နှလုံးသားကို ဓားတစ်ထောင် ထိုးစိုက်ခြင်း

“အိုး... မင်း ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်တာလား...”

ယွင်ကျိမို မျက်ခုံးပင့်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ငါက စတုတ္ထအစ်ကိုလို မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖိနှိပ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလို မာနကြီးပြီး ရိုသေမှုမရှိတဲ့သူနဲ့ ယှဉ်ရင် ငါ့နယ်ပယ်က မင်းကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးထားရင်တောင် နည်းနည်းလေးတောင် မရှက်ဘဲနဲ့ အစွမ်းအကုန် မသုံးစရာ အကြောင်း မရှိဘူး...”

ကျန်းဟန်ရှောင် ကဲ့သို့ပင် ယွင်ကျိမိုက အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အလယ်အလတ်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ့တွင် ပိုမိုသာလွန်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိသည်။

ကျန်းဟန်ရှောင်က စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရသည်နှင့် ချက်ချင်း သုံးပစ်ခဲ့သော်လည်း ယွင်ကျိမိုကမူ ၎င်းတို့ကို စုဆောင်းကာ ကြွယ်ဝမှု နှင့် အသိပညာကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ရတနာ ပြုပြင်ခြင်းနှင့် အခင်းအကျင်း ပညာရပ်များကိုလည်း လေ့လာခဲ့သဖြင့် သာမန် အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူထက် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် ပို၍ ခက်ခဲစေသည်။

သို့သော် လီချင်းရန် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေ၏။

သူက ယွင်ကျိမိုကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “တတိယ စီနီယာအစ်ကို... ကြောက်နေတာလား...”

“ငါ့ကို ဆွပေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ မင်းရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ယွင်ကျိမိုသည် သိုလှောင်အိတ်မှ ဓားပျံတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က စုရွှမ်ဓားပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဓားက အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ မတူဘူး၊ ငါ့လက်နက်ကြောင့် ငါ ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ ဓားတွေ အများကြီး ရှိတယ်။”

သို့သော် လီချင်းရန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဂိုဏ်းချုပ် ဝူတွမ်ထျန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူက လက်များဖြင့် အရိုအသေပြုကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်။ ချင်းယွန်ဂိုဏ်းက သီလသာ ထွန်းကားရမည်၊ မကောင်းမှုကို မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်မလွှတ်ရ ဆိုတဲ့ မူကို စောင့်ထိန်းတယ်...”

“တခြားသူတွေကို အသရေဖျက်တာ၊ အပေါင်းအသင်း တပည့်တွေကို ဆန့်ကျင် ပူးပေါင်းကြံစည်တာ၊ ဒါတွေက ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုတွေပါ။ မှန်တယ် မဟုတ်လား။”

ဝူတွမ်ထျန်းက ဒန်တျန်ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနိုင်သော ဆေးလုံးများအကြောင်း အတွေးများတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွား၏။

သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်သည်။

“... မှန်ပါတယ်”

ယွင်ကျိမို၏ မျက်နှာအမူအရာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကြောက်လန့်မှု အလျင်အမြန် ပေါ်လာသော အရိပ်အယောင်မျှသာ။

သို့သော် သူက တည်ငြိမ်မှုကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူက ဘာများ သက်သေရှိနိုင်မှာလဲ။

သူ့မှာ သက်သေ မရှိဘူး။

ငါ လုပ်ရမှာက အားလုံးကို ငြင်းဆန်ဖို့ပဲ။

လီချင်းရန်က သူ့ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူတွမ်ထျန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

“ဒီလို ပြစ်မှုတွေအတွက် ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ပါသလဲ...”

ဝူတွမ်ထျန်း မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

“မမှန်မကန် စွပ်စွဲတာနှင့် အသရေဖျက်တာအတွက် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို ဥပဒေ စောင့်ထိန်းရေး ခန်းမကနေ နှုတ်နဲ့ သတိပေးမယ်။ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျူးလွန်ရင် နောင်တကမ်းပါးကို ပို့ဆောင်ပြီး ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အပေါင်းအသင်း တပည့်ကို ထိခိုက်အောင် ပူးပေါင်းကြံစည်ခြင်း အတွက်ကတော့... ပြစ်ဒဏ်က ပြင်းထန်တယ်။ တကယ်မှန်တယ်လို့ သက်သေပြနိုင်ရင် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူရဲ့ လျှာကို ဖြတ်၊ မျက်လုံးကို ဖောက်ပြီး နားထဲကို အရည်ပျော်ထားတဲ့ သံရည် လောင်းထည့်မယ်။ လူတိုင်း သင်ခန်းစာယူဖို့အတွက် တစ်လကြာ ကုသခြင်းကို တားမြစ်ထားတယ်...”

ကျင့်ကြံသူများက နောက်ဆုံးတွင် ထိုဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်၍ သက်သာလာနိုင်သော်လည်း ထိုသို့သော ပြစ်ဒဏ်၏ ခံစားရမည့် ဝေဒနာမှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်အောင်ပင်။

တစ်လတာ လုံးဝ မျက်စိကွယ်ခြင်း၊ နားမကြားခြင်းနှင့် စကားမပြောနိုင်ခြင်း၊ အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်း။

၎င်းက လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့သော ပြစ်ဒဏ်ပင်။

လီချင်းရန် တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ပြီးနောက် တစ်ဖန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်။ ချီရှောင်းတောင်ထိပ်ရဲ့ တတိယပုဂ္ဂိုလ်ရေးတပည့် ယွင်ကျိမိုက သူ့ရဲ့ အပေါင်းအသင်း တပည့်ကို မတရား စွပ်စွဲရပြီး နှိပ်စက်ဖို့အတွက် အပြင်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲ တစ်ဦးနဲ့ ပူးပေါင်း ကြံစည်ခဲ့ပါတယ်။”

“ချင်းယွန်ဂိုဏ်းက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းဆိုတော့ ဒီလိုပြစ်မှုကို လျစ်လျူရှုမှာ မဟုတ်ဘူးမလား...”

သူ၏ စကားများက ပရိသတ်အကြားတွင် အုတ်‌အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားစေသည်။

သူက မည်သူ့ကိုမျှ အတိအကျ အမည်မဖော်ခဲ့သော်လည်း မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

ယွင်ကျိမို ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သော်လည်း ဆုပ်ထားသော လက်သီးများက သူ၏ အတွင်းစိတ် အုံကြွမှုကို ဖော်ပြနေ၏။

သူ သိသည်။

ထိုကိစ္စ ပေါက်ကွဲသွားလျှင် အကျိုးဆက်များ ဆိုးရွားလိမ့်မည်။

သို့သော် သူက အရာရာကို ငြင်းဆန်နေသရွေ့ သက်သေ မရှိနိုင်ပေ။

သူ လွတ်မြောက်နိုင်သေးသည်။

“လူယုတ်မာ။ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလား...”

တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းက စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဓားက သူ့လက်ထဲသို့ လင်းလက်ဝင်လာကာ ယွင်ကျိမိုကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ တစ်ဝက်မည်း တစ်ဝက်ဖြူနေသော ဆံပင်က လေထဲတွင် ရိုက်ခတ်နေပြီး သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်...

[ ဟေ့... ငါ မင်းကို ထိုင်ခိုင်းခဲ့တယ်နော်... ]

ထို အိပ်မက်ဆန်ဆန် အရှိန်အဝါက လေထဲတွင် လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

ငြင်းဆို၍မရသော အမိန့်တစ်ခုပင်။

တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်း၏ သွေးကြောများ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ဖောင်းကြွလာ၏။

အသက်သုံးကြိမ် ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူက ဓားကို မလိုလားလျက် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။

သူက ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို စိန်ခေါ်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပညာရှင်က ပျက်စီးနေသော ဒန်တျန်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနိုင်သည့် ဆေးဝါးကို တကယ်ပင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူက အနည်းဆုံး ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်မားသူ ဖြစ်ရမည်။

ဂိုဏ်းရှိ အကြီးအကဲတိုင်း ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူတို့တွင် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

ဘိုးဘေး ချင်းယွန် ရုတ်တရက် တရားထိုင်ရာမှ ထွက်လာခြင်းမှလွဲ၍ပင်။

သို့သော် အဆင့်တက်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းကြားထဲတွင် ဘိုးဘေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုတော့... သူ သည်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဝူတွမ်ထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွား၏။

ယခုအခြေအနေက ပြင်းထန်လှသည်။

လီချင်းရန်သာ မပြောခဲ့လျှင် သူက လုံးဝ သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူက ဂိုဏ်းသားများကြား ငြိမ်းချမ်းရေး ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်လိမ့်မည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်...

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပညာရှင်က စောင့်ကြည့်နေ၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ...

သူက ကျောက်လင်ထျန်း၏ ဒန်တျန်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးမည့် နည်းလမ်းကို ဆက်ပြီး မေးချင်နေခြင်းပင်။

“...ယွင်ကျိမို...”

ဝူတွမ်ထျန်း၏ အကြည့်သည် ရေခဲကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

“လီချင်းရန် ပြောတာ အမှန်ပဲလား။”

အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်း၏ ဖိအားက ယွင်ကျိမို အပေါ်သို့ သားရဲ၏ မေးရိုးများကဲ့သို့ အသေမှတ်ထား၏။

အေးစက်မှုက သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူက သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် နေလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျွန်တော် အဲဒီလို အရာမျိုးကို မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်...”

“ဒါက အသရေဖျက်တဲ့ စွပ်စွဲချက်ပါ...”

ဝူတွမ်ထျန်း မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

သူက အမှန်တရားကို သံသယ ဖြစ်နေလေပြီ။

“...လီချင်းရန်...”

“ဒီကိစ္စကြောင့် မင်း ချင်းယွန်ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခံရတာဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် တရားမျှတမှု ရရှိအောင် ဆောင်ရွက်ပေးမယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စအားလုံးမှာ သက်သေ လိုအပ်တယ်။”

“မင်းမှာ သက်သေ ရှိလား။”

သက်သေလား။

လီချင်းရန် အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ရယ်လိုက်ချင်မိသည်။

ဝူတွမ်ထျန်းက သူ့အတွက် မေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ့နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူအတွက် မေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက စီနီယာ၏ အထောက်အပံ့ မရှိခဲ့လျှင် ယနေ့ ဘာမျှ ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

“ကျွန်မမှာ သက်သေ ရှိပါတယ်။”

“ကျွန်မ နှင်ထုတ်ခံရတဲ့နေ့က အစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ အပြင်စည်းတပည့် တစ်ဦးကို ရှာခဲ့တယ်။”

“အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ဖို့အတွက် ကျွန်မက အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀ ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပယ်ခံရပြီးသားဖြစ်လို့ သူက ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သူ အားလုံးကို ဝန်ခံခဲ့တယ်...”

လီချင်းရန်၏ အကြည့်က ခန်းမကို ဖြတ်၍ ဝှေ့သွားပြီး ယွင်ကျိမိုနှင့် အခြား ချီရှောင်း တောင်ထိပ် တပည့်များအပေါ် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွား၏။

ထိုအချိန်က သူ ထွက်ခွာမသွားခင် ယွင်ကျိမိုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မလုပ်ခဲ့ပေ။။

အကြောင်းမှာ သူက မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသေး၍ပင်။

သူက ညီအစ်ကို စိတ်ဓာတ်ကို ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ တစ်နေ့ ပြန်လာနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်ရှောင်က သူ့ကို ထိုညစ်ပတ်သော တဲထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သောအခါမှသာ သူ နောက်ဆုံး နားလည်ခဲ့သည်။

ချီရှောင်း တောင်ထိပ်မှာ မျှော်လင့်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ၏ နှလုံးသား ခိုင်မာလာ၏။

သူ၏ အသံက အတိတ်၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

“...ပြီးတော့ သူ စကားမပြောခင် ကျွန်မကို ကျိန်ဆိုခိုင်းခဲ့တယ်။”

“တကယ်လို့ ကျွန်မ အဲဒီကတိကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင်...”

“နှလုံးသားကိုဓားတစ်ထောင်ထိုးစိုက်ခြင်းကို ခံစားရလိမ့်မယ်...”

စကားလုံးများ သူ၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်...

ချွမ်း...

ပုံရိပ်ယောင်ဓား တစ်လက်က သူ၏ နောက်မှ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာက သေလုမတတ် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သွေးစီးကြောင်းတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ စီးကျလာပြီး ကျောက်မြေပေါ်သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကျသွားလေသည်။

သူ၏ လက်များက ရင်ဘတ်ကို တုန်ယင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဓားဖြင့် မပြိုလဲအောင် မနည်း ထိန်းထားရသည်။

ရွှမ်း..ရွှမ်း...ရွှမ်း

ပုံရိပ်ယောင်ဓားများက မိုးရွာသကဲ့သို့ ထပ်မံ၍ ကျလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်သွားသည်။

အာရုံကြောများကို ပိုးကောင် တစ်ထောင်က ကိုက်စားသကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် နာကျင်မှုက ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

“...အာ့...”

သူ ပါးစပ်အပြည့် သွေးများ ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ အနီရောင်က မြေပြင်ကို စွန်းထင်းစေသည်။

သို့သော်...

သူက နာကျင်သောအသံ တစ်ခုမျှပင် မပြခဲ့ပေ။

တိတ်ဆိတ်မှုက ဂိုဏ်းရင်ပြင်ကို လွှမ်းခြုံထား၏။

လူတိုင်း လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

အသက်နှစ်ရှိုက်အတွင်း၌...

ရေတွက်မရသော ဓားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။

သူ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်နက်များက သွေးစွန်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝဲကျနေ၏။

သူက မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဒူးတစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ လုံးဝ ပြိုလဲခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ထိန်းထားနိုင်လေသည်။

တောက်ပနေသော တာအိုစာလုံးများက ဓားသွားများ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေလေသည်။

နှလုံးသားကိုဓားတစ်ထောင်ထိုးစိုက်ခြင်း။

တာအိုက သူ၏ ကျိန်ဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။