အခန်း (၄၀၈)

ထိုအချိန်တွင် စစ်နတ်ဘုရား ဖန်ထျန်ဖားသည် အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးနှင့်အတူ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။

"ဗုန်း... ဗုန်း"

ချန်ဆန်းရှီသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားအတွင်း ကျန်ရှိနေသော ဆန်းကြယ်မီးတောက် အားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ပုံအောထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော မီးလုံးနှစ်လုံးမှာ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် မှ လူအချို့ကို နေရာတင် ပြာကျသွားစေခဲ့သည်။ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော လူအနည်းငယ်မှာလည်း အမှောင်ထဲသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

ချောင်ဖန်နှင့် အခုမှရောက်လာသော ဖန်ထျန်ဖားတို့သည် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားကြသည်။

"သူရဲကောင်းကျန်း"

"တကယ့်ကို မသေမျိုးတစ်ပါးပဲ"

ချောင်ဖန်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ စစ်နတ်ဘုရား ဖန်ထျန်ဖားပင်လျှင် ခြေလှမ်း ရာဂဏန်းခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေပြီး အနားသို့ တိုးမလာရဲပေ။

ချန်ဆန်းရှီသည် အက်ကွဲသွားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား အပိုင်းအစများကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော ဆန်းကြယ်မီးတောက် ၏ ဒဏ်ကို ကြာရှည်မခံနိုင်မှန်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤစွမ်းအားကို သုံးပြခြင်းဖြင့် အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ လူများအား သူ့အပေါ် မကောင်းသော အကြံအစည်များ မထားဝံ့စေရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဒီသူရဲကောင်းကြီးပဲ ခေတ္တ ထိန်းသိမ်းထားမယ်"

ချန်ဆန်းရှီသည် စာအုပ်နှင့် ကျောက်စိမ်းပြားကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ ကန့်ကွက်ချင်သေးလဲ၊ ဘယ်သူက ဆန့်ကျင်မှာလဲ"

"ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ပါဘူး"

ဖန်ထျန်ဖားက ဆိုသည်။

"သူရဲကောင်းကျန်းပဲ ခေတ္တ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ အခု အရေးကြီးတာက နန်းဆောင်ထဲကို သွားဖို့ပဲ။ ဆရာတော်တို့အဖွဲ့လည်း ရောက်တော့မှာမို့ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး"

"မြန်မြန် သွားကြစို့"

အဖွဲ့သားများအားလုံး ဇီဝေနန်းတော် ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်သွားကြတော့သည်။ ချန်ဆန်းရှီသည်လည်း အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော်လည်း လမ်းခုလတ်တွင် သူ၏ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ပညာ ကို အသုံးပြုကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အာဏာသိမ်းပွဲတွင် ဝင်ရောက်ကူညီရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ထို့ပြင် ရေကန်နက်ထဲမှ ထွက်လာစဉ်ကပင် သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်ခြင်းကြောင့် အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တိန့်ဖုန်း"

ချန်ဆန်းရှီသည် တောင်ပေါ်တွင် ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သော အနက်ရောင်

သံချပ်ကာစစ်သည်တော်များ ကို စုစည်းလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတွေကို အမိန့်ပေးလိုက် အားလုံး ငါ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး ဇီဝေတောင်ကို ပြန်တက်မယ်"

...

ဇီဝေနန်းတော်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်နှင့် လူကျီတို့သည် ဧကရာဇ် အနားယူရာ တိမ်တိုက်နန်းဆောင်ဆီသို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဟူပန်တပ်မတော်မှ ထိပ်သီးစစ်သည်များ ပါဝင်လာသည်။ လမ်းတလျှောက်တွင် သူတို့ကို တားဆီးသူမှန်သမျှ နေရာတင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

နန်းဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဖန်ထျန်ဖားတို့အဖွဲ့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ဤလုပ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသူများမှာ စစ်ဘက်အရာရှိများ၊ မိန်းမစိုးများ၊ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များနှင့် အမတ်ကြီးများအထိ အင်အားစုံလင်လှသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ယနေ့ညတွင် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် ဘာလို့ ရောက်မလာသေးတာလဲ"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က သူ၏ ပုတီးကို စိပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျင်းယီအစောင့်က ပညာရှင်တွေလည်း မတွေ့ရဘူး"

"ဆရာတော်"

ဖန်ထျန်ဖားက ဆိုသည်။

"သူတို့တွေ မြို့ထဲမှာ လီဂုန်း ကို ရှာဖွေနေကြတုန်းပါ။ မိနစ် သုံးဆယ်အတွင်းတော့ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်"

"အော်မိထော်ဖော်... ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ လက်ဦးမှု ယူရမယ်"

"နေဦး"

ချောင်ဖန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းကျန်းရော"

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါမှ ထိုလူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ငါတို့ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ"

ဖန်ထျန်ဖားက ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။

"အဲ့ဒီလူက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ရတနာတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတာပဲ၊ ငါတို့ကို ကူညီဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး"

"အော်မီထော်ဖော်... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့ သူ့ကို တကယ် အားကိုးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ကျန်းလိုင်ဇီ ရဲ့ အစွမ်းက အကဲခတ်ရ ခက်လွန်းတယ်။ သူ ငါတို့ကို ပြန်မတိုက်တာကတင် ကံကောင်းလှပြီ။ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ရတနာတွေကိုတော့ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားမှ ဂိုဏ်းသားအားလုံးကို သုံးပြီး ရှာခိုင်းလိုက်မယ်။ အခုတော့ လက်ရှိကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်။ စကြစို့"

နန်းဆောင်တံခါးဝရှိ မိန်းမစိုးများ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ရှေ့တွင် တားဆီးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ ဆရာတော်က အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်းသစ်တံခါးကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"ကျွိ—"

နန်းဆောင်အတွင်း၌ မီးအိမ်များမှာ လင်းထိန်နေသော်လည်း တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်အတူ ညလေအေးများ တိုးဝင်လာသဖြင့် မီးရောင်များမှာ ယိမ်းထိုးသွားခဲ့သည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော နန်းဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တရားမှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို မသိကျိုးကျွန် ပြုထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"အော်မီထော်ဖော်... ဒီရဟန်းက အရှင်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသူများကလည်း ဒူးထောက် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ထို့နောက်တွင်တော့ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းမြတ်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က ဆိုသည်။

"ကိုယ်တော်တို့ ပြောတာကို အရှင် ကြားနိုင်မှန်း သိပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ခန့်ညားလေးနက်လှသော ကဗျာရွတ်ဆိုသံတစ်ခု နန်းဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ကဗျာထဲတွင် လောကီရေးရာများ၏ မတည်မြဲပုံနှင့် ဘဝ၏ အနိစ္စတရားများကို ဖော်ပြထားသည်။

ကဗျာရွတ်ဆိုပြီးနောက်တွင်တော့ လုံချင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် စစ်သည်များနှင့် သွေးစွန်းနေသော လက်နက်များကို ကြည့်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ လှိုင်းမထသော ရေကန်ပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံမှာလည်း ပုံမှန်ရက်များအတိုင်းပင် အေးဆေးစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ အမတ်မင်းတို့"

"ဒီလောက် ညနက်သန်းခေါင်ကြီးမှာ ငါ့ဆီကို ရောက်လာကြတာ ဘာအကြောင်းထူးများ ရှိလို့လဲ"