အခန်း (၂၃)

ဒီအခြေအနေကို မြင်တော့ ကျောက်ချောင်နဲ့ ကျွမ်းယိတို့ သူတို့ရဲ့ မြားတွေကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ကြတယ်။

ချန်ဆန်းရှီက စနစ်တကျ သူ့ရဲ့မြင်းပုံစံလေ့ကျင့်မှုကို စတင်ပြီး အသက်ရှူနည်းပညာနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တယ် သူ မေဟွာသံလှံကို ဝက်ဝံမည်းဆီ ထိုးသွင်းပြီး သူ့ရဲ့ ခုခံအားကို အသုံးပြုကာ တိုက်ပွဲကို ပုံဖော်လိုက်တယ်

ပြောရမယ်ဆိုရင် ဝက်ဝံလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ ခွန်အားက အံ့မခန်းပါပဲ။

ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရနေသည့်တိုင် သူ့ရဲ့ ရိုက်ချက်တွေရဲ့ အားက ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်လွန်ပြီး တိုက်မိတာတွေက ပိုပြီးတောင် လေးလံကာ ပေါင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်။

ချန်ဆန်းရှီရဲ့ ခွန်အားက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သိသိသာသာ တိုးတက်လာပေမယ့်တိုက်ရိုက် ထိတွေ့မှုက ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားအောက်မှာ သူ့ကို ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့တယ် ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ လှံပညာက ခန္ဓာကိုယ်အားကို သုံးစွဲတာကြောင့် သူ လျင်မြန်စွာ ချွေးတွေ ပျံလာခဲ့တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာဘဲ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အလွန်အမင်း မြန်ဆန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ တိုးတက်နေခဲ့တယ်။

ဝက်ဝံရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သွေးထွက်နေတဲ့ အပေါက်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေဟာ နှေးကွေးလာပြီး ရှောင်တိမ်းဖို့တောင် မလိုအပ်တော့ဘူး၊ သွေးထွက်လွန်မှုကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာတယ်။

အဲဒီအခါမှသာ ချန်ဆန်းရှီက မျက်လုံးအိမ်ကနေ ဦးခေါင်းခွံနောက်ဘက်အထိ လှံနဲ့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အသက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

“ဒုန်း—”

လေးလံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မြေပေါ် လဲကျသွားပြီး လုံးဝ အသက်မဲ့သွားခဲ့တယ်။

[ကျွမ်းကျင်မူ့- အခြေခံ လှံပညာ (အစမပြုရသေး)]

[တိုးတက်မှု- (၄၇/၁၀၀)]

[စွမ်းဆောင်ရည်- မရှိသေး]

ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ တိုးတက်မှုက ဆယ်မှတ်နီးပါး တိုးလာတယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တယ်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီလို စံပြ သက်ရှိ ပစ်မှတ်တွေက အမြဲတမ်း မရနိုင်ဘူး။

“ဟင်း…”

ချန်ဆန်းရှီက သံလှံကို မြေပြင်မှာ စိုက်ထားပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းနေတယ်။

ခဏကြာတော့ ဝူဒါနဲ့ တခြားသူတွေ ရောက်လာပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်နေတယ်။

ဝက်ဝံမည်းက သွေးထွက်လွန်မှုကြောင့် နှေးကွေးနေသည့်တိုင် သာမန်လူတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။

ဒါက သိုင်းပညာရှင်နဲ့ သာမန်လူကြားက ကွာခြားချက်လား

အထူးသဖြင့် ကျောက်ချောင်၊ သူနဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ဒုတိယ အလွှာတောင်ကို အတူတက်ဖို့ လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့တဲ့ ကောင်လေးဟာ လဝက်ကျော်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ထက်မဆို အများကြီး ပိုအားကောင်းလာတာကို သူ စိတ်ကူးလို့ မရဘူး။

“ဦးလေး ကျောက်၊ ဝူဒါ”

ချန်ဆန်းရှီက ပြောလိုက်တယ် “ထမ်းဆင်လုပ်ဖို့ ခိုင်ခံ့တဲ့ သစ်သားတချို့ကို ခုတ်နိုင်ရင် ကောင်းမယ် ဝက်ဝံကို အတူတူ သယ်သွားရအောင်”

ကျောက်ချောင်နဲ့ တခြားသူတွေ ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားကြဘဲ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေကြတယ် သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ မသက်မသာ အမူအရာတွေ ရှိနေတယ်။

“ကျောက်... ကျောက်စိမ်းလေး။”

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျောက်ချောင်က စကားစလိုက်တယ်“ငါတို့ တစ်ဝက် ခွဲယူလို့ ရမလား”

ပူးပေါင်း အမဲလိုက်ရာမှာ ရရှိတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို ပါဝင်သူတွေကြားမှာ သဘာဝအတိုင်း ခွဲဝေဖို့ လိုအပ်တယ်။

ဒါပေမယ့် သူတို့က နည်းနည်း… အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ဝန်ခံရမယ်

အစကတည်းက ဝက်ဝံမည်းရဲ့ နေထိုင်ရာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ ချန်ဆန်းရှီဘဲ

ပြီးတော့ သူတို့ အသက်အန္တရာယ်ကနေတောင် ကယ်တင်ခံခဲ့ရတယ်။

ဒီနေ့ ချန်ဆန်းရှီသာ ရှိမနေခဲ့ရင် သူတို့ သုံးယောက် သေဆုံးတာ ဒါမှမဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရတာနဲ့ အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့ ရှိမနေခဲ့ရင်တောင် နောက်ထပ် အချိန်

အနည်းငယ် ပေးလိုက်ရင် ချန်ဆန်းရှီက သူ့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ လေးကြီးကို အသုံးပြုပြီး ဝက်ဝံမည်းကို အရှင်လတ်လတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မှာပဲ။

ဒါပေမယ့် သူတို့ အခွန်ဆောင်ထားတာကြောင့် ပိုက်ဆံ နှစ်မူးတောင် မစုနိုင်လောက်အောင် ချေးငှားနေရတယ် သူတို့ ခရီးစဉ်အတွက် အစာဖမ်းပိုက်မှာလည်း အတော်အတန် သုံးခဲ့ရတယ် လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားရင်တော့ နည်းနည်း…

ဟုတ်ပါတယ် ချန်ဆန်းရှီက တကယ် မသဘောတူရင် သူတို့ လက်ခံရုံပဲ ရှိတယ်။

လူတိုင်းရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ လှံကို ကိုင်ထားတဲ့ လူငယ်က နေဝင်ချိန်မှာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးကို ပြသလိုက်

တယ်၊ “ဦးလေး ကျောက်၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲတစ်ဝက်က နည်းလွန်းတယ်အနည်းဆုံး တစ်ယောက် နှစ်ပုံး ခွဲရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား”

“အာ”

“မ... မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး”

ကျောက်ချောင်နဲ့ တခြားသူတွေ သူတို့ နားကြားမှားပြီလို့ ထင်သွားလုနီးပါးပဲ။

သူတို့ ဒီလောက် အများကြီး ယူဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။

သူက ပေးချင်ရင်တောင် သူတို့က တောင်းဖို့ မျက်နှာ မရှိဘူး

အကြိမ်ကြိမ် အတင်းအကျပ် ပြောပြီးနောက်မှာ ကျောက်ချောင်နဲ့ ကျွမ်းယိတို့က တစ်ဝက်ခွဲယူဖို့ကိုသာ ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်၊ ဝူဒါကတော့ တစ်ပုံလုံးကို စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် ကျောက်ချောင်ရဲ့ စူးစူးရဲရဲ အကြည့်ကို ခံရပြီးနောက်မှာ တစ်ဝက်ခွဲယူဖို့ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ သဘောတူခဲ့တယ်။

ချန်ဆန်းရှီက ထပ်မဖိအားပေးတော့ဘူး။

သူတို့ ရှက်နေမှန်း သူ သိတယ် ပိုပြီး အလုပ်လုပ်ရင် ပိုရတာက သဘာဝပဲ။

ဒါ့အပြင် ပေါင် ခုနစ်ရာရှိတဲ့ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ဟာ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဝက်ဝံခြေထောက်တွေ အပါအဝင် ငွေ ငါးဆယ်ကျပ်လောက် အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်တယ် ဒါကြောင့် တစ်ဝက်ခွဲယူတာက ငွေ နှစ်တေးကျော်လောက် ရှိတယ်။

ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ ဒါက ယုန်အကောင် နှစ်ဆယ်လောက် လိုက်ဖမ်းတာနဲ့ ညီမျှတယ် ဒါကြောင့် သူတို့ အလကား ပြေးလွှားခဲ့တာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။

ချန်ဆန်းရှီက ဒီအတွက် နာကျင်မှု မခံစားရဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မလာခင်က သူ တစ်ယောက်တည်း ဝက်ဝံမည်းကို ကိုင်တွယ်

နိုင်မလားဆိုတာ မသေချာခဲ့ဘူး ဒါကြောင့် ဘေးကင်းရေးအတွက် တခြားသူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တယ်။

ဒီလို ရွေးချယ်မှု လုပ်ပြီးနောက်မှာ နောင်တရနေစရာ အကြောင်း မရှိဘူး။

ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားကို နားလည်သဘောပေါက်ရုံပဲ အနာဂတ်မှာ လိုအပ်ရင် သူ တစ်ယောက်တည်း အမဲလိုက်နိုင်တယ်။

“ကျောက်စိမ်းလေး အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ တကယ့်ညီအရင်းလိုပဲ”

ဝူဒါပြုံးလိုက်တယ် သူ့မျက်နှာက အမာရွတ်က သူ့ကို ကြောက်စရာကောင်းအောင် ဖြစ်စေတယ်။

အဖွဲ့က အလျင်အမြန် တုတ်တွေကို ဖြတ်ပြီး ကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ကာ ဧရာမ ဝက်ဝံမည်းကြီးကို သယ်ပြီး အိမ်ကို ဦးတည်သွားကြတယ်။

သူတို့ တောင်ကြားထဲက ချောင်းငယ်လေးကို ဖြတ်သွားချိန်မှာ၊

အမဲလိုက်ခွေးက တစ်ဖက်ကမ်းကို “ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်” လို့ အော်ဟစ်နေတယ်။

သူ အာရုံစိုက်လိုက်တော့ ဝတ်ရုံရှည်ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်နှစ်ဦးက သူတို့ ပခုံးပေါ်က ဝက်ဝံမည်းကို အဝေးကနေ မကျေမနပ် ကြည့်နေကြတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

ချန်ဆန်းရှီသူတို့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်တယ်။

လဝက်ကျော်လောက်က ရွှမ်ဇီ ကို တူးမြောင်း ပြုပြင်ဖို့ လှည့်စားခဲ့တဲ့ ဒီနှစ်ယောက်ပဲ

အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူ ဒီနှစ်ယောက်အကြောင်းကို လျှို့ဝှက် စုံစမ်းခဲ့တယ်။

တစ်ယောက်က လီဟောက် လို့ နာမည်ရပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကျန်းချောင်း လို့ နာမည်ရတယ် နှစ်ယောက်လုံး ထိုက်လေ သိုင်းပညာခန်းမက ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့က အပြင်စည်း တပည့်တွေလောက်တောင် အရည်အချင်း မမီတဲ့ အစေခံ တပည့်တွေပဲ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူတို့ အသက်ရှူနည်းပညာကိုတောင် မကျွမ်းကျင်သေးတာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ချီသွေးကို မဖွံ့ဖြိုးသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ ပြန်ဆုံတွေ့ရတယ်။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်”

အဲဒီလူတွေရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ခွေးက ခံစားမိသလိုပဲ အမဲလိုက်ခွေးရဲ့ အော်ဟစ်သံ ပိုကျယ်လာတယ်။

“ပက်ကျိလေး၊ မဟောင်နဲ့တော့”

ကျွမ်းယိက အလျင်အမြန် ပြေးပြီး ခွေးရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ် “သူတို့ကို မဆွပါနဲ့”

“ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ ငါတို့ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်ဘူး…”

ဝူဒါစကားမဆုံးခင်မှာပဲ

လူငယ်တစ်ဦးက ချက်ချင်း သူ့လေးကို ဆွဲပြီး မြားတစ်စင်းကို ထုတ်

လွှတ်တယ်၊ “ကောင်းလိုက်တဲ့ သားရဲ အဘိုးကို ဟောင်ရဲတယ်”

သူ ခွေးကို ပစ်တယ်လို့ ပြောပေမယ့် သူ့မြားက လူတစ်ယောက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပစ်မှတ်ထားနေတယ်။

မိုးမခရွက် မြားတစ်စင်းက ကျွမ်းယိဆီ တည့်တည့် တိုးဝင်လာတယ်။

နှစ်ဖက်ကြားက အကွာအဝေးက ပေလေးဆယ်ကနေ ငါးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်၊ လေးခုအား လေးက လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်။

ကျွမ်းယိရဲ့ မျက်ဆံတွေ ကျယ်လာပြီး မြားက သူ့အမြင်မှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးလာတယ် သူ့ခြေထောက်တွေ အားလျော့ပြီး နှလုံးသားက အေးစက်သွားတယ်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ နောက်ထပ် ဝံပုလွေသွားမြားတစ်စင်းက ဘေးကနေ ပျံသန်းလာပြီး မိုးမခရွက် မြားကို လေထဲမှာ တိကျစွာနဲ့ အပြစ်အနာအဆာ မရှိဘဲ ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်

မြားကို အသုံးပြုပြီး မြားတစ်စင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တာ

“ဘာ”

ကျန်းချောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြုတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။

ရွေ့လျားနေတဲ့ ပစ်မှတ် အရမ်းသေးတယ် ပြီးတော့ ဒီလို တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ။

ဘယ်လို...ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ

“စစ်အရာရှိရဲ့ နှစ်ပိသာလေးလား”

လီဟောက်ရဲ့ မျက်နှာ မသာမယာ ဖြစ်သွားတယ် “မင်း…မင်းလား”

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ချန်ဆန်းရှီကိုပါ မှတ်မိလိုက်ကြတယ်။

“ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ် စစ်သား ဖြစ်သွားတာလဲ”

“သွားရအောင်”

လီနဲ့ ကျန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတယ်ချန်ဆန်းရှီစကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မချန်ခဲ့ဘူး သူတို့ ဝေးဝေး ရောက်သွားမှသာ ခြိမ်းခြောက်သံ ပေးလိုက်တယ် “မင်း စောင့်နေ”

“ကြောက်တတ်တဲ့ အုပ်စုတွေ”

ချန်ဆန်းရှီအတွက် အခု သူတို့ကို ကြောက်နေဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူတွေက ချင်ဖုန်းလောက်တောင် စိတ်ပူစရာ မလိုတဲ့ လူတွေပဲ။

တစ်ဖက်က မြားပစ်ကတည်းက ချန်ဆန်းရှီက ခြောက်လှန့်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ဝူဒါနဲ့ တခြားသူတွေ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သိဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့တယ်။

“ချန်ညီလေး…”

ကျွမ်းယိရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေဆဲ “မင်း ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ၊ ငါ…ငါ…”

သူ စကားလုံးတွေ ရှာမတွေ့ဘူး သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိဘူး။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး”

ချန်ဆန်းရှီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်“ငါသာ တန်ပြန် မလုပ်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ နောက်မြားက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားမှာ”

သိုင်းပညာခန်းမက အစေခံ တပည့်တွေတောင်ဒီလို အနိုင်ကျင့်ရဲတာ

သူ စစ်အရာရှိ ရာထူးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မယ် ထင်တယ်။

စစ်အရာရှိရဲ့ အဆင့်အတန်း အကာအကွယ်နဲ့ဆိုရင် သူ ခုနက ပစ်လိုက်တဲ့ မြားက မြားကို ပိတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အသက်ကို ယူဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်

“တောင်ပေါ်က ဆင်းရအောင်”

အသက်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် အဖွဲ့က ဝက်ဝံမည်းကို သယ်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြတယ်။

ခရိုင်က စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်မှာ ရှိနေဆဲပဲ အဲဒီ လူရိုင်းက မတွေ့ရသေးတဲ့အတွက် ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေလဲ မသိဘူး။

ချန်ဆန်းရှီတွက်ချက်ထားသလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဝက်ဝံမည်း စုစုပေါင်း ငါးဆယ့်တစ်တေး။

ကျန်တဲ့လူတွေ တစ်ယောက်ကို ငွေ နှစ်တေးနဲ့ ငါးမူးကျော်စီ ရရှိခဲ့တယ်။

ချန်ဆန်းရှီက တန်ဖိုး နှစ်ဆယ်တေးရှိတဲ့ ဝက်ဝံနှလုံးကို မရောင်းဘဲ ထားခဲ့ပြီး ဝက်ဝံအသား ပေါင်သုံးဆယ်ကိုလည်း သိမ်းထားတယ် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ ငွေ နှစ်ဆယ်တေးကို သူ့အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

“ဒါနဲ့ ခဏလောက်တော့ လောက်ငှလိမ့်မယ်”

ကြာရွက်တွေနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ နွေးနေဆဲ ဝက်ဝံနှလုံးကို ပွေ့ထားရင်း ချန်ဆန်းရှီက စိတ်အားထက်သန်စွာ အိမ်ကို အလျင်အမြန် သွားတယ်။

ဝက်ဝံနှလုံးက အားကောင်းတဲ့ တိုင်းရင်းဆေးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ မကြာသေးခင်က ချီသွေး ချို့တဲ့မှုကို အကျိုးပြုလိမ့်မယ်။