အခန်း (၆၇)

မျက်နှာကို အုပ်ထားသော ချန်ဆန်းရှီသည် လှံရှည်နှင့် လေးကို ကျောတွင်

လွယ်ကာ ဒုတိယအလွှာတောင် သို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ချီတက်နေသည်။

ညသည် မှောင်မဲနေပြီး လေတိုက်နေသည် လမင်းကြီးကို မမြင်ရတော့ပေ

သူသည် နက်ရှိုင်းသော တောင်ကြားတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ညဘက်

သတ္တဝါများ၏ အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည် အခြားသော အနှောင့်အယှက်များ မရှိပေ။

ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်းဘက်မှသာ မှိန်ဖျော့သော လိမ္မော်ဝါရောင် မီးရောင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဝင်ပေါက်တွင် သိုင်းပညာခန်းမတပည့်များ အတော်များများက ဂိတ်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

"အတွင်းထဲမှာ သရဲတွေမရှိဘူးဆိုမှ ထူးဆန်းမယ်"

ချန်ဆန်းရှီသည် အနီးအနားရှိ သိပ်သည်းသော သစ်တောထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ့တွင် "ခြေရာခံခြင်းနှင့် ပုန်းအောင်းခြင်း" စွမ်းရည်ရှိသောကြောင့် မျက်နှာရှေ့မှ လက်ကိုပင် မမြင်နိုင်သော မှောင်မိုက်သော ပတ်ဝန်းကျင် တွင်ပင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်ပြီး ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်း သို့ သတိမပြုမိဘဲ ချဉ်းကပ်နိုင်သည့် ကြမ်းတမ်းသော လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူသည် ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်း ၏ ဘေးဘက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချန်ဆန်းရှီက ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်း အတွင်းရှိ ပုံစံကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် အသွင်ပြောင်းလဲထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ တကယ်ပင် ဆေးဖက်ဝင်

ဥယျာဉ်ဖြစ်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာကို အတွင်းရော အပြင်ပါ စိုက်ပျိုးထားသည်။

"ငါ နောက်မှ ထုပ်ပိုးပြီး ယူသွားမယ်"

"ငါ အိတ်တစ်လုံး ယူလာသင့်တာ"

"ဒါတွေအားလုံးက ငွေတွေပဲ"

သူက မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

မကြာသေးမီက ရှန်ထင်ချွန်ကြောင့် ငွေများ ကုန်ခန်းသွားသော်လည်း သိုင်းပညာခန်းမမှာတော့ လုံလောက်စွာ ချမ်းသာနေသေးသည်။

"အဓိက ကိစ္စကို အရင်လုပ်ရမယ်"

ချန်ဆန်းရှီက ဂရုတစိုက် ရေတွက်သည်။

ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်း ၏ ဝင်ပေါက်အမျိုးမျိုးကို စောင့်ကြပ်နေသော တပည့် ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့် ရှိသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့က အတော်လေး ကွဲပြား နေကြသောကြောင့် ကိုင်တွယ်ရ မခက်ခဲပေ။

သူက သူရဲ့ ခါးမှ မြှားအမျိုးအစားများစွာထဲမှ ပန်းပွင့်အပ်မြှား ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းယူကာ တိကျစွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဤမြှားအမျိုးအစားသည် နာမည်နှင့်လိုက်အောင် ပြားချပ်သော ခေါင်း နှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော ဓားသွားရှည် ပါရှိပြီး ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း အားကောင်းကာ ဆူညံမှုမရှိဘဲ လူများကို တိတ်ဆိတ်စွာ သတ်နိုင်သည်။

"ဒီလို ညဉ့်နက်တဲ့ အချိန်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာလည်း ခက်ခဲတဲ့ ဘဝပါပဲ၊ ကောင်းကောင်း အနားယူပါ"

"ဆူး——"

"ဆူး——"

မိနစ်ဝက်အတွင်း သိုင်းပညာခန်းမတပည့် ရှစ်ယောက်လုံးသည် အသံမထွက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ချန်ဆန်းရှီက ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်း ထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင် သူသည် မီးရောင်၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဤ နက်ရှိုင်းသော တောင်များနှင့် တောများထဲတွင် တကယ်တမ်းတော့ အိမ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။

အပြင်ဘက် အသေးစိတ်အချက်အလက်များအရ ၎င်းကို မကြာသေးမီကမှ ဆောက်လုပ်ထားပုံရသည်။

"အား..."

ချန်ဆန်းရှီ မချဉ်းကပ်မီမှာပင် အတွင်းထဲမှ အားနည်းသော ညည်းတွားသံ ကို သူကြားနေရသည်။

အိမ်ကြီးအတွင်း၌

ခန်းမအဖြစ် အသုံးပြုသင့်သည့်နေရာတွင် ပရိဘောဂမရှိဘဲ မှိန်ဖျော့သော ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင်ဖြင့် လင်းနေသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆံပင်ဖြူ သော ဆေးဆရာ တစ်ဦးသည် ဆေးကြိတ်

ဆုံကို တွန်းနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပစ္စည်းအချို့ ထည့်ပေးနေကာ စည်းချက်ကျကျ ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအပြင် လတ်ဆတ်သော ဝိညာဉ်အစေ့တစ်ထုပ်ကို ချထားသည်။

လျိုကျန်းက အနီးတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်နေသည်။

ဓားအရိပ်များ လျှပ်တိုက်နေပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သည်။

"ဝှစ်——"

သူသည် ချွေးများရွှဲပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှသာ ရပ်တန့်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိုမင်းသော အစေခံ တစ်ဦးသည် နောက်ခန်းမှ ကြိုးတုပ်ထားသော လူတစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်လာသည်။

ကြိုးတုပ်ထားသော လူသည် ကြမ်းတမ်းသော လျှော်အဝတ်အစား ဝတ်ထားပြီး ကြံ့ခိုင်ပုံရသော်လည်း ယခုအခါ အလွန်အားနည်းပြီး ဖြူဖျော့နေကာ လည်ပင်းတွင် တွားသွားနေသော မြေတီကောင်များ ကဲ့သို့ အနက်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် သွေးကြောများ ရှိသည်။

သူသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေကာ နာကျင်သော ညည်းသံများကို ပါးစပ်မှ ထုတ်လွှတ်ပြီး အဆက်မပြတ် သွေးမည်းများ အန်နေသည်။

"သူတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ခေါင်မိုးပေါ်တွင်

နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လာသော ချန်ဆန်းရှီသည် အုတ်ကြွပ်များ ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူသည် အဆိပ်သင့် နေပုံရသည်။

သိုင်းပညာခန်းမ က လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းပြီး အဆိပ်ခတ်ကာ ဆေးစမ်းသပ်မှု လုပ်နေတာလား။

သူ၏ အကြည့်သည် အခန်းတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဆေးကြိတ်ဆုံဘေးတွင်...

'ဝိညာဉ်အစေ့လား'

ချန်ဆန်းရှီ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ် ကျယ်သွားသည်။

စစ်တပ်စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော လယ်မြေများရှိသည်၊ သူသည် ဤအရာကို ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

လုံချင် ခေတ်၏ နှစ်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘွားဧကရာဇ် က နတ်တစ်ပါးကို အိပ်မက်မက်ပြီး ရတနာများ ပေးသနားခဲ့သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

နိုးလာသောအခါ သူသည် နိုင်ငံ၏ စိုက်ပျိုးနိုင်သော မြေတစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဤအပင်ကို စိုက်ပျိုးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာကို နတ်ဆေးပင်များ ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ၎င်းသည် တကယ်တမ်းတော့ အဆိပ်မြက် ဖြစ်သည်။

မည်သူမဆို စားသုံးပါက ချက်ချင်း သေဆုံးမည်ဖြစ်ပြီး ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရောဂါလက္ခဏာများသည် သူ၏ရှေ့မှ လူနှင့် ဆင်တူသည်၊ သွေးကြောများ အနက်ရောင်ပြောင်းသွားပြီး အပေါက်တိုင်းမှ သွေးများ စီးကျသည်။

သိုင်းပညာခန်းမ သည် အသက်ရှင်နေသော လူများ ကို ဖမ်းဆီးပြီး ဝိညာဉ်

အစေ့တွေ ကို ကျွေးနေတာလား။

ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။

ချန်ဆန်းရှီက အသက်အောင့်ကာ တိတ်တဆိတ် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုလူသည် အပေါက်တိုင်းမှ သွေးထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်သွားသည်။

လျိုမိသားစုမှ အိုမင်းသော အစေခံ ကအချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးဓားမြှောင် တစ်ချောင်း ထုတ်ယူကာအလောင်းကို ဗိုက်ခွဲရန် တက်သွားသည်။

သူ၏ လက်များသည် ခြောက်သွေ့သော အကိုင်းအခက်များ ကဲ့သို့ အသားကို ဆွဲဖြဲပြီး မည်းနက်သော ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ထောင့်တွင် ဆေးကြိတ်နေသော အဘိုးအိုအား ပေးလိုက်သည်။

"အဆိပ်ဓာတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ လူငယ်သခင် အခု စားလို့ရပြီ"

ဆေးဆရာ လီ သည်စစ်ဆေးပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးလိုက်သည်။

လျိုကျန်းသည် သွေးစွန်းနေပြီး နွေးထွေးနေဆဲ ဆေးလုံးကို ယူကာ မဆိုင်းမတွ မြိုချလိုက်သည်။

"ဟစ်"

ဆေးလုံးကို မြိုချလိုက်သည်နှင့် သူက နာကျင်စွာ အသက်ရှူသွင်းပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် သူ၏ အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော မြင်းပုံစံလေ့ကျင့်ခြင်း ကို လျင်မြန်စွာ စတင်လိုက်သည်။

ဆေး၏ ပြင်းထန်သော အာနိသင်များကို ခံစားရသော လျိုကျန်းက "ဖန်ချွမ် ကတကယ်ပဲ ပါရမီရှင် တစ်ဦးပဲ အဆိပ်အတောက်တွေကို စစ်ထုတ်ဖို့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ ကို အသုံးပြုဖို့ သူ ဘယ်လို စဉ်းစားခဲ့တာလဲ"

"ငါတို့ လူဆယ်ယောက်လောက်ပဲ လိုအပ်ပြီး အဆိပ်အတောက်ရဲ့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ဖယ်ရှားနိုင်တယ်"

"ဆေးလုံးတစ်လုံးရဲ့ အာနိသင်က ငွေသား တစ်ရာတေးဖိုး ဆေးဖက်ဝင်

ပစ္စည်းတွေနဲ့ တန်ဖိုးရှိတယ်"

"ဒါကတော့ ရိုးရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ ရှိသေးတယ်"

"ဝိညာဉ်အစေ့တွေရဲ့ အာနိသင်တွေကို တကယ် ထုတ်ဖော်ဖို့ဆိုရင် ငါတို့ နတ်ဘုရားရတနာ ကို အသုံးပြုရမယ်"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရှန်ထင်ချွန်က အရမ်း မောက်မာလွန်းလို့ ဒီနေ့အထိ နတ်ဘုရားရတနာ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိရသေးဘူး"

"ဟုတ်တယ်"

အိုမင်းသော အစေခံက သက်ပြင်းချသည်"မကြာသေးခင်က ပိုယန်ဟာ ပြဿနာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဆွန် ရဲ့ သွေးသားတွေတောင်မှ ရောက်လာပြီး ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းနေပုံရတယ်။ သိုင်းပညာခန်းမအမျိုးမျိုးက လူတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဆက်ဖမ်းဖို့ မရဲတော့ဘူး။ ဒီလူက ငါတို့ နောက်ဆုံး ရထားတာပဲ၊ နောက်ထပ် မရှိတော့ဘူး"

"ငါ အတော်အစွမ်းမပြနိုင်သေးဘူး"

လျိုကျန်းက "ဝိညာဉ်အစေ့တွေနဲ့တောင် ငါ လက်ရှိ အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှု့မှာသာရှိသေးပြီး အသေးစားအောင်မြင်မှု့အဆင့်နဲ့ အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်"

"ငါ တကယ်ပဲ ချန် ဆိုတဲ့ လူကို မနာလိုဖြစ်မိတယ် သူ သိုင်းပညာကို နှစ်လလောက် လေ့ကျင့်ပြီးမှ သွေးသန့်စင်ခြင်း အကြီးစားအောင်မြင်မှု ကို ရခဲ့တာ"

"ပြောရရင် အဖိုးကြီးဝူရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက သူ့ကို စော်ကားခဲ့လို့ အဲဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတာ..."

"အဲဒီတုန်းက ချင်ဖုန်း က သူ့အသက်ကို လိုချင်ခဲ့တာ နောင်မှာ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်လွှတ်ပေးမှာလဲ"

သူ စဉ်းစားလေလေ ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့လေလေ ဖြစ်သည် "ငါတို့ ခရိုင်ဝန်ကြီး ကျီ ကို ဖိအားပေးဖို့ လိုတယ် သူ အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် မရောက်ခင် သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို ပိုယန်ခရိုင်ကနေ မောင်းထုတ်ပစ်ရမယ်"

"ဒုန်း—"

သူ၏ စကားများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိုးကြေမွသံ တစ်သံသည် သူ၏ နားနားတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ရုတ်တရက်၊ မည်းနက်သော မိုးကြိုး တစ်ခုသည် ရိုက်ချလိုက်ပြီး အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် မှ အိုမင်းသော အစေခံ ၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ကာ သူ့၏ ဦးခေါင်းခွံကို လုံးဝ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်မှုဖြင့် ပွင့်ထွက်သွားစေသည်

"ဦးလေး ဝူ"

လျိုကျန်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီ မည်းနက်သော မိုးကြိုး နောက်တစ်ခု ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ဆီကို လာနေသည်။

"ဒုန်း"

လျိုကျန်း၏ အရိုးများသည် လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးဖြင့် သူ၏ ပခုံးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သူ့နောက်က နံရံတွင် တိုက်ရိုက် ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။

ဆေးဆရာ မှာလည်း မကျန် သူ၏ ပေါင်ကို မည်းနက်သော မိုးကြိုးဖြင့် ရိုက်ချိုးခံရပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

အရာအားလုံးသည် အလွန်ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး နှစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် သုံးစက္ကန့်သာ ကြာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ လျိုကျန်းသည် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ နားလည်လိုက်သည်။

မည်းနက်သော မိုးကြိုး ဆိုတာ မရှိဘူး။

သူ့ကိုယ်ထဲ စိုက်ဝင်နေတာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သံချပ်ကာဖောက်မြှားဖြစ်သည်

ဘယ်လို လေးနဲ့မြှားမျိုးက ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာလဲ။

သူက အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်တစ်ယောက်ပါ

"ဗုံး—"

နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခုသည် အပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်မိုးအုတ်ကြွပ်များသည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်ကာ ကြီးမားသော ရှင်းလင်းသည့် အပေါက် တစ်ခုကို ခေါင်မိုးတွင် ပြိုကျသွားစေသည်။

ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် လေးနှင့်မြှားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လှံရှည်ကို ကျောတွင်လွယ်ကာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြိုးစားနေတာကိုး"

ချန်ဆန်းရှီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။