အခန်း (၆၁)

ချန်ဆန်းရှီက သိပ်အံ့သြမနေတော့ပါ။

မြင်းစီးခြင်းကိုပင် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် ရှိသေးသည်ဆိုလျှင် စစ်သားများအား ကွပ်ကဲခြင်းတွင် ထိုသို့ရှိခြင်းသည်လည်း မထူးဆန်းပါ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခင်က သူသည် အလံငယ်လေးသာဖြစ်ပြီး လက်အောက်တွင် လူအလွန်နည်းသောကြောင့် ဤစွမ်းရည် အတွက် အသက်ဝင်စေမည့် အခြေအနေများ ကို မပြည့်မီခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နောင်လာမည့်ရက်များတွင် လုပ်စရာတစ်ခု ထပ်တိုးလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

မြားပစ်ခြင်း၊ မြင်းထိန်းချုပ်ခြင်း၊ သိုင်းပညာ၊ စာဖတ်ခြင်း၊ စစ်သားများ ကွပ်ကဲခြင်း...

အနည်းငယ် များပြားနေသည်။

သို့သော် စွမ်းရည်များစွာရှိခြင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေပါ။

သူသည် စစ်တပ်ထဲဝင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် ရန်သူ့နယ်မြေအတွင်းသို့ အပြေးအလွှားဝင်ရောက်ရုံသာရှိသည့် သေမင်းတမန် စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်မနေဘဲ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်တတ်အောင် သင်ယူရမည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် သိုင်းကွင်းအတွင်းရှိ လူဦးရေကို ရေတွက်ပြီးစီးသွားသည်။

စုစုပေါင်း တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ငါးယောက်။

ထိုအရေအတွက်သည် ရာစုမှုးများမှ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သည့် သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏထက် အနည်းငယ် ပိုများနေသည်။

ထိုသူတို့ထဲမှ အများစုမှာ လူငယ်များဖြစ်သည်။

ဝူဒါ ကဲ့သို့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသူများလည်း ပါဝင်သည်။

ကျောက်ချောင်ကဲ့သို့ အလယ်အလတ်အရွယ်ရှိသူများလည်း ရှိသော်လည်း မများလှပေ။

ချန်ဆန်းရှီတွင် ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ် ရှိသဖြင့် မျက်နှာတစ်ဦးချင်းစီနှင့် သက်ဆိုင်ရာနာမည်များကို စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ စွဲမှတ်ထားလိုက်သည်။

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဦးညွှတ်ပြီး "အားလုံးရဲ့ စေတနာအပြည့်နဲ့ ထောက်ခံပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်တော့်ဦးဆောင်မှု့ကိုလိုက်နာဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့အတွက် ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သွားပါပြီ။ အရင်ဆုံး အချင်းချင်း မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြပါ ပြီးရင် အိမ်ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်ထားကြပါ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သိုင်းပညာတွေ သင်ပေးပါမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

ဗဟိုတပ်စခန်း။

"အရှင်၊ ဒီကိစ္စကို ခွင့်မပြုသင့်ပါဘူး"

လော်တုန်ချွမ် သည် သိုင်းကွင်းမှ မြင်ကွင်းကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်ရင်း "ဒီလူတွေက အဲ့ကလေးအတွက် လာကြတာပါ၊ အခုဆို သူတို့အားလုံး သူ့ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ရောက်သွားပြီ။ ဒါက တပ်ရင်းအတွင်းမှာ သီးခြားအင်အားစု တစ်ခုကို ထူထောင်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြောသည်။

"လော့အို ငါက ချန်ဆန်းရှီကို အလိုလိုက်လွန်းတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"

ရှန်ထင်ချွန်သည် ခရမ်းရောင်သဲလက်ဖက်ရည်အိုးထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ရင်း၊ သူ၏အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု လုံးဝကင်းမဲ့နေသည်– "စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ငါဘာ့ကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ"

"အရှင်က ပါရမီရှင်ကို တန်ဖိုးထားတာပါ"

လော်တုန်ချွမ်က ဝန်ခံရသည် "ဒီကောင်လေးဟာ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝပါရမီရှိပြီး သူ့ရဲ့အနာဂတ်ဟာ အတိုင်းအဆမရှိပါဘူး"

"ပါရမီရှင်ကို တန်ဖိုးထားတာ ဟုတ်လား ဟားဟား"

ရှန်ထင်ချွန်က မရယ်ဘဲမနေနိုင်ချေ "ငါက တန်ဖိုးထားနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ နွေဦးရောက်ရင် သူက အကိုင်းအခက်ပေါ် ပျံတက်ပြီး ဖီးနစ်ငှက်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ၊ သူနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆက်စပ်မှုတွေ ကျန်နေဦးမှာလဲ"

လော်တုန်ချွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ "အရှင် ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးပါ" ဟု ပြောသည်။

"သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ရှိလာမှာကို မင်းစိုးရိမ်တယ်လို့ ခုနက ပြောခဲ့တယ်နော်"

ရှန်ထင်ချွန်က စနစ်တကျတန်းစီဖို့ပင် မတတ်နိုင်သေးသည့် သိုင်းကွင်းပေါ်မှ ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်သည်"လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေဦးမယ်လို့ မင်းထင်သလဲ"

"နားလည်ပါပြီ" လော့တုန်ချွမ်က သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်"အရှင်က လူအများရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ရယူနေတာပါပဲ"

"ဒီနည်းနဲ့၊ သူတို့ဟာ သေဖို့အထိတောင်မှ ဆန္ဒအလျောက် သွားကြလိမ့်

မယ်"

"သူက'ရွေးချယ်ခံအမှတ်' အတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီနေရင်တောင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးရုံးရဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ စစ်ပွဲမတိုင်ခင် သူ့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် သူက စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးသွားနိုင်ဖွယ် ရှိနေပါတယ်"

ရှန်ထင်ချွန်က ခပ်တင်းတင်းပြောသည် "နားလည်တာကောင်းပါတယ်"

"ဒါကြောင့် 'ရွေးချယ်ခံအမှတ်' ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်း သူ့ကို ဆက်ပြီး အငြိုးထားနေဖို့ မလိုပါဘူး"

"နောက်နှစ် စစ်ဆင်ရေးပြီးတဲ့နောက် သူ အသက်ရှင်ကျန်နေသေးတယ်ဆိုရင်၊ မင်း သတ္တိရှိမယ်ဆိုရင်၊ မင်းလုပ်ချင်တာကို ငါဝင်မစွက်ဖက်ဘူး"

"ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ငါတို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် အခြေအနေတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်"

ရှန်ထင်ချွန်က လေးနက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောသည် "အသစ်ခန့်အပ်တဲ့ ခရိုင်ဝန်ကို ယန်အကြီးအကဲက အကြံပြုပြီး ဧကရာဇ်မင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတာဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါရထားတယ်"

"ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတာ"

လော့တုန်ချွမ်သည် နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။

အဆင့်ခုနစ်သာရှိသည့် ခရိုင်ဝန်တစ်ဦးကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်စရာ မလို၊ သူခန့်အပ်ခံရတဲ့ နေရာမှာ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်တော့မယ့် အခြေအနေမရှိဘူးဆိုရင်ပေါ့။

ရှန်ထင်ချွန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် "ပြီးတော့ ခရိုင်ဝန်နဲ့အတူ ပါလာတာ

က ပိုကြီးတဲ့ ဒေသရဲ့ ခရိုင်ဝန်ကြီးဘဲ"

"ဆွန်မိသားစုအတွက်လား"

လော်တုန်ချွမ်က "ဒါက ပြဿနာဖြစ်စေနိုင်လား"

"ငါတို့အားလုံးက အိမ်ရှေ့စံကို အမှုထမ်းနေတာ၊ သူက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ အများဆုံးဆိုရင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ပြနိုင်ရုံပဲ" ရှန်ထင်ချွန်က သက်ပြင်းချကာ လက်လျှော့သည့်လေသံဖြင့် ပြောသည် "ဧကရာဇ်မင်း၊ အိမ်ရှေ့မင်း၊ ကြီးကြပ်ရေးမှူးရုံး... အင်အားသုံးရပ်ရဲ့ အာဏာတွေကငါတို့ရဲ့ ပိုယန်ခရိုင်ငယ်လေးမှာ လာဆုံနေတယ် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး လော့အို၊ မင်း ငါ့ကို ပိုပြီး အကူအညီပေးရလိမ့်မယ်"

"စိတ်ချပါ အရှင် ကျွန်တော်က အချိန်တိုင်း အရှင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်"

...

ရှေးဟောင်းလမ်းပေါ်တွင် အနောက်လေ တိုက်ခတ်သွားပြီး မြင်းများ ဒုန်းစိုင်းပြေးလွှားနေသည်။ နေဝင်ချိန်၏ အနီရောင်အလင်းက ရိုက်ခတ်နေပြီး နေ့အလင်းရောင် မှေးမှိန်စပြုနေပြီ။

အဆုံးမဲ့ဟု ထင်ရသော တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် အနီရောင်လယ်စံမွေးရှိသော မြင်းနှစ်ကောင်သည် အပြိုင်အဆိုင် ပြေးလွှားနေကြသည်—တစ်ကောင်က ရှေ့မှဦးဆောင်ပြီး၊ နောက်မှ ဖြူစင်သောအသားအရေရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ကပ်လိုက်နေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆယ့်ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် ရှိကြသည်။

အနီရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လက်များဖြင့် မြင်းကြိုးကို ဆွဲထားပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသောခါးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူမ၏ သဘာဝအလှကို တိမ်တိုက်များ၏ အဝန်းအဝိုင်းက ဘောင်ခတ်ထားသကဲ့သို့၊ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အသားအရေသည် ပန်းပွင့်များ၏ ဘာသာစကားကို ပြောနေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ကို ကျစ်လျစ်လှပစွာ ထုံးဖွဲ့ထားသော်လည်း ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသည့် အသွင်အပြင်ကို ထုတ်ဖော်နေသည်။

"အစ်မ"

နောက်မှလိုက်ပါလာသည့် လူငယ်သည်လည်း ခန့်ညားပြီး ကျောတွင် လှံရှည်တစ်လက်နှင့် လေးမြှားများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သူက သမ်းဝါးကာ "ငါတို့ ဘာလို့ 'ရွေးချယ်ခံအမှတ်' ကိစ္စထဲ ဝင်ပါနေရတာလဲ။ ပိုယန်ခရိုင်မြို့လေးတစ်မြို့အတွက် ငါတို့ ဒီလောက်တောင် တောင်တွေမြစ်တွေကို ဖြတ်ကျော်လာဖို့ တန်ရဲ့လား" ဟု ပြောသည်။

"ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးက တပည့်တွေအနေနဲ့ သတိနဲ့ မနေသင့်ဘူးလား"

ထိုအမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောသည်"ဒါ့အပြင် ငါတို့မှာ တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတယ်"

"စစ်ရေးချထားမှု့လား"

လူငယ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်"ဒီကိစ္စက အိမ်ရှေ့မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်၊ ဒါကို တားလို့လည်း မရဘူး"

"ဖခင်က ဘာရမ်တွေနဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ပြီးဆုံးရင် လယ်ယာကို ပြန်မယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကတိပေးထားတာတောင် သူတို့က မစောင့်နိုင်ကြဘူး"

"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေကို နေရာအနှံ့မှာ ထည့်ထားကြပြီး လျန်ကျိုး ကိုတောင် စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦး စေလွှတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့လူတွေကို တပ်စခန်းရှစ်ခုထဲ အများကြီး ထည့်ထားတယ်"

"အမုန်းဆုံးကတော့ အကြီးဆုံး တပည့်ပါ..."

"အစ်မ၊ သူတို့ရဲ့ ချောင်မိသားစုအင်ပါယာအတွက် ငါတို့ ဆွန်မိသားစုက ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ပြီးပြီလဲ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်၊ ပြီးတော့..."

"ဒါက 'ရွေးချယ်ခံအမှတ်' အတွက်သက်သက် မဟုတ်ဘူး"

ဆွန်လီ၏ မျက်လုံးများက နက်နဲသောအရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည် "ငါတို့ စုံစမ်းဖို့ လိုအပ်တဲ့ တခြားကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတယ်"

"ဘာကို စုံစမ်းရမှာလဲ ဖခင်က ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ"

"သူ မင်းကို ပြောပြရင် ဘာများ အသုံးဝင်မှာမို့လို့လဲ"

"..."

ဆွန်လီကသူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိထားမိကာ မြင်းကို အရှိန်လျှော့ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်သည် ဘယ်အချိန်က မြင်းကို ရပ်လိုက်သည်မသိ၊ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သုံးပိသာလေးတစ်လက်ကို မြှောက်ကာ တရားဝင်လမ်းမဘေးရှိ ပေါ့ပလာပင်တန်းဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

အဝေး ၇၀ ကိုက်ခန့်ရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုပေါ်တွင် ယုန်တစ်ကောင် မြက်ကို ဝါးစားနေသည်။

သူသည် လေးကြိုးကို လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ တင်းတင်းဆွဲလိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများက အာရုံစူးစိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားက ပြည့်စုံနေသည်။ ဂရုတစိုက် ချိန်ရွယ်ပြီး အချိန်မှန်ကို ရှာတွေ့သောအခါ ရုတ်တရက် လက်ချောင်းများကို လွှတ်လိုက်သည်။

မြှားသည် အားပါးတရ အသံပြုရင်း လေထဲမှ ဖြတ်သွားသည်!

"ဝူန်း" ဟူသော အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မြှားသည် လမ်းကြောင်းချော်သွားပြီး ယုန်နှင့် တစ်ပေခန့်သာ ကွာဝေးသော ပေါ့ပလာပင်၏ ပင်စည်ကို ထိမှန်သွားသည်။

ယုန်က မြှားတံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ မြက်ကို ဆက်စားနေသည်။

"?"

ဒေါသထွက်သွားသော ထိုလူငယ်သည် နောက်ထပ်မြှားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်၍ ပစ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြှားသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဘယ်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ ဆိုးရွားစွာ လွဲချော်သွားသည်။

"ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ"

လူငယ်က သူ၏ လေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လှံကို ဆွဲယူကာ မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစေ၍ ပေါ့ပလာပင်တန်းထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ယုန်သည် အန္တရာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

"ဟစ်—"

လှံတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ရာ လူငယ်သည် ယုန်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ၎င်း၏ကိုယ်လုံးကို ကျေနပ်စွာ မြှောက်ပြလိုက်သည်– "မိပြီ"

"ဆွန်ပုချီ "

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက သူမ၏ ငွေရောင်သွားများကို ကိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားလိုက်သည် "တကယ်လို့ မင်း မသွားချင်ဘူးဆိုရင် လျန်ကျိုးကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားတော့"

"အစ်မ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ အခွင့်အရေးရတုန်း မလိုက်ဖမ်းဘဲ မနေနိုင်တာပါဗျာ အခုဆို သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ"

ဆွန်ပုချီက ကစားချင်သည့်အပြုံးဖြင့် ယုန်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းကာ တရားဝင်လမ်းမသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"မင်း တစ်နေကုန် အမဲလိုက်ပြီး ငှက်ပစ်နေတာ ပဲ"

ဆွန်လီက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည့်အတွက် စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို ဆူပူသည် "မင်းရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ တပ်စခန်းရှစ်ခုက ဘယ်လိုဖြစ်လာမှာလဲ"

"အစ်မ၊ ကျွန်တော် တပ်စခန်းရှစ်ခုကို လွှဲယူဖို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါဘူး"

ဆွန်ပုချီက လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည် "ဖခင်က စစ်လက်နက်တွေချပြီး လယ်ယာကို ပြန်ဖို့ကို စောင့်ရင်း ငါတို့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းကို ပြန်သွားတာက ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား အစ်မက အသက်ကြီးတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကို ဆက်ပြီး အမှုထမ်းဖို့ တကယ်ပြင်ဆင်ထားတာလား"

ဆွန်လီကတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လေးလံနေသည်။

စစ်မှုထမ်းဘဝမှ အနားယူပြီး အရပ်သားဘဝကို ပြန်သွားရန်လား။

ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်သော်လည်း သူတို့မိသားစုအတွက်တော့ မရနိုင်ချေ။

စစ်တပ်ထဲမှာ စစ်အာဏာကို ဆက်ကိုင်စွဲမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုရင်၊ အသက်ကြီးတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းက ဆွန်မိသားစုကို ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်ခွင့် ပေးမယ်လို့ သူတို့ တကယ်ထင်နေကြတာလား။

ဒီလို ရိုးသားမှုက...

မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ညမရောက်မီတွင်၊ သူတို့၏ မြင်ကွင်းအဆုံးတွင် မြို့ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုယန်ခရိုင်မြို့၊ သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။