နောက်တစ်နေ့

ချန်ဆန်းရှီ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ယုန်ကို ကောက်ယူကာ အကြိမ်အနည်းငယ် အလေးချိန် ချိန်ဆကြည့်ရာ ခုနစ်ကျင်းမှ ရှစ်ကျင်း ခန့် လေးမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်

“လက်ရှိ ဈေးနှုန်းအရ ဒါက ကြေးဒင်္ဂါး ခြောက်ဆယ် လောက် အနည်းဆုံး ရောင်းရနိုင်တယ်”

သူသည် တောင်ပေါ်မှ အလျင်စလို မဆင်းဘဲ ယုန်ကို ကြိုးဖြင့် လုံခြုံစွာ ချည်နှောင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး သားကောင်

အသစ်ကို ဆက်လက် ရှာဖွေလိုက်သည်

“ဂူ ဂူ—”

အနီးနားတွင် ငှက်များ၏ အော်သံများ ဆက်လက် ကြားနေရသည်

“ခြေရာခံခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်သွားလာခြင်း ” ၏ အကူအညီဖြင့် ချန်ဆန်းရှီသည် သစ်ပင်ခက်များပေါ်တွင် နားနေသော ခိုနှစ်ကောင်ကို အမြန် တွေ့ရှိခဲ့သည်

သူသည် မြားတပ်ဆင် လေးဆွဲ ကြိုးဆွဲ မြားလွှတ် ဤလှုပ်ရှားမှု အစီအစဉ်သည် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ပီပြင်သည်

မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပျံသန်းသွားပြီး ခိုနှစ်ကောင်စလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ထိုးဖောက်ကာ “ဖုတ်” ကနဲ မြည်သံဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်မှ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်

ချန်ဆန်းရှီသည် ခိုများကို အသာအယာ အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်

ခိုများသည် အာဟာရဓာတ် မြင့်မားသောကြောင့် ယုန်များထက် အနည်းငယ် ဈေးပိုများသည် နှစ်ကောင်ပေါင်းလျှင် ကြေးဒင်္ဂါး သုံးဆယ် တန်ဖိုးရှိသည်

သူသည် ဆက်လက် အမဲလိုက်လိုသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်၍ သူသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်

အမဲရောင်းရန် ခရိုင်မြို့ရှိ စားသောက်ဆိုင်များသို့ သွားရန် လိုအပ်သည်

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် ယန်ဘင်းကျေးရွာထက် ပိုမို ဆင်းရဲသော ရွာများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားရပြီး ရွာသားတိုင်း၏ မျက်နှာသည် ပိန်လှီပြီး ဝါကြန့်နေကာ အချို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့ သေပြီလား ရှင်သန်နေသေးလားဟု သူ တွေးတောမိသည်

ချန်ဆန်းရှီ၏ လက်ထဲရှိ အမဲများကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး မနာလိုမှုနှင့် လောဘကြီးသော အကြည့်များ ဖြင့် ကြည့်ကြသော်လည်း သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ လေးနှင့် မြားများကို တွေ့သောအခါ သူတို့၏ မကောင်းသော အတွေးများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသည်

“ရတနာရှစ်ပါးစားသောက်ဆိုင် ”

တစ်နာရီကြာပြီးနောက်

ချန်ဆန်းရှီသည် စားသောက်ဆိုင်၏ မြင့်မားသော ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ် ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်

၎င်းသည် သူ၏ ဖခင် အမဲများ ရောင်းချလေ့ရှိသော စားသောက်ဆိုင်

ဖြစ်ပြီး မြို့ထဲရှိ ထိပ်တန်း စားသောက်ဆိုင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်သာမန် ထမင်းတစ်နပ်ပင်လျှင် ငွေ သုံးတေးမှ ငါးတေး ခန့် ကုန်ကျသည်ဟု ဆိုသည်

ယခုလေးတင် လမ်းဘေးတွင် လူများ ငတ်ကာသေလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသော်လည်း ယခု သူသည် သူဌေးတစ်ဦးက ခွေးများကို ကျွေးရန် လတ်ဆတ်သော အစားအစာ အပြည့်အစုံကို ပန်းကန်လုံးနှင့် လျစ်လျူရှုကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်

“ဒါက တကယ်ပဲ ‘ချမ်းသာတဲ့ အိမ်တွေမှာ အသားနဲ့ ဝိုင်နံ့တွေ ထွက်နေချိန်၊ လမ်းဘေးမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ အေးခဲပြီး သေနေကြသည်’ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပဲ…”

သီးနှံများ အထွက်နှုန်း နည်းပါးခြင်းလား

စပါးကျီများထဲရှိ စပါးအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လျှင် မြို့သူမြို့သား အားလုံးကို ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး ကျွေးမွေးရန် လုံလောက်

နိုင်သည်

ချန်ဆန်းရှီစိတ်ခံစားမှု လှုပ်ရှားသွားသည်

စားသောက်ဆိုင်သို့ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာသော ဆိုင်ရှင်သည် သူ၏ ဖခင်နှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်သည်

“ယုန်သား ရှစ်ကျင်း နှစ်လျံ နဲ့ ခိုတစ်ကောင်က တစ်လျံခွဲ လေးတယ် စုစုပေါင်း ရှစ်ဆယ့်ငါးပြား ” ဟု အနည်းငယ် ဝသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သူ၏ ဂဏန်းတွက်စက် ပေါ်ရှိ ပုတီးလုံးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရွှေ့ရင်း ပြောသည်- “မင်းအတွက် မျှတလား”

“မျှတပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး လျို ” ဟု အခွန်နှုန်းထားများကို သိသော ချန်ဆန်းဆီက ပြန်ဖြေသည်

လျိုဟုန်ဒါ က ပြုံးပြပြီး “မင်းမှာ နောက်ထပ် ကုန်ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိရင် ဒီကိုပဲ ယူလာခဲ့ပါမင်း တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လျှော့ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်”

ချန်ဆန်းရှီသည် ကြေးဒင်္ဂါးများကို ယူလိုက်သည်

'တစ်ရက်တည်းနဲ့ ငွေ တစ်တေး နီးပါး ရတာက ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ နေထိုင်စရိတ်အတွက် သေချာပေါက် လုံလောက်ပါတယ်'

'ဒါပေမဲ့ အခွန်ဆောင်ရမယ့် အချိန် နီးလာပြီ ကြွေးမြီတွေ ပေးဆပ်ဖို့ ရှိနေပြီဆိုတော့ ဒီပမာဏက လုံးဝ မလုံလောက်ဘူး'

'ငါ ပိုကြီးတဲ့ သားကောင်တွေကို အမဲလိုက်ရမယ်'

သူ ကြေးဒင်္ဂါးများကို ရေတွက်နေစဉ် ပိန်ပိန်ညှက်ညှက် အသားမည်းသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ငါးရောင်းရန် ရောက်လာသည်

“သခင်လေး ရှီ”

ထိုလူငယ်သည် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်

ထိုနာမည်နှင့် သက်ဆိုင်သူသည် ချန်ဆန်းရှီ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အမြန်ပေါ်လာသည်

ကျန်းရှင်း

အဒေါ်လီ ၏ ကလေးဖြစ်ပြီး သူနှင့် ကလေးဘဝက ရွှံ့ထဲတွင် ဖင်

ပြောင်ကြီးဖြင့် ကစားဖူးသူ ဖြစ်သည်

အဒေါ်လီက အစ်မလန်ကို အလုပ်ခေါ်သွားခြင်း မရှိပါက ရံဖန်ရံခါ အကူအညီအနည်းငယ် ပေးခြင်း မရှိပါက သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် အငတ်သေနေလောက်ပြီ

“ရှင်း မင်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ” ဟု ချန်ဆန်းရှီက နွေးထွေးနေဆဲ ကြေးဒင်္ဂါးများကို ထုတ်ကာ ပြောသည်- “မင်းတို့ မိသားစုကို ငါ ပေးရမယ့် ပိုက်ဆံ…”

သူ စကားမဆုံးမီ ရှင်းက ဖြတ်ပြောသည်။

“သခင်လေး ရှီ စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် ပိုက်ဆံ အရေးတကြီး မလိုပါဘူး” ဟု ကျန်းရှင်းက သူ၏ ခြေရင်းရှိ ငါးတောင်းကို မြှောက်ပြကာ အတွင်းရှိ ဖမ်းဆီးထားသော ငါးများပြည့်နေသည်ကို ပြသည်၊ ခုနစ်ကျင်းမှ ရှစ်ကျင်း လေးသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ပင် ပါဝင်သည် “ခင်ဗျားက ဖျားရာကနေ ခုမှ သက်သာလာတာ ပိုက်ဆံ ပိုလိုပါတယ်ခင်ဗျား ငွေကြေး အခြေအနေ ပိုကောင်းလာမှ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဆပ်ပါ”

“ကောင်းပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင်း” ဟု ချန်ဆန်းရှီက ထပ်မံ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ

သူသည် မိသားစုကို ငွေနှစ်ကျပ် ပေးဆပ်ရန် ရှိသည် တစ်ကျပ် က မလုံလောက်သေး သူ အားလုံးကို အရင်းနဲ့ အတိုး တစ်ပြိုင်တည်း ပြန်ဆပ်နိုင်တဲ့အထိ စောင့်တာ ပိုကောင်းပါတယ်

“အကို မပြောပါနဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို စာသင်ပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားပါ”

နှစ်ဦးစလုံး ပိုယန်ခရိုင်တွင် နေထိုင်ကြသောကြောင့် သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း အတူတူ အိမ်ပြန်သွားကြသည်

သူတို့ စကားပြောရင်း လမ်းလျှောက်လာစဉ် ရှင်း၏ မိသားစုသည် ငွေ ဆယ်ကျပ်ကျော် စုဆောင်းထားပြီး မကြာမီ ကိုယ်ခံပညာခန်းမ သို့ ဝင်ရောက်၍ ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူရန် စီစဉ်နေကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်

“ကိုယ်ခံပညာ ဟုတ်လား” ဟု ချန်ဆန်းရှီ တွေးလိုက်သည် ဤကမ္ဘာတွင် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်နိုင်သူများသည် ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိသည်

သာမန် မိသားစုမှ ကလေးတစ်ဦးသည် ကိုယ်ခံပညာခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်စေရန် ဖြစ်ပြီး အသေးစား အောင်မြင်မှုများ ရရှိခြင်းသည်ပင် ဘိုးဘေးများကို ဂုဏ်ယူစေမည်

သူ့တွင် ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူခြင်းကို ခြေရာခံသော တိုးတက်မှု ပြား ရှိသောကြောင့် သူသည်လည်း ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်လိုသည်သို့သော် သင်တန်းကြေးများမှာ များပြားလှပြီး သူသည် လက်ရှိ အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားပြီး ငွေလုံလောက်စွာ စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်

ရွှာသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ဆန်းရှီနှင့် ရှင်း လမ်းခွဲသွားကြသည်

သူ အိမ်တောင် မရောက်သေးဘဲ အဝေးမှ တံခါးဝတွင် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော လှပသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်

ဟုတ်ပါတယ် ဂူရှင်းလန် ဖြစ်သည်

သူမသည် အလုပ်ကို စောစီးစွာ အပြီးသတ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ကာ ထမင်းချက်ပြီး ယောက်ျားပြန်လာရန် စောင့်နေခဲ့သည်ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ ပေါ်မလာသောအခါ သူမသည် သူ့ကို ရှာရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန်အထိ ထိတ်လန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်“သခင်လေး ရှီ”

ဂူရှင်းလန်သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး တစ်ဝက်ကစိုးရိမ်

ပူပန်နေသလို တစ်ဝက်ကအပြစ်တင်သလိုဖြင့် “အခုတောင် မှောင်နေပြီ၊ ရှင် ခုမှ ပြန်လာတာ ကျွန်မကို သေအောင် ကြောက်အောင် လုပ်နေတာလား ဘာမှ မမိရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူးလို့ ကျွန်မ မပြောခဲ့ဘူးလား”

ချန်ဆန်းရှီသည် အလျင်စလို စကားမပြောဘဲ သူ၏ ကျောနောက်မှ မီးခိုးရောင် ခိုတစ်ကောင် ကို ပျော်ရွှင်စွာ ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“အာ၊ သခင်လေး ရှီ တစ်ခုခု မိလာတာလား”

ဂူရှင်းလန် သတိမထားနိုင်မီ ကြေးဒင်္ဂါးအိတ် တစ်လုံးကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအသံသည် သူမ၏ နားထဲတွင် တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာသည် “ဒီည ငါတို့ အသားစားမယ်”

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်

ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ဆားနယ်ဘဲဥနှင့် ထမင်းအပြင် မွှေးကြိုင်သော ခိုစွပ်ပြုတ် တစ်အိုးလည်း ရှိသည်ချန်ဆန်းရှီ၏ ဖခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူတို့ မိသားစုသည် ခြောက်လ ကြာအောင် အသားမစားရသေးပေ

“သခင်လေး ရှီ ရှင် တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်”

ဂူရှင်းလန်သည် ယခုတိုင် မယုံနိုင်သေး “ရွာက ဦးလေး ကျောက်တောင် ဒီနေ့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်”

“ငါ ကံကောင်းသွားတာပါ ဦးလေး ကျောက်နဲ့ တခြားသူတွေက ဒုတိယအဆင့်တောင် ရဲ့ ဝါရင့်တွေပါ သူတို့ အမြဲတမ်း အကောင်ကြီးကြီးတွေ ယူလာတတ်တယ်”

ချန်ဆန်းရှီသည် ခိုပေါင် ကို ကိုက်စားရင်း ဆားနယ်ဘဲဥ ရောထားသော ထမင်းကို မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးကာ ဗိုက်ထဲတွင် အလွန်ကျေနပ်မှုကို ခံစားရသည်

သူသည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် အစ်မလန် အာဟာရဖြစ်စေရန်အတွက် အရာအားလုံးကို ငွေဖြင့် ရောင်းချခြင်းမပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်

သို့သော် ဂူရှင်းလန်သည် အသားကို စားသုံးခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်နေဆဲ ဖြစ်သည်

ချန်ဆန်းရှီက သူမကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းပြီးမှ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ခိုတောင်ပံ တစ်ခုကို စားလိုက်သည်

ကျေနပ်ဖွယ် ညစာ စားပြီးနောက် သူသည် ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ အစ်မလန်ကို သူ့ဘေးတွင် ထိုင်စေသည် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မျက်နှာ နီရဲနေကာ လက်ချောင်းများကို စိုးရိမ်တကြီး ထွေးပိုက်

ထားသည်

ဒီနေ့ သူတို့ လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သည်

ဖယောင်းတိုင် မီးမှိန်မှိန် အောက်တွင် ချန်ဆန်းရှီသည် အစ်မလန်၏ လှပသော မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ် အချိန်ယူ၍ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်

သူမ၏ သွယ်လျသော ကွေးညွှတ်သော မျက်ခုံးမွှေးများ သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဗာဒံမျက်လုံးများ သည် ဆောင်းဦးရေကဲ့သို့ လကို ထင်ဟပ်နေသကဲ့သို့ ဖယောင်းတိုင် မီးကို ထင်ဟပ်နေသည် သူမ၏ အနည်းငယ် နီရဲသော ပါးပြင်များသည် မက်မွန်ပန်းများ နှင့် ဆင်တူသည် သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညှို့အား ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်

ထို့အပြင် သူမသည် စာဖတ်တတ်ပြီး ပန်းထိုးခြင်းတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သည် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ထည်အဝတ်အစားများ မရှိပါက သူမသည် ဂုဏ်ရှိသော မိသားစုမှ ပြည့်စုံသော သတို့သမီးငယ်ဖြစ်နေမည်

“အစ်မလန်”

ချန်ဆန်းရှီသည် သတိမထားမိဘဲ ပိုမို နီးကပ်လာသည်။

“ဘာဖြစ်လဲ၊ သခင်လေး ရှီ”

“မင်းရဲ့ အနံ့က အရမ်း မွှေးတာပဲ”

“သခင်လေး ရှီ၊ ကျွန်မ… ကျွန်မ နာကျင်နေတုန်းပဲ”

...

ညဉ့်နက်ပိုင်း။

ချန်ဆန်းရှီသည် ကုတင်ခေါင်းအုံးကို မှီထားပြီး ဂူရှင်းလန်ကသူ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွယ်ကပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

“သခင်လေး ရှီ”

ဂူရှင်းလန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်ပုံရသည် “ကျွန်မတို့ အဲဒီ ချင်ရှုံး ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိပြီလား”

“ချင်ရှုံး”

“အင်း”

ဂူရှင်းလန်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ “မစ္စတာ ချင်က နေ့ခင်းဘက်မှာ ကျွန်မတို့ တံခါးဝမှာ အတော်ကြာကြာ လှည့်ပတ်နေတယ်လို့ အိမ်နီးချင်းတွေဆီက ကျွန်မ ကြားတယ်”

“...”

ချန်ဆန်းရှီမှတ်သားထားလိုက်သည်။

ထိုသူသည် အရာများကို အလွယ်တကူ လွှတ်ချမပေးလိုပုံရသည်၊ သူသည် နောင်တွင် ပိုမို သတိထားရမည်။

သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်၊ “အိပ်တော့၊ အစ်မလန်၊ ငါ ရှိပါတယ်”

“အင်း”

ဂူရှင်းလန်သည် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် စိတ်သက်သာရာ ရနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် ကုတင်ခေါင်းအုံးကို မှီကာ ကုတင်ဘေးတွင် မရောင်းရသေးသော စာအုပ်အဟောင်းတစ်အုပ် ကျန်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ၎င်းကို ကောက်ယူကာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

[ကျွမ်းကျင်မှု- စာဖတ်ခြင်း (အခြေခံအဆင့်)]

[တိုးတက်မှု- (၁၅/၃၀၀)]

[စွမ်းဆောင်ရည်- စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းခြင်း ၊ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ် ]

“လုံးဝ မဆိုးပါဘူး”

နေ့ဘက် အမဲလိုက်နေစဉ် [ခြေရာခံခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှုကို သဘောပေါက်သောအခါ စာဖတ်ခြင်းကလည်း အလုပ်လုပ်နိုင်ပါ့မလားဟု သူ တွေးမိသည်

သူ မှားမနေကြောင်း ပေါ်လွင်ခဲ့သည်

ထိုမျှမက သူသည် ချက်ချင်း အခြေခံအဆင့် သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်

မူလခန္ဓာကိုယ်သည် အသိပညာကို မည်သို့ စုဆောင်းခဲ့သည်ကို ကြည့်

လိုက်သောအခါ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ပညာရှင်မဖြစ်နိုင်ခဲ့သနည်း

စာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ချန်ဆန်းဆီ ခန့်မှန်းသည်မှာ သူသည် မင်းမှုထမ်း စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုပါက သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်

ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောက်ထပ် စာမေးပွဲသည် နောက် နှစ်နှစ် ကြာမှ ဖြစ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရန် အလွန်ကြာသည်

ပထမဦးစွာ သူသည် အသက်ရှင်ရန် လိုအပ်သည်။

ခဏကြာအောင် စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် ချန်ဆန်းရှီသည်လည်း နှစ်

နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်

“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း...”

“ဖွင့်”

“တံခါး မြန်မြန်ဖွင့်”

နောက်နေ့ မနက်

ချန်ဆန်းရှီသည် အရေးတကြီး ခေါက်သံကြောင့် နိုးလာသည်။

သူသည် အစ်မလန်ကို အဝတ်လဲပြီး အတွင်းခန်းတွင် ပုန်းနေရန် ပြောကာ တံခါးဖွင့်ရန် ထလိုက်သည်။