အခန်း (၃၈၇)

"တာအိုမိတ်ဆွေဟုတ်လား"

ချန်ဆန်းရှီက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး "ဘာလို့ ငါ့ကို အဲ့ဒီလို ခေါ်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မသေမျိုး ကို ရှာဖွေပြီး လမ်းစဉ်ကို မေးမြန်းတယ်၊ ထာဝရအသက်ကို ရည်မှန်းတယ်၊ ဒါဟာ ကြီးမြတ်တဲ့ လမ်းစဥ်ကြီးပဲ။ ငါတို့လိုလူတွေဟာ ဒီလမ်းပေါ်က ခရီးသွားဖော်တွေပေါ့။ မသေမျိုး တွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေအပေါ်မှာ ငါတို့က ဒီလိုပဲ အချင်းချင်း ခေါ်ဝေါ်ကြတာပဲ"

မိန်းမစိုးအိုကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ဝမ်းသာရိပ်များ တောက်ပနေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ... ငါတို့သာ ချောင်ရှဲ့ ရဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်သွားမယ်ဆိုရင် မသေမျိုး လောကဆီကို သွားနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့ပြီး ဒီလောကီလောကကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပါ"

ချန်ဆန်းရှီက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရုပ်ထုဘေးက ကျောက်စာတိုင်ပေါ်က စာသားတွေကို သေသေချာချာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ အချက်အလက်များအရ ချောင်ရှဲ့သည် ငယ်စဉ်က ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ယခင်ဧကရာဇ် ကြွချီလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုရာထူးကို သူကိုယ်တိုင် ရယူနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် သူ၏မိသားစုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူမှာ လုပ်ကြံခံရကာ တစ်မိသားစုလုံး အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ ချောင်ရှဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ကျွန်ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားကာ မြင်းထိန်းအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ရသည်။

အသက် ၁၅ နှစ်တွင် ကျိုးမိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးက သူ့ကို သဘောကျသဖြင့် သိုင်းပညာများ သင်ကြားပေးခဲ့ရာမှ သူ၏ သိုင်းလောက ခရီးစဉ် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြောက် ရုပ်ထုတွင် ချောင်ရှဲ့အား ဂိုဏ်းသားဝတ်စုံဖြင့် သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် သရုပ်ဖော်ထားသည်။ အသက် ၂၀ တွင် သူသည် ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ကာ ကျိယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်၏ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိကာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အသက် ၂၂ နှစ်တွင် သူသည် သူ၏မျိုးဆက်ထဲ၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူရဲကောင်းများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ အသက် ၂၅ နှစ်တွင် တိုင်းပြည်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေချိန်၌ အစိုးရကို ပုန်ကန်ခဲ့သည်။

တတိယမြောက် ရုပ်ထုတွင် ချောင်ရှဲ့ကို သံချပ်ကာ ဝတ်စုံဖြင့် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဓားကို ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြထားသည့် ပုံစံဖြင့် တွေ့ရသည်။ အသက် ၂၈ နှစ်တွင် သူသည် နယ်မြေတစ်ခုကို စိုးမိုးနိုင်ခဲ့ပြီး ဩဇာကြီးမားသော နယ်စားပယ်စား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အသက် ၃၀ တွင် မြောက်ဘက်စစ်ဆင်ရေးမှာ မအောင်မြင်သဖြင့် သူသည် မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို စတင် ရှာဖွေခဲ့တော့သည်။

စတုတ္ထမြောက် ရုပ်ထုမှာတော့ ချောင်ရှဲ့သည် လွယ်အိတ်တစ်လုံးဖြင့် ခရီးသွားနေသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးအသွင် ရှိနေသည်။ အသက် ၃၅ နှစ်တွင် သူသည် မသေမျိုး တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ဇီဝေကြယ်၏ ကောင်းချီးကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသက် ၃၈ နှစ်တွင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပဉ္စမမြောက် ရုပ်ထုတွင် ချောင်ရှဲ့သည် ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ထားသည်။ အသက် ၄၀ တွင် တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် အသက် ၄၅ နှစ်တွင် တစ်လောကလုံးကို စည်းလုံးစေခဲ့သည်။ အသက် ၄၈ နှစ်တွင် ဇီဝေတောင်၌ ပူဇော်ပွဲများ ကျင်းပကာ ဧကရာဇ်အဖြစ် နန်းတက်ခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်နှင့် နောက်ဆုံး ရုပ်ထုအရ ချောင်ရှဲ့သည် အသက် ၈၀ ကျော်တွင် ထီးနန်းကို မြေးတော်အား လွှဲအပ်ခဲ့သည်။ သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ သူသည် ခိုင်ယွမ် ၃၂ နှစ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး မြို့တော်ရှိ ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်၌ သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။

ကျောက်စာတိုင်၏ အဆုံးတွင် ချောင်ရှဲ့သည် သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် နိုင်ငံတော်ရတနာနှင့် မသေမျိုး ဖြစ်ခွင့်ကို ဤနေရာတွင် ထားရစ်ခဲ့ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် ဤစာသားများကို ဖတ်ရင်း ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်စာပါ စာသားများသည် သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် ရေးထားသည်ထက် ပြင်ပလူများကို ပြောနေသည့် ပုံစံမျိုး ပိုဆန်နေသည်။

နောက်ဆုံး ရုပ်ထုမှာတော့ အသက်ကြီးရင့်နေသော ချောင်ရှဲ့သည် နဂါးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။ သစ်သားဖြင့် ထွင်းထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သက်ရှိကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး ထူးခြားလှသော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာစေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်။

ကျောက်စာတိုင်ပေါ်က စာသားများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲသော စာလုံးကြီးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မင်းတို့လို သာမန်လူတွေနဲ့ အစေခံတွေက ငါ့ကို မြင်တာတောင် ဘာလို့ ဒူးမထောက်ကြတာလဲ"

"ဘိုးဘေးကြီး ဧကရာဇ်... ကျွန်တော်မျိုး သေထိုက်ပါတယ်၊ သေထိုက်ပါတယ်ဗျာ"

မိန်းမစိုးအိုကြီးသည် ထိုစာသားကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်လန့်တကြား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်းကာ ခေါင်းဖြင့် တဗုန်းဗုန်း တိုက်ကာ ဦးချတော့သည်။

"ဝုန်း.."

ချောင်ရှဲ့၏ ရုပ်ထု လှုပ်ရှားလာသည်။

သူ၏ သစ်သားမျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လာပြီး ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ချန်ဆန်းရှီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"သာမန်လူ"

"မင်း ဘာလို့ ဒူးမထောက်တာလဲ"

"ရွှမ်း.."

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ချောင်ရှဲ့၏ သစ်သားဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ ဓားကို အေးဆေးစွာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်က ခေါင်းပြတ်ကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ဂူထဲက အရိုးစုအိုကြီးကများ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ရမ်းကားနေတာလား"

"အင်"

ဘေးနားတွင် မိန်းမစိုးအိုကြီးမှာ ချောင်ရှဲ့၏ ခေါင်းပြတ်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"မိန်းမစိုးကြီး"

ချန်ဆန်းရှီက ပြင်းထန်စွာ ငေါက်လိုက်သည်။ "ဧကရာဇ်အိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ထုကိုတောင် ဒီလောက် ကြောက်နေတာ၊ မင်းကိုယ်မင်း မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေသူလို့ ပြောရဲသေးတာလား"

"ဟူး..."

မိန်းမစိုးအိုကြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း "တာအိုမိတ်ဆွေ... ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒီရုပ်ထုမှာ တစ်ခုခုသော မှော်အတတ် ကျန်နေခဲ့လို့ပါ၊ ကျွန်တော် ကြောက်တတ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

"ဒါက တာအိုမိတ်ဆွေအပေါ်မှာ ဘာလို့ သက်ရောက်မှု မရှိတာလဲ"

"ဧကရာဇ်ရဲ့ အမျက်တော်ကို မင်း တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလား"

"ကြောက်တယ် ဟုတ်လား"

ချန်ဆန်းရှီက ဓားရိုးကို ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ အမျက်ဒေါသပဲ"

"သူရဲကောင်းကြီးပဲ"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက အထင်ကြီးစွာဖြင့် "သူရဲကောင်းကျန်းက တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပီသတာပဲ၊ ကဲ... ဆက်သွားကြစို့" ဟု ဆိုသည်။

ရှေ့တွင်တော့ ရုပ်ထုများ မရှိတော့ပေ။

အစားထိုး၍ ကျောက်သားစင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် သေတ္တာတစ်လုံးနှင့်...

ကျောက်သားအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသော ဓားတစ်စင်း ရှိနေသည်။ ဓား၏ နဂါးခေါင်းလက်ကိုင်ကသာ အပြင်သို့ ထွက်နေပြီး ၎င်းသည် ချန်ဆန်းရှီ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ နှင့် တုံ့ပြန်ကာ တုန်ခါနေသည်။

ဤဓားပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ခေါ်နေခြင်းပင်။

"မိန်းမစိုးကြီး"

ချန်ဆန်းရှီက မေးလိုက်သည်။ "ဒီဓားက ဘာဓားလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား"

"ဒါက... ဖြစ်နိုင်တာကတော့..."

မိန်းမစိုးအိုကြီးက "ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးချောက်နက်ဓားလား။ အဲ့ဒီတုန်းက ဘိုးဘေးကြီး ချောင်ရှဲ့ ဟာ ဒီဓားနဲ့ နယ်ပယ်အရပ်ရပ်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တာက လုံချွမ်ဓားဖြစ်ပြီး ဒီနဂါးချောက်နက်ဓားက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ ကြည့်ရတာ ဇီဝေတောင်မှာ ဝှက်ထားခဲ့တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"နဂါးချောက်နက်ဓား..."

ချန်ဆန်းရှီသည် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ က ဤဓားနှင့် ဘာကြောင့် တုံ့ပြန်နေရသလဲဆိုတာကို တွေးတောနေမိသည်။

သို့သော် သူသည် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ မှတစ်ဆင့် ထိုဓားကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ ကြီးမားသော ခုခံမှုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ဓားပေါ်တွင် ခိုင်ခံ့သော ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် တခြားလူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ ချိတ်ဆက်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ စင်မြင့်နှင့် ခြေလှမ်း တစ်ရာခန့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"နဂါးချောက်နက်ဓား က အဓိက သော့ချက် မဟုတ်ဘူး"