မိဘဆွေမျိုးများ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက် (လပြက္ခဒိန်အရ ၁၂ လပိုင်း ၁၆ ရက်) တွင် ထောင်ယွမ်ရွာ စူပါမားကတ်၏ နိုင်ငံတစ်ဝန်း ၄၅ ဆိုင်မြောက် ဆိုင်ခွဲကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာမှ လူများသည် သတင်းရရှိသည်နှင့် ပန်းခြင်းများ၊ လက်ဆောင်များကို ကြိုတင်မှာယူထားကြပြီး သခင်မလေးကုန်း၏ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲနေ့တွင် ပေးပို့ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ အကယ်၍ အဆင်ပြေပါက ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်လင်းယွီသည် တောသူမတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ဇနီး၊ ကုန်းမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော သခင်မလေး ဖြစ်သည်။ မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ အိမ်ရှင်မဖြစ်သည့်အတွက် ကြီးမားသော အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားခြင်းသည် အကျိုးရှိရုံသာရှိပြီး အပြစ်မရှိပေ။

မြို့တော်တွင် စူပါမားကတ်ဖွင့်ရန် စောစောစီးစီးကတည်းက စီစဉ်ထားသည့်အတွက် ဝန်ထမ်းများကိုလည်း ကြိုတင်လေ့ကျင့်ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ဆိုင်မန်နေဂျာ၊ အရောင်းဝန်ထမ်း၊ ငွေကိုင် စသဖြင့် နေရာအသီးသီးတွင် လူပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။

မြို့တော်ဆိုင်ခွဲကို ရှောင်လင်းယွီ အလွန်အလေးထားသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်များစွာကို ကိုယ်တိုင်မေးမြန်း စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ဖွင့်ပွဲနေ့တွင် မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ မရှိစေရန် ဂရုစိုက်သည်။

ကျန့်ယောင်ကျူ၊ ရှောင်ရှင်းရှင်း၊ အန်းရှောင်ဟွေ၊ ရှောင်လင်းယွင် စသော Green Fresh အုပ်စု၏ အမာခံပုဂ္ဂိုလ်များသည်လည်း လေယာဉ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို စီမံခန့်ခွဲရသော စတုတ္ထဦးလေးရှောင်မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး ဂုဏ်ပြုရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ မိဘဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် မြို့တော်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကုန်းအိမ်တော်တွင် တည်းခိုကြသည်။

ကုန်းအိမ်တော်သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အခန်းပေါင်းများစွာရှိသည်။ ရှောင်လင်းယွီ၏ ဆွေမျိုးများ မည်မျှပင် ရောက်လာပါစေ၊ တည်းခိုရန် နေရာလုံလောက်စွာ ရှိသည်။ ဟိုတယ်တွင် သွားရောက်တည်းခိုရန် မလိုပေ။

ကုန်းမိသားစုသည် ရှောင်လင်းယွီကို အလွန်ချစ်ခင်ကြသည့်အတွက် သူမ၏ဆွေမျိုးများကိုလည်း လေးစားသမှု ပြုကြပြီး ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံကြသည်။

"ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဘွားဘွားကြီး၊ ဘွားဘွား၊ ဖိုးဖိုး..."

လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ပြေးထွက်သွားပြီး အားလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အမယ်လေး... ငါ့မြေးလေး။ ဘွားဘွားကြီး မင်းကို လွမ်းနေတာ" အဘွားရှောင်သည် ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ပထမဆုံး ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘွားဘွားကြီး... သားလည်း ဘွားဘွားကြီးကို လွမ်းနေတာ။ အရမ်းလွမ်းတာပဲ။ ဘွားဘွား၊ ဖိုးဖိုးနဲ့ အားလုံးကို လွမ်းနေတာ"

"အမယ်လေး... ငါတို့မြေးလေးက ပိုပြီး လိမ္မာလာပါလား" အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်သည် အဘွားရှောင်လက်ထဲမှ ရှောင်လဲ့ထုန်ကို လွှဲယူလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "မတွေ့တာ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အရပ်ရှည်လာပြန်ပြီ"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှည်လာမှာပေါ့"

မေမေရှောင်သည် ရှောင်လင်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။ "အမယ်လေး... ငါတို့ လင်အာလေးက ပိုလေးလာသလိုပဲ"

ဘေးနားမှ ဖေဖေရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "လေးလာတာတင် မဟုတ်ဘူး။ အရပ်လည်း ရှည်လာသလိုပဲ"

ရှောင်လင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ဖိုးဖိုး... သား အရပ်ရှည်လာတယ်။ မေမေက ပြောတယ်... သား တစ်စင်တီမီတာ ရှည်လာတယ်တဲ့"

သူသည် ကလေးဘဝမှ လူပျိုပေါက်အရွယ်၊ ထို့နောက် လူပျိုပေါက်အရွယ်မှ ကလေးဘဝသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီ၏အစီအစဉ်အတိုင်း အရပ်ကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ထားပြီး တစ်စင်တီမီတာခန့်သာ ရှည်စေခဲ့သည်။

ထောင်ယွမ်ရွာမှ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ မကြာသေးမီက ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် အရပ်အများကြီး ရှည်ထွက်လာပါက ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ထင်မြင်ကြပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှည်ထွက်လာစေခြင်းဖြင့် သံသယကင်းဝေးစေရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မေမေရှောင်နှင့် ဖေဖေရှောင်တို့သည် ရှောင်လင် တစ်စင်တီမီတာ ရှည်လာကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အံ့သြသွားကြပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်လား။ ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့"

ရှောင်မိသားစုဝင်များ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် သခင်ကြီးကုန်းက လာရောက်နှုတ်ဆက်လေသည်။

"ညီလေးရှောင်... ညီလေးရှောင်... ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ။ လမ်းခရီး ပင်ပန်းလာကြပြီပေါ့"

အဘွားရှောင်နှင့် အဘိုးရှောင်တို့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးကုန်း... ခင်ဗျားလည်း ပင်ပန်းနေပါပြီ"

ရှောင်မိသားစုမှ လူငယ်များသည် သခင်ကြီးကုန်းကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... ဒီမှာ လေတိုက်ခံပြီး ရပ်မနေကြနဲ့တော့။ အိမ်ပြန်ကြစို့"

ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် သခင်ကြီးကုန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ကုန်းအိမ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပသော အိမ်ကြီးကို မြင်ပြီး အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။

ကုန်းမိသားစု ချမ်းသာကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ သို့သော် မည်မျှချမ်းသာကြောင်းကိုမူ မှန်းဆ၍ မရခဲ့ပေ။ ယခု ကုန်းမိသားစု၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်းအိမ်တော်သည် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသော ခြံဝန်းကျယ်အိမ်ကြီး ဖြစ်သည်။

အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော သံတံခါးကြီးသည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဩဇာအာဏာရှိပုံ ပေါ်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်ဆောင်အတုများ၊ စမ်းချောင်းများ၊ နားနေဆောင်များ၊ ပန်းပုလက်ရာများနှင့် အမိုးစွန်းကော့ကော့များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တီဗီထဲတွင် မြင်တွေ့ရသော တော်ဝင်မင်းသားမင်းသမီးများ၏ နန်းတော်များကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။

အဘွားရှောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးကုန်း... ရှင့်အိမ်က တကယ် လှတာပဲ။ တီဗီထဲက တော်ဝင်မင်းသားတွေ နေတဲ့အိမ်နဲ့ တူတယ်။ ကျက်သရေရှိပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလိုက်တာ။ ကျွန်မလို တောသူမကြီးကတော့ ဒီလောက်လှတဲ့အိမ်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ရှောင်လင်းယွီသာ မရှိလျှင် အဘွားရှောင်နှင့် ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် ဤကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးတွင် နေထိုင်ခွင့် ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကုန်းမိသားစုသည် ငွေကြေးနှင့် အာဏာရှိသော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဖြစ်သည်။ စားသမျှ၊ သုံးသမျှ၊ နေသမျှ အရာအားလုံးသည် အကောင်းဆုံးများသာ ဖြစ်သည်။

တောမှလာသော မည်သူမဆို ဤမျှလှပသော အိမ်ကြီးကို မြင်လျှင် သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်သွားနိုင်ပြီး မလွတ်မလပ် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိသားစုဝင်များ၏စိတ်နေသဘောထားမှာ ကောင်းမွန်လှသည်။

သူတို့သည် သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို အဆင့်အတန်းကြောင့် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ မလုပ်ကြပေ။ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကြောင့် သိမ်ငယ်စိတ်လည်း မဝင်ကြပေ။

သူတို့သည် သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ၊ သဘာဝကျကျ ဆက်ဆံကြသည်။ မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ပင်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် ကုန်းအိမ်တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အပြုအမူများတွင် သိမ်ငယ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ မရှိဘဲ မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေး... မင်းပြောတာ မမှားပါဘူး။ ဒီအိမ်က တကယ်ပဲ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ အိမ်တော်ပါ"

အဘွားရှောင်နှင့် အဘိုးရှောင်တို့ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား အစ်ကိုကြီးကုန်း။ ဘယ်ခေတ်က ဘယ်မင်းသားရဲ့ အိမ်တော်လဲဟင်"

နောက်မှလိုက်ပါလာသော လူငယ်များကလည်း သခင်ကြီးကုန်းကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"အဟမ်း..." သခင်ကြီးကုန်းက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ချင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းက မင်းသားကုန်းရဲ့ အိမ်တော်ပါ"

"မင်းသားကုန်းအိမ်တော်... ကျွန်မ သိတယ်" ရှောင်လင်းယွင်က အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတယ်။ မင်းသားကုန်းအိမ်တော်က အဲဒီခေတ်တုန်းက အကြီးဆုံးအိမ်တော်ပဲ"

"ဩော်... ယွင်အာက သမိုင်းကောင်းကောင်း သိတာပဲ" သခင်ကြီးကုန်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။ "မင်းသားကုန်းအိမ်တော်က အကြီးဆုံးအိမ်တော် ဖြစ်သလို ခေတ်သစ်နှောင်းပိုင်းမှာ အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ အိမ်တော်လည်း ဖြစ်တယ်"

ရှောင်လင်းယွင်၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ဘိုးဘိုးကုန်း... ကျွန်မတို့ သေချာလိုက်ကြည့်ပြီး မင်းသားကုန်းအိမ်တော်ရဲ့ ကျက်သရေကို ခံစားကြည့်မှဖြစ်မယ်"

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ယွီအာနဲ့ ဟောက်အာကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်လေ"

အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်က ချက်ချင်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "သခင်ကြီး... ကျွန်မတို့ဘာသာ လိုက်ကြည့်ပါ့မယ်။ ယွီအာနဲ့ ထျန်းဟောက်က အလုပ်မအားဘူးလေ။ သူတို့ကို အလုပ်သွားလုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

မြို့တော်ဆိုင်ခွဲ ဖွင့်ပွဲ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ရှောင်လင်းယွီရော ကုန်းထျန်းဟောက်ပါ အလုပ်များနေကြမည်။ သူတို့က ကူညီရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးရန် လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ဘေးတွင် တစ်ချိန်လုံး ရှိနေရန် မလိုပေ။

မေမေရှောင်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ယွီအာ... ထျန်းဟောက်... မင်းတို့က အခု လုပ်ငန်းကြီး လုပ်နေကြတာဆိုတော့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိမှာပေါ့။ အရင်သွားလုပ်ကြပါ"

အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်နှင့် မေမေရှောင်တို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ သခင်ကြီးကုန်းကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ... ဟောက်အာ... မင်းတို့အမေနဲ့ ကြီးဒေါ်ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းတို့မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်လေ။ အထူးသဖြင့် ယွီအာ... မင်းဆိုင်ဖွင့်ပွဲက နီးနေပြီဆိုတော့ ကိစ္စတွေ များနေမှာ။ သွားကြပါ... ငါ ခမည်းခမက်တွေကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်မယ်"

ရှောင်လင်းယွီက သခင်ကြီးကုန်းကို ကြည့်ကာ တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဘိုး... အဘိုးက..."

သခင်ကြီးကုန်း ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေသော်လည်း အသက်အရွယ်အရ အကြာကြီး လမ်းလျှောက်ပါက ပင်ပန်းနိုင်လေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ့ကျန်းမာရေးက အခု တော်တော်ကောင်းနေတာ။ လမ်းလျှောက်ရုံနဲ့ မပင်ပန်းပါဘူး။ တကယ်လို့ ပင်ပန်းလာရင် တခြားလူကို လွှဲပေးလိုက်မယ်လေ။ ရတယ်မလား"

သို့သော် သခင်ကြီးကုန်းသည် ခမည်းခမက်များ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခြင်းဖြစ်၍ ကိုယ်တိုင် ဧည့်ခံခြင်းက ပို၍ လေးစားရာရောက်သည်ဟု ယူဆသည်။

ရှောင်လင်းယွီက စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို အဘိုးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောထားမယ်နော်။ အဘိုး ပင်ပန်းလာရင် လူစားလဲပေးနော်။ အားလုံးက တစ်မိသားစုတည်းတွေပဲ။ ဘွားဘွားတို့က စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထောင်ယွမ်ရွာတွင်ရှိစဉ်က နှစ်ဖက်မိသားစုသည် တစ်မိသားစုတည်းကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်လာမှ နှစ်မိသားစုကဲ့သို့ စိမ်းသက်စွာ နေထိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဖေဖေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က အစကတည်းက တစ်မိသားစုတည်းပဲလေ။ ဧည့်ခံစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ယွီအာ... ထျန်းဟောက်... မင်းတို့ စိတ်မပူနဲ့။ မြန်မြန်သွားပြီး အလုပ်လုပ်ကြ။ အဘိုးကို ဖေဖေတို့ ဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်"

သူတို့ ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်နာရီကျော်သာ ကြာမြင့်သည့်အတွက် ပင်ပန်းစရာ မရှိပေ။

သခင်ကြီးကုန်းကလည်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က တစ်မိသားစုတည်းပဲလေ။ အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ယွီအာ... ထျန်းဟောက်... မင်းတို့မိဘတွေ ပြောတဲ့အတိုင်း သွားကြတော့"

ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက် - "......"

လူတိုင်းက သူတို့ကို အလုပ်သွားလုပ်ရန် ဝိုင်းပြောနေကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်လင်းယွီကို ဖက်ထားပြီး ရှောင်မိသားစုဝင်များကို ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ အဘွား၊ ဖေဖေ၊ မေမေ... ခင်ဗျားတို့ ကုန်းအိမ်တော်ကို ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားပါ။ ထောင်ယွမ်ရွာမှာနေသလိုပဲ နေကြပါ။ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ စည်းကမ်းတွေ သိပ်မရှိပါဘူး။ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေကြပါ။ ပင်ပန်းရင် ပြန်နားလို့ရပါတယ်။ အိမ်မှာ အခန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ကြိုက်တဲ့အခန်း ရွေးနေကြပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ယွီအာ ဆိုင်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

"သွားကြ... သွားကြ" မေမေရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်က ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ဖောင်းကာ စိတ်ကောက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘွားဘွားကြီး... ဘိုးဘိုးကြီး... ဘွားဘွား... ဖိုးဖိုး... ဖေဖေ... မေမေ... အားလုံး သားကို မေ့နေကြပြီလား။ သား ဒီကိုရောက်နေတာ ကြာပြီလေ။ ဒီနေရာတွေကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ။ သား ဧည့်လမ်းညွှန်လုပ်ပြီး အားလုံးကို လိုက်ပြလို့ ရပါတယ်"

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ။ ငါတို့မြေးလေးက ဧည့်လမ်းညွှန်လုပ်ပြီး လိုက်ပြလို့ ရတာပဲ"

"ထုန်ထုန်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

"ထုန်ထုန်က တော်လိုက်တာ။ မိဘတွေအတွက်တောင် ဝန်ပေါ့အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

အားလုံးက ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ဝိုင်းဝန်းချီးကျူးကြလေသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး မျက်နှာလေး နီရဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘွားဘွားကြီး... ဘိုးဘိုးကြီး... ဘွားဘွား... ဖိုးဖိုး... လိုက်ခဲ့ကြ"

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ကုန်းအိမ်တော်အနှံ့ လိုက်လံပြသလေသည်။

ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် လေယာဉ်စီးလာရသည့်အတွက် အသက်ကြီးသူများ ဖြစ်သော အဘွားရှောင်နှင့် အဘိုးရှောင်တို့သည် ကုန်းအိမ်တော်အနှံ့ လျှောက်ကြည့်ရန် မနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ခဏကြာ လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းသို့ ပြန်နားကြလေသည်။

လူငယ်များအနေဖြင့်မူ... ဩော်... ရှောင်လင်းယွင် တစ်ယောက်တည်းသာ ပါလာသည်။ အခြားကလေးများမှာ ကျောင်းတက်နေရ၍ မပါလာကြပေ။

ရှောင်လင်းယွင်သည် လှပသော နောက်ဖေးဥယျာဉ်ကို ကြည့်ပြီး မိန်းမောစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက တကယ် လှတာပဲ"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး... အစ်မနှစ်ယောက် ကျောင်းပိတ်ရင် ဒီကိုလာလည်ဖို့ ခေါ်လိုက်ပါလား"

ရှောင်လင်းယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ထုန်ရေ... မင်းအစ်မနှစ်ယောက်က တုံးတာနော်။ ဒီနေရာက အရမ်းကျယ်တယ်။ သူတို့ လမ်းပျောက်မသွားအောင် ကြည့်ထားဦး"

သူမ၏ သမီးနှစ်ယောက်သည် ရွယ်တူကလေးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဉာဏ်ကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ပါရမီရှင် ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ သူတို့၏ဉာဏ်ရည်သည် ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ ရှောင်လင်းယွင် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

နှိုင်းယှဉ်မှု မရှိလျှင် နာကျင်မှု မရှိပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် အသိတရား ရှိကြသည်။ သူမ၏သမီးများကို ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် မနှိုင်းယှဉ်ကြပေ။ မဟုတ်ပါက သိမ်ငယ်စိတ်ဝင်သွားနိုင်သည်။

ရှောင်လင်းယွင်၏စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်လဲ့ထုန်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မနှစ်ယောက်က မတုံးပါဘူး။ သူတို့က ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် နေ့တိုင်း အမှတ် ၁၀၀ ဘယ်ရမလဲ။ ဒေါ်လေးက သူတို့ရဲ့ အမေအရင်းဖြစ်ပေမယ့် သူတို့ကို တုံးတယ်လို့ မပြောရဘူး"

ငယ်စဉ်ကတည်းက အစ်မနှစ်ယောက်သည် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းကြသည်။ သူလည်း အစ်မနှစ်ယောက်အပေါ် ကောင်းရမည်။ မည်သူကမျှ အစ်မများကို မကောင်းပြောသည်ကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ အမေအရင်း ဖြစ်လျှင်တောင် မရပေ။

ရှောင်လင်းယွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ သူတို့ မတုံးပါဘူး။ သူတို့ ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ ရပြီလား"

ရှောင်လဲ့ထုန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာရပြီလဲ။ အစ်မနှစ်ယောက်က တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပါ"

ရှောင်လင်းယွင် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

........

ရှောင်လင်းယွင်သည် အလုပ်ကူလုပ်ရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။

မနက်ပိုင်း ကုန်းအိမ်တော်တွင် လည်ပတ်ပြီးနောက် နေ့လည်စာစားပြီးသည်နှင့် ရှောင်လင်းယွီနှင့်အတူ ဆိုင်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

လူကြီးများသည်လည်း လိုက်ကူချင်ပေမယ့် ရှောင်လင်းယွီက တားမြစ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ဆိုင်ကိစ္စတွေက ပြီးသလောက် ရှိနေပါပြီ။ ကူညီစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ဘိုးဘိုး... ဘွားဘွား... မြို့ထဲ လျှောက်လည်ပါလား။ မြို့တော်ရောက်တုန်းလေး"

သခင်ကြီးကုန်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ ညီလေးရှောင်နဲ့ ညီလေးရှောင်၊ မင်းတို့ မြို့တော်ကို ရောက်ခဲတာ။ ယာဉ်မောင်းကိုခေါ်ပြီး လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ မြို့တော်က သမိုင်းဝင်မြို့ဟောင်းဆိုတော့ ကြည့်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တီဗီဌာနတို့... ကုဗတုံးအဆောက်အအုံတို့ အများကြီးပဲ"

အဘိုးရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား မပြောရင် နေပါဦးမယ်။ ပြောလိုက်တော့ သွားကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီ။ အရင်တုန်းက တီဗီထဲမှာပဲ မြင်ဖူးတာလေ။ အခု လက်တွေ့မြင်ရတော့မယ်ဆိုတော့ နောင်တရစရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့"

တစ်ခေါက်ရောက်လာမှတော့ နောင်တမကျန်ရစ်သင့်ပေ။

အဘိုးရှောင်က ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အတွက် လူငယ်များကလည်း ငြင်းစရာမရှိဘဲ လိုက်ပါသွားကြသည်။

လူများသည့်အတွက် သခင်ကြီးကုန်းက ကားသုံးစီး စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဘိုးရှောင်နှင့် အဘွားရှောင်ကို အဖော်ပြု၍ လိုက်ပါသွားသည်။

ကားဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ နေရာများရောက်လျှင် ဆင်းကြည့်ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်း၏ အထူးအခွင့်အရေးကြောင့် နေရာအများစုတွင် တန်းစီစရာမလိုဘဲ အထူးလမ်းကြောင်းမှ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့် ရကြသည်။

အပျော်ရွှင်ဆုံးနှင့် စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံးသူများမှာ ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ရှောင်လင်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မိဘများနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက အိမ်တွင်သာ နေခဲ့ရသည်။

ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့ အလုပ်များနေသဖြင့် တစ်ရက်သာ မိသားစုလိုက် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်း၊ ကစားကွင်းသွားခြင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တာဝန်မဲ့မိဘများသည် ကလေးများကို အပြင်ခေါ်မသွားတော့ပေ။

ယခု လူအများကြီးနှင့် အပြင်ထွက်လည်ရသဖြင့် သူတို့ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

အိမ်ထဲတွင် အောင်းနေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ပျင်းရိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ညဘက် ခိုးထွက်ခြင်းကို ထည့်မတွက်ပါ။

ညဘက် ခိုးထွက်ခြင်းသည် လူကြီးများကို ဖုံးကွယ်၍ သွားရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူခိုးကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ထုန်ထုန်... လင်အာ... ပျော်ကြရဲ့လား" မေမေရှောင်က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက် ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်ဖြေလိုက်သည်။ "ပျော်တယ်။ မြို့တော်ရောက်ပြီးကတည်းက အပျော်ဆုံးနေ့ပါပဲ"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ဘွားဘွား... ဖေဖေနဲ့ မေမေက နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့ သားနဲ့ လင်အာကို အပြင်ခေါ်သွားဖို့ မေ့နေကြတယ်"

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ စိတ်ကောက်သံလေးကို ကြားရသောအခါ မေမေရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမိဘတွေ အလုပ်ပြီးသွားရင် အပြင်ခေါ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ထုန်ထုန်နဲ့ လင်အာကပဲ နားလည်ပေးလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့... သားတို့ နားလည်ပါတယ်" ကလေးနှစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

……

မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများစွာသည် ရှောင်လင်းယွီကို တောသူမအဖြစ် အထင်သေးကြသော်လည်း သူမ၏ စူပါမားကတ် ဖွင့်ပွဲနေ့တွင်မူ မျက်နှာသာပေးရလေသည်။ လက်ဆောင်များ ပေးပို့ကြပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်မလေးကုန်း"

***