အခန်း (၂၂)
Vol. 2 Ch. 22
“တင်ယွမ် သိုင်းပညာကျောင်းတော်လား”
တဲထဲက ထွက်လာရင်း ချန်ဆန်းရှီစောစောက ပြောဆိုမှုတွေကို ပြန်တွေးမိလိုက်တယ်။
တင်ယွမ် သိုင်းပညာကျောင်းတော်က ကလိမ်ကျနေတာဖြစ်တဲ့အတွက်ချင်ဖုန်း ရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်။
သူက တင်ယွမ် သိုင်းပညာကျောင်းတော်ရဲ့ သခင်လေးကိုတောင် ကူညီပေးဖို့ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့တာက သူတို့ကရိုးရိုးသိကျွမ်းရုံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပြသနေတယ် သူ တကယ့်ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းခံရတာများ ဖြစ်မလား
ပြီးတော့ ရာစုမှူးက လျိုမိသားစုနဲ့ ရန်ငြိုးရှိသလားလို့ မေးခဲ့တာ သူ ကူညီဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား
ဝမ်ကျီရဲ့ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အရှိန်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပေမယ့် ထပ်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။
ဖြစ်နိုင်တာကသူကသူတို့အတွက် တန်ဖိုးရှိနေလို့ပဲ
သို့သော် ချန်ဆန်းရှီက ဒီကိစ္စကို စိတ်လှုပ်ရှားမနေဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဒါကို ဟန်ဆောင်မှုလို့ မခံစားရဘူး။
လူမှုဆက်ဆံရေးဆိုတာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျောကုန်းကုတ်ပေးကြတာထက် ဘာမှမပိုဘူး။
ဆွေမျိုးသားချင်း မဟုတ် မိတ်ဆွေ မဟုတ်ဘဲနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ခံစားမှုက ဘယ်က လာမလဲ
ဒီအကြောင်းကြောင့် ချန်က ဒီပြဿနာကို ဝမ်ကျီ အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့သူကဆက်လက် လေ့ကျင့်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားကို မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။
သူ သိုင်းကွင်းကို ပြန်သွားလိုက်တယ်
အရင်က ဆူဆူပူပူ ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် လူတိုင်းက သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြတယ်။
“အစ်ကိုရှီ မင်း ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ”
ကျူးထုံက အားကျစိတ် အပြည့်နဲ့ ပြောတယ် “စုန်ယန်ရဲ့ ဒုတိယဦးလေး အဲဒီအကြောင်း ကြားတဲ့အခါ ဒေါသနဲ့ မျက်နှာ စိမ်းသွားတာကို ငါ မြင်
လိုက်ရတယ်”
“...”
ချန်ဆန်းရှီစကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားတယ်
ဒါက နောက်ထပ် ရန်စမိတာပဲ
ဒါပေမယ့် အရေးမကြီးပါဘူးလူတွေကို ရန်စမိမှာ ကြောက်လို့တော့ နောက်ဆုတ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။
“ငါ ခဏ အိမ်ပြန်လိုက်ဦးမယ်”
ချန်ဆန်းရှီက စကားပြောရင်း အချိန်မဖြုန်းဘဲ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးပြီး စခန်းကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
စားသောက်ဆိုင်မှာ အမြဲစားနေတာက ငွေကုန်ကြေးကျများတယ် အသားဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ချက်စားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အသက်ရှူနည်းပညာ မပါဘဲ တစ်ညလုံး လှံပညာ ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်က ပိုယန်ရဲ့ ဘယ်ဘက်တပ် နေရာ တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်
“အရွေးချယ်ခံရမယ့် နေရာ” ရဖို့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ စစ်သားသစ် အများအပြားဟာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး လက်လျှော့လိုက်ကြကာ သူတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်ကို သာမန် စစ်သားဖြစ်ဖို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြတယ်။
နှစ်ရက်ကြာမှသာ လူတွေက လှံပညာကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စတင် လေ့ကျင့်လာကြတယ်။
သူတို့ထဲမှာ အမြန်ဆုံးကတော့ သဘာဝအတိုင်း စုန်ယန်ပဲ။
တတိယနေ့မှာ သူ အသက်ရှူနည်းပညာရဲ့ အကူအညီနဲ့ လှံပညာကို နောက်ဆုံးမှာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပေမယ့် စိတ်ဓာတ်ကျနေတုန်းပဲ။
“ဒုတိယဦးလေး၊ ကျွန်တော် ချန်ဆန်းရှီကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး”
နှစ်ထပ်ခြံဝန်းအိမ်မှာ စုန်ယန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောတယ် သူ့လေသံက စိတ်ပျက်နေတယ်။
“မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် ယှဉ်ရမယ်”
လော်တုန်ချွမ်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်တယ် “မင်း ချီသွေးကို မလေးကျင့်ရသေးသရွေ့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိနေတုန်းပဲ”
အစေခံနှစ်ယောက်က ဗန်းတွေကို ခြံဝင်းထဲ ယူလာကြတယ်
ဗန်းတွေပေါ်မှာ အငွေ့ထွက်နေတဲ့ ပြုတ်ထားတဲ့ အသားနဲ့ အူအသည်းတွေ ရှိပြီး အထင်ရှားဆုံး ပစ္စည်းကတော့ အနည်းငယ် လိမ်နေတဲ့ အညိုရောင်၊ ရှည်လျားတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်။
“ဒါက ကျားသစ်ရဲ့ သည်းခြေအိတ်ပဲ။”
လော်တုန်ချွမ်က ပြောတယ် “ဝက်ဝံရဲ့ နှလုံးနဲ့ ကျားသစ်ရဲ့ သည်းခြေအိတ်က အလွန်အမင်း အာဟာရဖြစ်စေတဲ့ ဆေးဝါးအဖြစ် သတ်မှတ်တယ် ဒီနေ့ကစပြီး မင်း နေ့တိုင်း တစ်ခု စားရမယ် ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးရုံသာမက ချီသွေး လေ့ကျင့်မှုကို အရှိန်
မြှင့်ပေးဖို့ပါ ကူညီပေးလိမ့်မယ် ကျားသစ် သည်းခြေအိတ် တစ်လုံးက ငွေဆယ်တေးတန်တယ် အဲဒီ ချန်အမည်ရှိတဲ့ ကောင်လေးက ဒါမျိုးကို မတတ်
နိုင်ဘူး”
“ဒုတိယဦးလေး သူက မုဆိုးတစ်ယောက်ပါ” လို့ စုန်ယန်က ပြောတယ်။ “ပြီးတော့ သူက အရမ်းတော်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လို့လည်း ကျွန်တော် ကြားတယ်”
ဒါကို ကြားတဲ့အခါ လော်တုန်ချွမ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။
“မုဆိုးလားပိုယန်ခရိုင် အပြင်ဘက်က မုဆိုးတွေ အခွန်တောင် မပေးနိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား”
“ကျားခေါင်းတောင်ပေါ်က တကယ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေက အားလုံး
ဒုတိယ အလွှာတောင်ရဲ့ အပြင်ဘက် တောနက်ထဲမှာ ရှိတယ် အဲဒီ တောကောင်တွေက ဘယ်တော့မှ အပြင်ကို မထွက်သလောက်ပဲ မုဆိုးတွေကလည်း အတွင်းထဲကို ဝင်ဖို့ မဝံ့ရဲကြဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့လဲ သူတို့ ဆင်းရဲလို့ပေါ့”
လော်တုန်းချွမ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ် “ဆင်းရဲတဲ့လူတွေက အသက်ဆက်ရှင်ဖို့လောက်ပဲ လိုအပ်တယ် အဲဒါပဲ သူတို့ ငွေရှာဖို့ အလှည့် မဟုတ်ဘူး ဒီလောက်ရိုးရှင်းပါတယ်”
“ဒါကြောင့် မင်းကို အပေါ်ကို တက်လှမ်းဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာ မင်းသာ လုံလောက်အောင် မြင့်တဲ့နေရာကို တက်နိုင်ရင် မင်း အနိုင်ကျင့်ခံရမယ့်အစား တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်နိုင်လိမ့်မယ်”
“ဒုတိယဦးလေး ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ရမှာလဲ”
စုန်ယန် နားမလည်ခဲ့ဘူး
“မင်းက လူမိုက်ပဲ” လော်တုန်ချွမ် ပေါက်ကွဲသွားတယ် “မင်း ကျားသစ် သည်းခြေအိတ်ကို စားလိုက် ဝမ်ဝမ်ကတော့ ငွေကို ဖြုန်းတီးပြီး အရမ်း လောဘကြီးတာ သူ အဲဒီ ချန်ကလေးကို ထောက်ပံ့ဖို့ တကယ့် ရွှေနဲ့ ငွေတွေကို ထုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
...
“ဝူး—”
အသက်ရှူနည်းပညာနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး လှံပညာ အစုံလိုက်ကို ပြီးစီးပြီးနောက် ချန်ဆန်းရှီချွေးတွေ ရွှဲနေပြီး ရေအေးတစ်ပုံးနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ လောင်းချလိုက်တယ်။
[ကျွမ်းကျင်မူ့- စစ်တပ်အခြေခံ လှံပညာ (အစမပြုရသေး)]
[တိုးတက်မှု- (၃၈/၁၀၀)]
[စွမ်းဆောင်ရည်- မရှိသေး]
“ချီသွေး လေ့ကျင့်တာက ကျူးထုံပြောသလောက် မရိုးရှင်းဘူး”
သူ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အတော်ကြာ အသက်ရှူသွင်းခဲ့ရတယ်
ချန်ဆန်းရှီက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လုံး နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်ခဲ့ပေမယ့် ဒီအဆင့်အထိပဲ တိုးတက်ခဲ့တယ် တကယ်ကို အခြေခံအဆင့် ရဖို့ဆိုရင် အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်
ကျောက်စိမ်းလေး ထမင်းစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ” လို့ ဂူရှင်းလန်က လှမ်းခေါ်သံကြားလိုက်ရတယ်
“လာပြီ”
ချန်ဆန်းရှီက စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး အမဲသားတုံး တစ်ခုလုံးကို ယူပြီး ကိုက်စားလိုက်တယ်။
ဂူရှင်းလန်က စာနာစွာ ပြောတယ် “မင်း အခုတလောအရမ်း ပင်ပန်းနေမှာပဲ”
“အဆင်ပြေပါတယ်”
ချန်ဆန်းရှီက မေးတယ် “ငါတို့ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလား”
“ငွေတစ်တေးနဲ့ သုံးမူး ကျန်သေးတယ်” လို့ ကူးရှင်လန်က အိမ်ရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို မှတ်ထားတယ် “နောက်ထပ် ရက်
အနည်းငယ်လောက်တော့ ခံနိုင်ပါသေးတယ်”
“သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တာက တကယ်ကို ပိုက်ဆံ အကုန်အကျ များတာပဲ...”
ချန်ဆန်းရှီက ရယ်မောစွာ မှတ်ချက်ပေးတယ်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူ အိမ်မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့တယ်။
ဒါတောင်မှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ချီသွေး ချို့တဲ့တဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေတုန်းပဲ။
သာမန် မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အသားတွေက အကျိုးသက်ရောက်မှု အကန့်အသတ်ရှိပုံရတယ် တကယ့် ထူးခြားမှုကို ဖြစ်စေဖို့ တောအသားကို စားသုံးရမယ်။
ချန်ဆန်းရှီက ပြောတယ် “ငါ ဒီနေ့ နေ့လည်မှာ တောင်ပေါ် တက်မယ်”
“ဦးလေး ကျောက်နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ ဝက်ဝံမည်း လိုက်ဖို့ သွားမှာလား” ဂူရှင်းလန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်တယ် “ဂရုစိုက်ပါနော်”
“အင်း စိတ်မပူပါနဲ့”
ချန်ဆန်းရှီက သူ့တူကို ချလိုက်တယ် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးလာခေါက်တယ်။
သူတို့က ကျောက်ချောင်နဲ့ တခြားသူတွေ ဖြစ်တယ်။
ကျောက်ချောင်က ငါးပြည့်နေတဲ့ ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို သယ်လာတယ်၊ ဝူဒါက ပျားရည်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားတယ် နောက်ထပ် ရိုးသားတဲ့ ပုံစံရှိတဲ့ လူငယ်မုဆိုးတစ်ယောက်က မီးခိုးရောင်ခပ်မှိုင်းမှိုင်း သွယ်လျတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာတယ်။
မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ကျွမ်းယိ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့တယ်။
သူတို့ လေးယောက်က လမ်းကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဒုတိယ အလွှာတောင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားကြတယ်။
“ဒုတိယ အလွှာတောင်ရဲ့ တောင်ဘက်မှာ အမဲလိုက်စရာတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် တန်ဖိုးရှိတာ သိပ်မရှိဘူး”
ကျောက်ချောင်က ပြောတယ် “အဲဒီ ဝက်ဝံမည်း အပါအဝင် တကယ်တော့ သူလည်း မြောက်ဘက်ကနေ လာတာ ပုံမှန် အခြေအနေတွေမှာ ငါတို့ အရေးယူရမယ့် အလှည့် မဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် အဲဒီ သားရဲက လူသားရဲ့ အသားကို မြည်းစမ်းမိပြီး လိမ္မာပါးနပ်လာတယ်”
“သူက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူတွေနဲ့ မရှုပ်ရဲဘူး ဒါကြောင့် နှစ်တိုင်း ဒီအချိန်လောက်မှာ သူက တိတ်တဆိတ် ဒုတိယ အလွှာတောင်ရဲ့ တောင်ဘက် ဒါမှမဟုတ် ပထမ အလွှာတောင်ကို ပြေးပြီး တောင်ပေါ်တက်တဲ့ မုဆိုးတွေကို တိုက်ခိုက်တယ်”
“သားရဲတွေတောင် သာမန်လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်” လို့ ကျွမ်းယိက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ရောက်ပြီ”
ဝူဒါက ရှေ့ကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်တယ် “မြည်းသုံးကောင်နဲ့ တခြား မုဆိုးအနည်းငယ် အားလုံး ဒီဧရိယာတဝိုက်မှာ အသတ်ခံခဲ့ရတာ”
သူတို့ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပွင့်လင်းပြီး ပြန့်ပြူးတဲ့ မြက်ခင်းပြင်မှာ ရပ်ပြီး သူတို့ ယူလာတဲ့ အစာတွေကို မြေပြင်ပေါ်မှာ ထားလိုက်တယ် ပြီးတော့ ဝက်ဝံမည်းကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ဆောင်းဦးလေကို အသုံးပြုပြီး အနံ့ကို ဖြန့်ဖို့ စီစဉ်ကာ ဝေးတဲ့ သစ်တောထဲမှာ ပုန်းအောင်းလိုက်ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် အကြာကြီး စောင့်ပြီးနောက်မှာ သူတို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မတွေ့ရဘူး။
“ကျွန်တော် လုပ်ပါရစေ”
ချန်ဆန်းရှီက အရင်က သူတို့ကို အရှက်မရစေချင်ခဲ့ဘူး ဒါပေမယ့် ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်တဲ့အတွက် အချိန်ထပ်မဖြုန်းတာ ပိုကောင်းတယ်။
[ကျွမ်းကျင်မူ့-ခြေရာခံ ခြင်း(ကျွမ်းကျင်အဆင့်)]
[တိုးတက်မှု- ၃၅၀/၅၀၀]
သူ တောင်ပေါ်မှာ နောက်ဆုံး အမဲလိုက်ခဲ့တာ အတော်ကြာပြီ ဒါက သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို တိုးတက်စေဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။
သူ့ရဲ့ ထိုးဖောက်နိုင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ သူက အနီးအနားက မြက်ခင်းထဲမှာ ပုပ်နေတဲ့ သစ်သီးခွံအပိုင်းအစကို မကြာခင်မှာပဲ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ချုံပုတ်အောက်မှာ ပိုးကောင်တွေနဲ့ ရောနေတဲ့ ဆလင်ဒါပုံ အညစ်အကြေးတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ချန်ဆန်းရှီအတွက်တော့ သူ အကြမ်းဖျင်း နေရာကို သိနေသရွေ့ သူ မရှာနိုင်တဲ့ ခြေရာတွေ မရှိဘူး။
သူ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့ပြီးနောက် အမဲလိုက်ခွေးက လိုက်လာပြီး သူတို့ကိုပါ တွေ့လိုက်တယ် အံ့သြတကြီး ဖြစ်နေသလိုမျိုး အော်ဟစ်နေတယ်။
“ဟေ့၊ ချန်ညီလေး၊ ခင်ဗျား တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ”
ကျွမ်းယိက ရိုးသားစွာ ပြောတယ် “ခင်ဗျားက ခွေးတစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုတော်တယ်”
“မင်း စကားပြောတတ်ရဲ့လား”
ဝူဒါက သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်ကို ရိုက်လိုက်တယ် “ညီလေးချန်က တကယ့် ပါရမီရှိတာ တစ်ခုခု သင်ယူလိုက်စမ်း”
ချန်ဆန်းရှီက တိတ်ဆိတ်နေဖို့ အချက်ပြပြီး ရှေ့ကို ဆက်သွားတယ်။
လေးမိုင်လောက် သွားပြီးနောက် သူတို့ဟာ အလယ်မှာ ချောင်းငယ်လေးတစ်ခုရှိတဲ့ တောင်ကြားကို ရောက်ခဲ့တယ်...
အဝေးကနေတောင် ချန်ဆန်းရှိီက ချောင်းတစ်ဖက်ခြမ်းက သစ်တောထဲမှာ အလတ်စားနဲ့ အကြီးစား တိရစ္ဆာန်တွေ ထားခဲ့တဲ့ ခြေရာများစွာကို မြင်နိုင်ခဲ့တယ်။
“ဟိုဘက်က မြောက်ဘက်တောင် ပဲ”
ဝူဒါက စိတ်ခံစားမှုနဲ့ ပြောလိုက်တယ် “အဲဒီမှာ သားကောင်ကြီးတွေ အများကြီး ရှိရုံသာမက ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေကိုပါ တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်
တစ်ကောင် ဖမ်းမိရင် ချမ်းသာသွားနိုင်တယ်”
“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါတို့က ‘ပိုးထည်ဝတ်သူတွေကို ရှောင်ရှားရမယ်’ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဝင်ဖို့ မဝံ့ရဲဘူး သိုင်းပညာခန်းမက တပည့်တွေကို သွားဆွမိရင် ငါတို့ ဒုက္ခကြီး ရောက်လိမ့်မယ်”
ချန်ဆန်းရှီ ဒါကို ကြားဖူးတာ ကြာပြီ“ဆွတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ကျွမ်းယိက ပြောတယ် “သူတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရုပ်ဆိုးလို့ မကြိုက်ရင် ကံဆိုးတာပဲ”
“ဒါပေမယ့် ချန်ညီလေးအတွက်တော့ မတူဘူး”
ဝူဒါက “အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျား စစ်အရာရှိ ဖြစ်လာနိုင်ရင် သူတို့ကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး”
နောက်တစ်လှမ်း ထာဝရ နောက်ကျနေမယ်
သူ အလံမှူး မဖြစ်နိုင်ရင် အမဲလိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရနိုင်ဘူး ပိုပြီးတော့...
အချိန်မဖြုန်းဘဲ ချန်ဆန်းရှီက အနောက်ဘက်ကို ဆက်သွားပြီး လူအတော်များများကို သစ်တောထဲကို ဦးဆောင်သွားတယ်။
ဧရိယာထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဝက်ဝံမည်းရဲ့ ရှင်သန်မှု ခြေရာတွေက သိသိသာသာ ပိုရှင်းလာတယ်။
သစ်ပင်ပင်စည်တွေပေါ်မှာ ခြေသည်းရာတွေ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခြေရာတွေ လှန်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ရှိတယ်။
ချန်ဆန်းရှီက သတိထားပြီး ဝက်ဝံမည်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှာဖွေရင်း အကွာအဝေးကို ထိန်းထားတယ်။
“သစ်ပင်ခေါင်းတစ်ခု ရှိတယ်”
ဝူဒါက ရှေ့က ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ရဲ့ ခေါင်းကို လက်ညိုးထိုးပြတယ် “ဒါပေမယ့် ဗလာဖြစ်နေပုံရတယ်”
သူ ပြောရင်းနဲ့ ပိုနီးအောင် သွားကြည့်တော့မယ်။
“သတိထား”
ချန်ဆန်းရှီက တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရပြီး
သူ့ကို အလျင်အမြန် တားလိုက်တယ် “မင်းရဲ့ နောက်မှာ”
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ချုံပုတ်တွေကြားကနေ ဧရာမ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထွက်လာပြီး ဝူဒါရဲ့ နောက်ကျောကို အမာရွတ်ပြည့်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။
အဲဒီသားရဲက အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့တာ
သစ်တောထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ ဘာသံမှ မကြားရတဲ့အတွက် အနီးကပ်သွားဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။
ဝူဒါနဲ့ တခြားသူတွေက သစ်ပင်ခေါင်းက ဗလာဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ဝက်ဝံမည်း အစာရှာဖို့ ထွက်သွားပြီလို့ ထင်ပြီး သူတို့ရဲ့ သတိကို လျှော့ချလိုက်ကြတယ် သူတို့က လူတွေကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလေ့ရှိတဲ့ ဝက်ဝံမည်းက အခု သူတို့ကို တက်ကြွစွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ကြဘူး
ဒါကြောင့် အစာက အသုံးမဝင်ခဲ့တာ
ဒီဝက်ဝံမည်းက သူ့ရဲ့ သာမန်အမျိုးအစားထက် ပိုကြီးတယ်၊ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နှစ်မီတာခွဲ ရှည်ပြီး အနည်းဆုံး ပေါင် ခုနစ်ရာကနေ ရှစ်ရာအထိ အလေးချိန်ရှိတယ်။ ထိလိုက်ရင် နာကျင်စေတယ်၊ ထိတွေ့လိုက်ရင် သေဆုံးမယ်
ဝူဒါမြားကို ဆွဲဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး၊ သူ့လေးက နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး သူ့မျက်နှာကို ဝက်ဝံရဲ့ ခြေဖဝါး ထူထူကြီးနဲ့ ရိုက်တော့မယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ဝံပုလွေသွားမြား တစ်စင်းက ဝက်ဝံမည်းရဲ့ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားခဲ့တယ်။
“ဝေါင်း..”
ပြင်းထန်တဲ့ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ကျောက်ချောင်နဲ့ ကျွမ်းယိတို့ နောက်ဆုံးမှာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ မြားတွေကို အလျင်အမြန် ပစ်လိုက်ကြတယ်။
သို့သော် သူတို့ရဲ့ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူတို့ရဲ့ လေးခုအား လေးက မြားတွေ အပြည့်အဝ မဆွဲဘဲ အရေပြားကိုသာ ထိုးဖောက်ပြီး ဝက်ဝံမည်းရဲ့ အဆီထဲ မြုပ်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ သိသိသာသာ ထိခိုက်မှုတော့ မဖြစ်စေခဲ့ပေမယ့် ဝက်ဝံမည်းကို လုံးဝ ရူးသွပ်သွားစေဖို့ လုံလောက်တယ်ဒါကြောင့် ဝက်ဝံမည်းက သူတို့ဆီကို ဒေါသတကြီး ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။
အရမ်းနီးနေလို့ ကျောက်ချောင်နဲ့ ကျွမ်းယိတို့ ဒုတိယမြား ပစ်ဖို့ အချိန်မရဘဲ လှည့်ပြီး ပြေးရတယ်။
အမဲလိုက်ခွေးက ဘေးမှာ ရူးသွပ်စွာ ဟောင်နေတယ်၊ အနားတောင် မကပ်နိုင်ဘူး။
“သားရဲ၊ ငါ့ကို လာလိုက်စမ်း”
ချန်ဆန်းရှီကနောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို ထုတ်လွှတ်ရင်း အော်လိုက်တယ်။
ဝက်ဝံမည်းက သူ့ကို ကျောပေးထားတဲ့အတွက် သေစေနိုင်တဲ့ ထိချက်ကို တားဆီးနေတယ် ဒါကြောင့် သူက သန်မာတဲ့ ကျောဘက်ကိုသာ ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါတောင်မှ မြားက လေးလံတဲ့အတွက် ဝက်ဝံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တစ်ဝက်တောင် နစ်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ဒေါသထွက်နေတဲ့ ဝက်ဝံမည်းက သူ့ကို အဆိုးဆုံး နာကျင်စေတဲ့သူရဲ့ ပစ်မှတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပြီး မယုံနိုင်စရာ အရှိန်နဲ့ တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။
သူက ကြီးမားပုံပေါ်ပေမယ့် ပြေးတဲ့အခါ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်တယ်။
ဒီမြင်ကွင်းက ဝူဒါနဲ့ တခြားသူတွေကို ထိတ်လန့်သွားစေတယ် “ပြေး”
ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို လွှတ်ချနိုင်ခဲ့တယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ချန်ဆန်းရှီက ပိုပြီးတောင် မြန်နေလို့ သူ့ရဲ့ သွက်လက်မှုက မျောက်တစ်ကောင်လိုပဲ သစ်တောထူထပ်ကို အသုံးပြုပြီး ရှောင်တိမ်းပြီး ကျော်ဖြတ်နေတဲ့အတွက် ဝက်ဝံမည်းက ထပ်ခါထပ်ခါ လွဲချော်နေတယ်။
ဝံပုလွေသွားမြားရဲ့ ဓားသွားက သူ့ရဲ့ အသားနဲ့ အရိုးထဲကို ဆက်လက် ထိုးဖောက်နေတယ် အနီရင့်ရောင် သွေးတွေက သူ့ရဲ့ အမွေးတွေကို စိုစွတ်စေတယ် ဝက်ဝံရဲ့ အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း နှေးလာတယ်။
အကွာအဝေး ရလာပြီးနောက် ချန်ဆန်းရှီက သူ့လေးကို ဆွဲပြီး နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
“ဝှစ်၊ ဝှစ်၊ ဝှစ်—”
မြားတစ်စင်းပြီး တစ်စင်း လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက် ထွက်လာတယ်၊ ခဏတောင် မနားရဘူး။
'လေးကြီးကို ဆက်တိုက် ဆွဲဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပေါက်ကွဲအားက ဘယ်လိုအင်အားထုတ်လုပ်မှုကြီးလဲ'
ကျောက်ချောင်နဲ့ တခြားသူတွေ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ မအားမလပ် မနေဘဲ သူတို့ရဲ့ လေးပေါ့တွေနဲ့ ဘေးကနေ ကူညီပေးကြတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ဝက်ဝံမည်း မြားများစွာနဲ့ ထိမှန်ပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေ နှေးကွေးလာတယ်။
ချန်ဆန်းရှီက သားရဲကို ဒဏ်ရာမရဘဲ အဆုံးသတ်နိုင်ပြီဆိုတာ သေချာသွားတဲ့အခါ သူ အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေကို တမင် ရှောင်ရှားပြီး သစ်တောထူထပ်ကနေ ဦးဆောင် ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ မေဟွာ လှံတံကို ကောက်ယူပြီး ရှေ့ကို တိုးချလိုက်တယ်။
ဒီလို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သက်ရှိ ပစ်မှတ်ကို သူ ဘယ်လိုများ ကောင်းကောင်း အသုံးမချဘဲ နေနိုင်မလဲ