သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့

၂၀၁၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက် (လပြက္ခဒိန်အရ ၁၂ လပိုင်း ၁၆ ရက်) မနက် ၈:၀၈ နာရီသည် ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအတွက် မင်္ဂလာအချိန်အခါ ဖြစ်သည်။

မနက်စောစောစီးစီး ရှောင်မိသားစုနှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့သည် သပ်ရပ်လှပစွာ ဝတ်ဆင်ပြီး ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

"ယောကျ်ားရေ... ကျွန်မဝတ်ထားတာ ဘယ်လိုနေလဲ" မေမေရှောင်သည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လိုက်ဖက်ညီပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ ကျက်သရေရှိသော ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို ဆောင်နေသည်။

ဖေဖေရှောင်သည် အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိန်းမပျိုလေးကဲ့သို့ လှပနေဆဲဖြစ်သော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ကာ ရင်ခုန်သွားသည်။ ထို့နောက် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လှတယ်... မိန်းမ ဘာဝတ်ဝတ် လှတာပဲ" ပြောပြီးသည်နှင့် ဖေဖေရှောင်က ရှေ့တိုးပြီး မေမေရှောင်ကို ဖက်လိုက်သည်။

မေမေရှောင် မျက်နှာရဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုကြီးအိုမတွေ ဖြစ်နေပြီကို... ကဲမနေပါနဲ့"

ဖေဖေရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "အိုကြီးအိုမတွေမို့လို့ ပိုကဲရမှာပေါ့"

မေမေရှောင် - "......" ဘယ်အချိန်ကတည်းက စကားတတ်သွားတာလဲ။

လူအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိလာကြသောအခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

မေမေရှောင်နှင့် အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်တို့သည် အနီရောင် တရုတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားရှောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။ "အမေ... ဒီဝတ်စုံက အရမ်းလှတာပဲ။ ကြည့်ရတာ အသက်ပိုငယ်သွားသလိုပဲ"

"အင်း... အင်း..." ဘေးနားမှ အဘိုးရှောင်က အသံပြုလိုက်သည်။

ချွေးမများက ရှေ့တိုးပြီး မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။ "အဖေကလည်း ဒီဝတ်စုံနဲ့ အရမ်းခန့်တာပဲ။ လူချောကြီး ဖြစ်သွားပြီ။ အသက်လည်း အများကြီး ငယ်သွားသလိုပဲ"

ထိုအခါမှ အဘိုးရှောင် ကျေနပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... တရုတ်ဝတ်စုံတစ်စုံပဲဟာ။ ဘာထူးခြားမှာမို့လို့လဲ" ပါးစပ်ကသာ ပြောနေသော်လည်း ဂုဏ်ယူနေမှန်း သိသာနေသည်။

အဘွားရှောင်က ပါးစပ်အုပ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ချွေးမများကို ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့အဖေကို မချီးကျူးသင့်ဘူး။ ကြည့်လိုက်... အမြီးက မိုးပေါ်ထောင်နေပြီ"

"ဟားဟား..."

အားလုံး ဝိုင်းရယ်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးကုန်း... ရှင်လည်း ဒီဝတ်စုံနဲ့ အရမ်းနုပျိုနေတာပဲ" အဘွားရှောင်သည် အပြာရောင် တရုတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်ကြီးကုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရက်ရက်ရောရော ချီးကျူးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... ခင်ဗျားတို့လည်း အများကြီး နုပျိုနေတာပဲ"

"စိတ်ပျော်ရွှင်ရင် ကိုယ်ကျန်းမာဆိုသလိုပေါ့။ ဒီနေ့ အားလုံးပျော်နေကြတော့ မျက်နှာကြည်လင်ပြီး နုပျိုနေကြတာပေါ့" ဖေဖေရှောင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးဦးလေးရှောင်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ စောစောသွားကြစို့။ ဆိုင်မှာ ကူညီစရာလိုမလား သွားကြည့်ရအောင်"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ အခုသွားကြစို့။ လမ်းမှာ ကားပိတ်မပိတ် မသိရဘူး။ စောစောထွက်တာ ပိုကောင်းတယ်" အဘွားရှောင်က ထောက်ခံသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေး... စိတ်မပူပါနဲ့။ အိမ်ကနေ ယွီအာ့ဆိုင်ကိုသွားတဲ့လမ်းက ကားနည်းနည်းပိတ်တတ်ပေမယ့် ငါတို့နဲ့ နီးနီးလေးပါ။ လမ်းလျှောက်သွားရင် ၁၀ မိနစ်ပဲ ကြာတယ်"

"လမ်းလျှောက်ရင် ၁၀ မိနစ်ပဲကြာတယ် ဟုတ်လား" ရှောင်မိသားစုဝင်များ အံ့သြသွားကြသည်။

သူတို့ မြို့တော်သို့ ရောက်သည်မှာ မနေ့ကမှ ဖြစ်သည်။ မနက်ရောက်၊ နေ့လည်ဘက် လျှောက်လည်ခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဆိုင်ဖွင့်ပွဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ စောစောမလာနိုင်ခြင်းမှာ အိမ်တွင် အလုပ်များနေ၍ ဖြစ်သည်။ အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ပြီးမှ နှစ်ရက်ခန့် အချိန်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နေ့လည်ကျရင် တစ်သုတ် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ ရှောင်လင်းယွီ၏ ဆိုင်သည် အိမ်နှင့် ဤမျှနီးကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

"ကောင်းပြီ... ၁၀ မိနစ်ခရီးပဲဆိုရင် ဘာကားစီးနေစရာ လိုတော့မလဲ။ လမ်းလျှောက်သွားကြတာပေါ့" အဘိုးရှောင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို လမ်းလျှောက်သွားကြတာပေါ့" အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။ "ကားမောင်းရင် ၁၀ မိနစ်နဲ့ ရောက်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး"

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးသည် ကုန်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီး ဆိုင်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။

ကုန်းအိမ်တော် တံခါးပေါက်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သခင်ကြီးနှစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အဘိုးကြီးနှစ်ယောက် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ အားနေကြတာလား"

သခင်ကြီးလီက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားစမ်းပါကွာ... ဘာ အားရမှာလဲ။ ငါတို့က မင်းနဲ့အတူတူ မင်းမြေးချွေးမကို သွားဂုဏ်ပြုမလို့လေ။ မရဘူးလား။ တကယ်ပါပဲ... မင်းလို အဘိုးကြီးနဲ့ စကားပြောရတာ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ် သခင်ကြီးကုန်း၏ဘေးနားမှ လူအုပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်နှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

ဤလူများသည် ရှောင်လင်းယွီ၏မိဘဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ အားလုံးက တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီး မျက်နှာများက သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် နုပျိုနေကြသည်။ ဤအချက်က သူတို့လို အဘိုးကြီးများကို အားကျစေသည်။

သူတို့၏အခြေအနေသည် စားသောက်မှုပုံစံနှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထို့ကြောင့် သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ မိဘဆွေမျိုးများနှင့် ရင်းနှီးမှုယူရန် စဉ်းစားလိုက်ကြသည်။ နောင်တွင် ရှောင်လင်းယွီ၌ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ရှိလာပါက သူတို့ကို ဝေမျှပေးမည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူများအတွက် ငွေကြေး၊ အာဏာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံး ပြည့်စုံနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ လိုချင်သည်မှာ ကျန်းမာရေးနှင့် အသက်ရှည်ရှည်နေနိုင်ရေးသာ ဖြစ်သည်။

သခင်ကြီးကုန်း၏ပြောင်းလဲမှုကို သူတို့ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူသည် သေခါနီး ဆဲဆဲဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ ကျန်းမာရေး ပိုကောင်းလာပြီး ပို၍ နုပျိုလာသည်။ ဆံပင်နက်များပင် ပြန်ပေါက်လာသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်သော သစ်သီးဝိုင်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် သူမလက်ထဲတွင် ပိုကောင်းသော ပစ္စည်းများရှိနေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့တွင် ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်များ ရှိကြသည်။

သခင်ကြီးလျန်က ပြောလိုက်သည်။ "သခင်ကြီးကုန်း... မင်းမြေးချွေးမ ဆိုင်ဖွင့်တာကို ငါတို့က လာပြီး ဂုဏ်ပြုပေးလို့မရဘူးလား"

ရှောင်မိသားစုဝင်များက သူတို့နှစ်ဦးကို မသိကြပေ။ သို့သော် သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ရင်းနှီးပုံရသဖြင့် သံသယမဝင်ကြပေ။

သူတို့၏ မြေးမ (သမီး) ကို လာရောက်ဂုဏ်ပြုသည်ဟု ကြားရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေကြသည်။

အဘွားရှောင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ရတာပေါ့။ မိတ်ဆွေကြီးတို့... ကျွန်မတို့ အခုသွားကြမလို့။ အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

"ညီမက ခမည်းခမက်ဘက်က အဘွားပဲ ဖြစ်မယ်" သခင်ကြီးလီက ချက်ချင်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ညီမက တကယ် နုပျိုတာပဲ။ ယွီအာက ညီမနဲ့ တူတာကိုး"

ချီးကျူးခံရလျှင် မည်သူမဆို ပျော်ရွှင်ကြသည်။

အဘွားရှောင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မက ယွီအာ့ရဲ့ အဘွားပါ။ မိတ်ဆွေကြီးက မြှောက်ပင့်လွန်းပါပြီ။ ကျွန်မက အိုနေပါပြီ"

သခင်ကြီးလီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်ကသာလဲ။ ညီမက ကြည့်ရတာ အရမ်းနုပျိုပါသေးတယ်။ အသက် ၆၀ ရှိပြီလား"

အဘွားရှောင် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... ဘယ်ကသာ ၆၀ ရှိရမှာလဲ။ ကျွန်မ အသက် ၇၅ နှစ် ရှိနေပြီ။ ကျွန်မအမျိုးသားက ၇၆ နှစ်"

သခင်ကြီးလျန်နှင့် သခင်ကြီးလီတို့ ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ "ညီမတို့က တကယ် ၇၅၊ ၇၆ ရှိပြီလား။ ကြည့်ရတာ အရမ်းနုပျိုလွန်းတယ်။ ဘယ်လိုများ ထိန်းသိမ်းထားတာလဲ"

အဘွားရှောင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က တောသူတောင်သားတွေပါ။ ဘယ်မှာ အချိန်ရပြီး ထိန်းသိမ်းနိုင်မှာလဲ။ ပုံမှန် စားစရာရှိတာစား၊ သောက်စရာရှိတာသောက်၊ အိပ်စရာရှိတာအိပ်ပြီး တစ်နေ့တာကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနေတာပါပဲ"

သခင်ကြီးလီနှင့် သခင်ကြီးလျန်တို့က ထိုစကားကို လုံးဝမယုံပေ။ ဩော်... အပြည့်အဝ မယုံခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်များ ပါဝင်သော်လည်း အဓိကအချက် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။

သခင်ကြီးလျန် ဆက်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် သခင်ကြီးကုန်းက စိတ်မရှည်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် မတော်နိုင်ကြသေးဘူးလား။ ငါတို့ ယွီအာ့ရဲ့ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲကို သွားရဦးမယ်။ မင်းတို့ မလောပေမယ့် ငါတို့ လောတယ်။ လာ... ညီလေးရှောင်... ညီလေးရှောင်... သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ သွားကြစို့"

လီနှင့် လျန် သခင်ကြီးနှစ်ယောက် - "......"

ရှောင်မိသားစုဝင်များ - "......"

ကြည့်ရသည်မှာ ရန်သူတွေ တွေ့ဆုံနေကြသလိုပင်။

***