အကြွေးဆက်ရှင်းခြင်း

“စတုတ္ထ စီနီယာအစ်ကို။ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်းဟန်ရှောင်။ ရှင် ရှုံးသွားပြီ...”

လီချင်းရန်က မြေပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသော ကျန်းဟန်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စုဝေးနေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ကို ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ပေါ့ပါးသွားစေသည်။

ဂိုဏ်းရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လူတိုင်း အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လီချင်းရန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းနှုန်းက ချီစုစည်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် ကျန်းဟန်ရှောင်ကဲ့သို့သော အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူက သူကို ရှုံးနိမ့်သွားသည်လား...

မှန်ပေသည်။ ကျန်းဟန်ရှောင်က နောက်ဆုံးအချိန်တွင်မှ သူ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်။ သူ၏ ဓားပျံ ကျိုးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ လွယ်လွယ် ရှုံးနိမ့်သွားစရာ မရှိသင့်ပေ။

ဂိုဏ်းချုပ် ဝူတွမ်ထျန်းပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူက လည်ပင်းကို တောင့်တင်းစွာ လှည့်၍ တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ ချင်းရွှမ်း။ လီချင်းရန် တကယ်ပဲ စိတ်ဝိညာဉ်အရင်းအမြစ် ဖယ်ရှားခံရပြီး ဒန်တျန် ဖျက်ဆီးခံရတာလား...”

ထိုအချိန်က သူသည် ထိုသို့သော ပြစ်ဒဏ်သည် အနည်းငယ် လွန်ကဲသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တောင်ထိပ် တစ်ခုချင်းစီက သူ့ကိစ္စသူ ကိုင်တွယ်ပြီး တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းသည် ဂိုဏ်းတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည့်အပြင် ဘိုးဘေး ချင်းယွန်နှင့်ပင် ဆက်စပ်မှု ရှိသောကြောင့် ဝူတွမ်ထျန်းက မျက်စိမှိတ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူက လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေ၏။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ကျောက်လင်ထျန်း သည် ဒန်တျန် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရဖူးသည်။ သူက တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ သူ ကျင့်ကြံသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မည်မျှပင် ဖြစ်ပါစေ ယိုစိမ့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ကို လုံးဝ စွမ်းအားမဲ့စေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုကံကြမ္မာမျိုး ခံစားခဲ့ရသော လီချင်းရန်က အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူကို အနိုင်ယူခဲ့သည်လား...

ထိုအရာက ရူးလောက်စရာပင်။

တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းက လီချင်းရန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသည်မှာ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား သက်သက် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ဓားသိုင်းပညာကိုပင်။

လီချင်းရန်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံခဲ့သည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်။

သို့သော် သူက ဓားသိုင်းပညာတွင် အရည်အချင်း နည်းပါး၏။ ဘယ်နှခါ ရှင်းပြပါစေ သူ နားလည်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရန် သို့မဟုတ် လုချန်ထျန်းကို မေးရန် ပြောခဲ့သည်။

သူ ချီရှောင်း တောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူ၏ သဏ္ဌာန်မဲ့ဓားငယ် ပညာရပ်က အစောပိုင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့သည်။

ယခုမူ သူက “သစ်ပင်များအောက် ကခုန်နေသောအရိပ်များ” နဝမပုံစံကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။

သူက အနည်းဆုံး ဓားကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက မဖြစ်နိုင်ပေ။

သဏ္ဌာန်မဲ့ဓားငယ်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့် ပညာရပ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက လအနည်းငယ်အတွင်း ကျွမ်းကျင်နိုင်သော အရာ မဟုတ်သေးပေ။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် တိုးတက်လာရတာလဲ...

“စီနီယာအစ်ကို ကျန်း...”

“စတုတ္ထ စီနီယာအစ်ကို...”

ချီရှောင်း တောင်ထိပ် တပည့်များက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။

ယွင်ကျိမိုက ကျန်းဟန်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းကို မတ်မတ်ထောင်လိုက်ပြီး ရှောင်ယိဖုန်းက သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ဆေးလုံးတစ်ခု ထိုးထည့်ကာ အသက်ရှုနေခြင်းကို ထိန်းညှိရန် ကူညီပေးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုပိုင်ရွှမ်က ကျန်းဟန်ရှောင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ငိုကြွေးနေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို... ဒါ ကျွန်မရဲ့ အမှားပါ။ ကျွန်မ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ဓားကို မယူသင့်ဘူး... တကယ်လို့ စီနီယာအစ်ကိုမှာ ဓားရှိနေသေးရင် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများက လုံးဝ ကွဲပြားနေ၏။

သူ ငါ့ကို အဲဒီဓား ပေးခဲ့တာ ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် အလဟဿ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...

လီချင်းရန်ရဲ့ လက်ထဲက ဓားက ထူးခြားတာ သေချာတယ်။ ကျန်းဟန်ရှောင်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ဓားရှိရင်တောင် သူ ရှုံးသွားမှာပဲ။

မုပိုင်ရွှမ်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ ဝင်ရောက်လာသည်။

လီချင်းရန် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ...

သူနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူက ဘယ်သူလဲ...

ငါ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို သူ မြင်နိုင်လား...

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး...

သူတို့၏ သခင်လေး သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အသက်ရှင်ခွင့် ရရှိဖို့အတွက် ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ပေးရပေမည်။

သခင်လေးက တစ်ဆို့မှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဘိုးဘေးနှင့် ပြန်လည် ချိတ်ဆက်သည်နှင့် သူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းက ပြန်လည် ထရပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိပေလိမ့်မည်။

သူက ပုံမပေါ်အောင် နေနေရန် လိုအပ်၏။

သူကိုယ်သူ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီးနောက် မုပိုင်ရွှမ်က ကျန်းဟန်ရှောင်ထံမှ အမြန်ဖယ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ဟန်ဆောင်ရင်း လုချန်ထျန်းနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။

“လီချင်းရန်။ မင်း အရမ်း လွန်သွားတယ်လို့ မထင်ဘူးလား...”

လုချန်ထျန်း ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ့ကို အေးစက်စက်နှင့် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းဟန်ရှောင်က တစ်ချိန်က မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ...”

“ရက်စက်တယ် ဟုတ်လား...”

လီချင်းရန်က လက်ကို ဖြန့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ချီစုစည်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တာကတောင် ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းအစ အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတယ်။ သူ့ကို ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ ကျွန်မလို့များ ပြောချင်တာလား...”

လုချန်ထျန်း ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်၏။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူက မေ့လဲနေသည်ဟု ယူဆရသော ကျန်းဟန်ရှောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဟန်ရှောင်၏ မျက်နှာက နီရဲနေ၏။

မှန်ပေသည်။ လုချန်ထျန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ ဟန်ဆောင်နေခြင်းပင်။

သူ၏ ဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်သည်မှာ မှန်ပေသည်။

သို့သော် သူ့ကို မေ့လဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် မပြင်းထန်ပေ။

သူက အဖြစ်မှန်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှက်လွန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“လီချင်းရန်။ မင်းရဲ့ ဒန်တျန် ပြန်ကောင်းသွားပြီလား...”

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်း ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။

ချီရှောင်း တောင်ထိပ် တပည့်များအားလုံး တောင့်ခဲသွားသည်။

မုပိုင်ရွှမ်ပင် လုချန်ထျန်း နောက်ကွယ်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

လီချင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“စီနီယာရဲ့ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ဒန်တျန်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်...”

သူက လျှပ်နေသော ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ တင်ထားလိုက်သည်။

ဖျော့တော့သော မျက်နှာနီမြန်းခြင်းက သူ၏ နားများပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုက အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွား၏။

သူ၏ သိမ်မွေ့သော ရှက်ရွံ့မှုကို သတိမထားမိဘဲ လူတိုင်းက သူ၏ စကားလုံးများအပေါ် အာရုံစိုက်လွန်းနေခဲ့သည်။

မုပိုင်ရွှမ်မှလွဲ၍ပင်။

အမျိုးသမီးများက အမျိုးသမီးများကို အကောင်းဆုံး နားလည်ကြသည်။

လီချင်းရန် ထိုအတောအတွင်း မည်သည် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို မုပိုင်ရွှမ် မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

လီချင်းရန်က ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူအပေါ် ခံစားချက် ရှိနေ၏။

ထိုအရာက မကောင်းပေ။

ထိုကျင့်ကြံသူက လီချင်းရန်ကို ထိုက်ယင်တာအိုခန္ဓာကြောင့် လိုချင်ခဲ့လျှင် မုပိုင်ရွှမ်က ထိုသို့သော ဆရာကြီးနှင့် မည်သို့များ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း...

သူက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်နေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် သူက အစီအစဉ်တစ်ခုကို တွေးမိသည်။

“စီနီယာအစ်မ ချင်းရန်...”

မုပိုင်ရွှမ်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့နေ၏။

“ဒန်တျန် ပြန်လည် ပြုပြင်ဖို့အတွက် ကမ္ဘာဦး ကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံးလို့ခေါ်တဲ့ အတော်လေး ရှားပါးတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံး လိုအပ်တယ်လို့ ဆရာဆီကနေ ကျွန်မ ကြားခဲ့ရတယ်။ ဒါက အချိန်နဲ့အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီလိုဆေးလုံးမျိုးပဲ ဒန်တျန်ကို ကုသနိုင်လိမ့်မယ်...”

သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း စကားလုံးများက အဆိပ် ရှိလှသည်။

“ကျွန်မ ပြောချင်တာက... စီနီယာအစ်မရဲ့ ဒန်တျန် တကယ်ပဲ ကောင်းသွားပြီလားဆိုတာ သေချာရဲ့လား...”

“တကယ်လို့ မကောင်းသူတစ်ဦးက စီနီယာအစ်မကို လှည့်စားခဲ့မယ်။ လျှို့ဝှက်ပြီးတော့ အခြား အရာတစ်ခုခု ခိုးယူနေတဲ့ အချိန်မှာ မှားယွင်းတဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက် ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင်...”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား...”

သူ၏စကား မဆုံးခင်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက သူ၏ စကားများကို လည်ချောင်းထဲသို့ ပြန်လည် ဖိချလိုက်သည်။

လီချင်းရန်၏ လက်ဆစ်များ ဖြူဖွေးလာပြီး သူ စုရွှမ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

“စီနီယာရဲ့ ကျေးဇူးတရားဟာ ကောင်းကင်လို ကျယ်ပြောတယ်။ စီနီယာကို ဘယ်လိုများ အသရေဖျက်ရဲတာလဲ...”

မုပိုင်ရွှမ် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး လက်များကို ဖရိုဖရဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“အ...အာ စီနီယာအစ်မ။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မက စီနီယာအစ်မအတွက် စိတ်ပူနေရုံပါ...”

ရွှမ်း...

ပြတ်သားသော ဓားသံက သူကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီချင်းရန်၏ဓား ထွက်ပေါ်လာသည်။

အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက မုပိုင်ရွှမ်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

သူက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့ပုံ ပေါ်နေ၏။

တိုက်ခိုက်မှု မကျရောက်မီ တစ်စုံတစ်ယောက်က တားဆီးလိမ့်မည်ကို သူ သိနေသည်။

ထိုနည်းဖြင့် သူက အင်အားအစစ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်ရန် မလိုပေ။

ချွမ်း...

တိုက်ခိုက်မှုက အမှန်တကယ် တားဆီးခံခဲ့ရသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ယွင်ကျိမိုက သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။

တစ်ချိန်က လီချင်းရန်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ဖူးသော တတိယ စီနီယာအစ်ကိုက ယခုမူ သူ့ကို မုန်းတီးမှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရယ်စရာပင်။

သို့သော် လီချင်းရန် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူက အခြားသူ တစ်ယောက်အတွက် ဆက်လက် အသက်ရှင်နေသူ မဟုတ်တော့ပေ။

သူက ကိုယ်တိုင် လီချင်းရန် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

သူက စုရွှမ်ဓား၏ အနီရောင် ဓားမြိတ်ကို လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်စဉ် အမှတ်ရစရာများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အေးစက်သော ရွဲ့ပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ပေါ်လာ၏။

“ယွင်ကျိမို။ ရှင် ရှေ့ထွက်လာပြီဆိုမှတော့...”

“ရှင်နဲ့ စလိုက်တာပေါ့...”

“အကြွေးဆက်ရှင်းမယ်...”