မင်းသား..."

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ လှံရှည်ကို အနောက်ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်ပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဦးစားပေးက တပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီး အနောက်က လိုက်လာတဲ့ ရန်သူတွေကို အရင်ရှင်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟင်း... ညီလေးချန်၊ ငါပြောတာကို နားမလည်ဘူးလား"

ချောင်ဖန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည် "ငါ အခုတင် ပြောပြီးပြီလေ ငါတို့နောက်မှာ ဟွမ်းဝမ်ခရိုင် ရှိတယ် မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံး လမ်းမကြီးအတိုင်း သွားရင် လူရိုင်းတွေနဲ့ တွေ့စရာ အကြောင်းမရှိဘူး အန်းဒင်ခရိုင်ကို တည့်တည့်သွားလို့ရတယ်အဲဒါက သူတို့လာနေတဲ့ လမ်းထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်"

"အန်းဒင်ခရိုင်ကို အရင်ရောက်အောင်သွားပြီး ခုခံရလွယ်တဲ့ မြေပြင်အနေအထားကို ယူထားလိုက်ရင်၊ သူတို့တွေ စစ်ကူလာတာနဲ့ သေတွင်းထဲ ဆင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ ဒါကို 'ဝိုင်းပြီး စစ်ကူကို ချေမှုန်းခြင်း' လို့ ခေါ်တယ်"

"အကယ်၍ သူတို့ စစ်ကူမလာဘူးဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ် အန်းဒင်ခရိုင်ရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရုံနဲ့ ဖြိုခွင်းနိုင်လိမ့်မယ်အဲဒီကျရင် ရန်သူတွေဟာ အန်းဒင်ကိုပဲ ပြန်ဆုတ်ပြီး အသေခံဖို့ စောင့်ရတော့မှာပဲ"

"မင်းသား... သူ့ကို စကားအရှည်ကြီး ရှင်းပြမနေပါနဲ့တော့"

ရင်ဟန်ဝမ်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည် "သူက မြို့နယ်အသေးလေးက လာတဲ့သူပဲ 'အခြေအနေအရပ်ရပ်'ကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ"

"ခင်ဗျားတို့ ပြောတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်" ချန်ဆန်းရှီက နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကြိုးစားကြည့်ပြန်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အနောက်က လိုက်လာတဲ့ ရန်သူတွေကို အရင် မောင်းထုတ်မပစ်ရင်၊ ပိုယန်မြို့ကနေ ဒီအထိ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြေးလာရတဲ့ အရပ်သား သောင်းနဲ့ချီရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲသူတို့ကို အသတ်ခံဖို့ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့မှာလား"

"အရပ်သားလား"

ချောင်ဖန်က အံ့သြသွားပုံရသည်"ဘယ်အရပ်သားလဲ"

"မင်းသား... သူပြောနေတာ ဒီအောက်တန်းစား ငမွဲတွေကို ပြောတာဖြစ်မှာပါ" ရင်ဟန်ဝမ်က စက်ဆုပ်ရွံရှာသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည် "သူတို့က ကိုယ့်မြို့မှာကိုယ် နေပြီး အသေခံ ခုခံရမှာလေ ဘာလို့ ထွက်ပြေးလာတာလဲတခြားနေရာကို သွားရင် ဒေသခံတွေရဲ့ ရိက္ခာကို ဖြုန်းတီးသလို ဖြစ်မှာပေါ့အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်သင့်တာ"

"ဪ... ဒီလူတွေကို ပြောတာလား"

ချောင်ဖန်သည် ချန်ဆန်းရှီ ပြောသည့်လူများကို သိသွားကာ အနီးနားရှိ ဖုန်တထောင်းထောင်းနှင့် မွဲတေနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး သဘောပေါက်သွားသည် "ဟုတ်သားပဲ၊ သူတို့လည်း အရပ်သားတွေပဲကောင်းပြီ... ဟွမ်းဝမ်ခရိုင်ကို သတင်းပို့လိုက်မယ်၊ ကူးတို့လှေတွေ ပိုလွှတ်ပေးဖို့ပေါ့ဘယ်နှစ်ယောက် မြစ်ကူးနိုင်မလဲဆိုတာကတော့ အခြေအနေပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ် ငါတို့ကတော့ အကုန်လုံးကို မကူညီနိုင်ဘူး"

"စကားတစ်ခွန်း ပိုပြောမိရင် စစ်ရေးအခွင့်အလမ်း တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားနိုင်

တယ်အမဆွန်၊ အစ်ကိုဆွန်... ပြီးတော့ ဒီ... ညီလေးချန် ဟုတ်တယ်မလားငါတို့ ဗိုလ်ချုပ်ကျင်းဆီ အမြန်သတင်းပို့ပြီး ထွက်ခွာရတော့မယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ ငါတို့နဲ့ လိုက်မလာဘူးဆိုရင်တော့ အချိန်မီ မြစ်ကူးနိုင်အောင် မြန်မြန်သွားကြပေတော့"

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်"

ချောင်ဖန်သည် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ တပ်မကြီးဆီသို့ အမြန် ပြန်သွားတော့သည်။

"မင်းသား" ဆွန်လီသည် လှမ်းတားသော်လည်း မရတော့ပေ။

အင်အားငါးသောင်းရှိသော စစ်တပ်ကြီးသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သောင်းနှင့်ချီသော မျက်လုံးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် သူတို့သည် အရပ်သားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ မြောက်ဘက် လမ်းမကြီးအတိုင်း ချီတက်သွားကြသည်။ နှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ဖုန်လုံးကြီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အရပ်သားများ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားကြသည်။

"အရှင်ချန်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" ရွီဝင်ချိုင်က ခြေဆောင့်ကာ ပျာပျာသလဲ မေးလိုက်သည် "သူတို့က စစ်သည် တစ်

ယောက်တောင် ချန်မထားခဲ့ဘူးလားအခု ဘာလုပ်ရမလဲ"

ချန်ဆန်းရှီသည် စစ်တပ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော ဘက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရပ်သားများ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကို သူ ကြားနေရသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ"မြစ်ကူးဖို့ ဘယ်လောက် ထပ်ကြာဦးမလဲ"

ရွီဝင်ချိုင်က "တစ်ရက်" ဟု လွှတ်ခနဲ ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ တစ်ရက်လောက် ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲပေးမယ်"

"ဒါပေမဲ့ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ရွီဝင်ချိုင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက လွင်ပြင်လေ မြင်းတပ်တွေ တောင်ကုန်းတွေပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာနဲ့ ငါတို့မှာ သုံးစရာ လှည့်ကွက် မရှိတော့ဘူး ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရုံပဲ ရှိတယ်နှစ်နာရီတောင် ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ရန်သူတွေ လာတိုက်တာကို စောင့်နေမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

ချန်ဆန်းရှီက သူ၏ လှံရှည်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြတပ်သားအားလုံး... ရန်သူကို ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်

မယ်"

ဟုန်ကျီမြစ်၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းရှိ ကျေးရွာလေးတစ်ရွာတွင်။

လူရိုင်းတွေ ဝင်လာပြီဆိုသော သတင်းကြောင့် ရွာသားများမှာ ဟွမ်းဝမ်ခရိုင်ဘက်သို့ အစောကြီးကတည်းက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ညောင်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ရွာသားများ ချန်ထားခဲ့သော ကျောက်တုံး စစ်တုရင်ခုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော ဤရွာကလေးတွင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လူနှစ်ယောက် စစ်တုရင် ကစားနေကြသည်။

တစ်ယောက်မှာ အသက် ၅၀ ခန့်ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးမရှိ၊ အသားဖြူကာ အပြာရောင် ပညာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ သို့သော် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မသန်စွမ်းသဖြင့် သစ်သား ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည်။

သူ၏ တစ်ဖက်တွင်မူ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူတစ်ဝက် မည်းတစ်ဝက် ဖြစ်နေပြီး ဆိတ်မုတ်ဆိတ်လေး ရှိသည်။ သူသည် စစ်တုရင်ရုပ်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း ဘယ်နေရာ ချရမည်ကို တုံ့ဆိုင်းနေသဖြင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။

"ဆရာ... အလှည့်ရောက်ပြီလေ၊ ချပါတော့"

"ဘာတွေ လောနေတာလဲ"

အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် "ချမှာပေါ့ဟ"

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်ခဏကြာမှ သူက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည် "ဆရာ...ပိုယန်မြို့ကို တကယ်ပဲ ဘာမှ မလုပ်ပေးတော့ဘူးလားကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပည့်တွေ အကုန်လုံး အဲဒီမှာ ရှိနေတာလေ"

"ပို့ပေးဖို့ စစ်တပ်က ဘယ်မှာ ပိုနေလို့လဲ" အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဖြူရုပ်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနက်ရုပ်ဖြင့် ပြန်ခုခံကာ ကျေနပ်သွားပုံရသည် "ကဲ... မင်းအလှည့်"

ပညာရှိက သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ရုပ်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ဆရာကိုယ်တိုင် သွားပြီး တပည့်တွေကို သွားခေါ်လာရင် ရတာပဲ မဟုတ်လား"

"ငါ သွားရမယ်ဟုတ်ပြီ... ဒါဆိုရင် မင်းက မိစ္စာဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ သွားတိုက်မလား" အဘိုးအိုက တစ်ဖန် စိတ်ပူသွားပြန်သည် "အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ပုချီနဲ့ ကောင်မလေးက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်လည်း အဲဒါ သူတို့ရဲ့ ကံတရားပဲ။ ဒီလို ဘဝဆိုးနဲ့ ဆက်နေနေရတာထက် စာရင်တော့ တစ်ခါတည်း စာရင်းရှင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

"ဆရာ..." ပညာရှိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သနားဂရုဏာရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည် "သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေပဲလေ..."

"ကလေးတွေမှာ သူတို့ကံနဲ့သူတို့ ရှိပါတယ်" အဘိုးအိုက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည် "မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အကယ်၍ သူတို့ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လာနိုင်တဲ့ ကံရှိရင်တော့ ငါအရင်က ပြောခဲ့သလို သူတို့အတွက် အနာဂတ်တစ်ခုကို ငါပြင်ပေးပါဦးမယ် နိမ့်ကျတဲ့ အနာဂတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"

"ဆရာ... ဒီနှစ်တွေမှာ ဆရာ နည်းနည်း ရူးသွပ်နေသလိုပဲ"

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ"

"ဆရာ..."

"ဟင်"

"ဆရာ ရှုံးသွားပြီ"

ပညာရှိက အဖြူရုပ်တစ်ခုကို ပြတ်သားစွာ ချလိုက်ရာ အဖြူဘက်က အောင်ပွဲရသွားတော့သည်။

"မင်းက ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် အလျှော့မပေးဘူးလား" အဘိုးအိုက စိတ်တိုတိုနဲ့ ထရပ်လိုက်သည် "ငါ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး သေအောင် လုပ်နေတာလား"

"ဆရာ... ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဧကရာဇ်မင်းက အနိုင်ရသွားတာပါ..." ပညာရှိက မျက်လုံးမှိတ်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အလိမ်ခံလိုက်ရတာ အနောက်မြောက် ခရိုင်သုံးခုဆိုတာ လှည့်ကွက်ပဲ သူတို့ရဲ့ တကယ့်ပစ်မှတ်က ယွမ်ကျိုးပဲ အခု ယိုကျိုးကနေ စစ်ကူလွှတ်ရင်တောင် အနည်းဆုံး ခုနစ်ရက် ကြာဦးမယ်"

"ဆယ်ရက်လောက် ကြာသွားရင်တော့ သူတို့ရဲ့ 'သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်း' ကို အပြီးသတ်ဖို့ လုံလောက်သွားပြီ"

"ဟဲဟဲ~" အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ရယ်လိုက်သည် သူ၏ အသံအိုကြီးမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် "ငါ သူနဲ့ အပြိုင်

မရှင်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်"

"ယွမ်ကျိုး တစ်ခုလုံးမှာ လူပေါင်း တစ်သန်းနီးပါး ရှိတာလေ" ပညာရှိ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး စစ်တုရင်ခုံကို ရိုက်ကာ အသံတုန်တုန်ယင်ယင်

ဖြင့် ပြောလိုက်သည် "သူ့မျက်လုံးထဲမှာ တိုင်းသူပြည်သားတွေက ဘာလဲကျွန်တော်တို့ကရော ဘာလဲ"

"ပြီးတော့ အခုရောက်လာတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်သစ်တွေကလည်း ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ဒါမှမဟုတ် ဆရာ့လက်ထဲက မသေမျိုးပညာရပ်အတွက် လာကြတာပဲဘယ်နှစ်ယောက်ကများ တိုင်းသူပြည်သားတွေအတွက်၊ ပြည်သူတွေအတွက်လို့ စိတ်ထဲ ထားကြလို့လဲ"

"မဟာရှန်မင်းဆက်မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါဦးမလားအို... သနားစရာကောင်းတဲ့ ယွမ်ကျိုးပြည်သူတွေ"

အဘိုးအိုက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည် "အကယ်၍ သုံးရက်အတွင်းမှာ အနောက်မြောက် စစ်မြေပြင်ကနေ ရန်သူတွေကို မောင်းထုတ်ပြီး ငါအမြန် လာခဲ့မယ်ဆိုရင်... လူဘယ်လောက်များများကို ငါ ကယ်နိုင်မလဲ"

ပညာရှိက ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် "ခရိုင်သုံးခုကလွဲရင်... ကျန်တဲ့သူတွေ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘုရင်ခံကို အစီရင်ခံပါတယ်—" လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက် ခယလိုက်သည်။

"ဟန်ချန်"

ပညာရှိက အမြန်မေးလိုက်သည် "ညီငယ်နဲ့ ညီမငယ် ဘယ်လိုလဲ"

"သူတို့ ဘေးကင်းပါတယ်" ဟန်ချန်က ပြန်ဖြေသည် "ပိုယန်မြို့က မစ္စတာချန်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုနဲ့ သူတို့တွေ ဟုန်းကျီမြစ်ကမ်းနားကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ"

"တော်သေးတာပေါ့" ပညာရှိ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည် "အမြန်သွား၊ သူတို့ကို ခေါ်လာဖို့ လူလွှတ်လိုက် ဒီချန်ဆိုတဲ့လူက ငါ့တပည့်တွေကို ကယ်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ကျေးဇူးကြီးလှတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မစ္စတာချန်ကတော့... ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်..." ဟန်ချန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည် "အရှင်တို့ မသိသေးတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ် မစ္စတာချန် ထွက်လာတုန်းက တပည့်တွေကိုပဲ ခေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး... သူ... သူက အရပ်သား သောင်းနဲ့ချီကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်လာခဲ့တာပါ"

"အခု အရပ်သားတွေ ဘေးကင်းကင်း မြစ်ကူးနိုင်အောင်လို့... သူက လူတစ်ထောင်ကျော်ကိုပဲ ဦးဆောင်ပြီး လူရိုင်းစစ်သည် နှစ်သောင်းကျော်ကို ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်ဖို့ ထွက်သွားပါပြီ"

"ဘာပြောတယ်"