ကိုးလေးက တကယ်ပဲ စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မယ် (၃)

~"မင်းတို့ သတ်မယ့်နေ့ ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာစေရဘူး... ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် သေကိုသေရမယ်... ငါ့လက်ချက်နဲ့ အမှုန့်ကြိတ်ခံရမယ်..."

အကြီးအကဲ ယဲ့၏ စကားသံသည် လေထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေ၏။ လက်ဝါးရိပ်ကြီးသည် ဖိနှိပ်မှု အပြည့်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်။

သူသည် တမင်သက်သက် အချိန်ဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းပိုင်ရှန်းကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေ၏ အရသာကို ခံစားစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကျန်းပိုင်ရှန်း၏ ရှေ့မှ ချီစွမ်းအင် များသည် တစ်လက်မချင်းစီ ကြေမွပျက်စီးနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး၊ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဖို့ရန်ပင် အားမရှိတော့။

လင်ရူဟွာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူမသည် တောင်းပန်စကား ဆိုချင်သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအား၏ ဖိနှိပ်ထားမှုကြောင့် ပါးစပ်ကို ဖွင့်၍ပင် မရ။ ချစ်ရသူ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှ မတတ်နိုင်ရှာပေ။

ဘေးမှ ဝိုင်းကြည့်နေသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများက လှောင်ပြောင်နေကြသည်။

လက်ဝါးရိပ်ကြီးသည် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆယ်ပေခန့်သာ လိုတော့သည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပိကျလာသကဲ့သို့ပင်။ ကျန်းပိုင်ရှန်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် လဲကျနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရှုံးပေးလိုစိတ် အလျဉ်းမရှိ။

ရုတ်တရက်...

သူ၏ ဝိညာဉ် တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားပြီး၊ သူ့ ခါးဆီမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ နင်ချီ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော 'မန်ဒရင်း ဘဲ မောင်နှံ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား' လေး ဖြစ်နေသည်။ သွေးများ စွန်းထင်းနေသောကြောင့် ဆွဲပြားလေးသည် နီရဲတောက်ပနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

သူ စဉ်းစားဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

“ဝီ…”

တုန်ခါသံ တစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ အကြီးအကဲ ယဲ့သည် အန္တရာယ်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိပြီး လေပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်

ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းပိုင်ရှန်း၏ ခါးမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးသည် ကွဲကြေသွားပြီး၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဓားစိတ်ဆန္ဒ တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားလေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချီများ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။

အဖြစ်အပျက် အားလုံးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်ကြ။ ကျန်းပိုင်ရှန်းနှင့် လင်ရူဟွာတို့ ကိုယ်တိုင်ပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော် မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများက သူတို့ကို အိပ်မက်မှ နိုးထစေခဲ့သည်။

ဓားချီ၏ စွမ်းအားသည် ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။ ဘေးနားမှ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် သိုင်းပညာရှင်များသည် ခုခံဖို့ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားကြရသည်။

အကြီးအကဲ ယဲ့မှာမူ အပြင်းထန်ဆုံး ဓားချီတစ်ခု၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးနေရသည်။ အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ... အကြီးအကဲ ယဲ့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး၊ သူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ဓားချီကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။

“ဒါ... ဒါ ကိုးလေး ပေးလိုက်တဲ့ ဆွဲပြားလေး မဟုတ်လား”

ကျန်းပိုင်ရှန်းသည် ကျိုးပဲ့နေသော ဆွဲပြားအစလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ့ရင်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေရလေသည်။

လင်ရူဟွာက သူမ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပကတိ အတိုင်း ရှိနေသေးသည့် ဆွဲပြားလေးကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြမှင်သက်နေမိသည်။

သူတို့ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင်ပင်။

သေမင်းလက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်လာရသဖြင့် ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာကြသည်။ သို့သော် အခြေအနေက စိတ်ကူးယဉ်နေရမည့် အချိန် မဟုတ်မှန်း သူတို့ သိကြသည်။

လင်ရူဟွာသည် ကျန်းပိုင်ရှန်းကို တွဲထူလိုက်ပြီး ကပျာကယာ ပြောလိုက်သည်။

"ပိုင်ရှန်း... ယဲ့ ခွေးအိုကြီးက လက်တစ်ဖက်ပဲ ပြတ်သွားတာ... ငါတို့ အခုချက်ချင်း ပြေးမှ ဖြစ်မယ်... သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လိုက်လာရင် ဒဏ်ရာရနေလည်း ငါတို့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းပိုင်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းပြီး ခြေရာများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

သူတို့ အသက်လုပြီး ပြေးလွှားနေကြသည်။

ကျန်းပိုင်ရှန်းသည် အပေါ်ယံ ကြည့်လျှင် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာ သိပ်မရရှိခဲ့ပေ။ အခု နည်းနည်း အသက်ရှူချောင်သွားသောအခါ စောစောက ပေါက်ကွဲသွားသော ဓားချီအကြောင်း ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။

"ရူဟွာ... ခုနက ဓားချီနဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒက... နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလို မခံစားရဘူးလား"

လင်ရူဟွာလည်း စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ နှုတ်မှ အာမေဋိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်"

ကျန်းပိုင်ရှန်း ခေါင်းကို တွင်တွင် ညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... စီနီယာ ဓားသခင်ရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ... အစစ်အမှန် ဓားကျောက်စာတိုင်က အရှိန်အဝါနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ..."

ပြေးလွှားနေရင်း နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်မိကြသည်။ တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲက အံ့သြမှုကို တစ်ယောက် မြင်နေရသည်။

“ကိုးလေးနဲ့... စီနီယာ ဓားသခင်နဲ့က ဘာပတ်သက်မှု ရှိတာလဲ”

“ကိုးလေးက... စီနီယာ ဓားသခင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို

ခံထားရတာများလား”

ထင်ကြေးပေါင်းများစွာ သူတို့ ခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်။ လင်ရူဟွာ၏ ယူဆချက်က ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ကိုးလေးက ဓားသခင်ပါဟု တွေးဖို့ကျတော့လည်း ယုံရခက်လွန်းနေပြန်သည်။

ကျန်းပိုင်ရှန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။

ကိုးလေးနှင့် ဓားသခင် ဘယ်လိုပဲ ပတ်သက်ပတ်သက်၊ ဒီလို အစွမ်းထက်သည့် လက်ဆောင်မျိုး ပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ လွယ်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပါ။ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ် ကြီးမားမှသာ ဖြစ်နိုင်မည့် ကိစ္စပင်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကိုးလေးကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

ကျန်းပိုင်ရှန်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရူဟွာ... ငါတို့မှာ ကျန်တဲ့ ဝှက်ဖဲက မင်းဆီမှာ ရှိတဲ့ ဆွဲပြားလေး တစ်ခုပဲ... ဒါကို သေချာ အသုံးချမှ ရမယ်... မဟုတ်ရင် ယဲ့ ခွေးအိုကြီး လက်က လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်ရူဟွာ ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆွဲပြားလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ပိုင်ရှန်း၊ နင်င်ပဲ သုံးလိုက်ပါ... ယဲ့ ခွေးအိုကြီး မကြာခင် လိုက်လာတော့မှာ... သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသေသတ်နိုင်အောင် ကြိုးစား... ဒါမှ ငါတို့ လွတ်လမ်း ရှိမှာနော်... မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဘယ်တော့မှ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်း လှုပ်ရှားတာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ထပ် လူတွေ ရောက်မလာခင် ယဲ့ ခွေးအိုကြီးကို အပြတ်ရှင်းမှ ဖြစ်မယ်"

ကျန်းပိုင်ရှန်း မငြင်းတော့ပေ။

နှစ်ယောက်သား တောထဲ ပြေးလွှားရင်း ဆေးလုံးများကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်ကာ အားမွေးနေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်... အကြီးအကဲ ယဲ့။

နောက်ဆုံးတော့ သူ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီ။

“ဒီ ဓားစိတ်ဆန္ဒက... စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ တူနေပါလား... သောက်ကျိုးနည်း... ဓားသခင်က သူတို့အတွက် ဓားချီ နှစ်ခုတောင် ပိတ်ဆို့ ထည့်ပေးလိုက်တာလား... မုန်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ”

အကြီးအကဲ ယဲ့သည် ပြတ်တောက်သွားသော ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ကြည့်ပြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။

ပေါ့ဆမိလိုက်၍ အခုလို ဒုက္ခရောက်ရသည်။

"ကျန်းပိုင်ရှန်းဆီက ဆွဲပြားက ကုန်သွားပြီ... လင်ရူဟွာဆီက တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ပိုသတိထားမှ ဖြစ်မယ်"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ကျန်နေသေးသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဓားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့စိတ် ဝင်သွားမိသည်။ သို့သော်၊ ကျန်းပိုင်ရှန်းတို့ နှစ်ယောက်ကိုတော့ အရိုးထဲထိ မုန်းတီးသွားလေပြီ။

သူ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ဒီကောင်နှစ်ကောင်ကို မိလို့ကတော့... သေချင်ဇောပေါက်အောင်ကို နှိပ်စက်ပစ်ဦးမယ်။

သူ ချက်ချင်းပင် လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လံ ရှာဖွေတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ ပျံသန်းနှုန်းသည် လွန်စွာ မြန်ဆန်လှသည်။ ထို့အပြင် ဟိုနှစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ခြေရာဖျောက်ဖို့ မလွယ်ကူလှပေ။ မကြာခင်မှာပင် အကြီးအကဲ ယဲ့ သည် သူတို့ကို အမီ လိုက်နိုင်တော့သည်။ မျက်နှာကြီးက မည်းမှောင်နေ၏။

"ဟေ့ကောင်တွေ... ပြေးနိုင်ဦးမယ် ထင်နေလား"

သူ့အသံကြီးက တောင်ကြားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအားကြောင့် သစ်ပင်ကြီးများ ကျိုးပဲ့ကုန်ပြီး၊ ပုန်းခိုနေသော ကျန်းပိုင်ရှန်းတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာတော့သည်။