အခန်း (၄၇၆-၄၇၇)

Chapter 476

အာရုဏ်မတတ်မီ

သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသော ချန်ဝေသည် အာရုံကြောဆက်သွယ်ရေး ချိတ်ဆက်မှုကို ပြန်အသက်သွင်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်—

“သေစမ်း”

ထိုသူသည်… ဘယ်တုန်းကမှ စွမ်းအားရှင်တွေကို မကြိုက်ဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နေ့ပြီးနောက်မှာ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ရက်စက်တဲ့ လူဆိုးယာဥ်တန်းတစ်ခုက သုတ်သင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့အစ်ကို… အခု သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ယူနစ် ၀၁ရဲ့ အာရုံကြောဆက်သွယ်မှုကို တစ်ယောက်တည်း မောင်းနှင်နေတာပဲ—သူ့အတွင်းစိတ်က ကွဲကြေနေတာ အတော်ကြာလေပြီ…

ချွမ်

ဓားသည် ပင်လယ်ဖြူကောင်ကြီး၏ အနက်ရောင်အခွံကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး အနက်ရောင် အကျိအချွဲများကို ပန်းထွက်စေသည်။

အနီရောင် အချက်ပြမီးများအောက်တွင် လင်းရှန်သည် အတွင်းဘက်ကို မြင်လိုက်ရသည်–ဦးနှောက်နှင့်တူသော အဖုအကျိတ်များ အစုအဝေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ လုံးဝိုင်းကာ မီးခိုးရောင်-အနီရောင်သန်းနေပြီး အရည်များဖြင့် တုန်ခါနေကာ၊ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ ထွက်လာသည့်အရာကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံပျက်ပန်းပျက်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဝွန်းးးးးးးးး

နက်ရှိုင်းသော အပေါက်အတွင်းမှ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများက အော်ဟစ်နေသည်။

အက်ကွဲကြောင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ပိတ်သွားပြီး အနီရောင်မျက်လုံးများအားလုံးက ယူနစ် ၀၁၏ ထိန်းချုပ်ခန်းကို ဦးတည်နေသည်၊

သွေးရောင်စွမ်းအင်များ ထိုးတက်လာသည်။ မုန်တိုင်းက ပြင်းထန်လာပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများသည် မြို့တစ်လျှောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။

နောက်ထပ် လေဆာတစ်ခုကို စွမ်းအင်ဖြည့်နေသည်။

“လင်းရှန်”

“ကပ္ပတိန်”

အမဲလိုက်အဖွဲ့ဝင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပြေးဝင်လာသည်။ လေကြောင်း ယူနစ်များ ထိုးဆင်းလာသည်။ လူတိုင်း ဘာဖြစ်လာမည်ကို သိနေကြသည်။

ဝမ်ကျိုး၊ ဟန်ကျွမ့်၊ မီးတောက်—အားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ထိန်းချုပ်ခန်းအရှေ့တွင် အတားအဆီးများ ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

နောက်ကျသွားလေပြီ။

ဘွန်းးး

အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းသည် လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး ယူနစ် ၀၁၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုလိုက်သည်၊၊

မြေပြင် ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။ အေးခဲနေသောလေထုသည် ရုတ်တရက် အငွေ့ပျံသွားသည်။ မြို့သည် သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။ မြေကြီးများ တုန်ခါနေကာ မျက်စိကျိန်းစက်သွားစေသည့် အလင်းရောင်က အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မီးခိုးများ ကင်းစင်သွားသည်။

လူတိုင်း လင်းရှန် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်ကြသည်—

—သို့သော် ဝမ်ကျိုး မြင်လိုက်ရသည်။

ကြည်လင်သော စွမ်းအင်ဒိုင်းကာတစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ တဖျတ်ဖျတ်လက်လျက် ထိန်းချုပ်ခန်းရှေ့တွင် ပျံဝဲနေပြီး ယူနစ် ၀၁၏ ကိုယ်ထည်အပေါ်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

မီကာသည် မပျက်စီးဘဲ ရပ်နေပြီး အငွေ့များ ထွက်နေသည်။

“အဲဒါ… ဘာလဲ”

“လေဆာကို ကာကွယ်လိုက်တာလား”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

နာနိုကြွေထည်ပြားက ကွဲအက်ပြီး ပြုတ်ကျသွားသည်။ လင်းရှန် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများသည် လျှပ်စီးများဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေကာ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ ကြီးမားသော AT Field ဒိုင်းကာကို ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ နောက်ဘက်တွင် သက်တံ့ကွင်းတစ်ခုသည် လေထဲ၌ လည်ပတ်နေသည်။ ဓာတ်အားပေးကြိုးများ ပျံဝဲနေပြီး လျှပ်စီးများသည် သူ၏ နောက်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နျူကလီးယား တာဘိုင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေပြီး စွမ်းအင် မြင့်တတ်လာသည်၊၊

အနီရောင်မျက်လုံးများက ရှုပ်ထွေးစွာ လှုပ်ခါသွားလေ၏။ သူတို့၏ သားကောင်သည် အသက်ရှင်နေဆဲပင်…

လင်းရှန်သည် တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ သတ္တဝါကြီး၏ ကွဲအက်နေသော အခွံကို ချိန်ကာ____

တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏–“ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူး”

ဗုန်းးးးးးးး—

ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားသည်။

အခွံအတွင်း၌ ပုံပျက်နေသော လေဟာနယ် ဝဲကတော့တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်—အလင်းနှင့် စွမ်းအင်အားလုံးကို ဝါးမျိုသည့် အနက်ရောင်ရေဝဲတစ်ခုလိုဖြစ်၏။

ကြီးမားသော ဆွဲငင်အားဗဟိုချက်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာကာ ပင်လယ်ဖြူကောင်ကြီး၏ အသား၊ မျက်လုံးနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများအားလုံးသည် အတွင်းသို့ စုပ်ယူခံရသည်—တစ်စစီစုတ်ပြဲသွားသည်—သွေးရောင်-အနက်ရောင် ဗလာထဲသို့ လည်ပတ်သွားသည်။

၎င်း ထုထည်၏ ၅ ပုံ ၁ ပုံ—ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝမ်ကျိုးလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းအော်ဟစ်လိုက်သည်–

“အခုပဲ အဆုံးသတ်လိုက်တော့”

အားလုံး လှုပ်ရှားလာကြသည်၊၊

လုရှင်းချန်၊ ဟန်ကျွမ့်၊ ချင်ရွှမ်မင်၊ အမဲလိုက်အဖွဲ့ဝင် ၂၀ ကျော်။ လေကြောင်း ယူနစ်များ။ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ သုံးဖွဲ့။

စုပေါင်း ပစ်ခတ်မှုများ

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း—

ပင်လယ်ဖြူကောင်ကြီးသည် ၎င်း၏ ဒိုင်းကာများကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားနေသည်—သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။

၎င်း၏ အသားသည် သတ္တုမုန်တိုင်းများ၏ စွမ်းအင်သက်သက်ဖြင့် ဆုတ်ဖြဲခံရသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း—၎င်း ပြိုကွဲသွားသည်။

ထိန်းချုပ်ခန်းထဲ၌ လင်းရှန်သည် အထက်မှ ပေါက်ကွဲမှုကို ကြည့်နေသည်။ အရာအားလုံး ဝေဝါးသွားသည်။

ကြိုးများ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ လဲကျသွားသည်။

လင်းရှန်၏ဘေးတွင်—ချန်ဝေသည် လဲလျောင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆက်လက် ချိတ်ဆက်နေဆဲ။ သူ၏ လက်သည် ဓားကို ကိုင်ထားသည့်ကြားမှ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။

သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင်—ဖီးနစ်တံဆိပ် နှစ်ခု။

တစ်ခုက ချန်ဝေ။

တစ်ခုက ချန်လေ။

“လင်းရှန်”

အသံတစ်ခု…

ချန်ဆီရွှမ်။

အနက်ရောင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမသည် ကွဲကြေနေသော ချပ်ကာပြားကို ဆုတ်ဖြဲကာ ထိန်းချုပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်၊၊

ကလန်… ကလန်…

ရထားသံများ—နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှ ပုခက်လွှဲသံအလားပင်၊၊

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရထား ၂၂ စင်းသည် နှင်းနဂါးများကဲ့သို့ စီလန်မြို့မှ မြောက်ဘက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ခွာသွားသည်။

စက်တင်ဘာ ၁ ရက်၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နေ့၏ ၉၅ ရက်မြောက်နေ့၊ နံနက် ၅:၂၅။

စီလန်မြို့တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ၆၅,၀၀၀ အနက် ၂၉,၀၀၀ သာ ကျန်ရှိသည်။

စစ်သည် ၁၂,၂၅၆ ဦးအနက် ၇,၀၀၀ ကျော် ကျဆုံးသည်။

လေတပ်အုပ်စု၏ သုံးပုံနှစ်ပုံ—ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒရက်နော့အမျိုးအစား စစ်သ‌ေင်္ဘာ—ပျက်စီးသွားသည်။

အမဲလိုက်အဖွဲ့ ၃၅ ဖွဲ့အနက် ၂၁ ဖွဲ့သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည်။

ဧရာမ ပင်လယ်ဖြူကောင် အသတ်ခံရသည်။ မွန်းစတားလှိုင်းအားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

လူသားမျိုးနွယ် အနိုင်ရခဲ့သည်—ရှားရှားပါးပါးပင်၊၊

ဝေ့ကီရှု၊ စွန်းကိုင်၊ ချန်ဝေ၊ ရှောင်ဟယ်၊ ချန်ရှောင်၊ ကျန်းချန်ဇီ၊ ဝူကျန်းဟိုင်၊ လျောင်မင်၊ လုယောင်… နာမည်များကို ချရေးရန် များပြားလွန်းသည်။

သူတို့သည် စက်တင်ဘာလ၏ အရုဏ်ဦးကို မမြင်ရတော့ပေ။

ဖီးနစ်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် စုံစမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ကို တွင်းနက်ဇုန် နံပါတ် ၅ ၏ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးဆောင်နေသည်။

အနန္တရထား၊ နဂါးတောင် ၁ နှင့် ရထားများအားလုံးသည် မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း နှင်းမုန်တိုင်းနှင့် ဝင်ရိုးစွန်းညသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လိုက်ပါသွားသည်။

တိတ်ဆိတ်သော အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရွှေ့ပြောင်းမှု။

….

“ဒါရိုက်တာ ကျိုး၊ အချက်ပြမီးတိုက်တွေ ရပြီလား”

ဖီးနစ်ယာဥ်တန်း အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း၌ ဝမ်ကျိုးက ကျိုးယုကို မေးသည်။

“ရတယ်… အရုဏ်ဦးစင်တာက လက်ခံရရှိပြီ”

“ဘယ် စာပို့ယူနစ်လဲ”

ကျိုးယု ခေတ္တရပ်သွားသည်။

“တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘူး။ ၁၂ ယောက်လုံး ပျောက်သွားပြီ”

သူသည် ဝမ်ကျိုးကို ကြည့်သည်။

“အနက်ရောင်ကလေးကြီးလို့ ခေါ်တဲ့ ယာဥ်တန်းတစ်ခုက ကျိုးဝူနဲ့ ဖုန်းဖုန်းတို့ကို တွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ… နောက်ကျသွားပြီ။ လုံတာဟေးလို့ ခေါ်တဲ့လူတစ်ယောက်က အချက်ပြမီးတိုက်ကို သယ်ထုတ်သွားခဲ့တယ်”

ဝမ်ကျိုး၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

“…ကောင်းပြီ”

သူ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဥ် ကျိုးယုက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“သူက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ မဟုတ်လား…သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ”

“…သူက ကျွန်တော့်ညီလေးပါ”

ဝမ်ကျိုးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

မုန်တိုင်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင် နှင်းတစ္ဆေနှင့် နှင်းတစ္ဆေဆိုးများ၏ အလောင်းများ စုပုံနေသည်။

ဗဟိုတွင်—

ကျိုးဝူသည် ဖုန်းဖုန်းကို ဖက်ထားပြီး နှင်းများအောက်တွင် အေးခဲနေကြသည်။

သူတို့၏ စာပို့အိတ်ထဲ၌ အရက်ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးက မဖွင့်ရသေးပဲ ရှိနေဆဲပင်….

…..

ဂျစ်—

“ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ထုတ်လွှင့်မှု: ဖီးနစ်က အမှောင်ဒီရေတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကနေ တိုးတက်မှုအသစ်ကို ကြေညာလိုက်ပါတယ်—ထိုအရာကို အမှောင် အမှတ်အသားဟု သတ်မှတ်ထားပါသည်။

ရှင်းဟွာ စက်မှုလုပ်ငန်းကြီးနှင့် ပူးတွဲတီထွင်ထားတဲ့ ဝိညာဥ်လှိုင်းထောက်လှမ်းကိရိယာက ဝိညာဥ်လှိုင်းနှင့် အမှတ်အသား ပြင်းအားကို ယခု ထောက်လှမ်းနိုင်ပါတယ်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအားလုံးသို့:

အမှတ်အသား ခံထားရစဥ် ဝင်ရိုးစွန်းညသို့ မဝင်ပါနှင့်။

နေ့အလင်းရောင် ကုန်ဆုံးတော့မည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မီးပွားကို မစတင်ခင်—

အမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြပါ”

Chapter 477

တိတ်ဆိတ်သော ည ၁

မဲမှောင်နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ကြယ်အနည်းငယ်၏ အလင်းရောင်ကြောင့်သာ မြို့ပြ၏ မှိန်ဖျော့သော ပုံရိပ်များကို ထင်ဟပ်နေသည်၊၊

ယူပေမြို့သည် အမှောင်ထုနှင့် သေဆုံးခြင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုတို့ဖြငိ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စစ်ဒဏ်ခံထားရသော အပျက်အစီးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အပူချိန်မှာ အနုတ်ဒီဂရီအောက်ဖြင့် အေးခဲနေလေ၏။ ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းမရှိပေ—အလွန်အမင်း အေးခဲခြင်း၏ အစစ်အမှန်ဆုံး ပုံသဏ္ဌာန်သာ ရှိသည်။ လေတိုက်ခတ်ခြင်းပင် မရှိပေ။ မြို့တစ်ခုလုံးသည် အချိန်တစ်ခုအတွင်း အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မြို့လယ်ခေါင်တွင် အချင်း ၆ ကီလိုမီတာရှိသော ဧရာမ နျူကလီးယားပေါက်ကွဲမှု ချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အေးခဲသွားသော သွေးအိုင်များ၊ ကြေမွနေသော ရုပ်အလောင်းများ ရောနှော၍ ရေခဲအဖြစ် ခဲနေသည်။ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကြောင့် အရည်ပျော်ကာ အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်နေသော လမ်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ဖြာထွက်နေသည်။

အဝေးရှိ ခရိုင်များတွင်သာ ဖုတ်ကောင်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရှိနေသည်။

သို့သော် ထိုဖုတ်ကောင်များပင်လျှင် အမှောင်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေကြပြီး ဆိုင်းငံ့ထားသည့် အခြေအနေတစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် အသံနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားခြင်းတို့ ကင်းမဲ့နေသည်။ ဤဖုတ်ကောင်များသည် နည်းပညာအရ ‘အသက်ရှင်ဆဲ’ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရွေ့လျားလိုသည့် ဗီဇအားလုံးကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားကြသည်—လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက် အရုပ်များကဲ့သို့ တန်းစီနေကြသည်။

….

အကောင်းတိုင်းရှိနေသေးသော မိုးမျှော်တိုက်တစ်ခုပေါ်တွင် ချူယန်သည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးအပြည့် စက်ရုပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး အဝေးရှိ ဧရာမ နျူကလီးယားပေါက်ကွဲမှုချိုင့်ကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာကာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အချက်အလက်များ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသည်။

ယန္တရားသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်။

“လုမြို့ တွင်းနက် နယ်မြေ အမှတ် ၃ မှ အကွာအဝေး: ၅၆၅၀ ကီလိုမီတာ။ လက်ရှိ စိတ်ဝိဉာဉ်လှိုင်းတန်ဖိုး: ၁၁၅၆။ ဓါတ်ရောင်ခြည် အညွှန်းကိန်း: 198 \text{ mSv/h}”

“ထောက်လှမ်းရေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ဤဧရိယာတွင် S-Class အဆင့် ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါနှစ်ကောင်ထက်မနည်း ရှိနိုင်သည်—တွင်းနက်နယ်မြေ အမှတ် ၃ မှ ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်း တစ်ဦးနှင့်အတူ ဖြစ်သည်”

“ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းလား”

ချူယန်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အဝေးရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ပြုတ်ကျနေသော ဧရာမ ဂျယ်လီဖစ် ဆူးတောင်တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော မြင့်မားသည့် တတ်လှမ်းဓာတ်လှေကားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အာကာသယာဉ် ဆိပ်ကမ်းအပြင်ဘက်တွင် မီးလောင်ထားသော ရုပ်အလောင်းများ တောင်ပုံရာပုံ စုပုံနေသည်။ ပြာမှုန်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရွှေ့ပြောင်းရေး စစ်ပွဲ၏ ကြေကွဲဖွယ် အဖြစ်ဆိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များ ထက်မြက်လာသည်။

“သွေးကပ်ဘေးပန်းရဲ့ လှိုင်းကြိမ်နှုန်းအတက်အကျကို စကင်ဖတ်ပါ”

“စကင်ဖတ်နေသည်။ သွေးကပ်ဘေးပန်း၏ ကြီးထွားမှု လက္ခဏာ မတွေ့ရှိပါ”

“ဓါတ်ရောင်ခြည်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်…”

“နောက်ထပ် ဝင်ရိုးစွန်းည စူးစမ်းရှာဖွေရေးလမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်ရမလား”

ချူယန်သည် ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ပေ။ သူမသည် နျူကလီးယားပေါက်ကွဲမှုဗဟို၏ လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏမျှ ရပ်တန့်ကာ လက်ကို မြှောက်၍ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“သတိပေးချက်။ ဤနေရာတွင် ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူးကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဒီရေလှိုင်း ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ရှေ့လမ်းကြောင်း၏ ခန့်မှန်းခြေ အန္တရာယ် အညွှန်းကိန်းသည် ၁၃% တိုးလာမည်”

“ကိစ္စမရှိဘူး။ ဖီးနစ်ရဲ့ ဝင်ရိုးစွန်းည အမှတ် ၂ တပ်ဖွဲ့က ဒီနေရာကို စူးစမ်းပြီးပြီ… ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းက ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး”

….

သူမ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နောက်တွင် အကာအကွယ်ပစ္စည်း လုံးဝမပါသော လူငယ်တစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လန့်သွားသည်။

ချူယန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းသွားသည်။

“နင် နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီလား”

လင်းရှန်သည် ခေါင်မိုးစွန်းတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ သူသည် ရင်းနှီးသော ဝိုးတဝါး မြို့မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချူယန်ကို ပြန်ကြည့်သည်။

“ငါတို့ အချိန်တွေ တူညီနေပုံရတယ်။ ဒါဆို မင်းက ထင်ယောင်ထင်မှားပုံရိပ် မဟုတ်ဘူးပေါ့”

“ငါ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ ဟုတ်တယ်”

ချူယန်က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

သူမသည် လှည့်၍ သူမ၏ စက်ရုပ်ဝတ်စုံ မျက်နှာကာကို မဖွင့်ပဲ လင်းရှန်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ငါ့ ရေဒါမှာ နင့်ကို မတွေ့ရဘူး… ဆိုလိုတာက ငါပဲ နင့်ကို မြင်နိုင်တယ်… နင်က ဘယ်သူလဲ”

လင်းရှန်သည် ချူယန်၏ သံချပ်ကာပေါ်ရှိ အမှတ်အသားနှစ်ခုကို သတိပြုမိသည်—တစ်ခုမှာ ဖီးနစ်၏ အနီရောင်ဖီးနစ်ငှက်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ရှေ့မှ တစ်ခုမှာ မီးခိုးပြာရောင် ဒိုင်းကာ—NAUF ဖြစ်သည်။

“ငါက လင်းရှန်ပါ။ ဖီးနစ်နဲ့ လက်တွဲလုပ်နေတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်ပါ”

“လင်းရှန်” ချူယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ကျိအန်းမြို့က ခိုလှုံနေရာက နင်ပိုင်တာလား”

“ဒါဆို မေးသင့်တာက ငါပါ—ဘာလို့ မင်းက ငါ့အိမ်ထဲကို ရောက်နေတာလဲ” လင်းရှန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ”

ချူယန်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ စက်ရုပ်ဝတ်စုံ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှ သေးငယ်သော ဓားသွားလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လင်းရှန်၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်ဖြတ်သွားသည်။

“ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စိတ်စွမ်းအင် ဆက်သွယ်မှုတစ်မျိုးမျိုး ရှိရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ရဲ့ နောက်ခံကို မသိဘူး။ နင်က ဖီးနစ်နဲ့ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ ပြောတဲ့အတွက် သူတို့နဲ့ စစ်ဆေးမယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့တဲ့အခါ ငါတို့ ပိုပြီး မျှဝေနိုင်မယ်။ ဒီအတောအတွင်း နင်က ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးကို လျှို့ဝှက်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်”

သူမ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်စဉ် နောက်သို့ ပြန်ကြည့်ပြီး မေးသည်။

“နင် ငါ့ကို ဒီတစ်ကြိမ် ပိုကြာကြာမြင်လိုက်ရတယ် မဟုတ်လား”

လင်းရှန်၏ အကြည့်က ထက်ရှသွားသော်လည်း သူမ၏ မေးခွန်းကို မဖြေပေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်သည်။

“ခဏလေး… မြို့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး”

ဝင်ရိုးစွန်းညအောက်ရှိ ယူပေမြို့သည် သန့်စင်သော ပျက်စီးခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အသက်ရှင်သန်မှု အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မရှိတော့ပေ။

အာကာသဆိပ်ကမ်း၏ အစွန်ဆုံးတွင် မှိန်ဖျော့သော လူပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်များသည် ကာကွယ်ရေး နံရံများပေါ်တွင် မီးလောင်ကျန်ရစ်နေသည်—မီးသွေးဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ဝမ်းနည်းဖွယ် နံရံပန်းချီတစ်ခုကဲ့သို့…

ဒုန်း၊ ဒုန်း…

ဒုန်း၊ ဒုန်း…

လင်းရှန်သည် နာကျင်နေသော ဦးခေါင်းကို ဖိကိုင်ပြီး ရုန်းကန်၍ ထလိုက်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ အနန္တ ရထား၏ အတွဲ ၁ အိပ်ခန်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးများနှင့် အလင်းပိတ် လိုက်ကာများအားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ ရထားတွဲသည် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေသည်။

သူသည် နာရီပေါ်ရှိ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

၁၆:၀၀၊၊

လင်းရှန်သည် အနီးရှိ လိုက်ကာတစ်ခုကို မ၍ ကြည့်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူ စိတ်တိုင်ကျ တပ်ဆင်ထားသော အလွှာပေါင်းစုံကျည်ကာပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မှောင်နည်းနေသည်။ နှင်းမှုန်များကသာ နှင်းကျနေကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြလေသည်။

အပြင်ဘက် အပူချိန်သည် -32° သို့ ပြန်လည်မြင့်တက်လာသည်။ ယာဉ်တန်းသည် အလွန်အေးခဲသော လေပွေမှ အဝေးသို့ ရွေ့လျားနေပုံရသည်။

“ဟူး…”

လင်းရှန်သည် ခေါင်းတခြမ်း ကိုက်ခဲခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။

ယူနစ် ၀၁ ကို မောင်းနှင်နေစဉ် စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခြင်းနှင့် ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူးကို အသုံးပြုခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်ကာ သူ့ဝိဉာဉ်ကို ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ချန်ဝေ သေဆုံးခဲ့သည့် အချိန်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာပြီး ပျို့အန်ခြင်းနှင့် အသက်ရှူကျပ်ခြင်း လှိုင်းများဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် အသက်ရှူခြင်းကို အာရုံစိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာ မရမီအထိ မိနစ်များစွာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

သူသည် ဧရာမ ပင်လယ်ဖြူကောင်ကြီး၏ နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲသွားခြင်းကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယူနစ် ၀၁ မှ နျူကလီးယား စွမ်းအင်သည် ကြီးမား‌သော AT Field နယ်ပယ်ကို အားဖြည့်ပေးခဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သို့သော် ထိုအရာသည် သူထိန်းချုပ်ထားခြင်းမဟုတ်ပေ— စူပါစထရင်းအဆင့် သက်တန့်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏ နောက်ဘက်တွင် မည်သို့ ပေါ်လာခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ…