မြောက်ပိုင်းနယ်မြေသို့ ပြန်၍ မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း (၂)

“အမေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေက ကျွန်တော် လုပ်ချင်တဲ့အရာတွေကို လုပ်ဖို့ အမြဲတမ်း အားပေးခဲ့တယ်... ရဲရင့်ဖို့ အားပေးခဲ့တယ်... တခြား ကောင်းကင်ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အားပေးခဲ့တယ်... ဒီလို အားပေးမှုတွေကြောင့်ပဲ သားမှာ ယုံကြည်မှုတွေ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုးကို ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါ...”

“ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် အပြင်လောကကို သွားတဲ့အခါ စုမိသားစုရဲ့ နာမည်ကို ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်အထိ ကျော်ကြားစေရမယ်...”

စုရွှမ်က ရှေ့သို့တိုး၍ သူ့မိခင် ကျန်းယွဲ့ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ကာ နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာနေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသေးသည်။

ဤသည်မှာ မိသားစုမေတ္တာ၏ စွမ်းအားဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

“ရွှမ်အာ... ပြိုင်ဆိုင်မှုက အရေးကြီးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မိဘတွေအနေနဲ့ ငါတို့အမြင်မှာတော့ မင်းရဲ့ လုံခြုံမှုက ပိုအရေးကြီးတယ်... အရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်...”

“ပြိုင်ဆိုင်မှုလမ်းမှာ မင်း ရှုံးနိုင်တယ်... ကျရှုံးနိုင်တယ်... အဲဒါတွေက အရေးမကြီးဘူး... ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသွားလို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး... အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာရမယ်...”

ကျန်းယွဲ့က စုရွှမ်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ မျက်ဝန်းများ နီရဲစွာဖြင့် နူးညံ့စွာ မှာကြားလိုက်သည်။

“ယွဲ့အာ ပြောတာ မှန်တယ်... ရွှမ်အာ... မင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုလမ်းမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူမှ မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ဘေးမသီရန်မခဘဲ ပြန်လာရင်ကိုပဲ အရာအားလုံးထက် ပိုကောင်းနေပြီ...”

စုယွင်ထျန်းကလည်း စုရွှမ်ကို ဤသို့ ဆိုလိုက်သည်။

“ ရှောင်ရွှမ်... အပြင်လောကကို ရောက်သွားရင်လည်း ထိန်းချုပ်ထားစရာ မလိုဘူး... အားပြိုင်ရမယ်ဆိုရင် အားပြိုင်လိုက်... ခက်ထန်ရမယ်ဆိုရင် ခက်ထန်လိုက်... ငါတို့ စုမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထင်ရှားအောင် လုပ်ရမယ်...”

ထိုအခိုက်မှာပင် ထူထဲသော အသံတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ခန်းမကြီးထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လေဟာနယ်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး နတ်အသွင်ဆောင်ကာ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အရိပ်တစ်ခုမှာ ထိုထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ စုမိသားစု၏ ဘိုးဘေး ၁၈ စုရွှမ်ကျီပင် ဖြစ်သည်။

စုရွှမ်ကျီမှာ ထိုနေရာသို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထဲသော အရက်နံ့တစ်ခု ပျံ့နှံ့နေကာ ယခုအခါ၌ စုရွှမ်ကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေ၏။

“ ရှောင်ရွှမ်... အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ချက်ချင်း ရတနာကိုသုံးပြီး ငါ့ကို အသိပေး… တောက်ရွှမ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူက မင်းကို ရန်ရှာရဲလဲ... ငါ အဲဒီလူကို ချေမှုန်းပစ်မယ်...”

စုရွှမ်ကျီ၏ အသံတွင် ခက်ထန်ခြင်း၊ ယုံကြည်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စစ်မှန်သော ကမ္ဘာကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

စုရွှမ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ...”

စုမိသားစုမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သက်တံရောင်ခြည်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမြင့်မြတ်နန်းတော်၏ ဦးတည်ရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွား၏။

ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမြင့်မြတ်နန်းတော်မှာ စုမိသားစုနှင့် မဝေးလှချေ။

ထို့အပြင်တ်ခရီးသွားရတနာကျမ်းဖြစ်သော "ခရီးသွားခြင်းကျမ်း" ၏ အကူအညီဖြင့်၊

အချိန်အများကြီး မကြာမီပင် စုရွှမ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမြင့်မြတ်နန်းတော်၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမြင့်မြတ်နန်းတော်မှာ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ထက်တွင် တည်ရှိပြီး တောင်ခြေတွင် ထူထဲသော မြူခိုးများ ပျံ့နှံ့နေကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

တံခါးစောင့်များမှာ လူငယ်အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ၌ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

“ကျွန်တော် တောင်ပေါ်တက်ချင်လို့... ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား..”

ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး စကားစမြည်ပြောနေစဉ် လူငယ်အသံတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်အသွားကြသည်။

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးလုံးမှာ ပါးစပ်များ ဟောင်းလောင်းဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချစ်ခင်စုံမက်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ယခုအခါတွင် သူမတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ ဗလာကျင်းသွားပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားကာ မျက်စိရှေ့မှ ဤကျင့်ကြံသူမှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားပြီး ချောမောလွန်းသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

စိမ်းကျောက်ရတနာကဲ့သို့ ချောမောသော ရုပ်ရည်၊ ထူးကဲသာလွန်သော အရှိန်အဝါ၊ ပန်းပုထုထားသကဲ့သို့သော မျက်နှာအသွင်အပြင်... ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြီးပြည့်စုံဆုံးသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရိပ်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ စုရွှမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ပါရမီရှင်တိုက်ပွဲကြီး စတင်ပြီဖြစ်ရာ လမ့်ရိုလီမှာ သွားရောက်မည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် စုရွှမ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမြင့်မြတ်နန်းတော်သို့ လာရောက်၍ တစ်ဖက်လူ သူနှင့်အတူ သွားလိုခြင်း ရှိမရှိကို မေးမြန်းရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

“နှစ်ယောက်လုံး... ကျွန်တော် တောင်ပေါ်တက်ချင်လို့... ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား”

စုရွှမ်မှာ ဤကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး သူ့ကို ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ခုနက မေးခွန်းကိုပဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ယခုမှပင် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး၏ အတွေးများမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

“ရှင်က ဘယ်သူပါလဲ... ကျွန်မတို့ ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမြင့်မြတ်နန်းတော်က ပုံမှန်အားဖြင့် အပြင်လူတွေကို တောင်ပေါ်တက်ခွင့် မပြုဘူး...”

ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက လေးနက်စွာ ဆို၏။

“ကျွန်တော့်နာမည် စုရွှမ်ပါ...” စုရွှမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံး၍ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာ... စုရွှမ်... ရှင်က... ကျွန်မတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သမီးတော်ကို လက်ထပ်ထားတဲ့ စုမိသားစု သခင်ငယ်လား... မကြာသေးခင်ကမှ ကမ္ဘာတစ်ခွင် နာမည်ကြီးနေတဲ့... စုရွှမ်လား...”

ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ယခုအခါတွင် စကားပြောရာ၌ပင် အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေကြသည်။

“မမှားဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်လောက်ပါတယ်...” စုရွှမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

“စုသခင်လေး... တောင်ပေါ်ကြွပါ...”

ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် စုရွှမ်ကို “ဖိတ်ခေါ်ပါသည်” ဟူသော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

စုရွှမ်ကို တားဆီးမယ်?

လာနောက်နေတာလား!

သူမတို့ကို သတ္တိတစ်ရာလောက် ပေးမည်ဆိုတောင် ၊ မတားဆီးဝံ့ချေ။