အခန်း (၂၅)
Vol. 3 Ch. 25
ချန်ဆန်းရှီကလေကိုရှူထုတ်လိုက်သည်။
သွေးသန့်စင်ခြင်း အစပျိုးခြင်း ဆိုသည်မှာ
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထူးခြားသော "ချီသွေး ” မျှင်တစ်ခုကို စလေ့ကျင့်ခြင်းဖြစ်သည်။
သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူများသည် ၎င်းချီသွေးမျှင်ကို စုစည်းပြီး ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်ကြသည်။
ချီသွေး ပိုမိုအားကောင်းလေ တိုက်ပွဲ စွမ်းဆောင်ရည် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ပိုကြာကြာ ထိန်းသိမ်းနိုင်လေဖြစ်သည်။
ရာစုမှူးဝမ် ပြောခဲ့သလိုပင် သွေး သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်မှသာ ချီသွေး အရည်အသွေး၏ အရေးပါမှုကို နားလည်နိုင်မည်။
ဒါက အစပဲရှိသေးတယ် အနာဂတ်မှာ သာမန် အသက်ရှူနည်းပညာနဲ့ ကျယ်ပြန့်သော အသက်ရှူနည်းပညာကြားက ကွာဟချက်က ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာလိမ့်မယ်။
“ငါ့ကို ထိုးစမ်း”
ဝမ်ကျီရဲ့ အော်သံ သူ့နားဘေးကနေ ထွက်လာတယ်၊ “မင်းရဲ့ လှံနဲ့ငါ့ကို ထိုးခိုင်းတာ”
ချန်ဆန်းရှီဘာကြောင့်မှန်း နားမလည်ပေမယ့် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ဘူး သူ မေဟွာသံလှံကို ကောက်ယူပြီး သူ့ရဲ့ ချီသွေးကို ညာဘက်လက်မောင်းကနေတဆင့် စီးဆင်းစေကာ ရာစုမှူးရဲ့ မျက်နှာဆီ ဦးတည်ပြီး ထိုးလိုက်တယ်။
“ချွမ်—”
ဝမ်ဝမ်က သူ့ဓားအိမ်နဲ့ ရိုက်လိုက်ပြီး ခွန်အား မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်တယ် “မင်း တကယ် ချီသွေး လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တာလား”
ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ?
အများဆုံး ခြောက်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်။
တစ်လအတွင်း ချီသွေး လေ့ကျင့်နိုင်သူတွေကို အကန့်အသတ်မရှိ အလားအလာရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။
ခြောက်ရက်အတွင်း အောင်မြင်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ
ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက သူ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အသက်ရှူနည်းပညာကို အသုံးပြုပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့တာ
ကျယ်ပြန့်တဲ့ အသက်ရှူနည်းပညာက ပိုအားကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ချီသွေး လေ့ကျင့်တာက ပိုပြီး ခက်ခဲတယ်လို့လည်း ဆိုလိုတယ်။
ဒါတောင်မှ သူ ခြောက်ရက်ပဲ ယူခဲ့တာ
ဒါ ဘယ်လို ပါရမီမျိုးလဲ?
သူ အံ့အားသင့်ပြီးနောက် ဝမ်ကျီက သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်“မင်း ဒီလောက် တည်ငြိမ်တာက တော်တော် ကောင်းတာပဲ
ကောင်လေး”
“တည်ငြိမ်တယ် ဘာတဲ့လဲ”
ဆူညံသံကို ကြားတော့ ရာစုမှူး လျူနဲ့ ရာစုမှူး ရှုံးတို့ပါ လာကြည့်ပြီး မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။
ခြောက်ရက်အတွင်း ချီသွေး လေ့ကျင့်နိုင်တာက တပ်စခန်းရှစ်ခုမှာတောင် ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
သူတို့ ဘာတွေ လက်လွတ်ခဲ့ကြတာလဲ?
ဒီလူငယ်လေး မကြာခင်မှာ တပ်စခန်းရှစ်ခုကို ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး အားကိုးခံရရင် နယ်ခြား စီရင်စုမှူး ဒါမှမဟုတ် ထိပ်တန်း အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်တယ်။
အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် အရင်က လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုအပေါ် အခြေခံပြီး သူ့ဆီက အကျိုးအမြတ် နည်းနည်းလေး ရရင်တောင် သူနဲ့အတူ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်တယ်။
ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီအခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားတာက ဒေါသထွက်ဖို့ လုံလောက်တယ်။
“ရှုံးအို”
ရာစုမှူး လျူ သူ့ဓားလက်ကိုင်ကို ပွတ်လိုက်တယ်“နောက်နေ့ကျမှ သူ့ကို ဂရုစိုက်ရအောင်လေ ”
“နောက်နေ့ မလိုပါဘူး”
ရာစုမှူး ရှုံးက ထိုင်ခုံကနေ ပုဆိန်တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်တယ်“ဒီနေ့ပဲ လုပ်ရအောင်”
သိုင်းကွင်းက လျင်မြန်စွာ ဆူညံလာတယ်။
လူတိုင်းက တချို့သူတွေ ပုံမှန်အနေထားလေ့ကျင့်နေတုန်း ချန်ဆန်းရှီက ချီသွေးကို လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။
လော်တုန်ချွမ်လည်း ဆူညံသံတွေကြောင့် ဆွဲခေါ်ခံရပြီး သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေတယ်။
သူ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ တူလေးက ချီသွေး လေ့ကျင့်ဖို့ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ခုနစ်ရက် လိုအပ်တယ် ဒါက နှစ်ဆ နှေးကွေးတာပဲ။
“သွားစမ်း၊ ငါ မင်းတို့နဲ့ ကစားဖို့ စိတ်မပါဘူး”
ဝမ်ကျီက ရာစုမှူး နှစ်ဦးကို အာရုံမစိုက်ဘဲ လူငယ်လေးကို တဲထဲ ခေါ်သွားလိုက်တယ်။
သူ ပထမဆုံး သူ့အတွက် ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ပြီး သောက်လိုက်တယ် ပြီးတော့ ပြောတယ် “ဒီနေ့ ထောင်စုမှူး ရှန်မြို့ထဲ သွားတယ်။ သူ ပြန်လာတာနဲ့ ငါ ဒီကိစ္စကို တင်ပြမယ် ရွေးချယ်ခံရမယ့် နေရာက မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်”
“ရာစုမှူး ဝမ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ချန်ဆန်းရှီက ဒီ လောဘကြီးပုံရတဲ့ ဝမ်ဝမ်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မသတ်မှတ်ရဲဘူး။
ဒီလူက သိပ်မထင်ရှားပေမယ့် သူ့ခွန်အားက ထူးခြားတယ်။
အရင်က ထိုးသွင်းမှု သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ပြိုင်ဘက်က သူ့ဓားအိမ်နဲ့ပဲ အလွယ်တကူ တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ခွန်အား ကွာဟချက်နဲ့ စစ်အရာရှိ မည်သူ့ကိုမှ တကယ်ပဲ အထင်မသေးသင့်ဘူး။
“မင်း အခု တရားဝင် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သွားပြီ”
ဝမ်ကျီက မေးတယ် “မင်း အခုကစပြီး ဘယ်လက်နက်ကို အဓိက လေ့ကျင့်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”
ချန်ဆန်းရှီ ဒီမေးခွန်းကို အရင်က မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး။
ဝမ်ဝမ်က စစ်တပ် စခန်း စနစ်ကို ရှင်းပြတယ်။
“စစ်သားသစ် လေ့ကျင့်ရေးကာလမှာ လှံတိုတွေကို တစ်ပြေးညီ ထုတ်ပေးတယ်”
“အကဲဖြတ်မှု ပြီးသွားရင် စစ်သားတွေက သူတို့ ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်နက်ကို ရွေးချယ်နိုင်တယ် စစ်ကြောင်း စစ်သားတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ လိုအပ်ချက်အပေါ် အခြေခံပြီး ခန့်အပ်ခံရနိုင်တယ်။”
“ဒါပေမယ့် စစ်သားတွေရဲ့ အခြေခံ လှံပညာက ညံ့တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့”
“ဒီ လှံပညာ အစုအဝေးကို စိန့်ဘိုးဘေးကြီးလက်အောက်က အထက်
မြက်ဆုံး စစ်သူကြီးက ဖန်တီးခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းဟူ မှာဆိုရင် ပုံမှန် ဂိုဏ်းတွေကဂိုဏ်းအမွေအနှစ်အဖြစ် တန်ဖိုးထားမယ့် နည်းပညာ ဖြစ်တယ်”
“ဒါကို စစ်သားသစ်တွေ လေ့ကျင့်ဖို့ အသုံးပြုရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သင်ယူဖို့ မလွယ်ကူတာကြောင့် ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ အလားအလာကို စမ်းသပ်နိုင်တာကြောင့် ဖြစ်တယ်”
“စမ်းသပ်ပြီးနောက်မှာတော့ မင်း နှစ်သက်ရာကို ပြောင်းလဲနိုင်တာပေါ့”
ချန်ဆန်းရှီက “လက်နက် ပြောင်းလဲတာက သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုကို မထိခိုက်ဘူးလား”
“မင်း အခုမှ အစပြုရုံပဲ ရှိသေးတာ နက်နက်နဲနဲ မကျွမ်းကျင်သေးဘူးပြောင်းဖို့က တော်တော်လေး လွယ်ပါတယ်”
ဝမ်ကျီက ပြောလိုက်တယ် “ဒါ့အပြင် ‘တုတ်က တစ်လယူတယ်၊ ဓားက တစ်နှစ်ယူတယ် လှံအတွက်ကတော့ တစ်သက်တာ လိုအပ်တယ် မြှုပ်ထားတဲ့ ဓားမြှောင်ကို ကိုယ်မှာ ဆောင်ထားတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားပုံ ရှိတယ်။”
“သံသယမရှိဘဲ လှံက သင်ယူဖို့ အခက်ခဲဆုံးပဲ ပြီးရင် ဓားမြှောင်ပဲ”
“မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် မင်း ငါ့နောက်လိုက်ပြီး ဓားကို သင်ယူရင် မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှု အရှိန်က ပိုပြီး မြန်ဆန်လိမ့်မယ် ဘယ်လိုလဲ လေ့ကျင့်ချင်လား”
ချန်ဆန်းရှီက လက်နက်ရဲ့ အရှည်က သူ့ခွန်အားကို တိုးစေတယ်ဆိုတဲ့ အခြေခံသဘောတရားကို နားလည်တယ်။
အနာဂတ်မှာ စစ်မြေပြင်မှာ လက်နက်ရှည်တွေက သီအိုရီအရ ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။
ဒါ့အပြင် လှံပညာက ခက်ခဲပေမယ့် သူ မသင်ယူနိုင်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။
သူ အမြဲတမ်း အမြန်အောင်မြင်မှုကို လိုက်စားခဲ့တာမျိုး မရှိဘူး။ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် တိုးတက်တာက သူ့ရဲ့ ပညာရပ်မှာ ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ်ကို သေချာစေတယ်။
“ကျွန်တော် လှံကို ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ပါ့မယ်”
ချန်ဆန်းရှီသူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်တယ်
“မင်းမှာ ရည်မှန်းချက် ရှိတာဘဲ”
ဝမ်ကျီက သူ့ကို ထပ်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တယ် “ဒါပေမယ့် ဆန်းရှီ မင်းကို ငါရယ် လျူအိုရယ် တခြားသူတွေကြားမှာ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေတာကို မင်း ကောင်းကင်ကို တက်လှမ်းတော့မယ်လို့ ခံစားရလား”
“မခံစားရပါဘူး။”
ချန်ဆန်းရှီက သူ ပြသခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးက မဆိုးဘူးလို့ သတ်မှတ်နိုင်တာကို သတိပြုမိတယ်။
ဒါပေမယ့် “လုံခြုံတယ်” လို့ ယုံကြည်လောက်အောင်တော့ သူ မမိုက်မဲခဲ့ဘူး။
ဖြစ်နိုင်ခြေတွေက လက်တွေ့ မဖြစ်လာခင်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ သက်သက်ပဲ။
သူက “ပါရမီရှင်တွေ” ဘယ်တော့မှ မရှားပါဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။
ဒါပေမယ့် တကယ်ပဲ အဆုံးထိ ရောက်ပြီး ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နိုင်သူတွေက အမြဲတမ်း အဲဒီ “ပါရမီရှင်တွေ” မဟုတ်ဘူး။
ဒါ့အပြင် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ဘယ်တော့မှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဘူး။
များသောအားဖြင့် ကိုယ့်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ် မှီခိုနေရတာပဲ ဖြစ်တယ်။
ဝမ်ဝမ်က သူ့ကို ဒီလိုပြောတာက သူ တကယ်ပဲ သူ့လူအဖြစ် မြင်နေတာကို ဆိုလိုပုံရတယ်။
ချန်ဆန်းရှီက လက်သီးစုပ်ပြီးဦးညွှတ်လိုက်တယ် “ရာစုမှူး ဝမ်လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“မင်း နားလည်ရင် ကောင်းတာပေါ့ ဒါပေမယ့် အရမ်း သတိထားနေစရာ မလို
ဘူး”
ဝမ်ကျီက သူ့ကိုယ်တိုင် ဝိုင်နှစ်ခွက် ငှဲ့ပြီး တစ်ခွက်ကို သူ့ကို ပေးလိုက်တယ် “ငါက ဆဋ္ဌမအဆင့် ရာစုမှူးတစ်ယောက်ပဲ ရှိပေမယ့် ပိုယန်ခရိုင် နယ်မြေထဲမှာ ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တုန်းပဲ”
“ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်”
ချန်ဆန်းရှီက ပန်းကန်လုံးကို ယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်တယ်
ရာစုမှူး ဝမ်လည်း သူ့ပန်းကန်လုံးကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်တယ် ပြီးတော့ ပစ်ချလိုက်တယ် သူ့ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝကို ထွက်သွားလိုက်
တယ်“ငါ သွားပြီ ဒီည သခင် ထောင်စုမှူးနဲ့အတူ မစ်ရှင်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ဖို့ သွေးစွန်းတဲ့ တိုက်ပွဲတွေ တိုက်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်”
"ဗုံ ဗုံ ..”
နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ စစ်တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ စစ်ချီသံ ပေးလိုက်တယ်
ရာစုမှူး ဝမ်နဲ့ ရာအိမ်မှူး လျူတို့ သူတို့လူတွေကို စုစည်းပြီး မြို့ထဲကို ဦးတည်သွားကြတယ်။
“မြို့ထဲ ထပ်ဝင်ပြန်ပြီ သူတို့က လူရိုင်း လုပ်ကြံသူတွေကို လိုက်နေတုန်းလား”
ချန်ဆန်းရှီစဉ်းစားလိုက်တယ် “ဒီမငြိမ်မသက်မှုတွေနဲ့ ဒီအတောအတွင်းမှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားဖို့က မလွယ်ပါဘူး…”
ဒါပေမယ့် ပိုကြာအောင် ဆွဲဆန့်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး။
ချင်းဖုန်းက တကယ့် ဆက်ခံသူ ဖြစ်နေပြီ ပိုကြာကြာ ဆွဲဆန့်လေ ပိုပြီး ဒုက္ခပေးလေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ချဉ်းကပ်ပုံ ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်တန်ပြီ။
ဒီမငြိမ်မသက်မှုတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်နှစ်ယောက် သေဆုံးတာက ပုံမှန်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်လား?
...
“မစ္စတာ ဝမ် ခင်ဗျား အရမ်း ဆိုးတာပဲ..”
“မင်းက အရမ်း ကြီးတာပဲ..ဟားဟားဟား”
နွေဦးဆောင်
သီးသန့်အခန်းထဲမှာ
ဝမ်ကျီ သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ အလှအပ တစ်ယောက်စီနဲ့ စပျစ်သီး ကျွေးတာကိုစားနေပြီး အရသာရှိတဲ့ ဝိုင်ကို သောက်ရင်း အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်နေတယ်။
သူ့ရှေ့မှာ
လူငယ်နှစ်ဦး ထိုင်နေကြတယ်
တစ်ယောက်က ဖိတ်ဖိတ်တောက် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါက်ချိုးယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားတယ်ယဉ်ကျေးတဲ့ လူကြီးလူကောင်း ပုံစံမျိုး ချစ်စဖွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားတယ်သူက တင်ယွမ် သိုင်းပညာကျောင်းတော်ရဲ့ သခင်လေး လျိုကျန့် ဘဲဖြစ်တယ်။
နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ဦးက ဝတ်ရုံဝတ်ထားတယ် အလားတူပဲ သပ်ရပ်
တယ် သူကတော့ ချင်ဖုန်း ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ဘေးမှာ အမျိုးသမီး မရှိဘဲ နည်းနည်း တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေတယ်
“ရာစုမှူး ဝမ် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်”
လျ်ိုကျန့်က သူ့ခွက်ကို မြှောက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်
“ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ”
ရာစုမှူး ဝမ်က ရွှင်လန်းစွာ သောက်လိုက်တယ်
“ရာစုမှူး ဝမ်”
လျ်ိုကျန့် သူ့ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးပြုံးလေး မေးတယ် “အဲဒီ ကျေးလက်က မုဆိုးအကြောင်းကရော ခင်ဗျား ဘယ်လို စဉ်းစားထားလဲ”
“မစ္စတာ လျိုက ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲ”
ဝမ်ကျီက မသိချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တယ်။
“...”
လျိုကျန့် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ့လက်စွပ်ထဲက ငွေ တေးနှစ်
ဆယ်တန်ငွေတုံးကို ထုတ်ယူပြီး ရယ်မောရင်း ပစ်ချလိုက်တယ်“ရာစုမှူး ဝမ် ခင်ဗျား တကယ် မြန်မြန် မေ့တတ်တာပဲနော်”
ဝမ်ကျီက မျက်လုံးထောင့်ကနေ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်နဲ့ အမူအရာပြလိုက်တယ် အဲဒီငွေက သူ့လက်ထဲကနေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်
“ငါ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ကြည့်ပါဦး”
သူ သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်တယ် “အခု မှတ်မိပြီ အဲဒါ စုမိသားစုရွာက ချီရန်ဆိုတဲ့ ကောင်လား ငါ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ် စိတ်မပူပါနဲ့”
“မစ္စတာ ဝမ်၊ ခင်ဗျား မှားမှတ်နေပြီ”
ချင်ဖုန်း မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်“ကျွန်တော် ယန်ဘင်းရွာက ချန်ဆန်းရှီအကြောင်း ပြောနေတာ”