အခန်း (၆၈)

"မင်းလား"

ထိုသူကို မှတ်မိလိုက်သည်နှင့် လျိုကျန်း ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်း တစ်ဝိုက်တွင် တပည့်ရင်း ရှစ်ဦးက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ထိုသူသည် အသံတစ်ချက်မထွက်ဘဲ ဘယ်လိုများ ခိုးဝင်လာနိုင်သည်ကို သူ စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"လူခေါ်လိုက်စမ်း...."

လျိုကျန်းက အော်ဟစ်ကာ ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒုန်း...."

သူ့လက်မောင်းကို မတင်လိုက်ရုံရှိသေး၊ နောက်ထပ် မည်းနက်သော လျှပ်စီးမြှားတစ်စင်း ထပ်မံလာရောက် ထိမှန်ရာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး နံရံတွင် သံမှိုစွဲသလို စိုက်မိသွားသည်။ သူ၏ ဓားရှည်မှာ 'ခလောက်' ကနဲ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုချန်"

လျိုကျန်းသည် သူ့ရှေ့မှ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူကို ကြည့်ကာ အပြုံးတစ်ပွင့် ညှစ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း နာကျင်မှု ပြင်းထန်လွန်း၍ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသည် "အစ်ကိုချန်၊ ဒီလောက်ထိ အစွန်းရောက်ဖို့ မလိုဘူးလို့ ထင်ပါတယ်နော်"

"စကားများမနေနဲ့"

ချန်ဆန်းရှီက သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူ၏ လက်နက်မှာ သိသာထင်ရှားလွန်း၍ မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ မစွပ်ထားသည်ဖြစ်စေ ကြီးမားသော ကွာခြားမှု မရှိပေ။

ဘေးကင်းရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အစအနများကို ရှင်းပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူက လျိုကျန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို နောက်ထပ်မြှားတစ်စင်း ထပ်

ပစ်လိုက်ပြီး ပြောသည် "နောက်ဆို ငါမေးတာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဖြေရမယ်"

အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။

သူသည် အစအနလေးများကို ခိုးနားထောင်ရုံဖြင့် အခြေအနေ အလုံးစုံကို မသိနိုင်ပေ။

အကောင်းဆုံးကတော့ စစ်မေးရန် သက်သေတစ်ယောက်ကို အရှင်ထားရှိရန်ပင်။

"အား....."

လျိုကျန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ဆက်တိုက် တောင်းပန်နေသည် "အစ်ကိုချန် ခင်ဗျား ဘာမေးမေး၊ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်လုံးကို မချွင်းမချန် ပြောပြပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ချန်ဆန်းရှီက "နတ်ဘုရားရတနာက ရှန်ထင်ချွန်လက်ထဲမှာ ရှိပြီး၊ အဲဒါကိုသုံးပြီး မင်းတို့ကို စစ်တပ်အတွက် ပစ္စည်းတွေ ထောက်ပံ့ဖို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာလား"

"မင်းဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

လျိုကျန်းမှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်လွန်း၍ နဖူးတွင် ချွေးစေးများဖြင့် ပြည့်

နေသည်"ခင်ဗျားပြောတာ မှန်ပါတယ်"

ချန်ဆန်းရှီက "အဲဒီ နတ်ဘုရားရတနာဆိုတာ အတိအကျ ဘာလဲ"

လျိုကျန်းသည် တစ်ခါတရံ အသက်ရှူရ ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြောသည် "ကျွ... ကျွန်တော် မသိပါဘူး..."

"ဒုန်း...."

ချက်ချင်းဆိုသလို နောက်ထပ်မြှားတစ်စင်း ထိမှန်လာကာ သူ့ညာဘက်ခြေထောက်ကိုပါ နံရံတွင် ရိုက်စိုက်လိုက်သည်။

"အား....."

လျိုကျန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် သတိမေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး "အစ်ကိုချန်၊ အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော် မလိမ်ပါဘူး ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေခဲ့တာပါ ဒီအရာက ဝိညာဉ်ဆန်ရဲ့ အနှစ်သာရကို သေချာပေါက် ထုတ်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာပဲ သိပါတယ်..."

"အစကနေ စပြော"

ချန်ဆန်းရှီက နောက်ဆုံး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘာရမ်မျိုးနွယ်စုပါ"

လျိုကျန်က နာကျင်မှုကို ခံစားရင်း သွားများ ကြိတ်ကာ ဆက်ပြောသည်"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက..."

အခြားတစ်ဖက်မှ အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် ပြောပြနေချိန်တွင်။

ချန်ဆန်းရှီသည် ကိစ္စ၏ အစအဆုံးကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လက

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာကာ ချင်ရှုံး ၏ ကိစ္စများအတွက် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေးလံသော မြက်ခင်းပြင်များတွင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘာရမ်မျိုးနွယ်စုတွင် ထီးနန်းဆက်ခံရေး တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဘာရမ်မျိုးနွယ်စု၏ တတိယမင်းသားသည် အာဏာသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်တာကြောင့် သူသေဆုံးကြောင်း ဟန်ဆောင်ပြီးနောက် မဟာရှန်

မင်းဆက် နယ်စပ်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာသည်။

သူမထွက်ခွာမီ ဘာရမ်မျိုးနွယ်စု၏ ရတနာဖြစ်သော နတ်ဘုရားရတနာကို ခိုးယူလာခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာကို မဟာရှန် ဧကရာဇ်အား ဆက်သကာ နန်းပြန်ရရန် စစ်တပ်အကူအညီ ရရှိရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ပိုယန် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်။

လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရမည်ကို စိုးရိမ်သော ဘာရမ်မင်းသားသည် ဒေသခံ တရားသူကြီးအား ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ နယ်မြေခံမြို့တော်သို့ အကြောင်းကြားကာ မြို့မှ ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး မြို့တော်သို့ လုံခြုံစွာ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ခရိုင်ဝန်ဖြစ်သူ အဖိုးအိုကျန်း သည် သူ၏ တစ်ဝက်သော ဘဝကို အုပ်ချုပ်ရေးလောကတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူကအချက်တစ်ချက်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

နယ်မြေခံမြို့တော်ရှိ အထက်လူကြီးများ ပါဝင်လာပါက သူ့အတွက် ဝေစု ဘယ်မှာ ရှိတော့မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူသည် သိုင်းပညာခန်းမကြီးလေးခုထံမှ အကူအညီတောင်းခံကာ ဤဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အမှုတော်ကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သွေးထွက်သံယို ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခရိုင်ဝန်နှင့် မင်းသားတို့ စကားပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ခန်းမသခင် ယွန်ဟဲက လောဘတက်လာသည်။

မင်းသား ပိုယန်တွင် ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသဖြင့် သူ့ကို သတ်ပြီး ရတနာကို သိမ်းယူလိုက်လျှင် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။

နောင်တွင် နတ်ဘုရားရတနာ၏ အကူအညီဖြင့် ပိုမို အင်အားကြီးမားလာပြီး ပိုယန်မှ ထွက်ခွာကာ ကျန်ဟူ ရှိ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကြီးမားသော အကြံစည်ဖြင့် သိုင်းပညာခန်းမကြီးလေးခုကပူးပေါင်းကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်၊ ပထမဦးစွာ အဆိပ်ခတ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ကာ ခရိုင်ဝန်နှင့် ဘာရမ်မင်းသားကို တစ်ပြိုင်နက် သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မင်းသားမှာ အထင်သေးလို့မရဘဲ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများတွင် သတ္တာသော့ကို အတင်းအကျပ်ယူကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သိုင်းပညာခန်းမကြီးလေးခုအတွက် ဖွင့်လို့မရသော သေတ္တာတစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် မင်းသားသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြန်ရောက်လာပြီး ခန်းမသခင် ယွန်ဟဲကို သတ်ကာ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ပြန်လည် ရယူသွားခဲ့သည်။

ကိစ္စကြီးသွားခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ထား၍ မရတော့ကြောင်း မြင်သောအခါ သိုင်းပညာခန်းမကြီးလေးခုသည် ရှန်ထင်ချွန်ထံမှ အကူအညီတောင်းခံပြီး သူလုပ်ဆောင်ပေးပါက နတ်ဘုရားရတနာရရှိသည်နှင့် အတူတကွ ခွဲဝေယူမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ၊

ချန်ဆန်းရှီပါဝင်လာခဲ့သည်။

ဘာရမ်မင်းသားအား လိုက်လံစဉ် မိစ္စာဂိုဏ်းက ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မင်းသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး မြို့ပြင်တွင် သေဆုံးခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုဘဏ္ဍာကို သူက ကောက်ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာ ရတနာရှာပုံတော်ပါပေ။

"ဝိညာဉ်အစေ့"

ချန်ဆန်းရှီက ဖိအားပေးကာမေးမြန်းလိုက်သည် "ဝိညာဉ်အစေ့ကို ဘာအတွက် သုံးတာလဲ"

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

လျိုကျန်းသည် ပါးစပ်ထဲ သွေးများဖြင့် "မင်းသားက အများကြီး မဖော်ထုတ်ခဲ့ပါဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ သိတာကတော့ နတ်ဘုရားရတနာနဲ့ဆိုရင် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရာမှာ အထောက်အကူပြုတဲ့ ရတနာဆေး ကို သန့်စင်နိုင်တယ်"

"အဲဒီအထဲမှာ ဝိညာဉ်အစေ့က အရေးအကြီးဆုံး ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုပါ။"

"ဘယ်လို အတိအကျ သုံးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မရှင်းလင်းဘူး"

"ဒါကြောင့်မို့လို့..."

"ကျွန်တော်တို့က စမ်းသပ်ဖို့ လူတွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့တာပါ"

"ဖန်ချွမ် ကဝိညာဉ်အစေ့ကို အမှုန့်ကြိတ်ပြီး ဆေးလုံးတွေထဲ ထည့်တဲ့ အထူး ဆေးလုံးတစ်မျိုးကို တီထွင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကို စားလိုက်တာနဲ့ လူတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်အစေ့ကို စတင် စုပ်ယူနိုင်တယ်"

"ဝိညာဉ်အစေ့က အဆိပ်အတောက်ကို လုံးဝ သန့်စင်ဖို့ လူ ဆယ်

ယောက်လောက် လိုအပ်တယ်"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်က ဝိညာဉ်အစေ့ရဲ့ အနှစ်သာရ အများစုကိုပါ အချည်းနှီး ဖြစ်စေပြီး၊ ရလဒ်အနေနဲ့ ဆေးလုံးတွေက အလယ်အလတ် အဆင့်ပဲ အာနိသင်ရှိပြီး အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်သိုင်းပညာရှင်တွေအတွက်သာ သိသိသာသာ အကူအညီပေးနိုင်တယ်"

ချန်ဆန်းရှီက နာကျင်စွာ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဒေသခံအား ကြည့်ကာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားသည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ မပြဘဲ "မင်းတို့က လူတွေကို စမ်းသပ်ခံအဖြစ် သုံးနေတာလား"

"သူတို့က တောသူတောင်သား အောက်တန်းစားတွေပါ၊ ဘာအရေးစိုက်စရာ ရှိလို့လဲ"

လျိုကျန်းက သဘာဝအတိုင်း ပြောသည် "ဒေသခံတွေ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးတောင်မှ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အာနိသင်တွေ ရှိနေတာပဲ။ နတ်ဘုရားရတနာကို ရလို့ အချိန်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို မပြောနဲ့ ဟွာကျင်း အဆင့်ကို ရောက်ဖို့တောင် မဝေးတော့ဘူး"

"မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့က ရှန်ထင်ချွန်ရဲ့ ရာထူးတက်ဖို့ လှေကားထစ် ဖြစ်ဖို့ ဘာလို့ ဆန္ဒရှိမှာလဲ။ အားလုံးက နတ်ဘုရားရတနာအတွက်ပါ"

"အစ်ကိုချန်၊ ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းကြစို့"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မသတ်သရွေ့ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို သဘောထားလိုက်ကြမယ်"

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်ရဲ့ လျိုမိသားစုက ခင်ဗျား လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ် အားလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းဆိုတာ အချိန်တစ်ခုဘဲလိုတယ်"

"ခင်ဗျား အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းပြီး ရှန်ထင်ချွန်ကို သတ်၊ နတ်ဘုရားရတနာကို သိမ်းယူပြီး သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းကြမယ်"

"မင်း ထောင်စုမှူး ရှန်ကို သတ်ချင်သေးတယ်ပေါ့"

ချန်ဆန်းရှီက သူ့ကို တမင်တကာ ခြောက်လှန့်လိုက်သည်"ငါ့ကို ဘယ်သူ စေလွှတ်လိုက်တယ် ထင်လဲ"

လျိုကျန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်

ပြောဆိုသည် "မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်ကိုချန်၊ ခင်ဗျား အထင်လွဲနေတာပါ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်လို့ မရဘူး"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မသတ်သရွေ့ ပိုက်ဆံ၊ ဆေးဝါးတွေ... ဘာမဆို ပေးနိုင်ပါတယ်..."

သူ့အကြည့်က အပြင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည် "ဆေးဥယျာဉ် ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင် ဥယျာဉ်ကို မြင်လား ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ဒီနေရာက အရာအားလုံးက ခင်ဗျားပိုင်ပါပဲ"

"မိုက်မဲလိုက်တာ မင်းသေရင်လည်း အရာအားလုံးက ငါ့ပိုင်ပဲလေ"

ချန်ဆန်းရှီက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လျိုကျန်းမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ချန်ဆန်းရှီက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆေးစမ်းသပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော အလောင်းကို ညွှန်ပြကာ "ခုနက မင်း သူ့ကို ဘာလို့ ပြောလိုက်တာလဲ"

"အ, အောက်တန်းကျတဲ့ တောသူတောင်သားတစ်ယောက်..."

လျိုကျန်းက ဖြစ်သင့်သည်ဟု သဘောထားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ ပို၍ နိမ့်ကျသွားပြီး အသက်ရှင်ရန် နောက်ဆုံး ကြိုးပမ်းမှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည် "အစ်ကိုချန်၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ပူးပေါင်းလို့ မရတော့ဘူးလား ရှန်ထင်ချွန်က ခင်ဗျားကို သူ့လူလို့ သဘောထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အတွက်ကတော့ သူ ရာထူးတက်နိုင်သရွေ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို စွန့်ပစ်မှာပါ ဆက်ပြီးတော့ လူတွေကို ဖမ်း၊ ဆေးဖော်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သိုင်းပညာကို တိုးတက်အောင် လုပ်တာက မကောင်းဘူးလား"

"အစ်ကိုလျိုက တစ်ခုခု မေ့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ဆန်းရှီက သူ့၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ခန့်ညားစွာ ပြောလိုက်သည် "ငါလည်း တောသူတောင်သားတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ"

"ရှဲ"

ကိုင်ယွမ်လေးမှ မြှားတစ်စင်းသည် လျိုကျန်း၏ နဖူးကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ထွင်းသွားပြီး သူ့အသက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ချန်ဆန်းရှီကထောင့်ချိုးရှိရာသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်၊ ထိုနေရာတွင် ဆေးဆေးဆရာ သည် သွေးထွက်လွန်နေပြီး အသက်မသေဘဲ ရှိနေသေးသည်။

"မင်းမှာ အိတ်တစ်လုံးလောက် ရှိလား"