တပည့် အရိုအသေ ပြုတာကို လက်ခံပါ ဆရာ

ချီရှောင်းတောင်ထိပ်မှ လူများက လီချင်းရန်ကို ကျင့်ကြံခြင်း နှေးကွေးသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသူက မီးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေခြင်းမှာ မည်သို့ မြန်ဆန်နိုင်မည်နည်း။

သူ့ကို ချီရှောင် တောင်ထိပ်ထဲ ဝင်ရောက်စေရန်လောက်သာ ဂရုစိုက်ကြပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် သင့်လျော်သော ပညာရပ် ဟုတ်မဟုတ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းပင် မရှိခဲ့ကြပေ။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် စစ်မိန့်၏ ချီစုစည်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် ဆုလာဘ်တွင် ရေလှိုင်းစီးကျင့်စဉ် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ရေဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်အတွက် လုံးဝ ကိုက်ညီ၏။

လီချင်းရန်အတွက် အခြေခံ နည်းစနစ်အဖြစ် ပြီးပြည့်စုံပေသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် တွေးနေစဉ် လီချင်းရန်က ကျင့်ကြံခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ထိုနေရာတွင် ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေ၏။ ခေါင်းမာသော ပန်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင် တောက်ပပြီး မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နေသော အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။

မည်သည့် ကျင့်ကြံသူဆို အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခြင်းက ယခင် တိုးတက်မှု အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို ဆိုလိုပေသည်။

မည်သူမျှ သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသော အရာများကို လိုလိုလားလား ဖျက်ဆီးပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် လီချင်းရန်က ရေလှိုင်းစီးကျင့်စဉ် သူကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

သူက ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကူညီရန် စကားလုံးသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်း လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘဝတွင် အရာအားလုံးကို ကံတရားဖြင့် လမ်းညွှန်ထား၏။

ချန်ဟွိုက်အန် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် လှိုင်းတွန့် ပုံစံများ မှတ်သားထားသည်။

“ဒါက ရေလှိုင်းစီး ကျင့်စဉ်ပဲ။ ရေကျင့်စဉ်။ မင်းမှာ အတွင်းအား ကျင့်စဉ် မရှိတော့တဲ့အတွက် ဒီနေ့ကစပြီး ဒါကို ကျင့်ကြံရမယ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ မင်းကို ပိုကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ပေးမယ်”

သို့သော် လီချင်းရန် မယူခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တွင် မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝသော စောင့်ဆိုင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“စီနီယာ... ဒါဆို စီနီယာ ကျွန်မကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီလို့ ဆိုလိုတာလား...”

“ဟမ်...”

ချန်ဟွိုက်အန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွား၏။

သူ့လို အတုအယောင် အခြေတည်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူက လီချင်းရန်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမှာလား။

အမှန်ပင်။ သူက ယုံကြည်မှု မရှိသည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူက ငွေပေးကစားသူ ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ စွမ်းအားများ ရလာမည်ပင်။

သူ တကယ် အစွမ်းထက်လာမှသာ လီချင်းရန်ကို တရားဝင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက ခေါင်းမော့ရပ်နိုင်ပြီး ဖော်ထုတ်ခံရမည့် အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။

“စီနီယာ တွန့်ဆုတ်နေတယ်။”

လီချင်းရန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး နူးညံ့ပြီး အထီးကျန်သော ရယ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... စီနီယာဆီမှာ အမျိုးသမီး တပည့် ၁၀၀ကျော် ရှိနေတာပဲ။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လိုလုပ် အချိန် ရှိနိုင်မှာလဲ...”

ချန်ဟွိုက်အန်က စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းသင်္ကေတ တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

၁၀၀... ဘာကြီး...

အမျိုးသမီးတပည့် ဟုတ်လား...

ဘယ်တုန်းကလဲ...

“ငါ့မှာ... တပည့် မရှိဘူး..”

ဒုန်း...

လီချင်းရန် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ထရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“ဆရာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တပည့်ရဲ့ အရိုအသေပြုတာကို လက်ခံပေးပါ။”

“...”

သူ... သူက အခုချက်ချင်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တာလား..

ဒါပေမဲ့ ငါ သဘောတူတယ်လို့တောင် မပြောရသေးဘူးလေ...

အနာဂတ်မှာ ဖော်ထုတ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...

သို့သော် ထိုအဆင့်တွင် သူ့ကို ငြင်းဆန်ရန် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

နှစ်သက်မှုရမှတ် ၈၀ ရှိနေသည့်အတွက် သူ့ကို ငြင်းလိုက်လျှင် အများကြီး ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်နှာအမူအရာကို တည်တည်ထားပြီး လေးနက်သော အသွင်အပြင် ဆောင်လိုက်၏။

သူက မရှိသော မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သတ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး တပည့်၊ စစ်မှန်တဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ မင်းကို အကြွင်းမဲ့ သင်ကြားပေးမယ်။ မင်းလည်း ဇွဲရှိရှိနဲ့ ကျင့်ကြံရမယ်။ မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ရမယ်။ မင်းရဲ့ သက်တမ်းကို တိုးမြှင့်ရမယ်။ ပြီးတော့ အသက်ရှည်ရှည်နဲ့ ချမ်းချမ်းသာသာ နေထိုင်ရမယ်။ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ချင်းရန် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး...”

နှစ်ယောက်သား အပြုံးများ ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

ရိုးရှင်းသော လူသားစားသောက်ဆိုင် တစ်ခု၌ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သော သံယောဇဉ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်၏။

“ဒီလောကကြီးမှာ အရာအားလုံးက ကံတရားနဲ့ ယှက်နွယ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ကံတရားကနေတဆင့် ငါတို့ အချင်းချင်း ဆွဲဆောင်ခံရတာပဲ...”

ချန်ဟွိုက်အန် ဗီအာဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ ထိုစကားလုံးများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ပေါ်လာသည်။

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျေနပ်နေမိသည်။

တပည့်ခံယူခြင်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကိစ္စ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

လီချင်းရန်က စားသောက်ဆိုင်၏ အရင်းအမြစ်များကို ရိုးရှင်းစွာ အသုံးပြုပြီး သူ၏ ဆရာအသစ်အတွက် ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ဖျော်ပေးခဲ့သည်။

သူ့တွင် ဆရာ ရှိနေသည့်အတွက် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို မည်သို့ဝင်ရန် စီစဉ်ထားကြောင်း မေးသောအခါ...

လီချင်းရန် ရိုးရှင်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။

“ဆရာက ဆရာ၊ ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းပါ...”

ချန်းယွန်ဘုံတွင် ဂိုဏ်းအများစုက ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်တင်းကျပ်ခြင်း မရှိပေ။

ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိ တပည့်အများစုတွင် ကိုယ်ပိုင်ဆရာများပင် မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ဂိုဏ်း၏ စာကြည့်တိုက်မှ သင်ယူကြသည်။ သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ရေး ခန်းမများတွင် အကြီးအကဲများ ဟောပြောသည်ကို နားထောင်ကြသည်။

ဆရာရှိပြီးသား တပည့်များကိုမူ ဂိုဏ်း၏ အလျှို့ဝှက်ဆုံးပညာရပ်များအား ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့် ပေးလေ့မရှိပေ။

ဂိုဏ်းဝင်ခြင်းက ဆရာတစ်ဦး တင်ခြင်းကို မဆိုလိုပေ။

ဂိမ်းမှ မထွက်ခင် ချန်ဟွိုက်အန်က မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိုးကြိုးမီးအဆောင် အားလုံးကို လီချင်းရန်ထံ ပေးခဲ့သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ လင်းရှီးတောင်ကြား ဖြစ်သည်။

မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ရာ...

ထျန်းချွမ်မြို့တွင် လင်းရှီးတောင်ကြားမှ ကျင့်ကြံသူတိုင်းက အစိမ်းရောင် တောက်ပနေ၏။ လုံးဝ ဖော်ရွေမှုကို ညွှန်ပြနေပေသည်။

ထိုအရာက ဘေးကင်းသော ရွေးချယ်မှုပင်။

ယူလင်းဂိုဏ်း၊ ဇန်ဂိုဏ်းနှင့် ဆိုလာကျောင်းတော်တို့နှင့် မတူပေ။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံသူများက အဝါနှင့် အစိမ်းရောင် ရောနှောနေသည်။ သတိပေးချက် လက္ခဏာ ဆိုသည်မှာ ရှင်းနေ၏။။

လင်းရှီးတောင်ကြားအပြင် အစိမ်းရောင်အလင်း အပြည့်အဝ ပြသသော တစ်ခုတည်းသော အခြားဂိုဏ်းမှာ ဓားကျောင်းတော်ပင်။

သို့သော် ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ လူသစ်စုဆောင်းမှုက တပည့်တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

“ချင်းရန်က ဂိုဏ်းကို သွားတော့မယ်။ ပြီးတော့ ငါ...”

“ငါ ပိုက်ဆံရှာဖို့ သွားရမယ်...”

ချန်ဟွိုက်အန်က အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဝတ်အစား လဲပြီးနောက် သူက ပါ့ကျီအတွက် ထမင်းတစ်ပန်းကန် ချက်ပေးပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ...

အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ပါဆယ်ထုပ် နှစ်ခု...

တစ်ခုက [မိုးကြိုးမီးအဆောင်များ] ဟု ရေးထားသည်။

အခြားတစ်ခုက [ချင်းရန်၏စိတ်ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်] ဟု ရေးထားသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူက မေးခွန်းသင်္ကေတတစ်ခု ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ဒါဆိုရင်...

အဓိကတာဝန်ဆုလာဘ် မိုးကြိုးမီးအဆောင်တွေက...

ငါ့အတွက် ရည်ရွယ်တာလား...

ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါတွေကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ...

တံခါးမှာ ကပ်ထားရင် အရူးလို့ ထင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား...

သူ ပါဆယ်ထုပ်ကို ဖြေလိုက်သည်။

အတွင်းတွင် မိုးကြိုးမီးအဆောင် ၁၀ခု အမှန်တကယ် ရှိနေပြီး လက်ရာမြောက်စွာ ပြုလုပ်ထားကာ ဟင်းသပြဒါးအနံ့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

“စိတ်ရင်းမပါဘူး။ အားလုံးက သာမန်အဆင့်တွေပဲ...”

ချန်ဟွိုက်အန် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဒါတွေက အသုံးမဝင်ဘူး။

တကယ့် တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်ထက် အလှဆင်ပစ္စည်းနဲ့ ပိုတူနေတယ်။

သို့သော် သူ တစ်ခုကို တံခါးတွင် ကပ်ပြီး နောက်တစ်ခုကို ပြတင်းပေါက်တွင် ကပ်လိုက်၏။

နံရံတွင် ချိတ်ထားသော ကြေးခွံနက်ဓားနှင့်အတူ ဈေးပေါသော ဟိုတယ်အခန်းက ချက်ချင်းပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။

“မဆိုးပါဘူး။ နည်းနည်းတော့ ကြည့်ကောင်းသားပဲ...”

သူက ညည်းညူသော်လည်း အပြင်အဆင်ကို ကြိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက စိတ်ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် ပါဆယ်ထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ခြောက်တွေ ဖြစ်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အတွင်းထဲ၌ ....

တကယ့် ဖျော်ပြီးသား လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ဖြစ်နေ၏။

အဖုံးနှင့် ခွက်ကို လေလုံအောင် ပိတ်ထားသည်။

သူ တံဆိပ်ခွာပြီး အဖုံးဖွင့်လိုက်ရာ...

အတွင်းမှ လက်ဖက်ရည်က နွေးနေဆဲပင်။

“လခွမ်းတဲ့မှ...”

“ဂိမ်းရေးဆွဲသူတွေက တကယ်ပဲ ဘေးခန်းမှာ နေနေကြတာလား...”

ယခင်က ကွမ်ယုသည် ဟွာရှောင်ကို ခေါင်းမဖြတ်ခင် ဝိုင်ကို နွေးအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုတွင်တော့...

ဂိမ်းရေးဆွဲသူများက သူ၏ တာဝန်ဆုလာဘ်များနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်နွေးကို အမှန်တကယ် ဆက်သနေကြလေသည်။

ပြီးပြည့်စုံသော ဗီအိုင်ပီ ကစားသမား အတွေ့အကြုံအတွက်ပင်...

သူတို့က အကုန်အစင် လုပ်ပေးနေကြ၏။

ချန်ဟွိုက်အန်က ပခုံးတွန့်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“အင်း~”

ရနံ့က ယခင်က ရရှိခဲ့ဖူးသော ကာကွယ်ရေးအဆောင်များနှင့် လက်ပတ်များနည်းတူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ကျေနပ်မှုဖြင့် မှိတ်သွားခဲ့သည်။

“အတော်လေး အသေးစိတ်ကျတယ်။ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ...”

သာမန် လက်ဖက်ရည် ဖြစ်နေသည့်တောင် သူ့ကို ပိုမို၍ ပေါ့ပါးပြီး လန်းဆန်းသလို ခံစားရစေသည်။

သူ သတိမထားမိသည်မှာ...

ဂိမ်းအတွင်းမှ စနစ်သတိပေးချက် တစ်ခု အရူးအမူး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

[ ကျန်ရှိသော သက်တမ်း = ၄၅ ရက် ]

[ ကျန်ရှိသော သက်တမ်း = ၈၄ ရက် ]

[ ကျန်ရှိသော သက်တမ်း = ၇၉ ရက် ]

သူ၏ သက်တမ်း တန်ဖိုးက နှလုံးခုန်တိုင်းတာစက်ကဲ့သို့ အတက်အကျ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

[ ကျန်ရှိသော သက်တမ်း = ၇၈ ရက် ]

စိတ်ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပြီးနောက် ချန်ဟွိုက်အန်က ခွက်ကို ခေါင်းအုံးအောက် ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် တောင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူက အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

“နေပါဦး... ငါ လမ်းလျှောက်လို့ ရနေပြီလား...”

သူက ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားကြည့်သည်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကြည့်သည်။ ထို့နောက် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

ကျောက်ပတ်တီးကို ဆွဲခွာလိုက်ရာ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ...

ခြေထောက်များ လုံးဝ ကောင်းမွန်နေခြင်းပင်။

အရွတ် သို့မဟုတ် အရိုး ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းရန် ရက်ပေါင်း ၁၀၀ ကြာတတ်သည်ဟု ဆိုရိုးစကား ရှိပေသည်။

သူ့လို အရိုးကင်ဆာလူနာအတွက် ရက်၁၀၀ မကပေ။ တစ်သက်တာ မသန်စွမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုတွင်...

ကျိုးပဲ့နေခဲ့သော အရိုးများက အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းသွားရုံသာမကဘဲ...

ယခင်ထက် ပိုမို ကောင်းမွန်သလို ခံစားနေရ၏။

“ဟင်း...တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ...”

ချန်ဟွိုက်အန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း အတွေးနက်နေသည်။

ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်လာတာလဲ...

နွေဦးပြန်လည်နုပျိုခြင်း အပ်ပညာရပ်ကြောင့်လား...

ဒါမှမဟုတ် သွေးကြောဖွင့်အပ်စိုက်ပညာရပ်ကြောင့်လား...

ကင်ဆာဆဲလ်တွေက လျို့ဝှက်မျိုးရိုးဗီဇစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်တာလား...

...

ကင်ဆာက ငါ့ကို အထူးကုသနိုင်တဲ့ ဗန်ပိုင်းယားအဖြစ် ပြောင်းပေးလိုက်တာလား...

သူ၏ သီအိုရီကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူက သင်တုန်းဓားတစ်ချောင်းကို ယူပြီး လက်ချောင်းပေါ်တွင် သေးငယ်သော ရှရာ တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သွေးတစ်စက် ထွက်လာ၏။

သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အနာက အနာဖေး တက်လာပြီး စတင် ပျောက်ကင်းသွားခဲ့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန် ပထမတွင် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် တောင့်သွားသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်း ရယ်ပြီး ခါးထောက်ကာ မတ်မတ် ရပ်လိုက်၏။

“လခွမ်း.... ငါ စူပါမန်း ဖြစ်သွားတာလား...”

“ဟားဟားဟားဟားဟား ငါက... စူပါမန်းပဲကွ...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ဖိနပ်ဘူးအဖုံး အနည်းငယ် ပွင့်လာသည်။

အတွင်းတွင် စူးရှသောကြောင်မျက်လုံးတစ်စုံက မကောင်းသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် တောက်ပနေ၏။

ကြောင်နက် ပါ့ကျီက ချန်ဟွိုက်အန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

[ တစ်ခုခု မှားနေပြီ ...]

[ ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်နေတာလဲ။ ဒါက အတွင်းပိုင်း ကုစားမှုကို မြန်ဆန်စေတဲ့ အခြေခံ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လည်ပတ်မှုပဲ မဟုတ်ဘူးလား ]

[ သူ့မှာ အင်မော်တယ်ရတနာ ရှိတယ်။ မှော်ဓား ရှိတယ်။ ဒီလို အခြေခံဗဟုသုတမျိုးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲ ]

[ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒီသားရဲ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ် ]

[ ဒီမှာ အခွင့်အရေးတွေ ရှိနိုင်ပေမယ့် အတော်လေးကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာ တစ်ခုခုလည်း ရှိနေတယ်... ]

[ ဒီဘုရင်က အခုမှ ပြန်မွေးဖွားလာတာ။ ဒီမှာ အသေမခံနိုင်ဘူး ]

မှန်ပေသည်။ ပါ့ကျီက သာမန်ကြောင် မဟုတ်ပေ။

သူ အမှန်တကယ်တွင် မွေးကင်းစ ကြောင်နက်တစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူထားသော ကမ္ဘာဦးသားရဲ တောက်တီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

တောက်တီးအနေဖြင့် သူက သန်မာလာရန်အတွက် စားသုံးရုံသာ လိုအပ်သည်။

မူလက ထိုအစွမ်းထက်သော လူသားနောက်လိုက်လျှင် ကောင်းမွန်သော အစားအစာ ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်...

သူ စားရသည်က နေ့တိုင်း ထမင်းဖြူ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ယခု ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုလူက ရူးသွားပုံ ရသည်။

အန္တရာယ်များသည်။ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှ၏။

ယခု မထွက်သွားလျှင် သူ သေပေလိမ့်မည်။

သူ၏ အကြည့်က တံခါးပေါ်သို့ အာရုံစိုက်နေသည်။

ဒီအရူးကောင် အပြင်ထွက်တာနဲ့...

ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောတယ်။ ငါ ကြိုက်တဲ့နေရာ သွားလို့ရတယ်။

သူ လိုတာက ဆက်စားနေဖို့ပဲ...

တစ်နေ့ကျရင် ငါက တားဆီးမရနိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်လာမှာ။

ဟီးဟီးဟီးဟီး...

စဉ်းစားလိုက်ရုံနဲ့ဖြင့် ပါ့ကျီ၏ပါးစပ်က ယုတ်မာသောအပြုံးကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွား၏။

...