စစ်မြေပြင်မှဧကရာဇ်

ချန်ဆန်းရှီသည် မင်းဆက်တစ်ခု၏ ရှုပ်ထွေးသော အဆုံးသတ်ကာလ သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ၏ဘေးတွင် ကြိုးစားအားထုတ်မှု စနစ် ပါရှိနေသည်။ မူလက သူသည် ငွေရှာရန် အမဲလိုက်ပြီး တစ်နေ့တွင် ကိုယ်ခံပညာခန်းမသို့ သွား၍ အခြေခံ လက်သီးနှင့် ခြေထောက် နည်းစနစ်အချို့ကို သင်ယူကာ သာမန် သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည် သို့သော် ကံကြမ္မာက တခြား အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်။ အရာရှိများသည် အခွန် အလွန်အကျွံ ကောက်ခံခြင်းနှင့် ကိုယ်ခံပညာခန်းမက ပြည်သူများကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် စစ်တပ်တွင် စာရင်းပေးသွင်းခြင်း မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ လေးသမား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ “လေးပစ်ခြင်း (အခြေခံအဆင့်) ” မှစ၍ သူသည် မမောမပန်း ကြိုးစားကာ “အလေးချိန် တစ်သောင်းရှိသော လေးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း မြားများကို ရှောင်လွှဲ၍ မရခြင်း ” အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး မိုင်တစ်ရာ အကွာမှ ရန်သူ စစ်သူကြီးများ၏ ဦးခေါင်းများကို ဖြတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ “အခြေခံ စစ်သည်တော်၏ လှံစွပ်နည်းပညာ” မှစ၍ သူသည် မမောမပန်း ကြိုးစားကာ “နိုင်ငံတော် အုပ်ထိန်း နဂါးလှံ တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် ပို၍ ရဲရင့်လာခြင်း” အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး မြင်းပေါ်တွင် လှံတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ကာ ရန်သူ့တပ်ကြီး တစ်သန်း ကို တစ်ဦးတည်း ပြန်လှည့်သွားစေခဲ့သည်။ နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် တောင်ဘက်တွင် စစ်ဆင်ရေး ဆင်နွှဲကာ မြောက်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော ချန်ဆန်းရှီသည် ကောင်းကင်အောက်တွင် အမှန်တကယ် မရှုံးနိမ့်သူ ဖြစ်လာပြီး သံချပ်ကာမြင်းတပ် နှစ်သိန်းကို ဦးစီးခဲ့သည်။ သူ၏ လက်အောက်ခံများက သူ့ကို ပလ္လင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် တင်မြှောက် ပြီး ဧကရာဇ် ဖြစ်လာစေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူက အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွား၏။ ‘မင်းတို့... မင်းတို့ ငါ့ကို တကယ် ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီ’