ဆိုင်ဖွင့်ရန် နီးကပ်လာခြင်းနှင့် အနာဂတ်စီမံကိန်း

လီယွမ်ဟန် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း လေးလွှာရှိ စတုရန်းမီတာ ၄၀၀၀ ကျော်ဧရိယာကို ၅ ရက်အတွင်း အပြီးသတ် ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။

ပြင်ဆင်ရာတွင် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းများသည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို မထိခိုက်စေသော အကောင်းဆုံးကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်သည့်အတွက် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော ဓာတ်ငွေ့များ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

လေးငါးရက်ခန့် လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင်ထားလိုက်ပါက ဆိုင်ဖွင့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တော်နှင့် ထောင်ယွမ်ရွာသည် ကီလိုမီတာ ၂၀၀၀ နီးပါး ကွာဝေးသည်။ ကုန်ကားဖြင့် သယ်ဆောင်မည်ဆိုပါက နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ လတ်ဆတ်သော လယ်ယာထွက်ကုန်များ ရောင်းချသူအတွက် လုံးဝ အဆင်မပြေပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် လေကြောင်းဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် လက်ထဲတွင် ရဟတ်ယာဉ်အချို့ ရှိသည်။ လူစီးရဟတ်ယာဉ်များ ရှိသကဲ့သို့ ကုန်တင်ရဟတ်ယာဉ်များလည်း ရှိသည်။

ကိုယ်ပိုင်လေကြောင်းဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် ကုန်ကျစရိတ် ပိုများသော်လည်း ရှောင်လင်းယွီက နေ့စဉ် လေကြောင်းဖြင့် သယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကုန်ကျစရိတ် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ရောင်းဈေးလည်း မြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် အရှုံးခံရောင်းမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ထုတ်ကုန်များသည် အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည့်အတွက် ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်သည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။

မြို့တော်တွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများနှင့် အာဏာရှိသူများ စုဝေးနေထိုင်ကြသည်။ သူတို့အတွက် ဈေးနှုန်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ အရည်အသွေးကောင်းမွန်ပြီး စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိရန်သာ အဓိကဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏စူပါမားကတ်များတွင် ဒေသအလိုက် ဈေးနှုန်းကွာခြားမှု ရှိသည်။ လည်ပတ်စရိတ်များသော စူပါမားကတ်များတွင် ကုန်ပစ္စည်းဈေးနှုန်း ပိုကြီးတတ်သည်။

သို့သော် ထိုဈေးနှုန်းသည် ရှောင်လင်းယွီကဲ့သို့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၏အမြင်ဖြင့် တွက်ချက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သာမန်ဖောက်သည်များအတွက်မူ ရှောင်လင်းယွီ ရောင်းချသော ပစ္စည်းများသည် ဈေးမကြီးလှပေ။

ရှောင်လင်းယွီ မြို့တော်တွင် စူပါမားကတ် ဖွင့်တော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသိရသောအခါ သခင်ကြီးလျန်နှင့် သခင်ကြီးလီတို့သည် စောစောစီးစီး ရောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

"ထျန်းဟောက်မိန်းမလေး... မင်းဆိုင်က ပစ္စည်းတွေကို ငါ နေ့တိုင်း ကြိုမှာထားလို့ရမလား" သခင်ကြီးလီက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးလျန်ကလည်း အားကျမခံ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်မိန်းမလေး... ငါလည်း အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကြိုမှာထားချင်တယ်"

"......"

သခင်ကြီးကုန်းက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားစမ်းပါကွာ... ငါ့မြေးမလေးဆိုင်က ပစ္စည်းတွေကို မုန်ညင်းဖြူတွေများ မှတ်နေလား။ ကြိုမှာချင်တိုင်း မှာလို့ရမလား။ ငါ ပြောလိုက်မယ်... ငါ့မြေးမလေးဆိုင်က ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ချင်ရင် ဆိုင်သွားပြီး တန်းစီဝယ်ရတယ်။ အရင်ရောက်တဲ့လူ အရင်ရမယ်။ ကြိုမှာမယ်တဲ့လား... ဟင်း... မင်းတို့ စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့။ မင်းတို့အတွက် သီးသန့်အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ရင် တခြားဖောက်သည်တွေကို ငါ့မြေးမလေး ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ"

သခင်ကြီးလျန်နှင့် သခင်ကြီးလီ - "......"

ဒီအဘိုးကြီးက လူတွေကို ပြောဆိုရတာ တော်တော်ဝါသနာပါပါလား။ ကဲပါ... ပြောချင်တာပြော။

သခင်ကြီးလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်း... အဘိုးကြီးကုန်း... ငါတို့ ကြိုမှာရင် ယွီအာ မျက်နှာပျက်ရမယ်ဆိုတော့ ဒီလိုလုပ်ကွာ... နောက်ဆို ငါတို့ပစ္စည်းတွေကို ကုန်းအိမ်တော်ကို လာယူမယ်။ ရတယ်မလား။ အဘိုးကြီးကုန်း... ငါတို့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုတွေနဲ့ဆို ဒီလောက်တော့ မစေးနဲလောက်ပါဘူးနော်"

"......"

ဒီအဘိုးကြီးနှစ်ယောက်က တော်တော် မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။

"ဟားဟား..." သခင်ကြီးကုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့က တော်တော် မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။ ပစ္စည်းလုတာ အိမ်ထဲထိတောင် ရောက်လာပြီပေါ့"

သခင်ကြီးလီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီးကုန်း... မင်းပြောတာ ရိုင်းလိုက်တာကွာ။ ငါတို့က လုတာမှ မဟုတ်တာ။ တရားဝင် လာဝယ်တာပါ။ ဟုတ်တယ်မလား အဘိုးကြီးလျန်"

"အေးလေ... ဟုတ်တာပေါ့" သခင်ကြီးလျန်က ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ကဲပါ... အဘိုးကြီးကုန်းရာ။ မစေးနဲပါနဲ့။ မင်းအိမ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် နည်းနည်းပါးပါး လာယူတာပဲဟာ။ ပိုက်ဆံမပေးဘဲ နေမှာမှ မဟုတ်တာ။ ဆိုင်မှာသွားမှာရင် ယွီအာ အနေခက်မယ်ဆိုလို့ ငါတို့က ဒီနည်းလမ်းကို ရွေးလိုက်တာလေ။ အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သခင်ကြီးကုန်းသည် သခင်ကြီးလျန်၏စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်ချင်သွားသည်။ "မင်းတို့ အဘိုးကြီးတွေက ကလေးတွေဆီက အမြတ်ထုတ်ချင်နေသေးတယ်။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

"အဘိုးကြီးကုန်း... ငါတို့က ဘယ်မှာ အမြတ်ထုတ်လို့လဲ" သခင်ကြီးလီက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ပုံမှန် အရောင်းအဝယ်လုပ်နေတာလေ။ ဟုတ်တယ်မလား ယွီအာ"

ရှောင်လင်းယွီသည် သခင်ကြီးသုံးယောက် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် နာမည်ခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ အဘိုးလီနဲ့ အဘိုးလျန်တို့က ကိုယ်တိုင်ပြောလာမှတော့ ကျွန်မ မျက်နှာသာပေးရမှာပေါ့။ နောက်ဆို အဘိုးတို့ လိုချင်သလောက် ပမာဏကို ကုန်းအိမ်တော်ကို ပို့ပေးထားပါ့မယ်။ အဘိုးတို့ လူလွှတ်ပြီး လာယူရုံပါပဲ"

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ "အေး... ယွီအာကမှ လိမ္မာသေးတယ်" ထို့နောက် သခင်ကြီးကုန်းဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီးကုန်း... မင်းမြေးမလေးက လက်ခံလိုက်ပြီနော်။ အခု ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"

"ဟင်း..." သခင်ကြီးကုန်းက မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မြေးမလေးက လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ ငါလည်း ဘာမှမပြောလိုတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ပေးရမယ့် ဈေးနှုန်းကတော့ ဆိုင်ပေါက်ဈေးထက် မနည်းစေရဘူးနော်။ ဟုတ်ပြီလား"

"ဒါကတော့ ပေးသင့်တာပေါ့" သခင်ကြီးလီက ဦးဆောင်ပြောကြားလိုက်သည်။ "ငါတို့က အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးတာကို လက်ခံထားပြီးပြီပဲ။ အမြတ်ထပ်ထုတ်လို့ ဘယ်ကောင်းမလဲ"

နောင်တွင် ကုန်းအိမ်တော်မှ တိုက်ရိုက်ယူရုံဖြင့် နေ့တိုင်း လူလွှတ်ပြီး တန်းစီစောင့်ဆိုင်းစရာ မလိုတော့ပေ။ ဈေးနှုန်း အနည်းငယ် ပိုကြီးသော်လည်း အလုပ်ရှုပ်သက်သာပြီး နေ့တိုင်း စားသုံးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သခင်ကြီးကုန်း ကျေနပ်သွားပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ... နောက်ဆို သူတို့ဆီ ရောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဈေးနှစ်ဆယူ။ အဲဒါ ဝန်ဆောင်ခပဲ"

လျန်နှင့် လီ သခင်ကြီးနှစ်ယောက် - "......"

ရှောင်လင်းယွီ - "......"

သခင်ကြီးလီလည်း ဈေးနှုန်းကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အတွက်တော့ အများကြီးအဆင်ပြေသွားတာပဲမဟုတ်လား။

သခင်ကြီးလီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်နေ့ကို အနည်းဆုံး ပေါင် ၂၀၀ လိုချင်တယ်"

သခင်ကြီးကုန်းက မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တစ်နေ့ကို ပေါင် ၂၀၀ ဟုတ်လား။ မင်းတို့အိမ်က လူတွေ အကုန်စားနိုင်လို့လား"

သခင်ကြီးလီက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အိမ်မှာ လူတွေအများကြီးလေ။ ဘာလို့ မကုန်ရမှာလဲ။ ဒါ မင်း ပူစရာမလိုဘူး"

သခင်ကြီးလျန်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "ငါလည်း ပေါင် ၂၀၀ လိုချင်တယ်"

"......"

သခင်ကြီးကုန်း ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီအဘိုးကြီးတွေက မိသားစုဝင်များတာကို လာကြွားနေတာလား။

ဟင်း... မကြာခင် ငါ့ကုန်းမိသားစုလည်း လူဦးရေ တိုးလာတော့မှာပါ။ ယွီအာက ကလေးများများ မွေးပေးလိုက်ရင် ကုန်းမိသားစု စည်ကားသွားမှာပဲ။

......

သခင်ကြီးလျန်နှင့် သခင်ကြီးလီတို့က ထောင်ယွမ်ရွာစူပါမားကတ်မှ ပစ္စည်းများကို ကြိုတင်မှာယူလိုက်ကြောင်း သတင်းရရှိသွားကြသော အခြားမိသားစုများသည်လည်း ကုန်းမိသားစုနှင့် ရင်းနှီးမှုယူကာ ကြိုတင်မှာယူရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ယူခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စသေးသေးလေးကို ကိစ္စကြီးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြသည်ဟု သူတို့ကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထက်တန်းလွှာမှ လူတိုင်းသည် ထောင်ယွမ်ရွာမှ ထွက်ကုန်များသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဥပမာ မြေပဲဆီကို ကြည့်ပါ။

ထိုမြေပဲဆီသည် အစပိုင်းတွင် တစ်ပေါင်လျှင် ယွမ် ၂၀၀ သာ ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ပေါင်လျှင် ယွမ် ၅၀၀၀၀ အထိ ဈေးပေါက်ခဲ့ပြီး ဝယ်မရအောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုမြေပဲဆီဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများသည် မွှေးကြိုင်လတ်ဆတ်ပြီး ထမင်းတစ်ပန်းကန် ပိုစားမိစေသည်။

မြေပဲဆီကို ရေရှည်စားသုံးသူများသည် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေး ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထောင်ယွမ်ရွာ စူပါမားကတ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အွန်လိုင်းတွင် လျင်မြန်စွာ နာမည်ကြီးလာသည်။ လူအများအပြားသည် ထိုစူပါမားကတ်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သိရှိလာကြပြီး စမ်းသပ်ဝယ်ယူစားသုံးကြည့်ကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်ခါစားပြီးလျှင် မစားရမနေနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

မြို့တော်ရှိ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ လူများသည်ပင် ဤစူပါမားကတ်မှ ပစ္စည်းများကို စားသုံးပြီးနောက် ယခင်က အကောင်းဆုံးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော နိုင်ငံခြားသွင်းကုန်များကိုပင် မျက်စိမကျတော့ပေ။

နိုင်ငံခြားပစ္စည်းများ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်ပါစေ၊ ပြည်တွင်းဖြစ် ထောင်ယွမ်ရွာ စူပါမားကတ်မှ ပစ္စည်းများနှင့်ယှဉ်လျှင် အမှိုက်သာသာ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့အပြင် ဤပစ္စည်းများကို ရေရှည်စားသုံးပါက ကျန်းမာရေးကို ကောင်းမွန်စေပြီး အလှအပကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့်အတွက် အသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းများကို ဈေးကြီးပေးဝယ်စားမည့် အရူးဘယ်သူရှိမှာလဲ။

ယခင်က မြို့တော်တွင် ဤစူပါမားကတ် မရှိသောကြောင့် ငွေကြေးမပြတ်လပ်သော မိသားစုများသည် နယ်သို့ လူလွှတ်ကာ ဝယ်ယူစေခဲ့သည်။ ရေရှည်မစားနိုင်လျှင်တောင် ရံဖန်ရံခါ စားသုံးရလျှင် ကျေနပ်ကြသည်။

ယခု ထောင်ယွမ်ရွာ စူပါမားကတ်သည် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ နေ့တိုင်းမစားရလျှင် မဖြစ်တော့ပေ။

ဤမိသားစုများသည် ထောင်ယွမ်ရွာစူပါမားကတ်၏မူဝါဒကို သိထားကြသည်။ ဆိုင်ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ နေ့စဉ်ရောင်းချပေးသော ပမာဏမှာ ပေါင် ၂၀၀၀၀ မှ ၃၀၀၀၀ ကြားတွင်သာ ရှိသည်။ စီးပွားရေးမိတ်ဖက်များနှင့် ကြိုတင်မှာယူသူများအတွက် ဖယ်ထားပြီးလျှင် ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို တန်းစီစနစ်ဖြင့် ရောင်းချပေးသည်။

ရောင်းချပေးသော ပမာဏနှင့် ချမ်းသာသူဦးရေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် တန်းစီမမီပါက ဝယ်စားရမည် မဟုတ်ပေ။

လျန်မိသားစုနှင့် လီမိသားစုတို့က ကုန်းအိမ်တော်တွင် ကြိုတင်မှာယူနိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူတို့လည်း သဘာဝကျကျပင် ကုန်းအိမ်တော်သို့ သွားရောက်ကာ ကြိုတင်မှာယူချင်ကြသည်။

ကုန်းအိမ်တော်တွင် ကြိုတင်မှာယူပါက တစ်ဖက်တွင် မိသားစုအတွက် နေ့စဉ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုန်းမိသားစုနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်နိုင်သော အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်ခံစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော် လီမိသားစုနှင့် လျန်မိသားစုမှလွဲ၍ ကျန်သူများကို သခင်ကြီးကုန်းက ရှောင်လင်းယွီကိုယ်စား ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကဲပါ... မင်းတို့ စားချင်ရင် တန်းစီပြီး သွားဝယ်ကြ။ ငါ့မြေးမလေးကို လာမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့"

လူမုန်းခံရမည့် အလုပ်မျိုးကို သူကဲ့သို့ အဘိုးကြီးက တာဝန်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်းမိသားစုသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်ရန် မလိုပေ။ အထူးသဖြင့် ကုန်းမိသားစု၏ချွေးမဖြစ်သူသည် ပို၍ ဂရုစိုက်စရာ မလိုပေ။ သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် ခင်ပွန်းသည်နှင့် ကုန်းမိသားစုတစ်ခုလုံး ရှိနေသည် မဟုတ်လား။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆိုင်ဖွင့်ရန် အလုပ်များနေသည်။ မြို့တော်ရှိ မိသားစုအချို့ လာရောက်တွေ့ဆုံကြောင်း သိသော်လည်း အဘိုးက သူမကို ဝင်မပါစေချင်သဖြင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမတွင် အားကိုးစရာရှိနေပြီဖြစ်၍ မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် မြို့တော်နှင့် အခြားနေရာများရှိ စူပါမားကတ်များ၏ လိုအပ်ချက်ပမာဏကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမ၏နောက်သို့ ရောက်လာပြီး ပခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား"

ရှောင်လင်းယွီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆိုင်ခွဲတွေ ထပ်တိုးလိုက်ရင် ပစ္စည်းလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု ဆိုင်ခွဲတစ်ဆိုင်ရဲ့ ပျမ်းမျှလိုအပ်ချက်က ပေါင် ၂၅၀၀၀ ရှိတယ်။ စုစုပေါင်း ၄၅ ဆိုင်ဆိုတော့ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်က ပေါင်တစ်သန်းကျော်နေပြီ။ ထောင်ယွမ်ရွာမှာ မြေအများစုကို ငှားပြီး စိုက်ပျိုးထားပေမယ့် လယ်မြေကောင်းက ဧက ၂၀၀၀ ကျော်နဲ့ တောင်ပေါ်မြေ ဧက ၁၀၀၀၀ ကျော်ပဲ ရှိတယ်။ အခုလောလောဆယ် လောက်ငှအောင် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပေမယ့် ဆိုင်ခွဲနှစ်ဆိုင်လောက် ထပ်တိုးလိုက်ရင် ထောက်ပံ့မှုက ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "စိုက်ပျိုးမှုပမာဏကို တိုးမြှင့်လို့ မရဘူးလား"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက ဒီပြဿနာကို စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်။ အခု စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်နေတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက နွားဘုရင်လေးကို အကြောင်းပြပြီး လုပ်နေတာလေ။ နွားဘုရင်လေးက တစ်ကောင်တည်း ရှိတာဆိုတော့ ဒီအကြောင်းပြချက်ကို ဆက်သုံးဖို့ မလွယ်တော့ဘူး"

ကုန်းထျန်းဟောက်က စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်နီးချင်းရွာတွေက မြေတွေကို ငှားလို့မရဘူးလား"

"အဲဒါကိုလည်း စဉ်းစားနေတာ" ရှောင်လင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဟွာရှတစ်ပြည်လုံးက မြို့တိုင်းမှာ ကျွန်မတို့ဆိုင်ခွဲတွေ ရှိဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟွာရှရဲ့ မြေပုံအရ ထောင်ယွမ်ရွာကို ဗဟိုထားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာကို ဖြန့်ဖြူးမယ်ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ်တွေ အဆမတန် တက်လာလိမ့်မယ်။ ဥပမာ မြို့တော်ဆိုင်ခွဲအတွက် ပစ္စည်းတွေကို လေကြောင်းနဲ့ သယ်ရတာမျိုးပေါ့။ ကိုယ်ပိုင်ရဟတ်ယာဉ် မရှိရင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ်နဲ့တင် အမြတ်ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို မင်းဆိုလိုတာက..." ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီ၏အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။ "နေရာတိုင်းမှာ မြေတစ်ကွက်စီ ငှားမယ်ပေါ့"

"ဟားဟား..." ရှောင်လင်းယွီ ရယ်မောလိုက်သည်။ "နေရာတိုင်းမှာ တစ်ကွက်စီဆိုတာကတော့ နည်းနည်း များလွန်းအားကြီးတယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... နည်းနည်းမှ မများဘူး။ ရှင်းယင်ခရိုင်လေးကို ကြည့်လေ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ရှင်းယင်ခရိုင်ဟာ ဆင်းရဲတဲ့ခရိုင်လေးတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်ပမာဏက ကိုယ်တို့မှန်းထားတာထက် အများကြီး ပိုနေတယ်။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့စူပါမားကတ်က ခရိုင်တိုင်းမှာ ဖွင့်နိုင်မယ်ဆိုရင် နေရာတိုင်းမှာ မြေတစ်ကွက်စီ ငှားတာ လုံးဝ မများပါဘူး"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှင်ပြောတာ ဟုတ်တယ်"

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် တစ်နိုင်ငံလုံးက လူတွေစားမယ့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကျွန်မကပဲ တာဝန်ယူရတော့မလို ဖြစ်နေပြီ"

ကုန်းထျန်းဟောက်က သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို တို့ထိလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့လေ"

ရှောင်လင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်သေးပါဘူး။ ရှင်းယင်ခရိုင်က ထူးခြားတဲ့ ခရိုင်တစ်ခုလေ။ တခြားခရိုင်တွေမှာ ဝင်ရောက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူး။ ခရိုင်မြို့တွေမှာ ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင်တောင် သေချာရွေးချယ်ရဦးမယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက်က သဘောတူကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ရွေးချယ်သင့်တယ်။ ကိုယ်မိန်းမ ရောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေက အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းတွေလေ။ ပြီးတော့ ရှားပါးမှ တန်ဖိုးရှိတာ။ ဆိုင်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ဖွင့်လိုက်ရင် တန်ဖိုးကျသွားလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်က အကြံပြုလိုက်သည်။ "ယွီအာ... ကိုယ်တို့ ဒေသအလိုက် မြေကွက်တွေ ငှားကြမလား"

"ဒေသအလိုက် ဟုတ်လား" ရှောင်လင်းယွီ နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဟွာရှမြေပုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဟွာရှရဲ့ မြေပုံအရ အရှေ့ပိုင်း၊ မြောက်ပိုင်း၊ အနောက်ပိုင်း၊ တောင်ပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်း၊ အနောက်တောင်ပိုင်းနဲ့ အနောက်မြောက်ပိုင်းဆိုပြီး ဒေသကြီး ၇ ခု ခွဲလို့ရတယ်။ ဒီဒေသကြီး ၇ ခုကို ဗဟိုပြုပြီး မြေငှားမယ်။ စိုက်ပျိုးထွက်ရှိလာတဲ့ သီးနှံတွေကို အဲဒီဒေသတွင်း ဖြန့်ဖြူးမယ်ဆိုရင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ် အများကြီး သက်သာသွားလိမ့်မယ်"

ရှောင်လင်းယွီ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ... ဒီလိုလုပ်လို့ ရတာပဲ"

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမ၏မျက်နှာလေး ညှိုးသွားသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ချက်ချင်းကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတာ အဘွားအိုလေးလိုတောင် ဖြစ်သွားပြီ"

ရှောင်လင်းယွီက စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်... ရှင်လည်း သိတာပဲ။ ကျွန်မ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စိုက်ပျိုးနိုင်တာက နေရာလွတ်ထဲက စမ်းရေကို မှီခိုနေရလို့လေ။ တကယ်လို့ နေရာအနှံ့မှာ မြေငှားပြီး စိုက်ပျိုးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းကို ပြောပြလိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ... မင်း ကိစ္စတစ်ခု မေ့နေပြီလား"

"ဟေ... ဘာကိစ္စလဲ" ရှောင်လင်းယွီ ချက်ချင်း သဘောမပေါက်လိုက်ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက နိုင်ငံတော်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေပြီလေ။ မင်းရဲ့ နေရာလွတ်လျှို့ဝှက်ချက်က သာမန်လူတွေအတွက်သာ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်ပေမယ့် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လူတွေအတွက်ကတော့ လူတိုင်းသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေပြီ"

ရှောင်လင်းယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ဆက်ပြောသည်။ "မင်း ပေးလိုက်တဲ့ စမ်းရေကြောင့် နိုင်ငံတော်က လူသန်းပေါင်းများစွာ ကျန်းမာသန်စွမ်းလာပြီး စွမ်းဆောင်ရည်တွေ တိုးတက်လာတယ်။ ကိုယ် အဘိုးပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ အမျိုးသားနေ့ စစ်ရေးပြပွဲပြီးရင် နိုင်ငံတော်က မင်းကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရာထူးတစ်ခု ပေးအပ်လိမ့်မယ်တဲ့။ အနည်းဆုံး ဗိုလ်မှူးအဆင့်လောက် ရှိမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက နိုင်ငံတော်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုခဲ့လို့ပဲ။ ကုန်းမိသားစုနဲ့ နိုင်ငံတော်ဆိုတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေပြီဆိုတော့ မင်း ဘာမှစိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရပြီ"

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်... ရှင်ပြောတာ တကယ်လား"

သူမ လိုချင်သည်မှာ ရာထူးအာဏာ မဟုတ်ပေ။ အာမခံချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ နောင်တွင် ထျန်းဟောက်နှင့် အဘိုးကို ဒုက္ခမပေးမိမှာ ဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပေါ့"

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ... နောက်ဆို မင်း ဘာဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးမှ မထားနဲ့တော့။ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့သာ လုပ်ချင်တာ လုပ်တော့"

ရှောင်လင်းယွီသည် လှည့်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ထျန်းဟောက်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အရူးမလေး... ကိုယ်တို့က တစ်မိသားစုတည်းလေ။ ဘာကျေးဇူးတင်စရာ လိုလို့လဲ။ ကိုယ် ပြောနေကျစကားအတိုင်းပဲ... မင်း စိတ်ချလက်ချ လုပ်သာလုပ်။ အရာအားလုံး ကိုယ်တာဝန်ထား"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ကျွန်မ သိပါပြီ"

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှောင်လင်းယွီ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။

ဤဘဝတွင် ကံအကောင်းဆုံးနှင့် အပျော်ရွှင်ဆုံးအရာမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်း ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏အချစ်ကြောင့် သူမ နစ်မွန်းသွားခဲ့ရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် စားပွဲပေါ်မှနာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီ၏ နားနားကပ်ကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ... နောက်ကျနေပြီ။ ကိုယ်တို့ အနားယူသင့်ပြီ ထင်တယ်"

ရှောင်လင်းယွီ ကြောင်သွားပြီး မျက်နှာရဲသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... အနားယူသင့်ပြီ။ အား..."

ရှောင်လင်းယွီ ရုတ်တရက် အော်လိုက်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်၏လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ မျက်နှာရဲရဲလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဘာမှမပြောဘဲ ပွေ့ချီလိုက်တာလဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက်က သူမကို မင်းသမီးလေးလို ပွေ့ချီထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မျက်နှာရဲနေသော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... အခု ပြောလိုက်မယ်နော်... ချစ်ဇနီး... ကိုယ် မင်းကို အိပ်ရာပေါ် ပို့ပေးတော့မယ်"

ရှောင်လင်းယွီ - "......"

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် စာကြည့်ခန်း စားပွဲအောက်မှ ကလေးနှစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်မိဘတွေ အချစ်စမ်းနေတာကို မြင်ရတာ မျက်စိဆံပင်မွေးဆူးမလား မသိဘူး"

ဘေးနားရှိ ရှောင်လင်သည် ၁၅ နှစ်အရွယ် လူပျိုပေါက်ဘဝမှ ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးဘဝသို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်က ရင့်ကျက်နေဆဲပင်။

သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို... မျက်စိဆံပင်မွေးဆူးတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဟင်"

ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။ "မေမေနဲ့ ဖေဖေက တကယ်ချစ်ကြတာပဲနော်"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချစ်မှာပေါ့... မချစ်ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် မွေးလာမှာလဲ"

ရှောင်လင် - "......" မင်းက သူတို့ မချစ်ခင်ကတည်းက ရှိနေတာလေ။

ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီစကားကိုတော့ ရှောင်လင် ထုတ်မပြောရဲပါဘူး။

***