အခန်း (၇၅)

'ဖော်မြူလာတွေကို ဖော်ထုတ်တာလား'

တကယ်ကို အဖိုးတန်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါပဲ။

သို့သော် ယာယီအားဖြင့် မလိုအပ်သေးဘူး ထင်ရသည်။

အနည်းဆုံး ပိုယန် ခရိုင်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းတွင် အထူး ဖော်မြူလာများအကြောင်း ပြောဆိုမှု သိပ်မရှိပေ။

ဆေးဆိုင် အများစုက သတ်မှတ်ထားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင် ပမာဏများကို ပေးပြီး လူတွေက အိမ်ပြန်ယူကာ ရေနဲ့ ပြုတ်သောက်ကြသည်။

သို့သော် သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်ကျမ်းများသည် ကာကွယ်ထားသောကြောင့် အမှန်တကယ် အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်နည်းများကိုလည်း မိသားစုရတနာအဖြစ် သဘောထားပြီး ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် ယခု မလိုအပ်သေးသော်လည်း အနာဂတ်တွင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ဟု မဆိုလိုပါ။

ဆက်လက်၍ အသုံးဝင်သော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဤအချိန်တွင် ချန်ဆန်းရှီက မီးဖိုပေါ်ရှိ မြေအိုးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့အတွင်းမှ မှောင်မိုက်သော အရည်များကိုသာမက အသေးစိတ် ဖော်မြူလာများကိုပါ မြင်လိုက်ရသည်။

မည်သည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင် မည်မျှ လိုအပ်သည်၊ ၎င်းသည် လတ်ဆတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ခြောက်သွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ အပင်များ၏ လိုအပ်သော သက်တမ်းကို အသေးငယ်ဆုံး တိုင်းတာမှုအထိ သူ အတိအကျ သိရှိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ အစ်မကြီး ဆွန် ပေးသော ငွေကြေးလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းသည် အရင်းအမြစ်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် တကယ်ပင် အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးနှင့် တူသည်။

ရှေ့ဆက်ရန်အတွက် ကိုယ့်ဘာသာ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများ ရယူခြင်းနှင့် ကိုယ့်ဘာသာ ပြင်ဆင်ခြင်းသည် ရေရှည် အစီအစဉ် ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

ဆယ်ရက်ကြာ အပြေးအလွှား လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မပင်ပန်းဘူးဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်ပါ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အဆင့်ပန်းတိုင်များကို အောင်မြင်သွားသော ချန်ဆန်းရှီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချကာ သူ၏ ဗိုင်ဟူမြင်းကို စီးနင်းပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

သူမသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် ပန်းထိုးနေမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

တကယ်လည်း ဟုတ်ပါသည်။

ဆွန်လီလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

အသံကို ကြိုတင်ကြားထားသောကြောင့် သူမသည် အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားပြီး "မောင်ငယ်လေး၊ အိမ်ထဲ ဝင်လာတာတောင် အသံမပြုဘူး"

ချန်ဆန်းရှီကက "ခွင့်လွှတ်ပါ အစ်မကြီး ဆွန်၊ ခင်ဗျား ဒီမှာ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘူး"

"အင်း"

ဆွန်လီကသူသည် အခြားသူ၏ အိမ်တွင် ရှိနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည် "မောင်ငယ်လေး၊ မင်း အခုတလော ပင်ပန်းပြီး တာဝန်ကျေခဲ့တယ် ငါ မင်းရဲ့ အနားယူမှုကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး"

သူမက စားပွဲဘေးတွင် ထားရှိသော ဓားကို ကောက်ယူပြီး လက်သီးစုပ်ကာကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"အစ်ကို ရှီ ဘယ်လောက် ဖုန်ထူပြီး ညစ်ပတ်နေလဲ ကြည့်ပါဦး"

ဂူရှင်းလန်က သူမ၏ ပန်းထိုးကိရိယာများကို ထုပ်ပိုးနေရင်း"ကျွန်မ စားဖို့ တစ်ခုခု သွားပြင်ဆင်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီ"

ချန်ဆန်းရှီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် "မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပန်းထိုးနေကြတာလဲ"

သူကသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လက်ကိုင်ပဝါများ၊ ပန်းထိုးဖိနပ်များ၊ ပိုက်ဆံအိတ်များနှင့် အခြားအရာများ ပါဝင်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ချည်များ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ပုံစံများ ပုံပျက်နေသော အချို့လည်း ရှိသည်။

"ဆွန်လီ မှာ တကယ်တော့ ခက်ခဲတဲ့ ဘဝရှိတယ်" ဟု ဂူရှင်းလန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည် "သူမက ကျွန်မကို ပြောပြတယ်၊ သူမက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရတာကို ဘယ်တော့မှ မကြိုက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အိမ်မှာ အစ်ကိုမရှိတဲ့အတွက် ဖခင်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို သက်သာစေချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ဓားကို ကိုင်ဖို့ ကလွဲပြီးရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူးတဲ့"

"ဒီလိုလား"

ချန်ဆန်းရှီက မတူညီနိုင်ပေ။

သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းက ပင်ပန်းသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် တိုးတက်လာသည့် ခံစားချက်ကို သူ တကယ် နှစ်သက်သည်။

သူသည် အမလန်အား သူ၏ သံချပ်ကာကို ဖယ်ရှားပေးရန် လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အတွင်းခံများကိုပင် မချွတ်ဘဲ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းသည်အထိ ဆက်တိုက် အိပ်ခဲ့သည်။

မနက်ခင်းတွင် စစ်တပ်စခန်း၏ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ချန်ဆန်းရှီသည်ယန်ဘင်းကျေးရွာရှိ အိမ်ဟောင်းသို့ သွားကာ သူ၏ တိုက်ပွဲ ဆုလာဘ်များ အားလုံးကို စုဆောင်းပြီးနောက် ပခုံးပေါ် ထမ်းကာ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားသည်။

အိမ်တွင် ဆေးပြုတ်ခြင်းသည် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အနံ့များ ဝေးဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားမည်ဖြစ်ရာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခု လိုအပ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျားခေါင်းတောင်သည် ကျယ်ပြန့်ပြီး နယ်နိမိတ် မရှိ၊ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာများစွာ ရှိသည်။

ချန်ဆန်းရှီက မကြာမီပင် မြေဆီလွှာမကောင်းသော တောင်ကမ်းပါးယံရှိ နက်ရှိုင်းသော ဂူတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျောက်တုံးများစွာနှင့် သစ်ပင်ပန်းပင်များ နည်းပါးသောကြောင့် သားကောင်များ သို့မဟုတ် အပင်များ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး လူများ မရောက်လာတတ်ကြပေ၊ ဂူသည် ကမ်းပါးယံ၏ တစ်ဝက်တွင် ရှိသောကြောင့် အတော်လေး ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာပြီးနောက် သူ၏ ပစ္စည်းများကို စတင် စီစဉ်သည်။

"ဒီဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်ရင် ငွေ ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိရမယ်"

"သွေးအားဖြည့်ဆေးရည်နဲ့ ကိုကြမ်သွေးအားဖြည့်

ဆေးရည်အတွက် အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေအပြင်၊ အရိုးအားဖြည့်

ဆေးရည် နဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ရေစိမ်ခြင်းအတွက် ပစ္စည်းတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်"

"တစ်လစာ အသုံးပြုဖို့ လုံလောက်တယ်"

"ကုန်သွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး ခန်းမတွေရဲ့ အိမ်တွေကနေ တိတ်

တိတ်လေး ယူလို့ရသေးတယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်နဲ့ ငွေ ရှာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သွေးအားဖြည့်ဆေးရည်နဲ့ ကိုးကြိမ်သွေးအားဖြည့်ဆေးရည်တို့က အခု ငါ့အတွက် အသုံးဝင်မှု နည်းနေပြီ၊ သင့်တော်တဲ့ အချိန်ကို စောင့်ပြီးမှ သုံးရမယ်"

သူ၏ ပစ္စည်းများကို ဖြန့်ခင်းပြီး ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများကို ရောစပ်ရန် စတင်ခဲ့သည်။

အရိုးအားဖြည့်ဆေးရည်နှင့် ဆေးဖက်ဝင် ရေစိမ်ခြင်း ဆယ်ကြိမ်စာစီကို ဦးစွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဂူအတွင်း၌ တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

ညနေချဉ်းနင်းလာမှသာ သူ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်၊ ညစာအတွက် ဆိတ်ကလေးနှင့် ခိုတစ်ကောင်ကို အဆင်ပြေသလို ယူလာခဲ့သည်။

"ဟိုအသံက ဘာလဲ"

အဝေးကနေ ချန်ဆန်းရှီကစစ်တပ်စခန်းမှ ဆူညံသံများနှင့် တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံသည် အလွန် ရင်းနှီးနေသည်။

"ဝမ်ကျီနဲ့ဆွန်ပုချီ"

သူ၏ အိမ်ရှေ့တွင် သားကောင်များကို အလျင်အမြန် ချထားပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့တွင် ဆွန်ပုချီသည် လှံရှည်ကို ကိုင်ထားပြီး ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားကာ သူ၏ ရှေ့ရှိ ဝတုတ်ကာသံချပ်ကာ စစ်ဖက်အရာရှိကို ဝင်ခွင့်မပြုပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပျင်းရိပြီး ပေါ့ဆနေသော်လည်း ယခုမူ သူ၏ မျက်လုံးများက ပြင်းထန်ပြီး ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေကာ သူ၏ အသံပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည် "တော်တယ် ထန်ရိုရှန် မင်း သေသွားပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ တကယ်တော့ မင်း ဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေပြီး အသက်ရှင်နေတာကိုး"

"ဒီ လူငယ်သခင်..."

ဝမ်ကျီသည်လည်း သူ၏ ပုံမှန် လိမ္မာပါးနပ်သော၊ ပျင်းရိပြီး လောဘကြီးသော အမူအရာမှ သွေဖည်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည် "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အခြားတစ်ယောက်နဲ့ မှားနေတာလား ကျွန်တော့်နာမည် ဝမ်ကျီပါ၊ ထန်ရိုရှန် မဟုတ်ပါဘူး"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ"

ဆွန်ပုချီသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်"မင်း နည်းနည်း ဝလာရုံနဲ့ ငါ မင်းကို မှတ်မိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မထင်နဲ့၊ မင်းကို ပြာကျအောင် မီးရှို့လိုက်ရင်တောင် ငါ မင်းကို သိတယ် ငါ့အကိုရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေး"

သူ၏ စကားများ မပြီးဆုံးမီ သူ၏ လှံရှည်သည် ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းသွားသည်။

လှံသည် အလွန် လျင်မြန်ပြီး အစွမ်းထက်သည်၊ ထူးခြားသည်။

ဝမ်ကျီကပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရဲခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ သွယ်လျသော မိုဓား ကို ထုတ်ယူကာ သူ့ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ထားလိုက်ပြီး အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်သိုင်းပညာရှင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ တားဆီးလိုက်

သည်"လူငယ်သခင်၊ ခင်ဗျား... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ လူမှားနေတာ"

"သေလိုက်"

ဆွန်ပုချီ၏ လှံနည်းစနစ်သည် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်ကာ အခြားသူဆီသို့ အပြင်းအထန် တိုးဝင်သွားသော မုန်တိုင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုးသွင်းမှုတိုင်းကို ဝမ်ကျီက အလွယ်တကူ ကာကွယ်နိုင်သည်။

နှစ်ဦးစလုံး အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ခွန်အားများသည် အဆင့်အတန်းတူ မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းပါသည်။

ဝမ်ကျီသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မတိုက်ဘဲ ကာကွယ်နေသော်လည်း ဆွန်ပုချီ၏ ချီနဲ့သွေးသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီး သူ၏ အရှိန်သည် သိသိသာသာ နှေးကွေးလာသည်။

ထိုအချိန်တွင်သူ၏ သိုင်းပညာကို ကောင်းစွာ မလေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်ကို နောင်တရပြီး သူ၏ ရှေ့မှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ထန်ရိုရှန် မင်း... မင်းက ကြောက်တတ်တဲ့သူဘဲ"

"ဆယ့်ငါးနှစ်တောင် ရှိပြီ၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကိုတောင် ဝန်ခံဖို့ မရဲဘူးလား"

"ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ပုန်းအောင်းနေတာ၊ အသက်ရှင်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလဲ"

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ၊

ဝမ်ကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် "ချလန်း" ဟူသော အသံဖြင့် သူ၏ လက်မှ မော်ဓားကို ချလိုက်သည်။

သူ နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ခံလိုက်သည် "ညီငယ်လေး၊ သတ်ချင်ရင် သတ်

လိုက်ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်၊ တကယ်ပင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို သတ်မယ်"

ဆွန်ပုချီသည် လည်ချောင်းသို့ ထိုးသွင်းရန် သူ၏ လှံကို မြှောက်လိုက်သည်။

ချန်ဆန်းရှီဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အခြား အနီရောင် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်တစ်ခုသည် ဆူညံသံကြောင့် အသိပေးခံရပြီး ရောက်လာသည်။

"ရပ်လိုက်"

"အစ်မလား"

ဆွန်ပုချီသည် ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းနေသော လှံရှည်ကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည် "အစ်မ၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ ကြည့်ပါဦး"

"ငါ သိတယ်"

ဆွန်လီသည် အခြေအနေကို ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် ဝမ်ကျီထံ လှည့်သွားသည် "ထန်ရိုရှန်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ"

"ညီမလေး..."

သူမကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျီသည် ဒူးထောက်လိုက်သည် "မင်းနဲ့ ညီငယ်လေး၊ ငါ့ရဲ့ ဒီခွေးအသက်ကို ယူလိုက်ပါ"

ဆွန်လီ၏ မျက်နှာကအမူအရာမဲ့နေသည် "မင်း အသက်ရှင်နေအုံးနွေဦးရောက်ရင် စစ်မြေပြင်မှာ သေလိုက် ပုချီ၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"

"အစ်မ"

"ငါ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောနေတာ"

"ဟွန့်.."

ထိုအခါမှသာ ဆွန်ပုချီက သူ၏ လှံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး သူ၏ အစ်မနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် အချိန်အတော်ကြာ မထနိုင်သေးပေ။

မေးစရာ မလိုတော့ပေ။

ချန်ဆန်းရှီက ဤပြဇာတ်၏ အကြောင်းရင်းကို သိရှိခဲ့သည်။

ဆွန်ပုချီသည် ဆယ့်ငါးနှစ်အကြာက ဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စနှင့် သူ၏ တတိယ

အစ်ကို သေဆုံးခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးနှစ်အကြာက လုံချင်း ၏ နှစ်ငါးဆယ်ခုနစ်နှစ် ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်တွင် ကန်နင်း နယ်မြေ၌ တပ်စခန်းရှစ်ခုနှင့် နန်ရှုနိုင်ငံ တို့ကြား ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲအတွင်း လိပ်နက်စခန်း တစ်ခုလုံး ရှင်းလင်း ခံခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က အဓိက တပ်မှုးချုပ်မှာ ထန်ရိုရှန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ တပ်မှုးချုပ်မှာ ဆွန်ပုဟွေဖြစ်သည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် ယခုအခါ ဝမ်ကျီ၏ အမည်ရင်းမှာ ထန်ရိုရှန် ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ၁၅ နှစ်က ဆွန်လီတို့၏ အစ်ကို သေဆုံးရသည့် တိုက်ပွဲတွင် လိပ်နက်စခန်း၏ အဓိက ဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်သည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။