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော အစ်မတစ်ဦးကဲ့သို့သော တစ်စုံတစ်ဦးကို ဘေးတွင် ထားရှိခြင်းသည် သူ့လို လူသစ်တစ်ဦးအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည် သူသည် သူမကို ဘယ်တော့မှ မောင်းထုတ်မည် မဟုတ်မဟုတ်ပါက ထိုအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အရှက်ရစရာ မဟုတ်ပေဘူးလား

ဂူရှင်းလန်သည် အသံမထွက်ဘဲ ထိုင်နေကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေပြီး သိသိသာသာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်

ချန်ဆန်းရှီသည် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်ကာ သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အတွင်းခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည် “ထမင်းကို ငါ့စာအုပ်တွေ ရောင်းတဲ့ငွေနဲ့ ဝယ်တာ ချင်းရှုံးဆီက မဟုတ်ဘူး”

ဂူရှင်းလန်သည် ဗလာဖြစ်နေသော စာအုပ်စားပွဲနှင့် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လေးနှင့် မြားကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်“သခင်လေး ရှီ၊ ရှင် ပညာရှင်ရဲ့ရတနာ လေးပါး အားလုံးကို လေးနဲ့ မြားတွေအတွက် ရောင်းလိုက်တာလား”

“ဟုတ်တယ်”

ချန်ဆန်းရှီက စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြသည် “အခုကစပြီး ငါ အဖေ့ခြေရာကို လိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ အမဲလိုက်မယ် မင်းလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက်ဒုက္ခခံစေနိုင်မှာလဲမင်းရဲ့ လက်တွေတောင် အက်ကွဲနေပြီ”

“မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့…”

ဂူရှင်းလန်သည် သခင်လေး ရှီ ဤစကားများကို ပြောသည်ကို ဘယ်တော့မှ မကြားရဖူးဟု မထင်ခဲ့ပေ

သူမ၏ ပျက်စီးနေသော လက်ကို သူ ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်ပြီး အနည်းငယ် နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရကာ ပြန်ဆွဲထုတ်

ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အစား ထွေးပွေ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်

“စိတ်ချပါ”

ချန်ဆန်းရှီသည် သူမ၏ စိတ်မလုံခြုံမှုကို မြင်သောအခါ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည် “အဖေ တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးတယ် မင်း

ဟာ ငါ့ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ရမယ် ငါ ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ဇနီးကို ထွက်သွားစေရမှာလဲ”

ဂူရှင်းလန်သည် ရုတ်တရက် ထွေးပွေ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး နွေးထွေးမှုကို ခံစားရကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်၊ “သခင်လေး ရှီ ရှင်… ကျွန်မ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျတာကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား”

“စိတ်မဝင်စားဘူး”

ချန်ဆန်းရှီက အတည်ပြုလိုက်တယ်

“သခင်လေး ရှီ၊ ရှင်ဟာ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျွန်မမှာ ကျန်ရှိတဲ့ မိသားစုပါပဲကျွန်မကို လိမ်မပြောပါနဲ့”

ဂူရှင်းလန်သည် လွတ်မြောက်ရန် နောက်ထပ် မကြိုးစားတော့ဘဲ စမ်းသပ်မှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ပါးပြင်ကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဤရှားပါးသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်

“အစ်မလန်”

“ဘာလဲ”

“ဒီနေ့ နည်းနည်း ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲနေတယ်အိပ်ရာဝင်ရအောင် မင်း ငါ့ကို နှိပ်ပေးလို့ရမလား”

“ကောင်းပြီ”

...

“အာ… သခင်လေး ရှီ၊ ဒါ အနှိပ် မဟုတ်ဘူးလား”

“ငါ မင်းကို နှိပ်ပေးမယ်လေ”

“အင်း၊ အင်း~”