အခန်း (၃၁၄)

ချန်ဆန်းရှီ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤလူအနည်းငယ်ကို အနာဂတ်တွင် အမိန့်မနာခံမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားရန်သာ ဖြစ်သည်။ သေဒဏ်ပေးရန်အထိတော့ အခြေအနေက မရောက်သေးပေ။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှာဝမ်လုံမှာ အတန်ကြာအောင် ထိုင်နေမိသည်။ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ထောက်ထားရင်း သူ၏ ဂန်းချီများမှာ ရွှံ့မြေဝါများထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ချိုင့်ခွက်တစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် သွားများကို ကြိတ်ထားလွန်းသဖြင့် ကျိုးလုမတတ်ပင် ရှိနေသည်။

"ဒါက လွန်လွန်းတယ် ငါ ရှာဝမ်လုံ ဟာ ဒုတိယအဆင့် အရာရှိကြီးတစ်ယောက်၊ ဒေသဆိုင်ရာ စစ်ဘက်အရာရှိ တစ်ယောက်ပဲ။ သူက ဘယ်လိုတောင်... ဘယ်လိုတောင် ငါ့ကို ဒီလောက်အရှက်ခွဲရဲတာလဲ"

"သူ့လက်ထဲမှာ တပ်မှူးရဲ့ စစ်မိန့်တံဆိပ် ရှိနေမှတော့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

ချွေချုံယီ လည်း ထိုနည်းတူပင် အရှက်ရနေသည်။ သူတို့သည် စစ်မှုထမ်းသက်တမ်း တစ်ဝက်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ အမိန့်ကို နာခံနေရသည်။ "အခုတော့ သည်းခံထားလိုက်ပါ။ ရက်၂၀ ဆိုတာ ခဏလေးပါပဲ။ သူ့ရဲ့ တပ်မှူးသက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားတာနဲ့ သူ့ခေါင်း ဘယ်လိုပြတ်သွားမလဲဆိုတာ ငါတို့ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်ရုံပဲ"

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်" ရှာဝမ်လုံက တည်ငြိမ်လှသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"တိန့်ဖုန်း ကမြို့တံခါးကို ဘယ်လိုဖွင့်ပေးမလဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်သေးတယ်"

...

ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့အတွင်း။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် စစ်သည်အမြောက်အမြားမှာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေကြသည်။ နောက်ထပ် အညံ့ခံလာသည့် စစ်သည်တစ်စုမှာ ချင်နိုင်ငံဘက်သို့ ပြန်လည် လွှတ်ပေးခြင်း ခံရသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုစဉ် မြို့ပြင်မှ ဖုန်လုံးကြီးများ တက်လာပြီး မြင်းခွာသံများမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။ လေပြင်းများကြားတွင် "ချန်" စာတမ်းပါ အလံတော်မှာ ထင်ရှားစွာ လွင့်ပျံနေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး မကောင်းတော့ဘူး"

"ချန်ဆန်းရှီ လာနေပြီ ချန်ဆန်းရှီ လာနေပြီ"

"ဝတ်ရုံဖြူ၊ မြင်းဖြူနဲ့ ချပ်ဝတ်အနက်... မမှားနိုင်တော့ဘူး"

"ငါတို့ အရှုံးပေးကြမလား"

"မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ ဘယ်သူက အရှုံးပေးဖို့ ပြောရဲတာလဲ"

တိန့်ဖုန်း သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ အပြေးတက်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါပြောထားတာကို မေ့ကုန်ပြီလား။ စစ်ကူတွေ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်၊ ကျောက်ထုံ မြို့ကို ဝန်းရံထားတာတွေက တိုက်စရာမလိုဘဲ ပွင့်သွားလိမ့်မယ်။ အဆင့်နိမ့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ချန်ဆန်းရှီ ကြောင့်နဲ့ ဘာလို့ အရှုံးပေးချင်နေကြတာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ချုပ်"

ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ဆုန်ဟုန်ပြောင်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ "ကျွန်တော်တို့ သတင်းရထားတာက သူတို့... သူတို့ အကုန် အရှုံးပေးသွားကြပြီတဲ့"

"ဘယ်သူတွေက 'သူတို့' လဲ" တိန့်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူတွေ အရှုံးပေးသွားတာလဲ"

"စီရင်စု ၂၇ ခုလုံးပါ" ဆုန်ဟုန်ပြောင်းက ဆိုသည်။

"ကျောက်ထုံ စီရင်စုကနေ မြောက်ဘက်အထိ မြို့ကြီးမြို့ငယ် အားလုံး အရှုံးပေးသွားကြပြီ"

"ဘာ"

တိန့်ဖုန်းမှာ သတင်းအချက်အလက်များကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်တာထက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရခြင်းပင်။ "နိုင်ငံတော်က စစ်သည်တွေကို ထောင်ချီတဲ့နေ့ရက်တွေမှာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားတာက တစ်ခဏတာ အသုံးချဖို့ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ချင်နိုင်ငံတော်က ဒီဗိုလ်ချုပ်တွေကို ရက်ရက်ရောရော ဆက်ဆံခဲ့တာတောင် သူတို့က ဒီလောက်အထိ သစ္စာမဲ့ပြီး မတရားလုပ်ရက်ကြတယ်"

"မြို့ထဲက လူတွေ နားထောင်ကြ"

ထိုအချိန်မှာပင် ချွေချုံယီ သည် မြင်းစီး၍ ရှေ့တန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံမှာ ကောင်းကင်အနှံ့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ "ငါကတော့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချွေချုံယီ ပဲ။ ချင်နိုင်ငံက မြို့စောင့်တပ်သားတွေ နားထောင်ကြ"

"အခု လိုင်ပြည်နယ် အတွင်းမှာရှိတဲ့ မြို့ပေါင်းရာချီဟာ ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ ဒါရှန် နိုင်ငံတော်ဆီမှာ အရှုံးပေးခဲ့ကြပြီ။ မင်းတို့ ခေါင်းမာတဲ့ကောင်တွေပဲ အချည်းနှီး ခုခံနေကြတာ။ ငါတို့မှာ နောက်ထပ် သည်းခံနိုင်စရာ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းတို့ကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်"

"အခုချက်ချင်း အရှုံးပေးရင် အရင်သဘောတူညီချက်အတိုင်း မင်းတို့ရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်တောင် မထိခိုက်စေရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုမယ်ဆိုရင်တော့..."

"နောက်ထပ် ၁၅ ရက်နေရင် အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားကြ။ မြို့ကျသွားတာနဲ့ တစ်ယောက်မှ အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

တစ်ယောက်မှ အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး

နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ရှိသော စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း အသေအချာ ကြားလိုက်ရသည်။

ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်သွားတာလဲ။ မကြာခင်ကတင်

ရှန်လူမျိုးတွေက သူတို့ကို အရှုံးပေးဖို့ ဖျောင်းဖျနေပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေကြသေးတာ မဟုတ်လား။ အခု ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး တစ်ယောက်မှ မချန်ဘဲ သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်လာတာလဲ။

လိုင်ပြည်နယ် က တကယ်ပဲ ဆုံးရှုံးသွားပြီလား။

"အရှင်... စီရင်စု ၂၇ ခုတောင် အရှုံးပေးသွားပြီ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း အရှုံးပေးလိုက်ရအောင်"

"ဟုတ်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်"

"မင်းတို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ"

တိန့်ဖုန်း လေသံမြှင့်လိုက်သော်လည်း ဒေါသတော့ မထွက်ပေ။ ထိုအစား သူက အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ။ ငါ မင်းတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ စရိုက်အပေါ် မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်သလဲ"

"ဒါကတော့... ဗိုလ်ချုပ်တိန့် က သတ္တိရှိပြီး ယှဉ်ပြိုင်သူမရှိတဲ့ ချင်နိုင်ငံရဲ့ စွမ်းအားအရှိဆုံး ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ပဲလေ"

"တိန့်ချင်းထျန်း (တိန့်မင်းကြီး) လို့တောင် အမည်တွင်တာ မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား"

"ငါတို့လို သာမန်ပြည်သူတွေကို ရိက္ခာဝေပေးဖို့ စပါးကျီတွေ ဖွင့်ပေးခဲ့တာလည်း ဗိုလ်ချုပ်တိန့် ပဲ"

"မဟုတ်ရင် ငါတို့ အငတ်ဘေးနဲ့ သေကုန်ကြမှာ"

တိန့်ဖုန်းက"ဒါဆိုရင် ငါပြောတာကို မင်းတို့ ယုံကြည်လား"

"ယုံကြည်တာပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့စကားကို နားမထောင်ကြတာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ စီရင်စု ၂၇ ခုတောင် အရှုံးပေးသွားပြီလေ"

"အဲ့ဒါက ငါတို့နဲ့အတူ ရပ်တည်နေတဲ့ မြို့ကြီး ၉ မြို့ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ" တိန့်ဖုန်းက အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒီမြို့ကြီး ၉ မြို့ဟာ လိုင်ပြည်နယ် ရဲ့ ခံတပ်ကြီးတွေပဲ။ သူတို့ ဒါကို မဖြိုနိုင်လို့ ငါတို့ကို ဒီမှာလာပြီး ခြိမ်းခြောက်နေတာ။ နောက်ထပ် ၂၀ ရက်ပဲ ကျန်တော့တာကို ၁၅ ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ပြောနေတာ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် စစ်ကူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး လာနေပြီ"

"ဗိုလ်ချုပ်... အဲ့ဒါ တကယ်လား"

"နောက်ဆုံး ၁၅ ရက်ပဲလား"

"ဟုတ်တယ် နောက်ဆုံး ၁၅ ရက်ပဲ"

တိန့်ဖုန်း သိထားသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ စစ်ကူတွေ အစိမ်းရောင်တောင်တန်းကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး ရက်ပေါင်း ၂၀ လိုသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ရန်သူ့ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာတော့ သူက ရက်စွဲကို ရှေ့တိုးပြောလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ "စပျစ်သီးကို တွေးပြီး ရေငတ်ပြေစေခြင်း" ဆိုသည့်အတိုင်း လူတိုင်းကို နောက်ထပ် ခဏတာ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ပေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီ ၁၅ ရက်ကိုသာ တောင့်ခံထားနိုင်ရင် သူတို့ ဆက်လက် ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်။ ၁၅ ရက်အကြာမှာ ဒါရှန် တပ်မတော်က ကျောက်ထုံ မြို့ကို တကယ် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရင် စစ်သည်တွေနဲ့ ပြည်သူတွေဟာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အသည်းအသန် ပြန်တိုက်ကြလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ စစ်ကူတွေကို တကယ် စောင့်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ၁၅ ရက်ကိုပဲ တောင့်ခံလိုက်ကြစို့။

"ကောင်းပါပြီ ဗိုလ်ချုပ်"

"ကျွန်တော်တို့ ဗိုလ်ချုပ်ကို ယုံကြည်ပါတယ်"

"ညီအစ်ကိုတို့... ၁၅ ရက်လောက် အတူတူ တောင့်ခံလိုက်ကြစို့"

"ရက်ဝက်လောက်နေရင် ငါတို့အားလုံး ရာထူးတက်ပြီး ချမ်းသာကြတော့မှာ"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ပြည်သူတွေလည်း အခွန်လွတ် ရိက္ခာတွေ ရတော့မယ်"

တိန့်ဖုန်း ၏ စိတ်အားထက်သန်သော ကြေညာချက်ကြောင့် စစ်သည်တွေ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခေတ္တ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ကျောက်ထုံ စီရင်စုမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ၃ ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မြို့တံခါးဖွင့်၍ အရှုံးမပေးခဲ့ကြပေ။

...

စတုတ္ထမြောက်နေ့။

ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူများသည် အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော် ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတို့ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ"

"ကြည့်ရတာ ကျောက်ထုံ စီရင်စုကို ကျော်ပြီး တခြားမြို့တွေကို အရင်သွားတိုက်မလို့ ထင်တယ်"

"တခြားမြို့တွေလည်း အရှုံးပေးကုန်ကြပြီ ထင်လား"