အခန်း (၆၀)
Vol. 6 Ch. 60
ဒီမြှားပစ်လေ့ကျင့်မှုက ကျွမ်းကျင်မှု့ကို သိသိသာသာ တိုးတက်လာစေခဲ့တယ်။
ချန်ဆန်းရှီက လုံးဝကျေနပ်နေတယ်။
ဟိုးအရင်ကလို မစ္စတာဝူလို ပြိုင်ဘက်မျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ရင် ကြာကြာ တိုက်စရာ မလိုဘူး၊ မြှားတစ်စင်းနဲ့ သတ်လို့ရပြီ။
တကယ်ကို ငွေ ငါးဆယ်တေးတန်ပါတယ်။
သူ နူကိုင်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ဆေးဝယ်ဖို့ ဆေးဆိုင်ကို သွားခဲ့တယ်။
သူ့အဆင့်အတန်း တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ အားဖြည့်ဆေးဝါးတွေ လိုအပ်ချက်ကလည်း ပိုမြင့်မားလာတယ်။
သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှု အဆင့်တစ်ခုချင်းစီအတွက် သီးခြားဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ရှိတယ်။
ဒါကြောင့် အရိုးဖွဲ့စည်းချိန်မှာ သွေးအားဖြည့်ဆေးရည်က မကူညီနိုင်သလို ကိုးကြိမ်သွေးအားဖြည့်ဆေးရည်ရဲ့ စွမ်းရည်ကလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပြီ။ အထူးပြု အရိုးအာဟာရဆေးရည်သုံးစွဲဖို့ လိုအပ်လာပြီး ဆေးညွှန်းတစ်စောင်ရဲ့ မူရင်းစျေးက ကိုးဆယ့်ရှစ်တေးရှိတယ် — ကိုးကြိမ်သွေးအားဖြည့်ဆေးရည်ထက် နှစ်ဆ ပိုများတယ်။
စစ်တပ်စခန်းမှာ ဝယ်ရင်တောင်မှ ငွေ ငါးဆယ်တေးကုန်တယ်။
ဆေးဖက်ဝင်အပင်နဲ့ရေချိုးဖို့ ကလည်း ပိုပြီး ဈေးကြီးတယ်၊ နှစ်ခါချိုးဖို့ကို ငွေ တစ်ရာတေးကုန်ကျတယ်။
ချန်ဆန်းရှီက စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတေးနှစ်ရာကျော်နဲ့ သူကချမ်းသာတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူဟာ ဆင်းရဲနေတုန်းပဲဆိုတာ သဘောပေါက်လာတယ်။
ဒီဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေက အရမ်းဈေးကြီးရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲမှာ ရှားပါးတာနဲ့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ စိုက်ပျိုးဖို့ လိုအပ်တာတွေလည်း ပါဝင်တယ်။
နောက်တစ်ချက်အနေနဲ့
သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းကလူမှုအဆင့်အတန်းကို ကျော်လွှားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်။
ဆင်းရဲသားတွေသာ သူတို့ဘဝကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနိုင်ရင် မြို့စားတွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ လောကမှာ ပျော်မွေ့ဖို့ အရင်းအမြစ်က ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ၊ သူတို့အောက်က လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ ပေးနိုင်ပါ့မလဲ။
ဆင်းရဲသားတွေ တက်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မဟုတ်ပေမယ့် သူတို့က တစ်ရာဆ တစ်ထောင်ဆ ပိုပြီး ပေးဆပ်ရလေ့ ရှိတယ်။
သိုင်းပညာခန်းမမှာ ခိုင်းဖတ်လုပ်တာ ဒါမှမဟုတ် စစ်တပ်မှာ အသက်ရောင်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။
“ငွေမရှိရင် စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုနဲ့ လဲလှယ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် တိုက်ပွဲတွေ မစခင် နည်းနည်းကြာဦးမယ်၊ လက်ပိုက်ပြီးစောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး”
“ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်း ရှာရဦးမယ်”
“ကျားတွေနဲ့ ဝက်ဝံမည်းတွေက နေရာတိုင်းမှာ အများကြီး မရှိဘူးအရေအတွက်ပေါ် မှီခိုလို့ မရဘူး ထူးခြားသားရဲ တစ်ကောင် ဖမ်းနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ”
“တောင်တန်းနဲ့ မြစ်ချောင်းမှတ်တမ်း” အရ ဟူထိုတောင်တန်းမှာ မူလက ထူးခြားသားရဲ ၁၇-၁၈ မျိုး ရှိခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ နှစ်မျိုး သုံးမျိုးပဲ ကျန်တော့တယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ ဝက်ဝံဖြူ က တစ်ကောင်၊ နောက်တစ်ကောင်က လူသားတွေလို လက်နက် အသုံးပြုမှုကို အတုခိုးတဲ့ မျောက်အို ဖြစ်ပေမယ့် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် မမြင်ရတော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဒါကလည်း အတွေးတစ်ခုပဲ။
အထူးသဖြင့် ချန်ဆန်းရှီမှာ “ခြေရာခံခြင်းနှင့် ပုန်းအောင်းခြင်း” စွမ်းရည် ရှိနေတာကြောင့် တခြားသူတွေ မတွေ့နိုင်တာကို သူက တွေ့နိုင်တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ဟူထိုတောင်တန်းက ကျယ်ပြန့်ပေမယ့် နည်းနည်းတော့ ခြောက်သွေ့နေတယ်။
ချန်ဆန်းရှီကြားဖူးတာက လျန်ကျိုးက တပ်စခန်းရှစ်ခုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဆုံးမဲ့ တောင်တန်းတွေ ရှိပြီး အဲဒီမှာ ထူးခြားသားရဲတွေ အပြည့်အလျှံ ရှိနေပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ သားရဲတွေ အရေအတွက်ကလည်း မရေမတွက်နိုင်ဘူးတဲ့။
သူ တပ်စခန်းရှစ်ခုကို သွားဖို့ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိလာပုံရတယ်။
ပိုယန်လို ဘုရားစူးရာနေရာမှာ နေနေရင် အတွင်းအားသန့်စင်တဲ့အဆင့် ဘဲရောက်ဖို့အများဆုံးပဲ၊ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့် လေ့ကျင့်ရေး အရင်းအမြစ်တွေ လုံးဝ မရှိဘူး။
“ဝမ်ကျီက ရွေးချယ်ရေး အရာရှိ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတယ်”
“ငါ့ခွန်အားကို မြန်မြန် တိုးတက်အောင် လုပ်ရမယ်”
ချန်ဆန်းရှီ သွားကြိတ်ပြီး အရိုးအာဟာရဆေးရည်နှစ်ခွက်ကို ငွေ တစ်ရာတေးအမြောက်အမြား သုံးပြီး မှာလိုက်တယ်။
“အရှင်”
သူ အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းစားဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ဝမ်လီက သူ့ကို ရှာလာတယ်- “အရှင်ချန် ပိုယန်ခရိုင်က လူတွေ အများကြီး စစ်တပ်စခန်းအပြင်မှာ စုဝေးနေကြပြီး အရှင်ကို တွေ့ဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်”
“ငါ့ကို တွေ့ဖို့လား”
ချန်ဆန်းရှီ အံ့ဩသွားတယ်- “ဘာကိစ္စလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ တပ်ရင်းက စည်းစိမ်ချမ်းသာပြီး လစ်လပ်နေရာတွေအတွက် စစ်သားစုဆောင်းဖို့ ရှာနေတာ လူတွေ အများကြီး လာကြတယ် ဒါပေမယ့် သူတို့အားလုံးက အရှင်ကို တွေ့ဖို့ တောင်းဆိုနေကြတာ”
ဝမ်လီက ရှင်းပြတယ်- “သူတို့ ပြောနေတာက သူတို့တစ်သက်မှာ သူတို့ ဇာတိမြေက လူတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုနဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် ဂရုစိုက်နေတဲ့ အရာရှိမျိုးကို မတွေ့ဖူးဘူး လမ်းပေါ်မှာ သိုင်းပညာခန်းမက သားရဲတွေကို သတ်
ပစ်မယ့်သူမျိုးလည်း မမြင်ဖူးဘူးတဲ့”
“ဘယ်လောက်များများ ရောက်နေလဲ”
“တစ်ရာကျော်”
“ဒီလောက် များတာလား”
ချန်ဆန်းရှီ အလျင်အမြန် သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။
စစ်တပ်စခန်း ဝင်ပေါက်မှာ စစ်သားစုဆောင်းရေး စားပွဲတစ်ခု ရှိပြီး အခုတော့ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့နေတယ်။
ကျောက်ချောင်၊ ဝူဒါနဲ့ ကျွမ်းယိတို့လည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်တယ်။
ယန်ဘင်းရွာက လူတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေက ပိုများတဲ့ပုံရတယ်။
“အရှင်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုက ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ပိုယန် တစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့နေပြီ”
ရွှီဝမ်ချိုင်က တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ် “ကျွန်တော် စာတောင် မရေးရသေးဘူး ဒီလောက် အများကြီး ရောက်လာပြီ ဒါက ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ”
“တိတ်စမ်း”
ဓားကို ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ လော်တုန်ချွမ်က စားပွဲရှေ့မှာ မတ်တပ်
ရပ်ပြီး လူအုပ်ကို အော်ဟစ်လိုက်တယ် “ငါ ပြောပြီးပြီ၊ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ချင်တဲ့သူတွေ တစ်ယောက်ချင်းစီ မှတ်ပုံတင်ကြ၊ အရာရှိက နောက်မှ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော်တို့ စစ်မှုထမ်းချင်တယ် ဒါပေမယ့် ချန်အစ်ကို နောက်ကိုပဲ လိုက်
မယ်”
ရှေ့ဆုံးက ဝူဒါက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောတယ် “သူ့ကို တွေ့ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးပါ”
“ဒီကိစ္စက သူ ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”
လော်တုန်ချွမ် ဘာပြောပြော အရာမရောက်ဘူး၊ အော်ဟစ်ဆူညံသံတွေက သူ့အသံကို နစ်မြုပ်လုနီးနီး ဖြစ်နေတယ်။
“ချန်အစ်ကို”
ကျွမ်းယိက မျက်စိရှင်တယ်၊ အရင်ဆုံး ရောက်လာသူကို တွေ့လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားတို့အားလုံး သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”
ခဏလေး စကားပြောပြီးနောက် ချန်ဆန်းရှီက အလေးအနက် မေးလိုက်
တယ် “ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ရင် စစ်ပွဲက နီးလာပြီ သေဆုံးနိုင်ချေ ရှိတယ်”
“အစ်ကို စစ်မဖြစ်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ သေရမှာ”
ကျွမ်းယိရဲ့ မျက်နှာက ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတုန်းပဲ “အစ်ကိုသာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ သိုင်းပညာခန်းမက လူမိုက်တွေ ရိုက်နှက်တာကို ခံရပြီး သေသွားလောက်ပြီ”
“မှန်တယ်”
ကျောက်ချောင်ကလည်း ပြောတယ် “ကျွန်တော် မိသားစုနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးပြီ၊ ဆောင်းရာသီ နီးလာပြီ၊ စစ်သားလစာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပေမယ့် စစ်တပ်ထဲ မဝင်ဘဲနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ ဒီကို ရောက်လာတာမို့ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်ချင်ကြတာ သေချာတယ်”
“ကျွန်တော်လည်း သိုင်းပညာ လေ့လာချင်တယ်” ဝူဒါက လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး “တစ်နေ့ကျရင် အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်”
“ခင်ဗျားတို့အားလုံး သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီဆိုရင်”
ချန်ဆန်းရှီ ခဏရပ်ပြီး “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အလံမှုးပဲ ရှိသေးတာ ကျွန်တော့်အောက်မှာ လူ လေးဆယ်လောက်ပဲ လက်ခံနိုင်တယ် အရင်ဆုံး အားလုံးကို တန်းစီပြီး မှတ်ပုံတင်ခိုင်းပါ။ အခုလို ရှုပ်ထွေးနေတာ ဘယ်လို ပုံပေါက်နေလဲ ကြည့်ပါဦး”
သူ ဒီလို ပြောလိုက်တာနဲ့
လော်တုန်ချွမ် ဘယ်လို အော်ဟစ်နေပါစေ အရာမရောက်ခဲ့ပေမယ့် ရွာသားတွေက တကယ်ပဲ သူတို့ရဲ့ ဆူညံသံတွေကို ရပ်ပြီး တိတ်တဆိတ် တန်းစီကြတယ်။
ဒါကို မြင်တော့
လော်တုန်ချွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။
ဒါ့အပြင်
နေရာတွေ ပြည့်သွားတာနဲ့ ဆူညံသံက ပြန်စလာတယ်။
“ရှင်းရှင်း ပြောပါ၊ ကျွန်တော်တို့က ယန်ဘင်းရွာက ချန်ဆန်းရှီ နောက်ကိုပဲ လိုက်မှာ”
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
လော်တုန်ချွမ်က ဒေါသတကြီး ပြောတယ် “သူက အလံမှုးဘဲ သူ့အောက်မှာ လူ ငါးဆယ်လောက်ပဲ ရှိနိုင်တယ်”
“ပိုများရင် ဘာဖြစ်လဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”
“တကယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးလိုက်ပါလား”
“အရာရှိရာထူးက ခင်ဗျားတို့ စိတ်ထင်တိုင်း တိုးမြှင့်ပေးလို့ ရတဲ့အရာလား”
လော်တုန်ချွမ်က သူတို့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ပြီး “စစ်တပ်မှာ စည်းကမ်းတွေ ရှိတယ် ခင်ဗျားတို့ တောသူတောင်သားတွေ ဒီမှာ ပြဿနာ မရှာကြပါနဲ့”
“ငရဲသွားလိုက်”
စိတ်တိုလွယ်တဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်က ဆဲဆိုလိုက်တယ် “ကျွန်တော်တို့ တောသူတောင်သားတွေကို မထီမဲ့မြင် လုပ်နေတာလား ခင်ဗျားက ဒီလောက် တတ်နိုင်ရင် ဘာလို့ နေရာတိုင်းမှာ စာတွေကပ်ပြီး စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖို့ တောင်းပန်နေရတာလဲ”
“ခင်ဗျားက ဘာရာထူးလဲ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို မရွေးဘဲ ချန်ဆန်းရှီနဲ့ စစ်မှုထမ်းလို့ မနာလိုဖြစ်နေတာလား”
“ထွက်သွားတော့”
“…”
“စောက်ကျိုးနည်း”
လော်တုန်ချွမ် ဒေါသအမျက်ခြောင်းခြောင်းထွက်ပြီး သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ့အသံကို အဆပေါင်းများစွာ ပိုကျယ်အောင် မြှင့်လိုက်တယ် “စစ်တပ်ထဲ ဝင်ချင်ရင် စည်းကမ်းအတိုင်း လိုက်နာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီကနေ ထွက်သွားကြ”
“ဘာလုပ်နေတာလဲဟ”
လူသတ်ချင်နေတဲ့ ဓားကို မြင်တော့ ရွာသားတွေ နောက်ဆုံးမှာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဆုတ်ခွာသွားကာ တခြားအသံ မထွက်ရဲတော့ဘူး။
“ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်… ခင်ဗျား ခွေးအရာရှိတွေက ကျွန်တော်တို့ကို လူလို မမြင်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ စစ်သားလစာ ပေးမယ်ဆိုတာလည်း လိမ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ စစ်တပ်စခန်းတွေမှာ အကြွေးတင်နေတာ အားလုံး သိတဲ့ကိစ္စပဲ”
“သွားမယ်၊ သွားကြမယ်”
သူတို့ တကယ်ပဲ မှတ်ပုံဆက်တင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ဘဲ လက်မှတ်တွေ ထိုးပြီး ထွက်ခွာဖို့ လှည့်လိုက်ကြတယ်။
ချန်ဆန်းရှီက လော်တုန်ချွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးကူကယ်ရာမဲ့နေတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူက အလံမှုး လေးပဲ ရှိသေးတာ။
သူ ဦးဆောင်တဲ့ လူ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို သူ စိတ်မပူပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ဒီလို သဘောထားမျိုးနဲ့ဆိုရင် တပ်ရင်းက အင်အားအပြည့်အဝ ရောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။
“ကျေးရွာသားတို့ ခဏ စောင့်”
ရှန်ထင်ချွန်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ထွက်ခွာမယ့် လူအုပ်ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာမှာ သူ့စိတ်နေသဘောထားနဲ့ နည်းနည်း ကွဲလွဲနေတဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိတယ်“ကျွန်တော် အာမခံပါတယ် စစ်သားလစာ နောက်မကျရုံသာမက တိုးလည်း တိုးပေးပါမယ်”
ဘယ်သူမှ မဖြေဘူး။
သူ့ကို ယုံတဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိပုံရတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုယန်ခြေလျင်တပ်ရင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက နှစ်ရာနဲ့ချီပြီး ပျက်စီးနေတာကိုး။
ရှန်ထင်ချွန်က ထပ်ပြောတယ် “ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ချန်ဆန်းရှီရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ထားပေးမယ်လို့လည်း ကျွန်တော် ကတိပေးနိုင်
တယ်ဘယ်လိုလဲ”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်တာနဲ့
ထွက်ခွာတော့မယ့် လူတွေ ရပ်တန့်သွားကြတယ်။
“ထောင်စုမှုး”
လော်တုန်ချွမ်က ကန့်ကွက်တယ် “အလံမှုးတစ်ယောက်က လူတစ်ရာကျော်ကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲ ဒါ စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူး မဟုတ်လား”
“စည်းကမ်းတွေကို ပြောင်းလဲလို့ရတယ် လိုအပ်တဲ့ အချိန်တွေမှာ တောင့်တင်းတဲ့ စံနှုန်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ”
ရှန်ထင်ချွန်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်တယ် “ချန်ဆန်းရှီ ဒီကိစ္စကို မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ အလုံးစုံ အပ်လိုက်ပြီ”
“နားလည်ပါပြီ”
ချန်ဆန်းရှီက လက်သီးစုပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
ဘေးမှာ ရွာသားတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လက်မှတ်ထိုးတာကို သူ ကြီးကြပ်တယ်။
အားလုံး မှတ်ပုံတင်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့ကို သိုင်းပညာကွင်းမှာ စုစည်းပြီး တန်းစီခိုင်းကာ စာရင်းနဲ့ နာမည်တွေကို တိုက်စစ်ဆေးတယ်။
အဲဒီအခါမှာ သူ့အတွင်းထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု လှုပ်ရှားလာတယ်။
မျက်နှာပြင်တစ်ခုက သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။
[ကျွမ်းကျင်မှု- စစ်သားများ ကွပ်ကဲခြင်း (အစမပြုရသေး)]
[တိုးတက်မှု- ၀/၁၀၀]
[စွမ်းဆောင်ရည်- မရှိ]