အခန်း (၂၀)

ရင်းနှီးပြီးသား ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို တစ်ဖန် ရိုက်ခတ်လာပြန်တယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ အရင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်သည်။

ချန်ဆန်းရှီက သူ့ရဲ့ မြားပစ်ကျွမ်းကျင်မှု အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာတာကို ခံစားနေရသည်။

ပေခုနစ်ဆယ်ကနေ ပေရှစ်ဆယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ ပေတစ်ရာကို ထိုးဖောက်

နိုင်ခဲ့ပြီ

ပေတစ်ရာအကွာက သစ်ရွက်အရွယ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် မြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

သို့သော် သူကမြားတိုင်းကို ထိမှန်စေနိုင်ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာ မြားသုံးစင်းကို ပစ်နိုင်သည်

စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ကလက်ချောင်းတစ်ချက် ချိုးခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

လေးကို ဆွဲကတည်းက ပစ်မှတ်ချိန်ပြီး ပစ်ထုတ်သည်အထိ တစ်စက္ကန့်သာ ကြာသည်။

သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ထိပ်တန်း စနိုက်ပါတွေတောင် ပစ်မှတ်ချိန်ဖို့ နှစ်စက္ကန့် လိုအပ်ခဲ့သည်

မြားပစ်ပညာ တိုးတက်လာခြင်းအပြင် ပိုပြီး ထင်ရှားတာက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ

မသိတဲ့အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒုတိယအကြိမ် စတင် ကြီးထွားပြီး ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲလာကာ သူ့ရဲ့ အရိုးတွေဟာ လေးကို အသုံးပြုဖို့ ပိုမို သင့်တော်လာပြီး အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာကို ရောက်လာခဲ့တယ်

မြားပစ်သမား

မြားပစ်သမားများအတွက် လက်မောင်း ပိုရှည်လေလေ၊ လေးကို ဆွဲဖို့ ပိုမို သင့်တော်လေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်မောင်းတွေဟာ ခိုင်ခံ့ပြီး ရှည်လျားလာကာ မျောက်လက်မောင်းနဲ့ ဆင်တူလာခဲ့သည်။

ကျောကုန်းရဲ့ အားက လေးကို ဆွဲတဲ့ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ရဲ့ ကျောရိုးတွေဟာ ပိုပြီး ကျစ်လစ်လာပြီး ခါးက သေးသွယ်ပေမယ့် အားကောင်းလာခဲ့သည်။

မျောက်လက်မောင်းနဲ့ ပျားခါး၊ အရိုးတွေက အံ့မခန်းပဲ

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးဟာ ထုံဆေးပေးထားသလိုမျိုး အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဒါနဲ့အတူ ချန်ဆန်းရှီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ပျောက်

ကွယ်သွားပြီး လန်းဆန်းကာ စွမ်းအင်အပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်

သူ မျက်လုံးတွေ ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်

သူ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ညဘက် ရောက်နေပြီ။

ကျယ်ပြန့်တဲ့ ပစ်မှတ်ကွင်းကြီးက လူရှင်းနေပြီး လမင်းကြီးသာ ထိန်လင်းနေသည်။

ချန်ဆန်းရှီက နေ့လယ်က ကျန်နေခဲ့တဲ့ အစာခြောက်တွေကို စားလိုက်ပြီးနောက် သိုင်းကွင်းကို သွားခဲ့တယ်၊ စင်ပေါ်က မေဟွာသံလှံကို ကောက်ယူလိုက်တယ် အခြေခံ စစ်တပ် လှံပညာ သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင် လေ့ကျင့်တော့တယ်။

ပုံမှန်အနေထား လေ့ကျင့်မှုနဲ့ လှံပညာ ထပ်နေတဲ့အတွက် ကြွက်သားတွေ နာကျင်မှုက ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်သွားတွေတောင် ကျိုးမလို ဖြစ်ခဲ့ရပေမယ့် သူ့လက်တွေကတော့ ခဏလေးမှ မရပ်နားခဲ့ဘူး။

အရင်က လှံပညာ လေ့ကျင့်တဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အိုဟောင်းပြီး သံချေးတက်နေတဲ့ စက်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ ဆင်တူတယ်အလုပ်လုပ်နိုင်ပေမယ့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အားထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်ပြီး အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။

အခုတော့ မြားပစ်ပညာမှာ အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ် ရရှိပြီး မျောက်လက်မောင်းနဲ့ ပျားခါး ခန္ဓာကိုယ် ပုံစံသစ် ရရှိလာတဲ့အခါမှာ စက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဟောင်းတွေကို အသစ်တွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် စက်ပြန်လည်လည်ပတ်တဲ့အခါမှာ အခုမှ ပိုလေးလာပေမယ့် အရင်ထက် အဆများစွာ ချောမွေ့သွားခဲ့တယ်။

စတုတ္ထလှံပညာကွက်၊ ပြီးပြီ

ပဉ္စမလှံပညာကွက်၊ ပြီးပြီ

ဆဋ္ဌမလမ်းစဉ်...

သူ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို သက်သာစေမယ့် အသက်ရှူနည်းပညာ မရှိဘဲ၊ ချန်ဆန်းရှီက သူ့ရဲ့ အဆုတ်တွေ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှာ သွေးခဲတွေ ဖြစ်ပေါ်လာမလို ခံစားခဲ့ရတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေ ရှိခဲ့တယ်။

ဒီလိုဖြစ်လာတဲ့အခါတိုင်း၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတဲ့ အချက်ပြမှုဖြစ်ပြီး၊ သူက သူ့ကိုယ်သူ ရေအေးတစ်ခွက် လောင်းချလိုက်ပြီးခဏအနားယူပြီးမှ ဆက်လက် လေ့ကျင့်တယ်။

ချန်ဆန်းရှီက မေဟွာလှံတံ ကို ကိုင်ထားရင်း မေဟွာသံလှံနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာသလို ခံစားရပြီး သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှု လှုပ်ရှားမှုတွေ ပိုမို မြန်ဆန်လာခဲ့တယ်။

ဒသမအဆင့်

ဧကဒသမအဆင့်

ဆက်လုပ်....

စကြာဝဠာ လည်ပတ်ပြီး နေ့ရောညပါ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စစ်သားတွေ စစ်စခန်းကို သတင်းပို့ကြပြီး စခန်းက ပိုမို စည်ကားလာခဲ့တယ်။

ရွှီဝမ်ချိုင်က တဲထဲက ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ဘက်ကို ကန်တော့သလိုမျိုး ဆန့်တန်းလိုက်တယ်။

“တစ်နေ့တာရဲ့ အစီအစဉ်က မနက်ခင်းမှာ စတင်တယ်”

သူက လိပ်စာ စာအုပ်ကို ကြည့်နေရင်း အမြင့်ဆုံးအထိ ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ အော်သံမျိုးကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်။

ရွှီဝမ်ချိုင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လို့ အသံလာရာအရပ်ကို လိုက်သွားပြီး မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နေမင်းက ကောင်းကင်ယံကို ပန်းရောင် အလင်းတွေ ဖြန့်ကျက်ပေးနေတယ်။

သိုင်းကွင်းမှာ အင်္ကျီမပါတဲ့ လူငယ်တစ်ဦး ရှိတယ်။

လူငယ်က သိပ်မကြီးပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထူးခြားကောင်းမွန်တယ်၊ ကြွက်သားတွေ ရှိပေမယ့် သွယ်လျပြီး အပေါ်မှာ ကျယ်ပြီး အောက်မှာ ကျဉ်းတဲ့ ပုံစံရှိလို့ အဝေးကကြည့်ရင် ပြောင်းပြန်တြိဂံပုံနဲ့ တူနေတယ်။

သို့သော်...

လူငယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက နီရဲနေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက သွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူက မေဟွာသံလှံကို ရူးသွပ်နေတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို လှုပ်ယမ်းနေတယ်။

“ဆန်းရှီတစ်ညလုံး လေ့ကျင့်နေတာလား? သူ ရူးသွားပြီလား?”

ရွှီဝမ်ချိုင်က ကျူးထုံကို နှိုးဖို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားတယ်၊

သူတို့က အသစ်ဖြစ်ပြီး အိမ်တွေ မရှိတဲ့အတွက် အိပ်ဆောင်တဲတွေမှာ အိပ်ကြတယ် “ကျူးအို၊ ခင်ဗျား သွားပြီး သူ့ကို တားသင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်”

ကျူးထုံက သိုင်းကွင်းကို ရောက်လာပြီး ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တဲ့အခါ တုန်လှုပ်မနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒါက ပြဿနာ ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း...

သူ ကျွမ်းကျင်တော့မှာပဲ

သူ လူငယ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ အဲဒါတွေက အခြေခံ စစ်တပ် လှံပညာရဲ့ နောက်ဆုံးလမ်းစဉ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေတယ်

...

စစ်စခန်းအပြင်ဘက်မှာ သံချပ်ကာတွေ ရိုက်ခတ်သံနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ခြေသံတွေ တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာတယ်။

အရင်နေ့က ထွက်ခွာသွားတဲ့ စစ်သားတွေက မျက်ကွင်းညိုတွေနဲ့ စခန်းကို ပြန်ရောက်လာကြတယ်။

သို့သော် ရှေ့က ရာအိမ်မှူးအချို့ကတော့ အားအင်အပြည့်နဲ့ တက်ကြွနေကြတယ်။

“နွေဦးနန်းတော် က မိန်းကလေးအသစ်တွေက တကယ်ကို နှစ်သက်စရာပဲ” လို့ တစ်ယောက်က ပြောတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အရမ်း နူးညံ့လွန်းလို့ အရည်တောင် စီးကျမတတ်ပဲ” လို့ နောက်တစ်ယောက်က ထပ်ပြောတယ်။

“ဖက်တီးဝမ်၊ အခုကစပြီး ငါတို့က သွေးချင်းတူတွေပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ” လို့ နောက်တစ်ယောက်က ပြောတယ်။

“ဟားဟားဟား ဂရုစိုက်ပေးရမှာပေါ့” လို့ ဖက်တီးဝမ်က သဘောတူလိုက်တယ်။

“လူကြီးမင်းတို့၊ ခဏလောက် အသံတိုးထားကြပါ”

သူတို့နဲ့ မတူဘဲ၊ တပ်မှူး လျူက ကောင်းကောင်း မနားရသေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး “အရှင်ထောင်စုမှူးက အရမ်း ဒေါသထွက်နေတယ်၊ အဲဒီ လူရိုင်းလူသတ်သမားကို ဆယ်ရက်အတွင်း ရှာတွေ့ရမယ်လို့ တောင်းဆိုနေတယ် ဒီတစ်ခါတော့ သူ တကယ် စိတ်ဆိုးနေတာ”

“လျူအို၊ ခင်ဗျား အရမ်း အလေးအနက်ထားတာပဲ”

ရာစုမှုးရှုံးက ပြောတယ်၊ “အဲဒီ လူရိုင်းရဲ့ ခွန်အားက မသေးပါဘူး။ ငါတို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေးနဲ့ ဘာလို့ အသက်ကို စွန့်စားရမှာလဲ?”

“ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်တယ် ထောင်စုမှူး ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေလဲ ဘယ်သူသိလဲ အဲဒီ လူရိုင်းက ထွက်ပြေးသွားတာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။”

ဝမ်ကျီက လမ်းလျှောက်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး “ဘာသံလဲ?”

သိုင်းကွင်းအစွန်းမှာ လူအုပ်ကြီးက ပြွတ်သိပ်နေပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက အတွင်းကို ကြည့်ဖို့ လည်ပင်းတွေ ဆန့်နေကြတယ်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? ပုံမှန် လေ့ကျင့်တဲ့အခါ မင်းတို့ကို ဒီလို စိတ်အားထက်သန်တာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ဖယ် ဖယ်”

ဝမ်ကျီက လူအချို့ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ထုတ်ပြီး လူအုပ်ကြားကနေ လမ်းဖောက်လိုက်တယ်၊ သူ့အတွက် မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းလိုက်တယ်။

သူက အနီရောင် ပန်းပွားတစ်ခု လင်းလက်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး လူငယ်တစ်ဦးရဲ့ လက်ထဲမှာ မေဟွာသံလှံက အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေကာ လေပြင်းတိုက်ခတ်ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေ လွင့်စဉ်နေတယ်။ ဒါဟာ အခြေခံ စစ်သား လှံပညာရဲ့ သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်၊ လှုပ်ရှားမှု သုံးဆယ့်ခြောက်

ကွက်ရဲ့ ပြည့်စုံပြီး ချောမွေ့တဲ့ အဆင့်ဘဲ

“ဘုန်း ..”

သိုင်းကွင်းမှာ မေဟွာသံလှံက လျှပ်စီးလို လှုပ်ရှားပြီး သစ်သားအရုပ်တစ်ခုကို ထိုးဖောက်လိုက်တယ်၊ ကောက်ရိုးတွေ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ရန်သူရဲ့သွေးတွေကို ကောင်းကင်ဆီ ပက်ဖြန်းလိုက်သလိုပဲ။

ချန်ဆန်းရှီက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး စွမ်းအားလုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘူး။ သူ သံလှံကို အားပြုပြီး မြေကြီးထဲ စိုက်ကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး သွေးနံ့ပါတဲ့ လေတွေကို ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်နေတယ်။

“ပြီးပြီ”

အသက်ရှူနည်းပညာ မရှိဘဲနဲ့တောင် သူ အခြေခံ လှံပညာကို လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တယ်။

အရွေးချယ်ခံရမယ့် နေရာ ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ စစ်သားတစ်ဦးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရာထူးက လုံခြုံသွားပြီ။

...

တပ်မှူး လျူရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်နေပြီး သူ့ရှေ့က လူရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်တယ်၊ “ရှုံးအို (အဖိုးအိုရှုံး)၊ မနေ့က သူ မြားပစ်တာကိုပဲ လေ့ကျင့်နေသေးတယ် မဟုတ်လား”

ရာအိမ်မှူး ရှုံးက သူ့ရဲ့ သွားကြားထိုးတံကို လန့်ပြီး ပြုတ်ကျသွားတယ် “ဟုတ်တယ် မှန်တယ် ငါတို့ ထွက်သွားတုန်းက သူ မြားပစ်တာကို လေ့ကျင့်နေသေးတယ်လို့လည်း ငါ မှတ်မိတယ်”

“ဒါဆို သူ ညက လှံပညာ စလေ့ကျင့်တာ၊ ဒီမနက်မှာ သူ ချောမွေ့စွာ လုပ်နိုင်ပြီ” လို့ တပ်မှူး လျူက ပြောတယ်။

တပ်မှူး လျူက မယုံနိုင်စွာ မျိုချလိုက်ပြီး “တစ်... တစ်ညတည်းနဲ့ သူ လှံပညာကို ဒီလောက် ချောမွေ့စွာ လုပ်ပြနိုင်တာလား?”

တစ်ညတည်းနဲ့ တတ်မြောက်သွားတာ

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

အရေးအကြီးဆုံးက ဒီလူမှာ အသက်ရှူနည်းပညာ မရှိဘူး

အသက်ရှူနည်းပညာ မရှိရင် လေ့ကျင့်မှု တိုးတက်မှုကို နှေးကွေးစေရုံသာမက၊ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုက ထောင်ထဲက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုထက် မနည်းပါဘူး

ဒီလို အောင်မြင်မှုမျိုး ရရှိဖို့ ဘယ်လို ပါရမီနဲ့ ခံယူချက်မျိုး ရှိရမှာလဲ?

ဒါ့အပြင် သူ့မှာ အသက်ရှူနည်းပညာသာ ရှိခဲ့ရင် သူ ဘယ်လောက် မြန်မြန် ကျွမ်းကျင်နိုင်မလဲ? သန်းခေါင်ယံ ဒါမှမဟုတ် နာရီအနည်းငယ် ဒါမှမဟုတ် ပိုတောင် နည်းနိုင်တယ်...

မဖြစ်ဘူး၊ ဒီကလေးကို ထားကို ထားရမယ်

သူ တင်ယွမ် သိုင်းပညာခန်းမကို ဘယ်လို စော်ကားခဲ့ပါစေ ငါ ကိုယ်တိုင် ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်။

“ရှုံးအို၊ မင်း ရှက်တတ်တဲ့စိတ် မရှိဘူးလား”

တပ်မှူး လျူက အဖြစ်မှန်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး ရုတ်တရက် ရာစုမှူး ရှုံးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှေ့ကို ရောက်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

သူ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီးသူရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ် “မင်းတို့ ငါနဲ့ လူလုတာကို ပြိုင်လို့ မရဘူးလို့ သဘောတူထားတာလေ”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ငါ ဘယ်တုန်းက အဲလို ပြောဖူးလို့လဲ?”

ရာစုမှူး ရှုံးက အားကုန် ရုန်းလိုက်တယ်

“ဒီလို ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မင်းလက်ထဲမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

“မင်း ငါ့ကို ပြောနေတာလား မင်းသာ မင်းအဖေရဲ့ ခြေရာကို မလိုက်ဘူးဆိုရင် အလံမှူးတောင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

"စမ်းကြည့်မလား”

“သွားမယ်”

စစ်သားတွေ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ် ဒီကောင်လေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရန်စမိတယ်၊ မကြာခင် စစ်စခန်းမှာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူတို့ ကြားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ မျက်စိနဲ့ မြင်နေရတာက ရာစုမှူးနှစ်ယောက် သူ့အတွက် တိုက်ခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာလား?

အခြေအနေက ဒီလိုပါပဲ။

ဒီလူငယ်သာ သာမန် အရည်အချင်းရှိရုံဆိုရင် သူတို့ သနားမိနိုင်ပေမယ့် ကူညီဖို့ သူတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကို အသုံးချချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော် သူတို့က သူ့ထဲမှာ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ တန်ဖိုးကို မြင်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီ ဆက်သွယ်မှုတွေက အရေးမပါတော့ဘူး။

ရာစုမှူး လျူနဲ့ ရာစုမှူး ရှုံးတို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုန်နေချိန်မှာ...

ကောက်ကျစ်တဲ့ အသံတစ်ခုက ဝင်လာတယ်။

“ကျောက်စိမ်းလေး၊ မင်းကို နှစ်ရက်အတွင်း သင်ပေးမယ်ဆိုပြီး ငါတို့ သဘောတူထားတာလေ”

“လာပါ၊ ဒီနေ့က ဒုတိယနေ့ပဲ”