လုချန်ထျန်းနှင့် တိုက်ပွဲ
Vol. 5 Ch. 48
ဆေးလုံးက တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူနှစ်ဦး သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။
တစ်ဦးမှာ ဂိုဏ်းချုပ် ဝူတွမ်ထျန်း ဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဦးမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ရှေ့တွင် တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေသော ချန်ဟွိုက်အန်ပင်။
ခုနက ဂိမ်းမှ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ “တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းအား သာမန်ဆေးလုံးကို ကမ်းပေးချင်ပါသလား...”
သူက “ပေးမယ်” ကို နှိပ်ခဲ့သည်။
ဒါဆို... ဒါက “ကမ်းပေး”တာကို သူတို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်တဲ့ပုံလား...
ဒီလောက် ကြမ်းရတာလား...
ဒီNPC တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား...
ဒါက မကောင်းသော အဆုံးသတ်ကို ဖြစ်စေမှာလား...
ဝူတွမ်ထျန်းမှာမူ ချန်ဟွိုက်အန် မည်မျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး တဲ့တိုးဆန်သည်ကို အံ့အားသင့်နေသည်။ ကြီးမြတ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဆေးလုံးကို အခြားလူတစ်ဦး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တည့်တည့် ထိုးထည့်လိုက်သည်လား...
လုံးဝ အရှက်ရစရာ....
လုံးဝ အသရေဖျက်မှုပင်...
သို့သော်...
ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှ၏။
လီချင်းရန် လုံးဝကို အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်တစ်ချောင်းပင် မယုံကြည်နိုင်မှုကြောင့် ထောင်မတ်သွားသည်။
တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်း၏ လည်ချောင်း လှုပ်ရှားသွားပြီး မဟာနာလန်ထူဆေးလုံးကို မလိုလားဘဲ မျိုချလိုက်ရသည်။
သူ ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲတော့မည့်အချိန်တွင် ဆေးလုံး၏ ဆေးဝါး အာနိသင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သန့်စင်ပြီး အညစ်အကြေးကင်း၏။ အဆိပ် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ လှည့်စားခြင်း မရှိပေ။
ရှောင်ယိဖုန်း၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေက... လုံးဝ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးခြင်းပင်။
ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက် မုန်တိုင်းတစ်ခုက တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် မြင့်တက်လာသည်။
သူ၏ ဒေါသ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဦးနှောက်က အနည်းငယ် ကြည်လင်လာသည်။
အခုချိန်မှာ သူက အမှန်တရားကို လိမ်ညာပြီး ဆေးလုံး အဆိပ်သင့်နေတယ်လို့ ပြောဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့။ လူတိုင်း သူ သောက်လိုက်သည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းက စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူ၏ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို မသိရသေးဘဲ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းခိုနေဆဲပင်။
သူ တိုက်ခိုက်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင်...
ချင်းယွန်ဂိုဏ်းမှ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားသွားခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
ကောင်းပြီလေ။ ငါ ဒါကို သည်းခံလိုက်မယ်... နောက်ဆုံးအကြိမ်ပေါ့။
တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ တောင့်တင်းသော မျက်နှာ တွန့်သွားပြီး စကားအနည်းငယ်ကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီ မဟာနာလန်ထူဆေးလုံးမှာ တကယ်ပဲ အဆိပ် မပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်ကို သေချာ မသင်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ စီနီယာရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ အရူးလုပ်မိသွားတဲ့ပုံပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်တပည့် ရှောင်ယိဖုန်းမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါတယ်။ အချိန်ပေးရင် သူ သေချာပေါက် ကြီးမြတ်မှုကို ရရှိလိမ့်မယ်။ တစ်နေ့ကျရင် သူ စီနီယာဆီက လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံနိုင်ကောင်း တောင်းခံနိုင်လိမ့်မယ်...”
သူ၏ စကားများက အပေါ်ယံတွင် ယဉ်ကျေးနေ၏။
သို့သော် ဖုံးကွယ်ထားသော သတင်းစကားက ရှင်းလင်းသည်။ “အရှေ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၊ အနောက် နှစ်ပေါင်း ၃၀၊ ရေစီးကြောင်း ပြောင်းလိမ့်မယ်။ ကျုပ်ရဲ့ တပည့်က တစ်နေ့ကျ ခင်ဗျားကို ကျော်တက်သွားမှာ..”
ချန်ဟွိုက်အန်က ချက်ချင်း အဓိပ္ပာယ်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။
သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
“မင်းရဲ့ တပည့် တစ်ခုခု အောင်မြင်တဲ့အချိန်ကျရင် ငါက လီချင်းရန်ကို ဓားအင်မော်တယ် ဖြစ်အောင် ငွေတွေ ပုံအောပြီးနေလောက်ပြီ...”
“ဆရာ။ အဲဒီလောက် အကြာကြီး စောင့်စရာ မလိုပါဘူး...”
“ကျွန်တော် ဒီနေ့ သူကို စိန်ခေါ်မယ်...”
ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းသံများ ရင်ပြင်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။
လူအုပ်ကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လုချန်ထျန်းက လှေကားထစ်များကို တက်လာပြီး လီချင်းရန် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူက ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန် မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်က လီချင်းရန်အပေါ် အသေမှတ်ထားနေသည်။
ချီရှောင်းတောင်ထိပ်၏ ပထမတပည့် လုချန်ထျန်း....
အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်။
အသက် ၃၀အောက် ကျင့်ကြံသူများအကြား ထိုအရာက ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သော အရည်အချင်းဟု သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တင်းမာမှုက ဆွဲထားသော လေးညှို့ကဲ့သို့ တင်းနေ၏။
လုချန်ထျန်း၏ ဝတ်ရုံများ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ မမြင်ရသော လေဖြင့် ပြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဆံများတွင် ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ တောက်လောင်နေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါ အထွတ်အထိပ် ရောက်ချိန်တွင် သူ ရုတ်တရက်... ဖိနှိပ်လိုက်၏။
သူက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ချီစုစည်း သတ္တမအလွှာသို့ လျှော့ချလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာညီမ။ ငါ မင်းကို ဂျူနီယာညီမလို့ ခေါ်ချင်ပါသေးတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အတိတ်က မင်းကို ပြောနေတာ။ အခု ဖြစ်လာတဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ မင်းကို မဟုတ်ဘူး...”
“မင်းသာ မရှိခဲ့ရင် ကျန်းဟန်ရှောင်၊ ယွင်ကျိမိုနဲ့ ရှောင်ယိဖုန်းတို့ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“ချီရှောင်းတောင်ထိပ်နဲ့ ဆရာက ဒီလို အရှက်ကွဲရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လီချင်းရန် စုရွှမ်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားက လုချန်ထျန်း ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်။
ဓား၏ တောက်ပသော ရောင်ပြန်တွင် လီချင်းရန်၏ နှင်းခဲဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်လုံးများ အေးစက်စွာ တောက်ပနေ၏။
“ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို စီနီယာအစ်ကိုလို့ မခေါ်ချင်ဘူး...”
“ကျွန်မ ပြိုင်ပွဲ စင်မြင့်ပေါ်က ပြုတ်ကျတဲ့နေ့ကတည်းက... လုချန်ထျန်းဆိုတာ သေဆုံးပြီးသားပါ...”
“မင်း ဂျူနီယာညီမ မုပိုင်ရွှမ်ကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ဒါက မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ...”
“တကယ်လို့ ကျွန်မက မုပိုင်ရွှမ်ကို တကယ် နာကျင်စေချင်ခဲ့ရင် ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
“ကျွန်မ အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့်မှာ။ သူက ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သတ်ချင်ရင် ရှင်တို့ထဲက ကျွန်မကို တားနိုင်မယ်လို့ ဘာလို့ ထင်ရတာလဲ။”
“အကြီးအကဲတွေနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် အဲဒီမှာ မရှိဘူး။ ရှင်တို့အုပ်စုရယ်၊ သာမန် ရွှေရောင်အနှစ်သာရ ပြင်ပဂိုဏ်း အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ရယ်ပဲ ရှိနေခဲ့တာ။”
“ဆင်ခြေတွေ တော်လောက်ပြီ။ မင်းရဲ့ဓားက လျှာလိုမျိုး ထက်သလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။”
လုချန်ထျန်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားက လတ်ဆတ်သော နှင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အေးစက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
နှင်းခဲစုဝေးသောနှင်း...
မုပိုင်ရွှမ် မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသော လှုပ်ရှားမှုပင်။
၎င်းက သဏ္ဌာန်မဲ့ဓားငယ်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မုပိုင်ရွှမ် ယခင်က လီချင်းရန်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ပုံစံတူပင်။
ထိုနေ့က မုပိုင်ရွှမ်သည် ချီစုစည်း သတ္တမအဆင့်တွင် ရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ယခု လုချန်ထျန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ချီစုစည်း သတ္တမအဆင့်သို့ ကန့်သတ်ထားလိုက်သည်။
သူက သဏ္ဌာန်မဲ့ဓားငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်ထား၏။
ထိုနေ့က မုပိုင်ရွှမ် အသုံးပြုခဲ့သော ပညာရပ်တိုင်းကို သူ အကုန် အသုံးပြုပေမည်။
လီချင်းရန်၏ ပြောဆိုချက် မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
လီချင်းရန် အလိုရှိခဲ့လျှင် သူတို့ သူကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သိရန်ပင်။
လီချင်းရန်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်၏။
သူက ဖြတ်သန်းလာသော ဓားစွမ်းအင်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ် တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူက စုရွှမ်ဓားကို ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။
လုချန်ထျန်းဆီသို့ မဟုတ်ဘဲ ဗလာဖြစ်နေသော လေပြင်ဆီသို့ပင်။
နောက်တစ်ခဏတွင် လွင့်မျောနေသော နှင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော လုချန်ထျန်းက ထိုနေရာ၌ပင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွား၏။
သူရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် မြန်လာတာလဲ...
အပေါ်မှ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး သူက ချက်ချင်းပင် ဓားကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။
ဖိခြေသော အင်အားတစ်ခုက သူ၏ ဓားပေါ်သို့ ဆောင့်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။
သူ အလိုအလျောက် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ နှင်တံလိုကန်ချက်...
သို့သော် လီချင်းရန်က နောက်သို့ ခြေလှမ်း သုံးလှမ်း ဆုတ်ခွာပြီးပြီဖြစ်သည်။
လုချန်ထျန်း ခြေထောက်ကို ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်ခင်မှာပင်...
လီချင်းရန်က ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။
ဓားအလင်းများ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ရွာကျလာခဲ့သည်။
တိုက်ခိုက်မှုများ ပိုမိုမြန်ဆန် ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။
သူလည်း တစ်ချိန်က မုပိုင်ရွှမ်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် သုံးနေ၏။
သဏ္ဌာန်မဲ့ဓားငယ်၏ ဆဋ္ဌမပုံစံ ဖြစ်သော “မိုးသည်း”ပင်။
လုချန်ထျန်းက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့စိတ်၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မမှီနိုင်တော့ပေ။
ထို့ပြင် လီချင်းရန်၏ဓားက....
ထိုမျှ မြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သဏ္ဌာန်မဲ့ဓားငယ်အကြောင်း သူ၏ နက်ရှိုင်းသော ဗဟုသုတနှင့်ပင် သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ခုခံသည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။
“မိုးသည်း” ၏ အမြင့်ဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုက ၄၉ကြိမ်ဆက်တိုက် ထိုးနှက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုသည်။
သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လီချင်းရန်က အကြိမ်၃၀ကို တစ်ခါမှ မကျော်လွန်ခဲ့ပေ။
ငါသာ အကြိမ် ၃၀ကျော်တဲ့အထိ တောင့်ခံထားနိုင်ရင်...
ချွမ်း...
စဉ်းစားချိန် မရှိပေ။
တလက်လက် ဓားအလင်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ယခင်က အရာတိုင်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်၏။
၎င်း၏နောက်မှ သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု...
ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
မိုးရွာသလို ဓားချက်များပင်...
ဓားချက်မုန်တိုင်းအတွင်း၌ပင် ဓားအသိ၏ ဖျော့တော့တော့ အာရုံတစ်ခု စတင် ပုံဖော်လာ၏။
၄၉ကြိမ်မြောက် ထိုးနှက်ချက်တွင်....
တစ်ခုတည်းသော၊ ပြတ်သားသည့် ထိုးနှက်ချက်က တိုးဝင်လာသော ဒီရေကဲ့သို့ပင် တားမရဆီးမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ချွမ်း...
လုချန်ထျန်း၏ဓား လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွား၏။
သူ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မျက်ဆံများ တုန်ယင်နေသည်။
သူက အရှေ့မှ မိန်းကလေးကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ရင်းနှီးသလို စိမ်းသက်နေသော မိန်းကလေးကိုပင်။
စုရွှမ်၏ အေးစက်သော ဓားသွားက သူ၏ လည်ချောင်းပေါ် တင်ထား၏။
“မင်း....ဘယ်လိုလုပ် မိုးသည်းရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့တာလဲ...”
“ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား။”
လီချင်းရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့မဟုတ် သူကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။
“လုချန်ထျန်း...”
“ကျွန်မ အမြဲတမ်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
“ရှင် ကျွန်မကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ခွင့်ပေးဖို့ တစ်ခါမှ စိတ်မရှည်ခဲ့ရုံပါ...”