ထွက်သွား
Vol. 6 Ch. 57
ထျန်းချွမ်မြို့။
တာအိုစုံစမ်းရေးစင်မြင့်က လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေ၏။
အများစုမှာ ဒေသခံများ မဟုတ်ကြဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် ဒေသအသီးသီးမှ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြွင်းချက်မရှိ သူတို့အားလုံးသည် သေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအထဲမှ အချို့မှာ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်ထားသော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ သူတို့သည် သိုင်းပညာရှင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ သို့မဟုတ် မွေးရာပါ ပညာရှင်များဟု ချီးမွမ်းခံရသူများပင် ကျင့်ကြံသူများရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ အခွင့်အရေးသာရလျှင် သူတို့သည် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတစ်ခုတွင် နေရာရရှိရေးအတွက် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းများသည် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် ပါရမီကိုသာ တန်ဖိုး ထားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သိုင်းပညာ စွမ်းရည် မည်မျှပင် မြင့်မားစေကာမူ ကျင့်ကြံခြင်း ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မျှ မရှိပေ။
ချီယန်ဂိုဏ်းမှ တပည့်အနည်းငယ်က လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး အချင်းချင်း ညည်းညူနေကြသည်။
“ဟူး... ဒီနှစ် မနှစ်ကထက် တပည့်တွေ ပိုသေကြတယ်...”
“အရင်တုန်းကဆို တာအိုစုံစမ်းရေးညီလာခံကို တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ် ကျင်းပတာ။ နောက်တော့ ခြောက်လ တစ်ကြိမ်၊ နောက် သုံးလတစ်ကြိမ်၊ အခုတော့ လတိုင်းပဲ။ ဒီနှုန်းနဲ့ဆို အင်မော်တယ်တွေတောင် မောသွားလောက်တယ်...”
“မတတ်နိုင်ဘူး။ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေတောင် တစ်ဆို့မှုမှာ ပိတ်မိနေကြတာ။ ငါတို့လို သာမန်တပည့်တွေဆို ပြောမနေနဲ့တော့...”
“ဒီတစ်ခါ ကောင်းမွန်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် နည်းနည်းလောက်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သုံးသွယ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်သွယ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်တွေဆို အကောင်းဆုံးပေါ့။ သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီရှင်လား။ အဲဒါကတော့ မျှော်လင့်ချက် ကြီးလွန်းရာ ကျပါတယ်...”
ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ တာအိုစုံစမ်းရေးစင်မြင့်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“လီချင်းရန်။ ရေဓာတ်သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်...”
ထိုစကားလုံးများသည် လူအုပ်ကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေ၏။
“သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်။ တစ်ယောက်ယောက်မှာ သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိတယ်တဲ့...”
“ငါ့ကို ပြစမ်း...”
“ဒီတပည့်အကြောင်း အကုန်ကို အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်အတွင်း စုံစမ်းလိုက်...”
လီချင်းရန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက ဂိုဏ်း လူသစ်စုဆောင်းသူ အုပ်စုကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။
“သူငယ်ချင်းလေး။ ငါတို့ ချီယန်ဂိုဏ်းကို ဝင်ပါ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ် ကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူလိမ့်မယ်...”
“ချီယန်ဂိုဏ်း။ မင်း နောက်နေတာလား။ သူက ရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်လေ။ ငါတို့ စုရွှေဂိုဏ်းနဲ့ပဲ သင့်တော်တယ်။ ငါတို့မှာ အကောင်းဆုံး ရေဂုဏ်သတ္တိ ကျင့်ကြံနည်းတွေ ရှိတယ်...”
“ကိရိယာသန့်စင်ဂိုဏ်းကိုရော...”
“ငါတို့ ဇန်ဂိုဏ်းက... တကယ်တော့ ထားပါ။ မေ့လိုက်တော့...”
လီချင်းရန်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖော်ရွေပြီး စိတ်အားထက်သန်သော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွား၏။
သီးသန့် ရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က ဒီလောက်တောင် လူကြိုက်များတာလား...
လုချန်ထျန်း သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲ ခေါ်သွင်းခဲ့တုန်းက ထိုသို့ ရူးသွပ်မှုကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
လူအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားချိတ်ထားသော သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လီချင်းရန် ဘက်သို့ မျက်လုံးမှေး ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ မကြည့်နေကြောင်း သေချာပြီးနောက် သူ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျုပ်တို့ အကောင်ကြီးကြီး မိပြီ။ သီးသန့် ရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီရှင် တစ်ယောက် အခုလေးတင် ပေါ်လာတယ်။ လှုပ်ရှားသင့်လား...”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားမှ အလျင်စလို အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မလုပ်နဲ့ဦး။ ငါ ဒီဘက်မှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြေရှင်းနေတုန်းပဲ။ အဲဒါက ပိုအရေးကြီးတယ်။ အခြေအနေကိုပဲ စောင့်ကြည့်ထား...”
အဘိုးအို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာက ရှုံ့တွသွားခဲ့သည်။
သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က ရှားပါးသော ပါရမီရှင်ပင်။ ခဏလေးအတွင်း အခြားဂိုဏ်းများက သူ့ကို လုယူသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ရန် အတွက် လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ရမည်လား။ ထိုအရာက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းများ၏ နည်းလမ်းနှင့် မည်သည်မှ ကွာခြားမည် မဟုတ်ပေ။
“ထားလိုက်တော့။ နေရဖို့ ကံပါရင် နေလိမ့်မယ်။ ထွက်သွားဖို့ ကံပါရင် တားလို့ မရနိုင်ဘူး...”
သူက ထိုစကားများကို ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လူအုပ်ထဲမှ နူးညံ့သော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ညီမလေး။ ငါက လင်းရှီးတောင်ကြားရဲ့ ကြိုဆိုရေး အကြီးအကဲ လျူရှန်းယန်ပါ။”
“မင်းရဲ့ ရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က ဆေးပညာနဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ လင်းရှီးတောင်ကြားကို ဝင်ပါလား...”
လူအုပ်ကြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘေးတွင် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ အများအပြား ဝန်းရံထားကြသည်။
ပါးလွှာသော ဇာပဝါဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူက လမ်းလျှောက်လာရာ ပန်းရနံ့များ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ခြေထောက်အောက်တွင် ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းလာ၏။
“လင်းရှီးတောင်ကြားပဲ...”
“သြော်... ဒါဆို ပြီးပြီပေါ့။ သူ သေချာပေါက် သူတို့ဆီ ဝင်တော့မယ်...”
“ဘာ... မင်းက လင်းရှီးတောင်ကြားနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မယ် ထင်လို့လား။ အနာဂတ်မှာ သူတို့ရဲ့ အကူအညီ ဘယ်တော့မှ မလိုအပ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းထားတာ ပိုကောင်းမယ်...”
တီးတိုးပြောသံများကို ကြားရသောအခါ လီချင်းရန်၏ နှလုံးသား ဝမ်းသာမှုဖြင့် မြင့်တက်လာ၏။
သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ လင်းရှီးတောင်ကြားသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် အခွင့်အရေးက တံခါးလာခေါက်နေလေပြီ။
လျူရှန်းယန်က လီချင်းရန် အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဇာပဝါအောက်ရှိ ညှို့ယူနိုင်သော မျက်လုံးများက ကောင်မလေးအပေါ် ခဏတာ ဝဲနေပြီးနောက် လေးစားအားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက တော်တော်လေး လှတာပဲ။ ပြီးတော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း ကျော့ရှင်းတယ်။ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်... မင်း တခြားဂိုဏ်းတစ်ခုမှာ အလဟဿ မဖြစ်ချင်ဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒီညစ်ပတ်တဲ့ ယောကျ်ားတွေကို မင်း မျက်စိအရသာခံခွင့်ပေးမှာလား...”
“လင်းရှီး တောင်ကြားကို လာခဲ့ပါ။ ဒီမှာ ငါတို့ ညီအစ်မတွေက မိသားစုပါပဲ....”
လီချင်းရန် ကြားဖူးသည်မှာ လင်းရှီးတောင်ကြားက အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများကိုသာ လက်ခံသည်ဟု ဆိုသည်။
ရှားပါးသော ကိစ္စရပ်များတွင် သူတို့က အမျိုးသားတပည့်များကို လက်ခံကြ၏။ သို့သော် သင်းကွပ်ခံရရန် ဆန္ဒရှိမှသာ။
ယခင်က သူ တွေးခဲ့သည်မှာ အမျိုးသမီးများသာရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းက သူ့အား ဒုက္ခများစွာ သက်သာစေလိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။ အခြားဂိုဏ်းများတွင် သူက စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် အကြီးအကဲများနှင့် ဆက်ဆံရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူ၏နှလုံးသားက ဆရာအပေါ်၌သာ အပြည့်အဝ ဆက်ကပ်ထား၏။ ရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးများကို ကိုင်တွယ်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
လင်းရှီးတောင်ကြားက ဖိတ်ခေါ်ကမ်းလှမ်းပြီး သူလည်း အလွန်လိုလားနေသောကြောင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကမ်းလှမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ။ လင်းရှီးတောင်ကြားကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူစရာပါ...”
လီချင်းရန် မည်မျှ လိမ္မာကြောင်း မြင်ရာ လျူရှန်းယန် ပို၍ပင် သဘောကျသွားသည်။ သူက ဘေးနားမှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒီညီမလေးကို သခင်မလေးဆီ ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ သူကို ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်။ တခြား အလားအလာရှိတဲ့ ပျိုးပင်တွေ ပေါ်လာမလားဆိုတာ ငါ ဒီမှာ ဆက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ...”
လီချင်းရန်ကို ဇိမ်ခံ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။
ပါးလွှာသော ခရမ်းရောင်လိုက်ကာက ကုတင်ပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ထားပြီး နောက်ကွယ်ရှိ သွေးဆောင် ဖြားယောင်းသော ကိုယ်ရိပ်ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ ရှည်လျားပြီး ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်တစ်ချောင်း လိုက်ကာအောက်မှ ဆန့်ထွက်လာပြီး ပျင်းရိစွာ လှုပ်ရှားနေ၏။ အနီအရောင် သုတ်လိမ်းထားသော နူးညံ့သော ခြေချောင်းများက နှုတ်ခမ်းနီထဲ နှစ်ထားသော ပုလဲငယ်ငါးလုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှလူသည် ဆူညံသံကို မကြိုက်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများက ရိုးရှင်းစွာ နှုတ်ဆက် ဦးညွှတ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
ထိုသူက လင်းရှီးတောင်ကြား၏ သခင်မလေး ဖြစ်ရပေမည်။
တစ်ဖက်လူက အမျိုးသမီး ဖြစ်သော်လည်း လီချင်းရန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေ၏။ အလှည့်ကျော်ပြီး စကားမပြောရဲပေ။
ခဏကြာသောအခါ လိုက်ကာ နောက်ကွယ်မှ ခြေထောက်က လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
အတွင်းမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်က တစ်ရေးအိပ်ရာမှ နိုးလာသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးနောက် ကြည်လင်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ရေဓာတ်သီးသန့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်။ မဆိုးဘူး။ မဆိုးဘူး။ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်လာဖို့ ငါ လဝက်လောက် စောင့်နေခဲ့ရတာ...”
“စီနီယာ မြှောက်လွန်းနေပါပြီ...” လီချင်းရန် အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနားလာခဲ့... ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့။”
လီချင်းရန်က လိုက်နာပြီး လိုက်ကာဆီသို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။ လေးလံသော ပန်းရနံ့ သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အတွင်းသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
လိုက်ကာအတွင်းမှ မိန်းကလေးက သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။
“မင်း တော်တော် လှတာပဲ။ ငါတောင် နည်းနည်း မနာလို ဖြစ်မိတယ်...”
“ငါ့ကို ပြော။ မင်းမှာ တာအိုအဖော် ရှိလား...”
လီချင်းရန် ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။
သူက ရှိချင်မိသည်။
သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် သူ၏ ဆရာက သူ့ကို ထိုသို့ မြင်လိမ့်မည် မဟုတ်လောက်ပေ။
သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး...”
“အရင်ကရော ရှိခဲ့ဖူးလား...”
“တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး...”
“သိပ်ကောင်းတယ်...”
သခင်မလေးက ထိုအဖြေကို ကျေနပ်နေပုံရသည်။ ဖြူဖျော့သော ခြေထောက်တစ်ချောင်းက လိုက်ကာကို အနည်းငယ် မလိုက်ရာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့သော မေးစေ့နှင့် ဖမ်းစားနိုင်သော မက်မွန်ပွင့် မျက်လုံး တစ်စုံ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“လက်ပေး...”
လီချင်းရန် လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သွယ်လျသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ် တင်လိုက်ရာ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
အတော်ကြော တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် လင်းရှီးတောင်ကြား၏ သခင်မလေးက လက်ချောင်းများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ခန့်မှန်းရခက်နေသည်။
“အမ်... မင်းက ထူးချွန်တဲ့ အတွင်းအား ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံထားပြီးသားပဲ။ မင်းရဲ့ ရေဓာတ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်နဲ့ လုံးဝ ကိုက်ညီတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်... မင်းမှာ ဆရာ ရှိလား...”
“ရှိပါတယ်...” လီချင်းရန် လိမ်၍ မရကြောင်း သိသည်။ သူက လှည့်စားရာတွင် မကျွမ်းကျင်ပေ။
“ယောကျ်ားလား။ မိန်းမလား။” သခင်မလေး၏ အသံ အနည်းငယ် စူးရှလာ၏။
“ယောကျ်ားပါ...”
အခန်းထဲရှိ လေထုက ချက်ချင်း ရေခဲသဖွယ် အေးစက်သွား၏။
လီချင်းရန် တောင့်တင်းသွားပြီး လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ အေးစက်သော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ထွက်သွား...”
သခင်မလေး၏ လက်တစ်ချက် ခါလိုက်ရုံဖြင့် သီးသန့် အခန်း၏ တံခါးများ ဆောင့်ပွင့်သွားသည်။
အားပြင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုက လီချင်းရန်ကို အခန်းထဲမှ မောင်းထုတ်လိုက်၏။