အခန်း (၄၁၁)

သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်။

အသင့်ပြင်ထားသော ကျင်းယီအစောင့်များက ဆုတ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ကျင်းယီအစောင့်၏ စစ်နတ်ဘုရား ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အသေခံစစ်သည်တော် ဆယ့်နှစ်ယောက်လည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဧကရာဇ်က ဒီနေ့ဖြစ်ရပ်ကို ကြိုတင်သိနေတာပဲ"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ ဤလူများမှာ သူတို့ကို ချုံခိုတိုက်ရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့ ရောက်လာချိန်ကိုသာ စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူက သတင်းပေါက်ကြားစေခဲ့တာလဲ။

ကျန်းလိုင်ဇီလား။

မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျန်းလိုင်ဇီသည် ဘိုးဘေးကြီး၏ ရတနာများကိုသာ အာရုံစိုက်နေသူ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်၏ လုပ်ရပ်များအရဆိုလျှင်လည်း ချောင်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သူတစ်ပါးနှင့် ဝေမျှမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူများမှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်၏ တွက်ချက်မှုအတွင်းမှာပင် ရှိနေပါသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချမည့် တိုက်ပွဲမြေပြင်သည် ယာယီနန်းဆောင်မှသည် အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားရုံသာ ရှိသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရ ဆိုလျှင် သူတို့ဘက်က အသာစီးရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုးချုပ် ဟွမ်ဟုန် က မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အပ်များအလား စူးရှလှပြီး လူတို့၏ နားစည်ကို ထိုးဖောက်သွားစေသည်။

"မင်းတို့သစ္စာဖောက် ပုန်ကန်သူတွေ အမြန်ဆုံး လက်နက်ချပြီး အပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူကြစမ်း"

"မိန်းမစိုးအိုကြီး။ ငါ မင်းကို မုန်းနေတာ ကြာပြီ"

"ဗုန်း—"

ဖန်ထျန်ဖားက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်ပြီး နေရာတင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဟွမ်ဟုန် ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ လက်ထဲရှိ မိုဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြောင့် နန်းဆောင်၏ မျက်နှာကြက်မှာ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကန့်လန့်ကာများ၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်ကုန်ကြတော့သည်။

မိန်းမစိုးချုပ် ဟွမ်ဟုန် သည် လက်ဗလာဖြင့်ပင် ထိုဓားချက်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ဒုန်း—"

စွမ်းအားနှစ်ရပ် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားချိန်တွင်။

ဟွမ်ဟုန် ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြမ်းပြင်မှာ လက်မအနည်းငယ်ခန့် ကျွံဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထူးဆန်းသော လက်သည်းကွက်ကို ရှေ့သို့ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သော်လည်း အရိုးဖြူကဲ့သို့ လက်သည်းချက်မှာ သစ်သားတိုင်ကို ထိမှန်သွားပြီး တရှူးရှူးမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့လို မိန်းမစိုးတွေကတော့ အမြဲတမ်း ညစ်ပတ်တဲ့နည်းလမ်းတွေကို သုံးတာပဲ"

ဖန်ထျန်ဖားမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေခဲ့သည်။

...

"တိုက်ခိုက်ကြ"

ကျင်းယီအစောင့်ခေါင်းဆောင် ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် သည် သူ၏ ရှို့ချွန်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် အသေခံစစ်သည်တော် ဆယ့်နှစ်ယောက်တို့သည် ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော် ခေါ်ဆောင်လာသော နောက်လိုက်များနှင့်အတူ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ပွဲကြီး စတင်ပါတော့သည်။

အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း အတွင်း၌။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူနေသော တပည့်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာအဆင့်မှာ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်မျှသာ ရှိသော်လည်း ကျင်းယီအစောင့်၏ စစ်နတ်ဘုရား ကို လက်ထဲရှိ မြွေတစ်ကောင်အလား တွန့်လိမ်နေသော ပျော့ပျောင်းဓား ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရဲနေသည်။

"ချွတ်"

ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"သေစမ်း"

သူ၏ ရှို့ချွန်းဓားသည် စစ်နတ်ဘုရား တစ်ဦးသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် "အစစ်မှန်ချီ" များ ဖုံးလွှမ်းလျက် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။ ဂန်းချီများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မြွေရုပ်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိတွေ့ခါနီးမှာပင်။

အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း တပည့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသားတို့ နားမလည်နိုင်သော စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဓားကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ပျော့ပျောင်းဓားမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မြွေရုပ်မှာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်အလား ဓားသွားကို ပြန်လည် ကိုက်ခဲလိုက်သည်။

ရှို့ချွန်းဓားမှာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ဘဲ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် ကိုယ်တိုင်လည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်

လိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက လျှို့ဝှက်ပညာ လား"

"ဒါက အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ပဲ"

"သာမန်လူသား... အသေခံလိုက်စမ်း"

ဓားတစ်လက်တည်း မဟုတ်ပေ။

ခရမ်းရောင်ချီများ ဖုံးလွှမ်းလျက် အမွှေးတိုင်ဂိုဏ်းသားသည် ရှေ့သို့ အမြန်တိုးလာပြီး စစ်နတ်ဘုရား ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြန်သည်။ သူ၏ ပျော့ပျောင်းဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်စဉ် ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်မှာလည်း ခရမ်းရောင်ချီများ ထွက်ပေါ်လာကာ မိစ္ဆာလက်သည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှစ်ဖက်ညှပ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

"ဘာနတ်ဘုရားလမ်းစဉ်လဲ"

ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် သည် မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အစစ်မှန်ချီများကို ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ ထောင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်။

သူသည် အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်သဖြင့် တစ်ဖက်လူနှင့် အပြန်အလှန် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

...

"အော်မီထော်ဖော်..အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်ပါတယ်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လူ... ကျေးဇူးပြုပြီး မြောင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကူညီပြီး ကျန်းဆွန်းရွှီစိမ့် ကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းလိုက်ပါ။ သူတို့ကို အမြန်ရှင်းနိုင်လေ ငါတို့ အောင်နိုင်ခြေ ပိုများလေပဲ"

"နားလည်ပါပြီ"

မီးတောက်ကဲ့သို့ နီမြန်းသော ချပ်ဝတ်နက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ခိုင်မာလှသော လူကျိီသည် နန်းတွင်းသူလျှို စစ်နတ်ဘုရား ထံသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အစစ်မှန်ချီများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံလှံ မှာ ကောင်းကင်တိုင်ကြီးတစ်ခုအလား သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူဆီသို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ဗုန်း—"

ထိုတိုက်ကွက်နှင့်အတူ။

နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးသည် မြေနဂါးတစ်ကောင် လူးလွန့်လိုက်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံလှံ ကျရောက်သွားသည့် နေရာတွင် တစ်မီတာကျော် နက်သော ကျင်းကြီး ဖြစ်သွားပြီး ပင့်ကူအိမ်အလား အက်ကြောင်းများမှာ ပတ်ပတ်လည် မီတာအတော်များများအထိ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ကြမ်းပြင်နှင့် အုတ်မြစ်များမှာ ပြာအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားရာ နန်းဆောင်အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို တစ်ဝက်ခန့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း...

ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သော ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်ကိုတော့ မတွေ့ရတော့ပေ။

"အော်မီထော်ဖော်.. အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်ပါတယ်"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်သည် နန်းတော်၏ ထုတ်တန်းပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ခန့်ညားသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လူ... ဘာလို့ ငါ့ကို လှည့်စားရတာလဲ"

"ပုန်ကန်သူ သစ္စာဖောက်"

လူကျိီက သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံလှံကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှင့်လိုက်သည်။ "အားလုံး သေရမယ်"

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို... အစ်ကို..."

ချောင်ဖန်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလို သစ္စာဖောက်နိုင်ရတာလဲ"

ပြန်ကြည့်လိုက်လျှင်။

နန်းဆောင်ထဲ ဝင်လာကတည်းက တစ်ခုခု မှားနေတာဟာ မဆန်းတော့ပါဘူး။

သတင်းပေါက်ကြားစေခဲ့တဲ့သူက။

လူကျိီပဲဖြစ်သည်။

"ကံမကောင်းတာပဲ... ငါ အိမ်ရှေ့စံကို စောစောစီးစီး သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ သူက မင်းကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ နှမြောစရာပဲ၊ အိမ်ရှေ့စံတော့ စိတ်ပျက်ရတော့မှာပဲ"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်က သစ္စာဖောက်မှတော့ ငါ့ကိုလည်း ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

သူသည် ခရမ်းရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသော ပုတီးကို ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများ ထွင်းထုထားသော ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို သူ၏ လက်မဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ရာ အောက်ရှိလူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"မင်းတို့လို မိစ္ဆာတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာ က ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

"ဗုန်း..."

လူကျီသည် လောကတွင် အရှိန်အဝါ အကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်ရမည့် အစစ်မှန်ချီများဖြင့် ထိုပုတီးစေ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ လူနှစ်ယောက် ဖက်စာခန့်ရှိသော တိုင်ကြီးမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားအောက်တွင် တစ်လက်မချင်းစီ အက်ကွဲသွားပြီး နန်းဆောင်၏ အမိုးအချို့မှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ပုတီးစေ့မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း မြေပေါ်သို့ ကျမသွားပေ။ ၎င်းသည် ခရမ်းရောင် မြူခိုးများကြားတွင် လေထဲ၌ ဝဲပျံနေပြီးနောက် ၎င်း၏ သခင်ရှေ့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"သွားစမ်း"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဆရာတော်က လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပုတီးစေ့ ငါးစေ့မှာ အမြောက်ဆန်များအလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။