အခန်း (၄၈၂-၄၈၃)
Vol. 31 Ch. 482-483
Chapter 482
မှိုလူသား ၁
ရထားတစ်စီးစီရှိ လူများသည် အလင်းကာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကြသည်။ လင်းလက်နေသော မှိုခင်းများအောက်တွင် သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အမှောင်ထဲမှ မြို့တစ်မြို့—ယိကျင်းမြို့။
အနန္တရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ဒါ ဘယ်လို မှိုအမျိုးစားလဲ။ အလင်းရောင် ပေးနိုင်တာလား”
“ အမှောင်ဒီရေတွေ အောက်မှာ ဒီလိုရှင်သန်နိုင်တဲ့ အရာက ငါတို့ကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူး...”
“တစ်မျိုးတော့ လှတယ်...”
“အာ့တာက စားလို့ရလား”
တီးတိုးစကားသံများ ပျံ့နှံ့လာသည်။
ရုတ်တရက် ရှောင်ယွမ်က အော်လိုက်သည်၊၊
“ကပ္ပတိန်လင်း… ကြည့်ပါဦး”
သူမသည် ရထားလမ်းအနီးရှိ အဆောက်အအုံနိမ့်အချို့ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ လင်းရှန်နှင့် အခြားသူများ ကြည့်လိုက်ကြရာ ထိုပျက်စီးနေသော နေရာများပေါ်တွင် လူများ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူတို့သည် လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။ အသက်ရှင်နေသည်လား သေဆုံးသွားပြီလား မည်သို့မျှ မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် အထူးဆန်းဆုံးအပိုင်းမှာ သူတို့၏ ခေါင်းနှင့် ကိုယ်များသည် ထို လင်းလက်နေသော မှိုများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေခြင်းပင်။ ရထားသည် ကျော်ဖြတ်သွားသောအခါ ထို ‘လူ’ များအားလုံးသည် ၎င်းတို့ ဖြတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရန် ဦးခေါင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ခွဲခြားမရနိုင်သော်လည်း သူတို့မှ ထုတ်လွှတ်သော အငွေ့အသက်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။
“ဒါရိုက်တာတင်း” လင်းရှန်သည် သူ့၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို အလိုအလျောက် ဖိလိုက်သည်။
တင်းကျန်းရီက တွဲ ၃ မှ ပြန်ဖြေသည်။
“အမှတ်အသား မတွေ့ဘူး”
လင်းရှန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လျော့ကျစေရန်အတွက် ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင် ၂၂ ဦးကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ သတင်းပို့ရန် သူမအား ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ရထားလမ်းတစ်လျှောက်တွင် မှိုများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်များ ပိုများလာသည်။
အချို့သည် နှစ်ယောက်တွဲ ရပ်နေကြပြီး အချို့သည် အစုလိုက်အဝေးလိုက် ရပ်နေကြသည်။ သို့သော် အားလုံးသည် သစ်သားတိုင်များကဲ့သို့ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများသည် ရထား၏ ဆူညံသံကို လိုက်ကြည့်ရန် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်နေကြသည်။
ရှားရှားနှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် မှီကာ ထိုထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုစဉ် ထို ‘လူ’ တစ်ဦးသည် ရထားနှင့် နီးကပ်စွာ ဖြတ်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ မျက်နှာသည် မှိုများ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ပြတင်းပေါက်ပေါ်၌ ရောင်ပြန်ဟပ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသည်...
၎င်းမှာ... သက်ရှိလူသားတစ်ဦးလား။
တွန့်လိမ်နေသော၊ ဝါဖျော့နေသော မျက်နှာသည် ဆွေးမြေ့နေသည့် သစ်သားနှင့်တူနေပြီး မှိုမျှင်များ လျှောက်သွားနေသည်။ ဦးခေါင်းခွံ၏ ထိပ်ပိုင်းသည် မှိုမျှင်များဖြင့် ကွဲထွက်နေပြီး မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ဦးနှောက်ဒြပ်ထုသည် မှိုဦးထုပ်ပုံစံအဖြစ် ခဲနေသည်။ ဦးထုပ်၌ ပျားအုံကဲ့သို့သော အပေါက်များ ရှိနေပြီး အပြာနှင့် အစိမ်းရောင် လင်းလက်နေသည့် အချွဲရည်များ စိမ့်ထွက်နေသည်။ မေးရိုးမှာ အရောင်ချွတ်ထားသည့် သစ်သားကဲ့သို့ တွဲကျနေပြီး သန္တာကဲ့သို့သော မှိုအစုအဝေးများ လည်ချောင်းပေါ်သို့ တက်နေသည်—ပြီးတော့ အထိတ်တလန့်ဆုံး အပိုင်းကား မည်သည်နည်း။ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများသည်... ၎င်းတို့ အသက်ရှင်နေသည့်အလား လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။
“သောက်ကျိုးနဲ”
ရှားရှားသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်၊၊
“ဒါ ဘာကြီးလဲ… အသက်ရှင်နေတာလား… သေနေတာလား”
“ကျွန်မ သူ့ မျက်လုံးတွေ လှုပ်တာကို မြင်လိုက်တယ်။ ဒါ ဖုတ်ကောင်လား”
သူတို့သည် ယိကျင်းမြို့ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဤလူနှင့် မှိုရောစပ်နေသော သတ္တဝါများ ပိုမို မြင်တွေ့လာရသည်။ ပထမတွင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော၊ တောက်ပသော ရှုခင်းတစ်ခုအဖြစ် ထင်ရသော်လည်း ယခုအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လူတိုင်း၏ အစောပိုင်းက အံ့အားသင့်မှုသည် ထင်ရှားသော ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအမှောင်သတ္တဝါများက မည်သို့သောအရာဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိသေးသဖြင့် အားလုံးသည် အလွန်သတိထားနေကြသည်။
“အမှတ်အသားတွေ မရှိသေးဘူး။ ယာဉ်တန်းအားလုံး အဆက်အသွယ်မပြတ်ကြပါနဲ့… သေနတ်တွေ မပစ်ကြပါနဲ့”
ဆက်သွယ်ရေးမှ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ဘက် တစ်ကီလိုမီတာခန့်မှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို စိုးရိမ်တကြီးအသံတစ်ခုက ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှ ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် သမုဒ္ဒရာယာဉ်တန်း၏ ကပ္ပတိန် ဖြစ်သည်။
“ကပ္ပတိန်လင်း… ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်က အဲဒီ မှိုလူသားတွေကို ပစ်လိုက်မိပြီ… မှိုတွေက ပေါက်ကွဲနိုင်တယ်—သူတို့ မီးလောင်ပြီး အားပြင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုတွေ ဖြစ်တယ်… လူတိုင်း သတိထားကြပါ”
ယာဉ်တန်းများတစ်လျှောက် ထိတ်လန့်မှုများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ပစ်ခတ်မှု ရပ်ဆိုင်းရန် အမိန့်များကို အဖွဲ့အားလုံးထံ လျင်မြန်စွာ ပေးပို့ခဲ့သည်။
လင်းရှန်သည် ကင်းထောက်ဒရုန်းများ လွှတ်တင်ရန် တွဲ ၂ ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်—ရထားသည် ပြင်းထန်စွာ ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။
ကျွီး—ကလန်
နဂါးတောင် ၁ မှ စတင်ကာ ရွေ့လျားမှု စွမ်းအားသည် ယာဉ်တန်းတစ်လျှောက် နောက်သို့ လှိုင်းလုံးတစ်ခုလို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ လူတိုင်း ပြင်းထန်သော လှုပ်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၁၅ ကီလိုမီတာ ရှည်လျားသော သံမဏိသားရဲကြီးသည် ရထားလမ်းတစ်လျှောက် မီးပွင့်များနှင့်အတူ ကျယ်လောင်သော သတ္တုပွတ်တိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရထားအားလုံး ချက်ချင်း ရပ်ပါ—ရှေ့မှာ လမ်းကြောင်း ပြတ်နေတယ်”
နန်ကျင်း၏ အရေးပေါ်သတိပေးအသံသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လင်းရှန်သည် အနန္တရထား၏ စွမ်းအားထုတ်လွှတ်မှုကို အမြန်ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း ယာဉ်တန်း၏ ကြီးမားသော ရွေ့လျားမှု စွမ်းအားကြောင့် နဂါးတောင် ၁ သည် အချိန်မှီ မရပ်တန့်နိုင်ပဲ မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။
ပွတ်တိုက်မှုမှ ကြမ်းတမ်းသော အသံသည် ယိကျင်းမြို့၏ အမှောင်ထုတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျယ်လောင်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်နေသည်။
စီလန်မြို့ ကာကွယ်ရေးမှ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြသည်။ သူတို့သည် လက်နက်များဆီသို့ လက်လှမ်းကြပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသက်အောင့်ကာ အသင့်ပြင်နေကြသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
“ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခံနေရတာလား”
“မပစ်နဲ့… ကပ္ပတိန်ရဲ့ အမိန့်ကို စောင့်ကြ”
အနန္တရထားပေါ်တွင် လူတိုင်း တင်းမာသွားသည်။ တာလို့နှင့် မီးတောက်တို့ လန့်နိုးသွားကြသည်။
ကီကီပင် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း အလန့်တကြားဖြင့် “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
“အားလုံး စိတ်အေးအေးထားပါ”
လင်းရှန်သည် တွဲ ၃ အနီးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သွေးကပ်ဘေးပန်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ တင်းကျန်းရီသည် သူ့ဘေးတွင် ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်နှာအမူယာဖြင့် ရပ်နေသည်—ထို့နောက် သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အမှတ်အသား မရှိပေ။
လင်းရှန်သည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ဖိလိုက်သည်။
“အစ်မနန် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”
“မကောင်းဘူး”
ထိုစကားနှစ်လုံးက လင်းရှန်၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း အချက်ပေးသံများ မြည်စေသည်။
နဂါးတောင် ၁ တွင် နန်ကျင်းသည် ရှေ့ဘက် ရထားလမ်းစူးစမ်းရှာဖွေရေး ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ဗလာနတ္တိနေရာကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်နေသည်။
“ကျွန်မတို့ ရထားလမ်း စကင်နာရဲ့ အကွာအဝေးက တစ်ကီလိုမီတာကျော်တယ်...”
သူမသည် ထိန်းချုပ်ခန်း၏ ရှေ့ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းလက်နေသော မှိုအစုအဝေးများ၏ ဖျော့တော့သော ပုံသဏ္ဌာန်များကြောင့် ရှေ့တွင် ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးခဲနေသည့် ရေပြင်ကို မြင်နိုင်သည်။ ထိုနေရာ၏ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေပြီး ရထားလမ်းကြောင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။
နန်ကျင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး နဂါးတောင် ၁ ၏ စွမ်းအားမြင့် ရှေ့မီးကြီးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
မျက်စိကျိန်းစက်ဖွယ် အလင်းတန်းသည် ရထားလမ်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အဆောက်အအုံများကို နေ့ခင်းအလား လင်းထိန်စေသည်။ စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံများ၊ နှင်းဖုံးနေသော လမ်းများ၊ အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
အလင်းရောင်သည် မြို့ထဲသို့ ပို၍ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ရထားသည် ယိကျင်းမြို့ထဲသို့ ခုမှ ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ပင်မဘူတာရုံနှင့် ဝေးနေသေးသည်။ ရှေ့မှ လမ်းများသည် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲနေပြီး သန္တာကဲ့သို့သော မှိုများ အက်ကွဲကြောင်းတိုင်းမှ ထွက်လာသည်။ ဆိုင်းဘုတ်များနှင့် အပျက်အစီးများသည် အဝါရောင် နွယ်ပင်ခြောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် လူ-မှို ရောစပ်ထားသည့် မှိုလူသားသတ္တဝါများသည် အရုပ်ဆိုးသော ပုံစံများဖြင့် ရပ်နေကြသည်—ရင်ဘတ်များ ပွင့်နေခြင်း၊ ခြေထောက်များ မြေကြီးထဲတွင် ပေါင်းစပ်နေခြင်းတို့ဖြင့်…
မှိုမျှင်များသည် သွေးပြန်ကြောများကဲ့သို့ သူတို့အား ပတ်ထားပြီး အရုပ်ဆိုးသော ပေါင်းစပ်ကိုယ်ခန္ဓာများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မူလက “ယိကျင်းမြို့: လှပသော အနောက်အရပ်ဇာတိမြေမှ ကြိုဆိုပါသည်”ဟု ရေးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုသည် လင်းလက်နေသော အကွက်များဖြင့် “လှပသော... အိမ်... မှ... ကြိုဆိုပါသည်...” ဟု ပြန်လည်ရေးသားထားသည်။
Chapter 483
မှိုလူသား ၂
ရှေ့မီးက ၎င်းတို့အား ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ထိုပုံရိပ်များပေါ်ရှိ လင်းလက်နေသော မှိုများသည် ကျုံ့သွားပြီး ထို့နောက်— မှိုလူသားများသည် ကြမ်းတမ်းစွာ တုန်ခါလာကြသည်။ ခရက်ရှ် ခရက်ရှ်… မှိုနွယ်ပင်များသည် ပြတ်တောက်သွားပြီး မြေပြင်သို့ ၎င်းတို့အား ချုပ်နှောင်ထားသော အမြစ်များသည် ပြုတ်ထွက်သွားကာ ထိုသတ္တဝါများသည် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားလာပြီး သူတို့၏ ပုပ်နေသော အဆစ်များကို ဆွဲယူကာ နဂါးတောင် ၁ ဆီသို့ ယိုင်ထိုးစွာ လျှောက်လာကြသည်။
ဤအရာကို မြင်သဖြင့် နန်ကျင်းသည် ချက်ချင်း မီးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှတစ်ဆင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။
“လူတိုင်း နားထောင်… ဒီအရာတွေက အလင်းရောင်ကို တုံ့ပြန်တယ်—မီးတွေ မဖွင့်ကြနဲ့”
သူမသည် သတိဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ပတ်တီးများနှင့် ရှီတိယွမ်သည် ခြေထောက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ အရိပ်များကြားမှ တိုးဝင်လာသော ပုံရိပ်အစုအဝေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်၊၊
“ဖာ့ခ်... အနားယူခွင့်တောင် မပေးဘူးလားဟ… ဒီထူးဆန်းတဲ့ကောင်တွေက ဘာတွေလဲ”
“မသိရသေးဘူး။ ပြီးတော့ ရထားလမ်း ပြတ်နေတော့ ပြေးချင်ရင်တောင် ပြေးလို့ မရဘူး”
နန်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။
“ကင်းထောက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်ပြီး ရထားလမ်းတွေကို အမြန် ပြင်ရလိမ့်မယ်—မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့က သေဖို့ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ ဘဲတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရထား ၂၂ စီးထဲမှ မိုနီကာ၏ ဘုရင်မ မိုနီကာသည်သာ မြေမျက်နှာပြင်မရွေး သွားလာနိုင်စွမ်း အပြည့အဝ ရှိသည်။ နဂါးတောင် ၁ မှာ ထိုအထဲမှ တစ်ဝက်သာ စီမံနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မြေပြင်ပေါ်တွင် သံမဏိတွဲ ဆယ်ဂဏန်းကို ဆွဲယူခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“တိတ်ဆိတ်မြို့တော်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက အရာအားလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့သင့်တယ်”
ရှီတိယွမ်သည် သေနတ်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကျည်ထည့်ရင်း ရေရွတ်သည်။ ချဉ်းကပ်လာသော သတ္တဝါများကို မျက်လုံးများ ကျဉ်း၍ ကြည့်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်၊၊
“အမှောင်ဒီရေတွေ အလယ်မှာ ရပ်နေရတာ… တကယ့်ကို ဟာသပဲ”
“ပြောရတာ လွယ်တယ် လုပ်ရတာ ခက်တယ်”
နန်ကျင်းက သက်ပြင်းချသည်။
“အဲဒီတုန်းက အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ကုန်သွယ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ မရှိခဲ့ဘူး”
“ဒါဆိုရင်—”
“ခဏ—ရပ်လိုက်” နန်ကျင်းက သူ့ကို တားလိုက်သည်။
သူမသည် ထိုသတ္တဝါများက လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူတို့သည် တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မှိုများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပွင့်လာကာ ဖျော့တော့စွာ လင်းနေပြန်သည်။
“သူတို့က အလင်းရောင်ကိုပဲ တုံ့ပြန်ပုံရတယ်… ပြင်းထန်တဲ့ ရန်လိုမှုတော့ ရှိပုံမရဘူး...”
ဗန်း
ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခုဖြင့် ထိန်းချုပ်ခန်းဘက်ခြမ်းကို တစ်ခုခုက တိုက်မိလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုက ရထား၏ သံချပ်ကာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လန့်နိုးသွားသော လူများသည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်က တွဲတစ်တွဲကို နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက ထိမှန်သွားသည်—ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ထိမှန်ပြန်သည်။ ယာဉ်တန်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးကို ပြင်းထန်သော တိုးဝှေ့သံများ ဆက်တိုက် ရိုက်ခတ်လာသည်။
အနန္တရထားပေါ်တွင် လင်းရှန်သည် အလင်းကာများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ အချို့သည် သတင်းအချက်အလက်စင်တာထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ကီကီသည် ကင်းစောင့်စနစ်၏ ညမြင်ကွင်းကို ပြသနေသည့် မော်နီတာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ အရုပ်ဆိုးသော၊ ဆူးချွန်ပါသော ကြွက်နှင့်တူသည့် သတ္တဝါများသည် ရထား၏ ဘေးသံချပ်ကာများကို ရူးသွပ်သော အရှိန်ဖြင့် တိုးဝှေ့နေကြသည်၊၊ အခြားယာဉ်တန်းများလည်း အလားတူ တိုက်ခိုက်ခံနေရသည်။
“ဘရိတ်အုပ်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့် ဖြစ်ရမယ်—သူတို့ ကြားပြီး အလောတကြီး လာကြတာပဲ” ချန်ဆီရွှမ်က အော်လိုက်သည်။
“ဒါရိုက်တာတင်း” လင်းရှန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“အမှတ်အသား မရှိဘူး” သူမက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။
“ကျွန်မတို့ ပြန်တိုက်ခိုက်ရမလား” ရှုချင်းက လှုပ်ရှားရန် အသင့်ရှိနေသည်။
“သူတို့ကို ရှင်းလင်းဖို့ ပြင်ဆင်ပါ”
လင်းရှန်က အမိန့်ပေးသည်။ ရှုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း လင်းရှန်က သူမကို အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။
“ခဏ”
သူသည် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို သတိထားမိသည်—ဧရာမ ကြွက်များသည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။
ရှုပ်ထွေးမှုကြားမှ ထိခိုက်မှုများသည် တကယ့်ပျက်စီးမှု မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ အနန္တရထား၏ ကွန်ပေါင်း သံချပ်ကာအသစ်သည် အပျက်အစီးမရှိဘဲ ရှိနေသည်။ အခြားရထားများလည်း အဆင်ပြေကြသည်။ အချို့ သံဆန်ခါပြားများသာ ပိန်သွားခဲ့သည်။
ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အသက်အောင့်ထားခဲ့ကြသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကြသည်။
“ရထားတွေက ပိုပြီး လုံခြုံတာ သေချာတယ်” နေမင်းယာဉ်တန်းမှ လော့ယန်သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း
“ဒီလိုမျိုး ထိခိုက်မှုက ဂျစ်ကား ဒါမှမဟုတ် လမ်းကြမ်းကားကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်စေနိုင်တယ်...”
ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အမှောင်ည တိုက်ခိုက်မှုများ လျော့ပါးသွားသောအခါ ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင် ၂၂ ဦးသည် သတင်းအသစ်များကို ဖလှယ်ကြသည်။
“နဂါးတောင် ၁ ရဲ့ ဒရုန်းတွေက ၁၀ ကီလိုမီတာကျော် ပျံသန်းခဲ့ပြီ။ ရထားလမ်းကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ဘာလဲ—ယိကျင်းမြို့ရဲ့ ရထားလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
“ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေပြီလား”
“နေပါဦး… မကြာခင် သတင်းရလိမ့်မယ်”
အနန္တရထားပေါ်တွင် အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံး တွဲ ၂ တွင် စုဝေးပြီး ကင်းထောက်အစီရင်ခံစာများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“အားလုံးပဲ” နန်ကျင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သတင်းကောင်းက ကျွန်မတို့ ရထားလမ်းကို တွေ့ပြီ။ သတင်းဆိုးကတော့ လမ်းပြတ်နေတာက မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါက မြို့တွင်း ရထားလမ်း ၂၂ ကီလိုမီတာ အရှည်တစ်ခုလုံး အရန်လမ်းတွေ အပါအဝင် ပျောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ”
“ဘာ… ၂၂ ကီလိုမီတာ”
ဂျိုကာယာဉ်တန်းမှ ချီလီသည် အံ့အားသင့်နေသော သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ကြည့်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးမှတစ်ဆင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဟေး၊ မိုနီကာ၊ ရထားလမ်းတွေက ပြဿနာဖြစ်တာ အရမ်းရှားတယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား”
“နင်က တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းနေတာပဲ”
မိုနီကာက ပြန်ဖြေသည်။
ဘုရင်မ မိုနီကာ၏ ဇိမ်ခံအတွဲထဲတွင် မိုနီကာသည် ရထား၏ စနစ်ဒေတာများကို စကင်ဖတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါတို့က အမြဲတမ်း ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းတွေကို ယူခဲ့ပြီး အမှောင်ဒီရေဇုန်ထဲကို တစ်ခါမှ မဝင်ခဲ့ဘူး။ နင့်ရဲ့ ကံဆိုးမှုက အခုမှ ထိပ်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်တာ ဖြစ်ရမယ်”
သို့သော်လည်း မိုနီကာသည် ထိတ်လန့်မနေပေ။ သူမ၏ ရထားသည် မြေမျက်နှာပြင်မရွေး သွားလာနိုင်စွမ်း အပြည့်အဝ ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရထား ၂၂ စီးထဲတွင် သူမသည် ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် အနန္တရထားနှင့် အတူနေရန်အတွက်သာ ရထားယာဉ်တန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင် ဤလူသည် ဧရာမ ယန္တရားကြီးကို မောင်းနှင်ပြီး S-Class ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါများကို ချေမှုန်းခဲ့သည်၊၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၌ မှန်ကန်သောအဖွဲ့ကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် စွမ်းအားထက် ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း မိုနီကာ သိလေသည်။
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို—သူမ သံသယမရှိပေ။